Saglit.
Bagong salamin?
Dwight, ang gara naman ng suot mo ngayong araw.
Sinuot ko ito alinsunod sa tradisyon ng mga Schrute tuwing may namamatay.
Kamamatay lang ng Tita Shirley ko.
Dwight, nakikiramay ako.
Close ba kayo no'n?
Gusto kong sabihin na pinalaki niya ako, pero ang totoo ako ang gumawa no'n.
Pero siya na marahil ang maituturing na tunay kong ina.
Ang tunay kong ina ay tahimik at malayo ang loob sa'kin.
Siya na marahil ang mas maituturing kong tita.
-Nakikiramay ako. Sige. -'Di na kailangan.
At ano'ng laman ng dalawang timba na 'yan?
Alinsunod sa tradisyon ng mga Schrute,
maaari ko kayong imbitahan sa libing ngayong Sabado
sa pamamagitan ng pagsaboy ng pulang lupa sa mga mukha ninyo,
o kaya naman ay hihilingin ko na hayaan ninyo akong magluksa nang mag-isa
sa pamamagitan ng pagsaboy ko sa inyo ng itim at medyo acidic na lupa.
Ano'ng kulay?
Medyo itim.
Totoo nga, acidic siya.
Salamat sa Diyos.
-Ano'ng sabi mo? -Pasensya ka na, Dwight.
Kung gusto mo akong pumunta, siyempre pupunta ako.
Kaya lang meron akong personal na training session.
O sige, alam ko na.
Ako lang ang nakakuha ng pulang lupa. Wala nang iba.
Sana nanahimik na lang ako. At saka hindi naman kami close.
Labindalawang taon ko lang naman kilala si Dwight.
Labindalawang taon. Lintik na oras 'yan.
Sigurado akong nasa magandang lugar na siya ngayon.
Sana nga.
Okay, kalokohan na 'yan.
Hindi ka pwedeng bumuo ng bola--
-Miss na miss ko na siya. -Sige.
Alam mo 'yon?
May mala-gintong pag-ambon sa bukid
Mala-gintong pag-ambon sa bukid
Merong--
-Andito na si Ziek. -Ziek.
Kumusta, Dwight? Mose, pinapasabi ni nanay "hi" daw.
Pakisabi sa kanya "hi" rin.
-Pupunta ka ba? -May mga multo ba do'n?
-Do'n ka sa sidecar. -Do'n ka sa sidecar.
-Lumipat ka sa sidecar. -Ikaw ang lumipat sa sidecar.
Ano'ng ginagawa mo dito?
Inimbitahan mo 'ko. Sinaboy mo sa'kin 'yung pulang lupa.
Oo nga pala.
-Sino 'yon? -Si Jeb, kapatid ko.
-May kapatid ka? -Oo.
Wala akong nakitang magandang pagpaparadahan.
Ano ba 'tong ginawa ko?
Inarkila ko lang 'yan.
-Gusto mo bang pumasok do'n? -Hindi. Ikaw?
Gusto mo bang pumasok diyan? Ipapasok kita diyan.
-Huli ka. -Aray!
-Aray ko! 'Wag! -Tito! Tito! Tito!
-Naku. -Kumusta ka, Moonface?
Napakaganda pa rin ng iyong mala-Intsik na mga mata.
-Sino siya? -Masama.
-Kumusta? -Ano'ng ginagawa mo rito, Todd?
Sige. Hindi na ako magpapaliguy-ligoy pa.
Ako si Todd Packer, at ako'y nagpapagaling.
Meron akong sinusunod na mga hakbang.
Nasa ika-walong hakbang na ako ng Alcoholics Anonymous
at ika-siyam na hakbang ng Narcotics Anonymous.
Nandito ako para makipagayos.
Alam kong nahirapan kayong pakisamahan ako noong mga nakalipas na taon.
Isang gago. Alam ko.
Ayos lang kung hindi ninyo ako mapatawad.
-Pero ikatutuwa ko kung oo. -Packer…
Pinapatawad ka namin.
-Saglit lang. -Hindi.
Ang totoo nyan, may partikular akong kailangang gawin
at kailangan kong magpaliwanag at kung ano pa.
Sige. Kanino ba ako mag-uumpisa? Uy.
Si Pam-Pam at ang kanyang Pam-Pams.
Maraming beses na kitang nabastos dahil sa dalawang 'yan.
Pero talagang magaganda sila,
at 'yon marahil ang dahilan kung bakit ako nagkaganon.
Pam, patawarin mo ako dahil binastos kita
at dahil pinangalanan ko ang dibdib mo.
Patawad.
Grabe.
Sobrang sama ng mga pinaggagawa ko sa'yo.
Philly, patawad sa mga nasabi ko tungkol sa laki mo.
Maaaring harapan ko itong sinabi, o patalikod, o sa paraan ng pagguhit.
At ganon din sa lahat ng mga matataba dito.
Stanley. Kevin.
At ikaw din bata, pagtagal.
Todd, humihingi ka nga ng tawad pero nang-iinsulto ka pa rin.
Bakit ba hindi na lang ako naging mabait?
Sa totoo lang, gusto ko kayong lahat.
Maniwala kayo.
Sige. Ang paghingi ko ng tawad ay kalahati lang ng gagawin ko.
Ang pinakamahalaga ay 'yung pakikipagayos ako sa inyo.
Kaya naman nagdala ako nito.
Nagpunta ako sa Steamtown Mall
at binilhan ko kayong lahat ng cupcakes doon sa tindahan na Nipples.
Sigurado akong Nibbles ang pangalan no'n.
Nakikita ng mga mata ko kung ano'ng gusto niyang makita.
Para sa'yo.
Teka muna. Saglit lang.
Bago nating tanggapin ang mga cupcake,
sa tingin ko dapat mag-usap muna tayo sa conference room nang pribado.
'Wag niyo munang kainin ang cupcake.
Naparito tayo ngayon
upang pag-isahin ang babae at lupa.
Nagmula ang lalaki sa babae, at ang buhay niya ay puno ng paghihirap.
At sinabi sa…
Basura ang lupang 'to. Walang tutubo dito.
'Di na mahalaga 'yon, sementeryo naman 'to.
Oo. Sinasabi ko lang na basura ang lupang ito.
Kung may itatanim man tayo dito, 'yon ay bangkay.
Ayos lang 'yon dahil hindi naman sila tutubo.
Salamat sa Diyos at hindi dahil ayaw nating magkaroon ng zombies.
Mabuti. Sang-ayon ako.
'Wag kang mag-alala, wala kang makukuha.
May gusto pa ba kayong sabihin?
Itim ang buhok mo pero namuti ito.
Nagsilbi kang tita sa mga pinsan ko.
Buong buhay mo limang talampakan at apat na pulgada ka lang.
Sa huli, limang talampakan at isang pulgada ka na lang.
Mahilig silang maglarawan ng tao.
-Nag-umpisa na pala kayo. -Ang tagal mo, eh.
-Ano'ng magagawa ko? -Pero sinabi ko--
-Kumusta, Fanny? -Uy.
-Sino siya? -Kapatid na babae ni Dwight.
-May isa pa siyang kapatid? -Oo.
Maganda siya.
Kumusta ka, totoy? Ang tagal nating 'di nagkita, ah.
Ano 'to? Diyos ko po.
-Hayaan mo na. -Ano 'to?
-Henry. -Dwight.
Bumalik na pala si Esther.
Kumusta, Dwight?
Okay naman, Esther. Salamat sa pagpunta mo.
Dito rin kasi talaga kami dadaan. Pupunta kami sa bayan mamaya.
-Kailangan ko ng sinulid. -Sige.
Kung kaya mong baliin ang leeg ng dalawang manok gamit ang isang kamay,
bakit pa kailangan ng dalawang kamay para katayin ito?
Nasa libing tayo, pwede?
-Sige. -Sige.
-May nagbanggit ba ng taas niya? -Oo.
Laki ng lupa?
Shirley, meron kang mahigit 1,600 ektaryang lupain.
Ikaw ang may pinakamalaking lupain dito
at dumudugtong ito sa anim pang sakahan,
kasama na 'yung sa'kin at sa pamangkin mong si Dwight.
Sige.
Mabuti pa ituloy na natin 'to.
Gusto mo bang mauna?
Sige.
Alam niyo, hindi na natin kailangang gawin 'to.
Kaming mga Schrute, 'di na namin kailangan ng duktor
para masabing patay o buhay pa ang isang tao.
Pero may ilang kaso nang naitala ng paglilibing taong malalim lang matulog.
At no'ng matuklasan ng mga graverobbers ang mga kalmot
sa loob ng ilang mga kabaong,
nagdesisyon kaming siguraduhing patay na talaga ang mga bangkay
bilang awa sa kanila.
Hindi ko na kaya 'to.
Hindi natin dapat kainin ang cupcake ni Packer.
-'Wag natin siyang hayaang matuwa. -Sang-ayon ako.
Kahit siksik 'yung mga cupcake doon sa pinagbilhan niya,
malambot pa rin ang mga ito.
Hindi niya pwedeng bilhin ang kapatawaran natin gamit ang cupcake.
Sobrang sama niya sa ating lahat, at hindi pa rin siya nagbabago.
Magkano ang isang cupcake? 2.50?
'Yon ba ang halaga ng dignidad natin?
Ang presyo niya talaga ay 3.75,
pero nagiging 3.67 ito 'pag isang dosena ang bibilhin mo.
Hindi ako nakakalimot ng numero.
Pangalan? Paminsan-minsan.
Pangalan ng lugar? Hindi.
Mukha? Siguro.
Pero pagdating sa numero, may natatago akong galing.
'Yon siguro ang dahilan kung bakit accountant ako.
Ano pa ba?
Uy. Ako nga pala si Clark.
Ako naman si Todd.
Pasensya ka na kanina tinawag kitang mataba.
-Wala kang sinabing ganon kanina. -Wala?
Grabe. Ngayon humihingi na ako ng tawad para sa mga bagay na iniisip ko lang.
Ito pala.
Malakas ang pakiramdam kong magugustuhan mo 'yan.
Baka kailangan nating kainin ang cupcake.
'Di pa ba sapat 'yung ginawa ni Packer?
Naalala niyo pinapunta natin siya sa Florida bilang biro?
-At ikaw naman sinisante mo siya. -Oo, tama ka.
'Yon ay dahil sa pulitikal na rason. Wala siyang ginawang mali.
Sasabihin niyo ba 'yan kung nalaman niyong galing ang cupcakes sa Super Mart?
-May panaderya pa ba sila? -Meron, at ang pangit.
At mas lumalala kada araw.
So tungkol lang talaga ito sa cupcakes.
Oo nga, tama ka. Tungkol lang ito sa cupcakes.
Nagkakasundo ba tayo na walang kakain ng mga cupcake?
-Sige. -Oo.
Puwes, pwede nang pumunta si Packer sa impiyerno.
Maraming salamat sa pagpunta niyo sa aking libing.
Habang ako'y nakatanaw sa magandang paglubog ng araw,
hindi ko mapigilang isipin kung saan ba ako nagkamali.
Binigo ninyo ako.
Si Fanny, mag-isang nagpapalaki ng anak sa siyudad.
-Salamat. -Si Jeb nagtutulak ng bawal na gamot.
Matapos kong iwan ang pagsusundalo,
bumili ako ng siyam na ektaryang taniman ng worms mula sa isang taga-California.
Natuklasan ko na ang salitang "worm" pala ay may iba pang ibig sabihin doon.
Kaya ang negosyo ko ay ang pagtatanim ng gamot para sa mga may sakit.
O ang pagpapausok para sa mga may sakit.
Hindi ako makapaniwalang nagtatanim ng damo si Jeb.
Ang dami namang ibang pwedeng itanim diyan.
Kahit ano.
Napagusapan namin dati na magtanim siya ng halaman na pinagsamang mani at ubas.
Isang halaman, isang palaman para sa tinapay.
Hindi natin dapat hayaan na mawala sa pamilya natin ang sakahan.
Kaya ito ang mga kundisyon ko.
Dwight, Fanny, Jeb.
Kung babalik kayo sa bayan natin,
ibibigay ko sa inyo ang aking sakahan.
'Yon lang.
Baliw ba siya?
-Dwight? Umayos ka. -Dwight, huminahon ka.
Dwight.
Gawin natin 'to.
Patakbuhin natin ang sakahan ni Tita Shirley. Handa ako. Boom.
-Hindi ako babalik dito. -Siyempre babalik ka.
'Wag mo sanang masamain dahil alam kong gusto mo 'tong lugar na 'to
pero, Dwight, ang buhay magsasaka ay hindi…
-hindi sopistikado. -Diyos ko po.
At ganon kami ni Cami.
At isa pa, 'yung mga kalalakihan dito…
para bang meron silang natural na kamangmangan.
Oo. Salamat sa pagtanong.
Ang totoo nyan, may mga nasulat na akong tula. Nakakaloka.
At kamakailan lang ay lumabas ang gawa ko. At talagang…
Baka dala ko-- Ayun, dala ko nga.
Ito ay sa hartfordwomenslitquarterly.com.
Natural Na Kamangmangan ni Fanny Schrute.
Sang-ayon ako.
Ang mga tao dito ay…
parang mga utot.
-Parang utot. -Alam niyo,
bakit hindi tayo manirahan dito nang ilang araw
at pagisipan ang sinabi ni Tita Shirley.
Mukhang magandang ideya 'yon.
Sa tingin ko maling ideya 'yon.
Pagbilang ko ng lima, papayag ka. Isa, dalawa, tatlo, apat…
Humanda ka. Lima.
-Yes. -Absolutely!
Hindi naging madali ang paglaki kasama sila Dwight at Mose.
Si Dwight ang maangas.
At si Mose naman ang may pangarap.
At ako naman ang komedyante.
Hindi 'yan gumagana sa'kin.
-Sige. -Para sa kaalaman mo.
Apat, tatlo, dalawa, isa…
Umoo ka. Ngayon na.
-Magaling. Sige. -Oo?
-Oo na. -Ayos.
Diyos ko po.
'Pag dumating ang mga binata't dalaga
Itatayo ang bahay sa may lawa
Itatayo ang bahay…
Madalas maliitin ng tao ang kapangyarihan ng nostalgia.
Kung nagagamit ito ng baseball para maalala ng tao
ang walang kwentang isport na 'yon,
kaya ko ring gamitin 'yon para kumbinsihin ang mga kapatid ko
na magkaroon ng pake sa sakahan.
Ang nostalgia ay isa sa pinakamalupit na kahinaan ng tao.
Pumapangalawa lang ito sa leeg.
'Pag dumating ang mga binata't dalaga
Itatayo ang bahay sa may lawa
Gagawin ang pader gamit ang aluminum
Pupunuin ang ating bibig ng cinnamon
Ngayon
Nakalimutan ko na ang lumang tradisyon na ito.
Kapag interesado ang lalaki na ligawan ang isang babae,
pwede niyang ibato ang tuka ng uwak sa harap nito,
at kapag pumapayag ang babae na magpaligaw,
kailangan niyang sirain ang tuka.
'Pag dumating ang mga binata't dalaga
Itatayo ang bahay sa may lawa
Gagawin ang pader gamit ang aluminum
Pupunuin ang ating bibig ng cinnamon
Nga pala…
gusto kong humingi ng tawad sa ginawa ko sa'yo.
Hindi ako nagsisisi sa nangyari.
Ako oo. 'Yon ang pinakamababang punto ng buhay ko.
Kevin, kaya mo 'yan.
Sinasabi mo lang 'yan.
Kevin, mag-isip tayo ng paraan para malibang tayo.
Naaalala mo ba 'yung pelikulang Skyfall?
Gustong-gusto mo 'yung pelikulang 'yon, 'di ba?
Espiya si James Bond do'n.
Oo, at magaling siya.
Oo, napakagaling niya.
Magugustuhan ni James Bond ang cupcake na ito.
Alam niyo, masaya akong nakita ko kayo ulit.
Ingat kayo.
Totoong nasa ilalim ako ng 12-step na programa.
At nasa unang step pa lang ako.
Ibig sabihin, nag-eenjoy pa ako.
Anim na oras 'kong inalis ang frosting nang dahan-dahan
at saka ito nilagyan ng iba't ibang klase ng droga, may ligal at may hindi.
Meron ding pampadumi at pampatigas ng dumi.
Kapag sinisisante mo ang Packman,
asahan mong babawian ka nito.
Guys, natutuwa ako sa atin.
Sa tingin ko tama ang ginawa natin. Hoy!
-Ano nanaman, Pam? -Teka lang.
Umalis na siya. Cupcake na lang 'to.
Hindi 'yon, eh. Tungkol ito sa prinsipyo natin.
Diyos ko.
Kahit ilang beses ko pa siyang patawarin.
-Uy, nabubulunan ba siya? -Kevin?
Sobrang sarap no'n.
Delikado bang kunin ang itlog sa harap ng manok?
Oo, sobra. Kailangan mong tumabi dahil pumapatay ang mga manok na 'to.
Nagtatanong lang naman ako kasi hindi ko alam.
Walang problema. May natututuhan ka rin.
Pero medyo walang kwenta 'yung tanong mo kaya asahan mong aasarin ka ng iba.
Kakainin ba natin 'to mamaya?
Kung gusto mo.
Gilotina ba 'yan?
Ito? Hindi.
Maangas sana kung ganon.
Gamit 'to sa panggagatas.
Baka ba 'yan?
Tama ba ang narinig ko? Tinanong mo kung baka ito?
Ano naman 'yang ginagawa mo ngayon?
Pumunta ka rito. Halika.
Dalawang kamay sa dalawang suso. Umupo ka.
Ganyan nga. Pigain mo mula taas hanggang baba.
Gamitin mo ang masel mo.
Pigain mo pa. Ano, ayos ka lang ba?
Hindi ko alam.
Mainit ba 'yung suso? Buo-buo ba 'yung gatas?
Hindi ko alam.
Wala kang kwenta. Tumayo ka diyan.
'Di ka ba tinuruan ng tatay mo?
'Di ko pa siya nakikita.
Magandang umaga, Erin.
Uy.
Kumusta kayong lahat?
Nagdesisyon na akong kainin ang cupcake ko.
Pinagisipan ko 'to kagabi, kinausap ko si Jim, kinausap ko ang kapatid ko,
at sa tingin ko tutal hindi naman alam ni Packer, walang problema.
Wala akong pake, Pam. Pero pwede bang tumahimik ka na?
-Phyllis. -Nilagyan ni Packer ng gamot ang cupcakes.
Hindi nga?
Nagtatae ka ba? Bangag ka ba?
Ang ilan sa amin naranasan 'yan parehas.
Ayos lang ba ang lahat?
Kagabi, nilabas ko lahat ng manika ko at pinaglaruan ang mga ito sa sala.
Pagkatapos, bumili ako ng sampung damit sa American Girl online.
Umabot ng ilang libong dolyar.
Maswerte ka pa rin, Phyllis.
Panay ang punta ko sa banyo.
Ako rin.
Ako naman nangaroling… sa March,
at naglagay ng pataba sa lupa sa mga halaman papunta doon.
Kaya hindi maganda ang gabi ko.
Pero hindi rin naman pangit.
Ano namang nangyari sa'yo, Andy?
Kagabi? Diyos ko.
'Di ko na maalala. Wala naman.
-Kevin? -Bakit mo ako tinatanong?
Wala, gusto lang.
Ay… Sa totoo lang…
Nahihirapan akong alalahanin ang lahat.
Parang normal na gabi lang.
Ganon na ganon din ang gabi ko.
-Oo. -Sige.
Ibig kong sabihin, normal.
Hindi nga kita nakita kagabi, eh.
At hindi rin kita nakita.
Grabe. Siya na talaga ang pinakamasamang tao sa mundo.
-Pero, Kevin-- -Oo, alam ko, Pam.
Alam ko.
'Wag.
'Yon lang naman. Gusto ko lang na magkaayos tayo.
-Grabe. -Nakakatuwa ka naman, pare.
Ang tapang mo.
Uy, red velvet.
Gusto ko rin humingi ng tawad.
Kalimutan mo na 'yon. Okay na ako.
Malayong malayo ito sa taniman ko ng worms.
Halimaw sa laki ito.
Kung sinuman ang magpapatakbo nito
-ay tiyak na magiging abala. -Oo.
-Hindi ako. -Hindi ako.
Ako.
Kapag hindi mo sinanay ang anak mo sa sakahan, hindi siya matututo.
Oo na, sige na.