ANG NAKARAAN
-Magandang umaga. -Magandang umaga rin.
Kumusta naman ang araw mo?
No'ng isang linggo, sinabi ni Erin
na hindi na namin pwedeng ipagpatuloy ang relasyon namin.
-Kailangan ko ang tulong mo. -Dwight.
Tungkol ito sa Tita Shirley ko. Hirap na siyang makatayo.
Hindi ko na problema 'yon.
Angela, may utang ka pa sa'kin, 'di ba?
Ano kaya kung maligo ka sa maligamgam na tubig?
-Ano kaya kung sampalin kita ng malakas? -Aray!
Hi.
Okay lang ba ang suot ko?
-Oo naman. Maganda. -Sige.
Pinapunta ako ni Jim sa Philly para sa isang interbyu.
Ako si Pam Halpert.
Uy, kumusta? Ang tawag nila sa'kin dito ay Marky Mark.
Dahil dito sa Simon Realty, isa kaming maangas na grupo.
Diyos ko. Parang siya si Michael Scott.
Darryl, Clark, Kevin, Toby, Plop, magsiluhod kayo.
Makinig kayo. Hindi ko maalis sa isip ko na may kinikitang lalaki si Erin
kaya sinilip ko ang phone niya.
May kinakausap siyang lalaking nagngangalang Pete.
Sa tinagal tagal na tinatawag akong "Plop" ni Andy
ay nakalimutan na niya ang tunay kong pangalan.
At 'yon ay Pete.
Ang pangalan ko ay Pete.
Oras na para maligo!
Oras na para paliguan ka gamit ang hose, Tita. Maupo ka na.
Hindi mo kami maririnig dahil sa lakas ng buga ng tubig sa hose.
-Kailangan pa bang ikadena? -Makikita mo.
-Ayos. Gawin na natin 'to. -Umpisahan mo na.
Handa ka na?
Ito ang box cutter para matanggal mo ang damit niya.
-Dwight. Hindi. -Umpisahan na natin.
Hindi! Dwight, hindi ko paliliguan ang tita mo na parang hayop.
'Wag ka nang mag-inarte diyan at paliguan mo na ako.
Kailangan mong gawin ito.
-Hindi, Dwight! -Napakawalang kwenta mo naman.
-Akin na 'yan. -Hindi, Dwight!
Aray!
Tama na!
Aray.
Paliliguan ko ang tita mo at gugupitan ng buhok na parang isang tao.
At wala kayong magagawa.
-May bathtub ba kayo? -Meron.
Mabuti.
Uy, Nellie.
Ayaw na ayaw ko sa buwan ng Pebrero.
Siya ang pinakamaiksing buwan pero hindi ganon ang pakiramdam ko.
Lumabas naman tayo.
Binabalikan ko 'yung mga sinulat ko tungkol sa pagdidinig--
-'Wag, Toby. 'Wag mong ituloy 'yan. -Pakiramdam ko may hindi ako naisama.
'Wag.
Toby, tigilan mo na ang pagkukuwento tungkol sa Scranton Strangler.
Gawan mo 'yan ng paraan. Kailangan mong ilabas 'yan sa sistema mo.
Nagsusulat ako ng liham.
Oo, ng dalawang taon.
Sa susunod na taon kukuha ka nanaman ng bagong stamp.
At pagkalipas ng ilang buwan saka mo didilaan?
Basta-- Ayaw ko nang marinig ang tungkol dito.
Uy. Pwede ka bang makausap saglit?
Medyo masakit sa loob ko na kausapin ka, Pete,
magmula no'ng inapakan mo ang patpat sa pagitan ng bayag ko.
O sa madaling salita, ang ari ko, o ang aking pagkalalaki.
Tama ka. Ang totoo niyan…
Alam kong mahirap makipaghiwalay.
At talagang nangyayari 'to minsan sa buhay natin.
Pero kailangan mo nang mag-move on.
Salamat sa payo.
Salamat. Pwede ka nang umalis.
Makinig ka sa kanya, Andy.
May gusto siyang sabihin sa'yo na kailangan mong marinig.
Ibang perspektibo. Salamat sa pagsabat mo.
Napagdaanan ko rin 'yang pinagdadaanan mo.
May niligawan akong babae dati, si Alice,
at pangit ang naging hiwalayan namin.
Nagtrabaho siya sa isang ahensya ng marketing malapit sa bahay ko.
At araw-araw ko siyang nakakasalubong, pero tiniis ko 'yon.
At naging okay ako.
-Magkaibigan kami ngayon sa Facebook. -O, 'di ba?
-Pwede pa rin tayong maging magkaibigan. -Tama.
Kalimutan na natin 'yon para 'di na tayo maging awkward.
Sa tingin ko pwede pa rin tayong…
Kapag binigyan ka ng limon, kailangan mo itong kainin.
Kasama pati ang balat.
At kung ayaw mong kainin, isasaksak ito ng dati mong jowa sa bibig mo
sa tulong ng kanyang bagong jowa.
Ang saya, no?
Walang dapat makita dito. Nagtatrabaho ang boss.
Ito ang magiging lamesa mo, dito sa harap.
Ang pinakamagandang upuan sa roller coaster,
at kailangan ganito ka kataas para makasakay.
Bawal ang buntis.
Ikaw ba ay-- Pasensya na, 'di ko pwedeng itanong.
-Hindi ako buntis. -Hindi ka buntis?
-Hindi. -Hindi ko tinanong kung buntis siya, ha?
Siya ang nagsabi no'n.
'Yung huling tatlong babae na umupo dito ay nabuntis.
-'Wag kang… -Grabe.
Pero 'wag kang mag-alala. Pinalitan na namin ang upuan.
Ayaw ko ng lalaki dito.
Gusto ko ng babae na nagtatrabaho ng husto
at nakikita ko mula sa opisina ko.
Pasensya na, pero akala ko ang inaaplayan ko ay manedyer?
Oo nga. Ikaw ang mamamahala ng opisina.
Ikaw ang sasagot ng mga tawag at magbabato nito,
at paminsan-minsan ay bibili ng kape.
So parang receptionist?
Oo, ganon na nga.
Pero tatawagin ka naming manedyer
dahil hindi ito nakakababa ng tingin.
Siyanga pala, gaano katagal kang susundan ng mga kamerang ito?
Dahil sa tingin ko ang angas nito.
Napakaangas.
Larry David. Curb Your Enthusiasm. Trip mo ba 'yung palabas na 'yon?
-Oo. -Sa tingin ko masyado silang masaya do'n.
Mas gusto ko 'yung sumsunod sa script.
Sampung taon akong nagtrabaho bilang receptionist para kay Michael Scott.
At may mga anak na ako ngayon.
At hindi ko…
Hindi ko kaya.
Aray! Ang higpit ng pagkakatali mo.
Tumahimik ka.
Ang maluwag na braids ay nangangahulugang maluwag na karakter.
Pumirme ka diyan.
Opo, ma'am.
At sa tingin ko masyadong mahaba ang buhok mo para sa'yo.
Ayan. Tapos na.
Salamat, Angela.
Pupunta ako sa kulungan.
Mamayang tanghali.
Kakausapin ko ang Strangler.
Mas maganda sigurong gamitin ang tunay niyang pangalan at hindi Strangler.
'Wag mong gamitin ang tunay niyang pangalan.
George Howard Skub?
Maysa-demonyo ang pangalan na 'yon.
Gusto ko lang malaman niyo na gagawin ko ito.
Gagawin nga niya.
Ang totoo nyan, pwede mong takpan--
-Uy! -Kumusta ang interbyu?
Ay, alam mo ba, grabe 'yung lalaki nakausap ko.
Excited na 'kong marinig ang kwento mo mamaya.
Ayos lang ba sa'yo pumunta dito ng alas-otso?
'Wag ka nang kumain dahil oorder ako ng pagkain.
Alas-otso? Talaga?
Sisiguraduhin kong 'di ka magsisisi.
Sige. Kayang-kaya kong pumatay ng apat na oras dito sa Philly.
Sige, magkita tayo ng alas-otso.
-Sige. Mahal kita. -Mahal din kita.
-Hi. -Galing akong BCI Marketing Consultants.
-May miting ako kasama si Andrew Bernard. -Ah, oo.
Sabi ni Andy pwede ka na raw mag-umpisa. Samahan kita sa lamesa mo.
Sige, salamat.
Bagong salta. Bagong salta.
Maglakad ka lang. 'Wag mo siyang pansinin.
-Ako nga pala si Erin. -Ikinagagalak kitang makilala.
-Ang ganda ng damit mo. -Salamat.
Bagay ang sapatos sa damit mo. Hindi ako sanay makipagusap.
Ako si Kevin.
Pete?
Alice.
-Naku naman. -Ang tagal nating 'di nagkita, ah.
-Magkakilala kayo? -Oo. May nakaraan kaming dalawa.
Ah, nakaraan. Sige.
Naging mag-jowa kami ng dalawang taon.
Sobrang random naman nito.
Sa tingin mo?
May tinanggap din si Andy na management consultant ngayong araw.
Naku.
Uy, Erin, nagbalik na ang Birdman.
Kumusta ka na, ganda?
'Di ba naging kayo dati?
Oo. Salamat at naalala mo pa.
Maganda pa rin siya.
Magandang araw. Ako si Toby Flenderson.
Nandito ako para bisitahin si George Howard Skub.
Nandito na tayo sa kulungan.
Papasok ako dito nang hindi umaasa ng malaki.
Makikita ko si George Howard Skub.
Sasabihin ko sa kanya na naniniwala akong inosente siya.
Maiintindihan ko kung bigla niya akong yakapin.
At maiintindihan ko kung gusto niyang makipagkaibigan.
Ano nga ulit 'yung linya ni Bogart?
Ito na yata ang simula ng aking pakikipagkaibigan.
Naging librarian si Pete?
Oo, pero noong freshman pa siya.
-Seksing librarian ba siya? -Tama na.
Sino dito ang taga-marketing? Baka dapat sa kanya ako tumabi.
-Uy. -Uy.
-Kumusta? -Uy.
Ayos naman. Pwede tayong mag-usap tungkol sa mga estratehiya--
Kakaiba ang ihip ng hangin dito, ah.
Lalo na't katabi mo ang babaeng naging jowa mo dati.
Andy, maling-mali ito.
-Awkward. -Oo, awkward nga.
Hindi ako kumportable sa ginawa mong ito.
Sobrang hindi kumportable ang sitwasyon mo.
Oo.
Ayos lang 'yan, Pete. Kaya mo 'yan.
Kailangan lang nating mag-move on. Tama ba ako, guro na maraming alam?
May tanong ako.
Ano'ng pakiramdam mo ngayong maranasan mo rin 'ito?
Ako lang ba o parang bumaligtad ang lahat?
So wala talagang marketing department?
-Wala. -Wala.
Naghirap din ako.
Wala akong trabaho. Hindi pa rin ako nakaka-move on sa hiwalayan natin.
Nabawasan ako ng halos dalawampu't dalawang kilo.
Pero kita mo naman, bumalik na ulit ang dating katawan ko.
Tingnan mo kung gaano kataba ang pwet ko ngayon.
Sige na.
Hawakan mo. Para siyang maligamgam na kalabasa.
Basta ka lang bang tinawagan ni Andy?
Oo. Sabi niya naghiwalay na raw kayo.
Oo.
Siguro nalilibugan ka ngayon.
Ang maganda niyan, hindi ka na nangongonsensya.
Ngayon napatunayan mo na siya nga ang strangler.
Nasa pagsakal 'yung ebidensiya.
Sinabi ba sa'yo kung kailan gagaling ang lalamunan mo?
Mga isang linggo?
Hindi? Mga dalawang linggo siguro?
Sige.
Inialay mo ang lalamunan mo para sa katotohanan.
Sabi nga nila, "Ang ipinagmamalaking leeg ng hustisya." Parang ganon.
At ang tapang mo, ha?
Napakatapang mo.
Pakiramdam ko parang akong kabayo, eh.
At mukha ka ring kabayo. Salamat, Angela.
Walang anuman. Gusto mo ba ng gulay?
Oo, sige. At hihiwain ko ang inihaw na skunk.
Angela…
Gusto mo ba 'tong stink sack?
-Masarap ba 'yan? -Hindi.
Hindi siya kinakain. Para siyang wishbone.
Napupunta sa magandang babae ang stink sack.
Salamat.
So, kailan ang kasal?
Ang totoo nyan, magkaibigan lang kami.
'Yan din ang sinabi ni Mose sa scarecrow niyang babae.
Tingnan mo kung ano'ng ginawa niya do'n.
-Tao po? -Nandito ako.
Grabe. Seryoso ba 'to?
Diyos ko ka.
-Champagne ba 'yan? -Opo, senyora.
Jim, 'di ko pa nasabi sa'yo na 'di ko nakuha ang trabaho.
Naku. Pasensya na. Ayos ka lang ba?
Oo naman, pero walang dahilan para magdiwang.
Ano ka ba? Nandito ka sa Philly. Kakain tayo nang sabay.
At wala lang 'tong champagne na 'to.
Galing siya sa isang parte ng France na agad na sumuko sa mga Nazi.
Ang galing mo, ha? Laging kang ganyan.
Patawa ka.
Ngayon…
ikwento mo sa'kin ang nangyari.
Ay salamat.
Salamat sa pagtulong mo sa'kin kanina.
Bilib ako sa mga naisip mo kanina. Salamat.
At natuwa rin ako na nakasama kita buong araw.
-Dwight, 'wag. -Tama ka.
'Wag dito sa labas. Malamok.
Malapit lang dito ang farm ko.
O kung gusto mo pwede tayo sa katayan.
Hindi, Dwight. Ang senador.
Iwanan mo na siya. Hindi naman niya mamalayang nawawala ka.
Sumama ka na lang sa'kin, unggoy.
Hindi ako pwedeng maging unggoy mo, Dwight.
Hindi ako naghahanap ng panandaliang kaligayahan lang.
Masyadong maraming oras ang nasayang
dahil iniiwasan natin ang katotohanang tayo'y para sa isa't isa.
At ang nalalabing 80 o 90 na taon ng buhay ko…
gusto kong ubusin kasama ka.
Nangako ako sa kanya. 'Di ko pwedeng sirain 'yon.
Panindigan ang lalaking mahal mo.
'Yun sana ang gusto ko kung naging tayo lang.
Paalam, D.
Kumusta? Ayos ka lang ba?
Hindi ako natutuwa.
-Eh, ikaw? -Hoy, mga baliw sa pag-ibig.
Pumasok kayo dito, ngayon din.
Maraming salamat sa pagpunta niyo dito.
Kumusta naman ang mga araw ninyo?
Sa totoo lang, weird siya.
Talaga?
Nakakapagtaka. Dahil ayon kina Erin at Pete, hindi raw ito magiging weird.
Pero bakit mo naisip na weird, Gabe?
Dahil ba may nakaraan kayo ni Erin?
Sinusuot ko pa rin ang damit ni Erin paminsan-minsan 'pag nasa condo ako
kaya pakiramdam ko mag-jowa pa rin kami…
-Gabe. -…hanggang ngayon.
At, Alice, balita ko ikaw ang nakipaghiwalay kay Pete. Aray.
Parehas naming ginustong maghiwalay.
Sige. Tutal mukhang binabago natin ang nakaraan, hindi ka lasinggero noon.
Nasa kolehiyo tayo no'n. Ganon talaga.
At dapat pumapasok ka rin sa mga klase mo, 'di ba?
Andy, may kinalaman ba 'to sa trabaho?
Darating tayo diyan.
Gabe, ni minsan ba sinabi sa'yo ni Erin na mahal ka niya?
Hindi, hindi, hindi.
Ni hindi niya nga ako pinapayagang sabihin 'yon, eh.
Tinatakpan pa niya ang mga tenga niya at sumisigaw.
Gabe, pwede bang tumahimik ka na? Para kang pangit na ibon na maingay.
Nagpatatu ako para sa'yo.
Hindi ko sinabing magpatatu ka ng Nike swoosh. Desisyon mo 'yon.
"Gawin mo."
Ikaw 'yung iniisip ko no'n.
Trip mo na pala ngayon ang mga sekretarya. Napaka-progresibo.
Mabait siya sa'kin.
Kumusta na pala 'yung inaaral mong P.E.?
'Yon kasi ang pangarap niya, ang maging guro sa gym.
Puwes, pwede pa niyang magawa 'yon.
Ang totoo nyan, kahit sino sa'tin pwedeng magawa 'yon. Kaya--
Hindi ko magagawa 'yon dahil mahina ang baga ko.
Diyos ko.
Anu-anong musika ang pinapakinggan mo, Peter?
-Pinapakinggan ko lahat, Gabe. -Talaga?
Lahat?
So nakikinig ka sa mga galit na kanta ng White Knights ng Ku Klux Klan?
-Hindi. -Erin, narinig mo 'yon?
Gabe, wala siyang sinabi.
Hindi siya sopistikadong tao. Ni hindi nga siya marunong gumamit ng chopsticks.
Kulang pa ba 'yon?
Erin, nanggaling ako sa Japan. Marunong akong gumamit ng chopsticks.
Bumalik ka na.
-Isang gabi lang. -Gabe, ayaw ko.
-Nag-shave ako ng ano ko. -'Di ko hiniling na i-shave mo 'yon.
Sinayang ko ang dalawang taon sa'yo.
Gusto ko lang linawin na hindi sukatan ng pagkalalaki ang paggamit ng chopsticks.
-Kasing kinis ko ang isang porpoise. -Wala akong pake.
Bakit hindi mo sinabi no'ng una na ayaw mo na pala?
-Isasalpak ko ang sashimi sa bibig niya. -Ano'ng sinasabi mo?
Oo, 'yon ay isang lehitimong tanong.
Masarap ba sa pakiramdam na makitang nagkakagulo si Erin at Pete?
Oo.
Sobra.
Isipin mo 'yung bersyon ni Michael Scott pero sa negosyo ng real estate,
ganon siya.
Hindi niya kailangang gayahin si Ace Ventura.
Magkano naman 'yung pabango?
Isang bote 'yon, eh.
Bakit hindi mo kinakain 'to?
Hulaan mo kung anong poster ang nakadikit sa pader niya.
-Austin Powers. -Hindi.
-Ferris Bueller? -Mali.
'Yung mas malamig pa do'n.
-'Wag mong sabihing Night at the Roxbury. -Hindi.
The Odd Life of Timothy Green.
Teka. Ba't mo naisip na mahuhulaan ko 'yon?
-Hindi ko alam. Pero interesante,'di ba? -Nakakabilib.
Sabi pa niya naluluha siya 'pag nakikita niya 'yon.
Nakapuwesto 'yon malapit sa lamesa niya, eh 'di parati niyang nakikita 'yon.
Ang kulit.
Ayos lang kung 'di mo nakuha 'yon.
Pwede mo pa naman ulit subukan sa susunod.
Tingnan natin.
Ano ka ba? Siyempre magiging okay 'yon. Ang galing mo kaya.
Alam ko. Pero kahit na okay ang boss, o okay ang trabaho,
hindi pa rin ako siguradong gusto ko 'to.
Hindi ko inaasahan 'yon, ah.
Talaga ba?
Pero hindi.
Mas gusto ko lang 'yung buhay natin sa Scranton.
At may naumpisahan na akong negosyo dito sa Philadelphia.
Ang hindi alam ng lolo ko
mananatili ang larong Mahjong.
Magbabalik ang Hobbies of the East.
Ang akin lang, pupwede niyo ring gawin ito.
Madalas akong manood ng ads online pero 'di madalas mag-sit-ups.
Kaya bumili ako nito.
Ngayon, kada labas ng ads online,
ineehersisyo ko ang tiyan ko ng 30 segundo.
Tinawag ko siyang "Ads para sa Abs".
At nakuha ko ang mga bota sa panonood ko ng ads online.
Bakit hindi ka na lang mag-situp nang normal?
Sasabihin ko sa'yo kung bakit.
Dahil…
ang sahig…
ay…
madumi.
Ayos.
Sabi ng trainer ko magkamali ka man sa pag-eehersisyo, gagaling ka rin.
Sige.
Sige. Kevin, patulong ako.
Bakit hindi ka tulungan ng abs mo ngayon?
Patulong naman, o.
Mainit 'tong tsaa. Patulong naman.
-Ayan. -Salamat.
Salamat, Phyl.
Tulong.
Makinig kayo. Hindi ako aalis dito.
Maya-maya lang, lalakas ulit ang tiyan ko at 'pag nangyari 'yon, makikita niyo--
Ang sakit ng ulo ko.
Pwede niyo ba akong tulungan? Sige na.
Hindi ako aalis dito.
Dito lang ako.
Hindi maganda 'to.
PARATING NGAYONG MAYO:
Bibigyan ko ng dalawampung dolyar ang sinumang tutulong sa'kin.
Kevin, gusto mo ba ng pizza?