Co, do diabła?
WINDA NIECZYNNA NIEDOGODNOŚĆ
Nie! To nieprawda.
Dostałeś wiadomość? To Schodomagedon.
Dalej, Stanley!
Dwight zlecił na dzisiaj serwis windy
i potrafił się tym zająć.
Kilka tygodni temu rozpoczął kampanię na rzecz Schodomagedonu.
JAK UŻYWAĆ SCHODÓW?
Chodziło o to, by przygotować nas psychicznie i fizycznie
na dzień, który się zdarza raz na sto lat.
To jest magedon!
Dalej! Dalej, Stanley! Trzymaj się!
Poświęciłem tej firmie siedemnaście cholernych lat
i teraz każą mi się wspinać na Schodymandżaro?
Dalej!
W naszym biurze jest niezwykle dużo niezwykle dużych osób.
- To jest obrzydliwe! - Dalej, udało ci się!
Więc kiedy ma miejsce rutynowa konserwacja windy,
ludzie są zmuszeni do wysiłku sercowo-naczyniowego,
można to porównać z końcem czasów.
Witamy w Scranton
Czerwony alert!
Pojawiły się recenzje! Powtarzam, pojawiły się recenzje!
- Co? - Dostałem od brata SMS-a.
ScrantonTimesTribune.com. Jest recenzja filmu dokumentalnego.
- Co piszą? - Nie wiem, Phyllis!
Tylko dostałem SMS-a i krzyczałem "czerwony alert".
Alert już był czerwony z powodu Schodomagedonu.
Nie powinienem ogłosić podwójnego czerwonego?
Chyba tak.
"The Office: miejsce pracy Amerykanów, emitowany w przyszłym miesiącu, to film
dokumentalny o pracownikach papierni Dunder Mifflin z Scranton!".
"Serial, który będzie emitowany w maju,
pokazuje wiele interesujących osób z okolicy.
Jest tam Kevin Malone, księgowy samochwał,
Dwight Schrute, główny sprzedawca,
polujący na stanowisko kierownika, którego nigdy nie obejmie".
Co Josh McAulliffe wie o branży papierowej?
Pracuje dla wiadomości... w czymś tam.
"Andy Bernard.
Dziecko funduszu powierniczego, kierownik średniego szczebla,
którego niekompetencja jest ikoną upadającej gospodarki amerykańskiej".
- Przepraszam, Andy. To... - W porządku.
Co on tam wie, do diabła?
"Możliwym wytłumaczeniem jego braku zainteresowania karierą
jest jego zaskakujący talent muzyczny".
- Wydrukuj mi to. - Dobrze.
Z powodu emisji tego dokumentu
moje dni w Dunder Mifflin są prawdopodobnie policzone.
Wiecie co? I dobrze.
Bo to nie jest to, co chciałem robić w życiu.
Chciałem być Lisą Loeb swojego pokolenia.
"Choć skupia się głównie na codziennym życiu biura,
jego krzykliwy podtekst ujawnia hipokryzję ważnej lokalnej osobistości,
uwikłanej w gejowski romans, chociaż głosi wartości rodzinne".
Jakiej osobistości?
Założę się, że to Katie Couric. Mówię to od lat.
Nie, sądzę, że mają na myśli jakiegoś polityka.
To budynek firmy.
Czemu nie możecie naprawić windy w środku nocy?
Co ja jestem, Jackie Joyner-Kersee?
Napisałem, że będzie pewna niedogodność.
Powinieneś zadzwonić z dołu. Spotkalibyśmy się w recepcji.
Czas coś sprzedać.
- Zaczynamy. - Postradałeś zmysły.
Nigdzie nie idę, póki nie naprawisz windy.
Klientka to przyjaciółka twojej siostry,
to jest papier do druku materiałów dla całego rejonu szkolnego Lackawanna.
Idziesz i to jest polecenie!
Nie jesteś moim cholernym szefem i nigdy nie będziesz!
Wiesz co? To się nigdy nie ziści! Pete. Mrożona herbata!
- Trzy kostki cukru, pięć śmietanek! - Twoje poranne 3 x 5 zaraz będzie.
Nie spóźnimy się. Kocham cię, mamo. Dzięki.
Twoja mama pilnuje dziś dzieci? Co będziecie robić?
Och, hotel Hilton,
Na klamce "Nie przeszkadzać, bo będziemy się tarzać".
- Chciałabym. - Co potem?
Nic takiego ekscytującego.
Poradnia małżeńska.
To jest poradnia, w której nigdy nie byłam.
Jim, jestem trochę zdenerwowana, ale sądzę, że to może pomóc.
Skoro mamy problemy, mówienie o nich chyba nie zaszkodzi.
Cześć, Toby. Chcę ci zadać pytanie.
- Pewnie. - To trochę osobiste.
Pogadajmy o sprawach osobistych.
Chciałem pogadać z tobą o twoim rozwodzie.
Przepraszam. Ja... Nie. Miałem na myśli...
- Właściwie chodziło mi o to... - Nie. W porządku, dam radę. A zatem?
Przechodziliście trudne chwile, zanim do tego doszło.
Zastanawiałem się, czy korzystałeś z poradni dla par.
Pewnie, wiele razy, tak.
Czekaj, ty i Pam nie korzystacie z porad poradni małżeńskiej, prawda?
O Boże.
Nie. Wybieramy się do doradcy.
Co wcale nie brzmi lepiej.
Nawet wy.
Kelly tam zadzwoniła. W 2013 r.
Hej. Nie. Wyjdź stąd. Clark, wyjdź stąd.
- Mój błąd. - Tak, twój błąd.
Ociąga się, strasznie denerwujące.
Zabiję go.
- Jak mogę pomóc? Jestem tu. - W porządku.
Halo, Agencja William Moris.
Muszę rozmawiać z waszym najlepszym agentem, reprezentującym gwiazdy.
Tak, zaczekam.
Przepraszam, nie zrozumiałem. Do widzenia.
Dziękuję, Stan.
Och, kochanie.
Chcę, by nasze życie wróciło do normalności.
Przecinanie wstęg, bale dobroczynne.
Nie martw się. Zaplanowałem na dzisiaj konferencję prasową.
Musimy tylko oboje wystąpić przed kamerami,
uwielbiany sługa ludzkości i jego oddana żona.
I jakoś poleci.
Dobrze. Jeśli mam być dobrą żoną, będę najlepszą cholerną żoną.
Poprawka, najlepszą przeklętą żoną. Przepraszam, jestem lepszą żoną.
Andy, muszę z tobą porozmawiać.
Tak. Wejdź. Dzwonię do kolejnej agencji dla talentów.
Niedorzeczne. Film promocyjny, na którym gram na bandżo ma już 250 odwiedzin.
I za każdym razem, jak kliknę, jest więcej. 251.
252. Nie potrafię nadążyć.
Stanley nie chce iść na rozmowę w sprawie sprzedaży.
Nienawidzę ludzi.
Czemu nigdy nie robią tego, co powinni.
- Stanley musi iść, to ostateczne. - To, co słyszę, to
"każ Stanleyowi iść na rozmowę z klientem za wszelką cenę"?
Tak!
Przepraszam, że jestem opryskliwy. Mają mnie połączyć z najlepszym agentem.
Powodzenia.
Centrala.
Dział gwiazd filmowych.
Z powrotem. Centrala.
Przez pięć lat trzymałem swoje impulsy w ryzach,
bo chciałem być kierownikiem.
Może nadszedł czas, by pozbyć się tej myśli.
To trochę bolesne, ale też uwalnia, w pewien sposób.
Teraz liczą się tylko moje instynkty.
- Hej, Dwight. - Stanley.
Tak czy owak, pójdziesz ze mną i sprzedamy ten towar.
Pasuję.
Mogę stąd wyjść, zanim nie wiadomo co się wydarzy?
Spoko, to środek usypiający byki.
Nie ma czym się niepokoić,
celuję we współpracownika pistoletem do usypiania byków.
Dwight, niczego się nie uczysz, prawda? By groźba była wiarygodna, musisz...
Jasna...
Nie wierzę. Mam dość ciebie i twoich...
W porządku. Andy to zaaprobował.
Stary, on teraz odleciał.
Nic mu nie będzie?
Te strzałki nie są przeznaczone dla zwierzęcia
dwu lub trzykrotnie większego?
To była dawka dla małego byczka,
a Stanley ma więcej tłuszczu niż one.
Trafiłeś go trzy razy.
Mamy 45 minut, by zabrać go do klientki, zanim się obudzi.
Łap go za nogi.
- Ruszamy! Dalej! - W porządku.
Raz, dwa, trzy!
Jest jak manat. Gotowy? Spróbujmy jeszcze raz.
Damy radę. Raz, dwa, trzy!
O Boże.
Nie dziwię się, że linki windy są tak obciążone.
- Musimy wziąć taczkę albo coś takiego. - Tak.
Jest dobrze.
- Chodźmy - Mój Boże.
- Pchaj! - Pcham!
- Jakieś plany na weekend? - Może obejrzę jakiś film.
- Fajnie. - A ty?
Jeszcze nie wiem. Myślałem o...
Idź tylko do końca schodów, dobrze?
A potem co?
Okej, posłuchaj.
Przyznaję to z zażenowaniem, ale właściwie nigdy tego nie robiłem.
- Jeśli mogę, jesteś naturalny. - Dziękuję.
Robiłem próby w głowie jakieś tysiąc razy, ale...
- To trochę dziwne. - Wiem, Evel Knievel.
Lepiej się nie da.
A teraz plan jest taki.
Spuszę go. Chcę, byś poszedł na dół i go złapał.
- Złapał? - Tak.
Nie złapię go. Waży ze 115 kilo.
Użyj rąk i tylko zamortyzuj jego upadek.
- Będzie spadał powoli... - Zamortyzować?
Cztery i pół metra w dół, zakręt pod kątem 45 stopni. Usiądź na piętach.
- To jak łapanie lekarstwa... - Rozmiar moich pięt...
Okej, dobra decyzja.
Przebiłby ci klatkę piersiową, tak jak przebił ścianę.
Chyba powinniśmy wezwać lekarza, albo kogoś, stary.
Nic ci nie jest?
Jak to działa?
Mówienie do osób trzecich
sprawia, że bariery znikają, lub...
Jesteście tam po to, by porozmawiać ze sobą.
A terapeuta stanowi ułatwienie.
Może zacząć od pytania: "Po co tu przyszliście?".
Przyjął to stanowisko w Filadelfii, nie mówiąc mi o tym.
Kupił dom, nie mówiąc mi o tym.
W pewnym sensie powinna go spotkać za to nagroda.
Gdybym nie zrobił pewnych rzeczy, nie mówiąc Pam, wyszłaby za Roya.
Zawsze podejmuje decyzje za całą rodzinę,
a ja dowiaduję się na końcu.
Gdyby potrafiła zaczekać trochę dłużej...
To będzie wiele znaczyć dla naszej rodziny.
Jaka jest ta chwila?
- Co masz na myśli? - To znaczy, jaka jest ostateczna data?
Musi być jej trudno godzić się na nieszczęście,
skoro nie wie, kiedy to się skończy.
To pytanie, na które nie ma odpowiedzi.
Zaczyna się, szybko!
Jest Angela!
- Pracuję z nią! - Tak.
Cieszę się, że Angela jako pierwsza staje się sławna, ale...
To trochę dziwne, nie? Nie potrafi śpiewać ani tańczyć,
więc to trochę nienormalne, jak się nad tym zastanowić.
Jej włosy wyglądają pięknie.
Tak, rozumiemy, Phyllis! Wygląda jak jakaś gwiazda!
Andy.
Chciałbym zacząć od słów na temat pewnych pogłosek dotyczących
mojego życia osobistego i chciałbym to raz na zawsze wyjaśnić.
Jak zaświadczy moja żona, która dzielnie to znosi,
jestem gejem.
Senatorze, zawsze był pan gejem, czy żona sprawiła, że jest pan gejem?
Pytanie do małżonki senatora.
Powiem to jeszcze raz do amigos latinos Yo soy homosexual!
- Biedna Angela. - Tak, biedna Angela.
Kiedyś wierzyłem, że gej może być hetero.
Dopiero po ślubie z Angelą
zdałem sobie sprawę, jak pozbawione uroku jest kobiece ciało.
Zawsze boli, kiedy się to słyszy.
Jest ktoś, komu muszę podziękować. Nazywa się Oscar Martinez.
Bez jaj!
Oscar jest tym, który otworzył mi oczy na to, kim naprawdę jestem.
- Po pierwsze... - Oscar też jest z senatorem?
Tak! A ja wiedziałem przez cały czas!
Tak dobrze zachowałem tajemnicę.
Ty nie wiedziałeś, ty też i ty też cholera nie wiedziałeś.
Ale ja wiedziałem!
- On wiedział! - Tak.
- Udało się nam! - Udało ci się, Kevin.
Tak!
Udało mi się.
I ze świadomością samego siebie
udało mi się w końcu zakochać
w moim niesamowitym szefie personelu, Wesleyu Silverze.
- Co? - Wesley Silver jest gejem?
Tworzą ładną parę.
Już prawie jesteśmy.
Okej. Robi się późno, wsadźmy go do środka.
Nie możemy go zostawić w folii bąbelkowej.
Żartujesz sobie?
Folia bąbelkowa chroni jego garnitur przed wygnieceniem.
W tych spotkaniach najważniejsza jest prezentacja.
- To bardzo cwane. - Dziękuję.
Gdyby ta wiedza mogła się przydać do innych sytuacji.
Wsadźmy go do środka.
Carla Fern nie jest tylko agentem aktorów.
AGENCJA CARLA FERN
Zajmuje się pisarzami, reżyserami, podróżami i nieruchomościami.
- Aktor? - O nie.
Mój popis to Pies-Kot-Mysz.
Tak, ojejku. Super.
- Trudno je wytrenować, by to robiły? - Potrzeba dużo myszy.
Zaczęło się przypadkiem, właściwie taksię zaczyna.
Kładłem kota i niechcący postawiłem go na psie,
i byłem na siebie zły na początku. Ale potem powiedziałem: "chwila".
"Czekaj".
- Coś jest na myszy? - Tak.
- Malutki kapelusz. Tak. - To słodkie.
Jak się wabi mysz?
Naprawdę nie ma sensu nazywać mysz.
Są niczym mięso armatnie.
Nie jesteś jednym z tych gości z Animalsów, prawda?
- Cóż... - Wspaniale.
Czekaj. Jak to zrobimy?
Złapię go za kończyny dolne, ty wepchniesz jego ćwierćtuszę.
Mów ręce i nogi, okej? To po prostu...
To potoczne nazwy, które są mi bliższe.
Dobrze. Zaczynajmy.
Podnieś jego goleń! Na trzy.
- Co to goleń? - Jest obok polędwicy.
Turlaj go. Dobrze.
Okej, ostrożnie. Garbi się. Możesz go zgiąć, by siadł na fotelu?
- Idź z drugiej strony, zapnij pas. - W porządku.
- Masz go? - Tak.
Tak.
Siadaj do tyłu.
- Co? - Siadaj do tyłu.
- Och, przestań! - Wsiadaj.
Cholera.
Okej, Stanley, rozumiesz, co mamy zrobić?
- Cześć. - Okej. Nikogo tam nie ma.
Hej, słuchaj.
Idziemy rozmawiać o umowach sprzedaży papieru
dla publicznych szkół w mieście Lackawanna, dobrze?
- Gołębie. - O Boże. Jest źle.
Wygląda, że nie mamy wyboru.
Przyjacielu, będziesz musiał być Stanleyem Hudsonem.
Klientka nie jest najlepszą przyjaciółką jego siostry?
Nowy plan, dobrze?
Kupimy mu kubek kawy i wrócimy do starego planu.
Chodźmy! Daj i rękę. Idziemy! Dalej, Stanley!
Właśnie tak! Pupcia w górę, właśnie tak. Okej, dobrze.
Dalej, olbrzymie. Możesz iść, prawda? Co za śliczny uśmiech. Chodźmy.
Jestem pewna, że Athlead będzie ogromnym sukcesem,
ale nie chcę, by dalej to robił i nie chcę dawać mu ultimatum,
ale nie przeniosę się do Filadelfii.
Jeśli Pam powie, że nie pojedzie,
potrzeba będzie czegoś więcej niż doradztwa.
- Są siebie warci. - Jim.
- Zasługują na siebie. - Tak.
- Co to to tak. - To na pewno.
I dla waszego... Ups! Proszę.
- Stanley, co tu się dzieje? - Cierpi na chorobę lokomocyjną.
Jazda.
To była daleka droga. Siedział z tyłu.
Ale teraz rozmawiamy z panią Davis
o oferowanych przez nas produktach
i naszych konkurencyjnych cenach. Tak, Stanley?
- Spójrzcie na te dzieci! - Stanley.
Ten w środku to Benji.
To Benji. Jest kochany. To zdrowe dziecko.
Bardzo wyjątkowy chłopczyk.
Spójrzcie. Nigdy nie widziałem tak ładnego dziecka!
Ma poczucie humoru. Gdy dotkniesz jego noska, wtedy...
O tak? Zobaczmy...
- Właśnie tak. - Piękna rodzina.
Zgadza się? Przebij!
- Przebij! - Może nie będę kierownikiem.
Ale właśnie udało mi się sprawić, że nasz najbardziej uparty handlowiec
zamknął transakcję z jednym z największych klientów.
Muszę powiedzieć, że to najprzyjemniejszy Stanley, jakiego widziałem.
Powinniśmy codziennie mu wstrzykiwać środek do usypiania byków.
Co potrafi pan robić?
Czego nie potrafię robić?
Potrafię śpiewać, tańczyć, grać na bandżo, tak?
Jak pani słyszy, mam dość dobry brytyjski akcent.
Umie pan prowadzić auto?
Ryzykując arogancją, powiem, że sam tu przyjechałem.
Czemu ma pan w CV High school musical?
Ile ma pan lat, 40, 45?
Mój dokładny wiek to 28 do 34,
więc proszę mnie wysłać do tego, co bierze Jake Gyllenhaal.
Gyllenhaal, rozumiem. Potrafi pan żonglować i inne bzdury?
Tak, i tak.
Przebrałby się pan za urodzinowego klauna
i poszedłby pan na urodziny do dzieci, by obrzucali pana ciastem?
To nie był powód, dla którego wszedłem do show-biznesu.
Rozumiem, że trzeba budować wiarygodność.
Popieram to.
Panie Bernard, będę z panem szczera.
Przynajmniej próbowałem. Dziękuję bardzo.
Nie. Zostanie pan naszym klientem.
Naprawdę?
O tak!
Jest pani teraz poważna? Tak! Bardzo tego potrzebuję.
Naprawdę to jest coś, co może mnie uleczyć.
My też się cieszymy, że będziemy z panem pracować.
Wychodząc, proszę zapłacić Toddowi.
Większość agentów bierze 10% od zlecenia, jakie ci znajdą.
Ale Clarze płaci się zryczałtowaną stawkę z góry w wysokości pięciu tysięcy dolarów.
Cena obejmuje zdjęcia.
- Cena nie zawiera zdjęć. - Nie zawiera zdjęć.
Oczywiście, że nie, bo to byłoby szaleństwo, gdyby tak było.
Jednak to i tak była okazja.
Więc się uśmiechnąłem, skomplementowałem i zamknęliśmy to?
Zasłużyłeś na tłustą prowizję i nawet o tym nie wiedziałeś.
Przekażę Andemu dobre wieści. Co za głuptas ze mnie.
- Muszę iść schodami. - Nie zrobię tego drugi raz.
Ściągnąłeś mnie na dół, to wciągniesz na górę.
Nie, nie.
Potrzebna wciągarka i dźwig.