ANG NAKARAAN SA THE OFFICE
-Kinuha ng county ang mga pusa ko. -Teka.
-Lahat sila? -Halos dalawang sako ang dami.
Nalaman ko na may batas pala sa tinitirahan ko
patungkol sa dami ng hayop na pupwedeng alagaan sa isang studio.
So, gusto mong umalis sa Dunder-Mifflin para pasukin ang pag-aarte?
Bawat minuto na nasasayang ko dito,
ay oras na nagagamit ko sana sa paggawa ng mga bidyo na pang-audition ko
sa reality, dating, o cooking shows.
Nandito na ako ngayon. Bulaga.
Baka sakaling pwede na akong lumipat sa pwesto ko.
Sa totoo lang, araw-araw akong kumakayod sa pagtatrabaho sa pwesto na 'to.
Kaya pakiramdam ko pinaghirapan ko talaga 'to.
-'Di ba? -Oo naman. Pinaghirapan mo 'yan.
Pero baka pwedeng makasama ko ang asawa ko.
'Yon talaga ang dahilan kaya nandito ako.
Ganon ba? Puwes, nandito ako para magbenta ng papel.
Iniimbitahan ko kayong dumalo mamaya
sa seremonya ng pagtatali ng itim na sinturon sa'kin dito.
Mamayang tanghali.
Sobrang saya ko para sa'yo, Schrooberry Blue.
Naghahanap ako ng bagong manedyer.
At base sa ipinakita niyang performance ngayong taon,
pinag-iisipan kong kunin si Dwight.
Sang-ayon ako na si Dwight.
Mali ba ang desisyon ko na iwanan ang trabaho ko dito para maging aktor?
Sa totoo lang, tingin ko magiging pulubi ka.
O 'di kaya nama'y magugutom.
Pwede kang manatili bilang salesman, Andy.
Salamat.
Dwight, maaari ka bang makausap saglit?
Ano'ng sinabi mo?
Tatanggapin mo ba ang posisyon bilang bagong manedyer?
Saan?
-Saan? -Saang branch?
Dito, sa Scranton.
Sige na.
Tama na 'yan, Dwight. Tumayo ka na.
Sige na. Magandang balita 'to.
Pasensya na.
Ang tagal kong hinintay ang araw na 'to.
Naging interim na manedyer ako dati pero pinutok ko ang baril.
-Ano? -Pero hindi na ito interim na manedyer.
Hindi.
Ako ngayon si Dwight K. Schrute…
ang manedyer.
Bakit meron ka nang ganito?
Kung sakali lang namatay si Michael o si Andy sa daan
at may okasyon ng araw na 'yon.
Hindi mo 'to pagsisisihan, David.
Alam ko.
Hinding-hindi kita bibiguin.
Alam ko, Dwight. Alam ko.
Sige na.
Tama na 'yan.
Magiging magaling kang manedyer.
-Kumusta? -Uy, kumusta?
Hi.
Ano'ng meron?
-May gusto akong itanong. -Sige.
Meron talaga akong itatanong, eh.
Talaga ba?
-Meron nga. -Oo nga, naniniwala ako.
-Importante 'yon. -Isipin mo muna habang nandito ka.
-Sige. -Maghihintay ako.
Hindi ako nagpunta dito para lang makita ka.
Sigurado rin akong hindi.
Ano ba 'yung itatanong mo sana?
'Di ko alam. Baka matagalan bago ko siya maalala.
Siguro kailangan ko munang aliwin ang sarili ko
-habang naghihintay. -Mismo.
Nagbago na ulit ang isip ko.
Hindi na ako aalis.
Babalik ako sa sales.
Salamat sa Diyos.
Baka mas sumikat ka pa sa sales.
Tama ang desisyon mo. Seryoso ako.
Ayaw kitang makita sa porno sa susunod na taon.
Sige.
May alam akong dula na tungkol sa isang salesman.
Death of a Salesman.
Hindi 'yon.
'Di nga? Death of a Salesman ni Arthur Miller?
Isa 'yong magandang dula na tungkol sa mga nasirang pangarap.
Hindi. Ang nagsulat nito ay si Spongebob Squarepants.
Meron ka bang bagong leads diyan?
Itulak mo lang itong nasa ilalim, tapos pihitin mo. Ganon lang.
Ngayon, hindi na paloob ang pasok ng bala ng stapler.
Ngayon ko lang 'yan nalaman.
Sa loob ng dalawampung taon, mali pala ang ginagawa ko.
-O, nandito ka ulit. -Oo.
Tingnan mo nga naman, para tayong nasa double date.
Ah, oo nga, no?
Kayong dalawa pala.
Alam niyo, bakit hindi tayo lumabas lahat? Masaya 'yon.
Sige ba, gusto ko 'yan.
Ano kaya kung sa Huwebes?
Mahirap 'pag Huwebes kasi--
-Maski 'yung ibang araw din. -Oo nga.
'Di bale, 'wag na lang.
Kalimutan niyo na 'yon.
Ano daw?
Makinig kayong lahat. Meron lang akong gustong sabihin.
May konting pagbabago ng posisyon sa kumpanya.
-Si Dwight Schrute-- -David.
David, pwede mo ba akong pagbigyan na gawin itong gusto ko?
Pangako hindi ko na ito uulitin.
-Hindi pwede. -Sige na.
-Pagbigyan mo na ako. -Dwight, ano ba?
-Si Dwight Schrute-- -Pagbigyan mo lang ako ngayon.
Ano?
Saglit lang.
-Mabilis lang 'to. Pasensya na. -Ilagay mo na lang sa voice mail.
Oo.
Seryoso ba 'to?
Eh 'di bibilhan natin siya ng bagong set ng drums.
Diyos ko. Sige na nga.
Si Dwight Schrute ang bagong…
manedyer!
Ayos!
Magaling. Magaling.
Masaya ako para sa'yo, Dwight.
Si Creed Bratton ang bagong manedyer!
Masaya ako para sa'yo.
-Ano'ng nangyayari? -Si Dwight na ang bagong manedyer.
Nakuha na niya sa wakas.
Masaya ako para sa'yo, Dwight.
Pam.
Masaya ako para sa'yo, pare.
Salamat, Jim.
Masaya ako para sa'yo, wight.
Umalis ka nga sa upuan ni Jim.
Pero pinaghirapan ko 'to, eh.
Bago ka pa lang dito.
'Di pa namin alam kung tatagal ka dito pero tingnan natin.
Alis.
Masaya ako na nagbalik ka na.
-Nga pala. -Ano 'yon?
Gusto kitang bigyan ng bagong posisyon.
Ano'ng posisyon?
Pang-rehiyonal na Assistant Manedyer.
Hindi ko tatanggap ang posisyon na 'yon. Hindi 'yon totoong trabaho.
-Jim. -Sasabihin ko sa'yo kung ano'ng gusto ko.
'Yon ay assistant sa Pang-rehiyonal na Manedyer.
'Yon ang tunay na posisyon at ikatutuwa kong tanggapin.
Pumpayag ka na?
At ganon lang kabilis. Tapos ang usapan.
Oo, si Pam lang ang pakay ko dito.
Pero ayos din 'tong bagong trabaho ko.
Kumusta naman ang takbo ng mga numero natin?
Hindi pala kita nabati kanina. Masaya ako para sa'yo, Dwight.
-Salamat. -Masaya kami para sa'yo.
Oo. At mauuna na ako sa pagsabing masaya ako para sa'yo.
Sobrang importante ng araw na 'to sa'yo.
Oo, tama ka.
Maiwan ko na kayo.
Salamat.
Bakit basta-basta ko na lang kinalimutan ang pangarap ko?
Dahil alam kong may babalikan pa ako.
'Yon ang problema kapag may babalikan ka pa. Ang daling sumuko.
No'ng dumating si Cortes sa Mexico,
natalo ng mga tauhan niya ang mga Aztec dahil sinunog niya ang mga bangka nila.
Nang sa gayo'y hindi na sila makabalik sa bansa nila.
Sobrang gago niya,
pero epektibo.
Kailangan ko ring maging gago sa sarili ko.
Makinig kayong lahat.
Nagbago na ulit ang isip ko.
Ano na ang pipiliin mo ngayon, katotohanan o pangarap?
Pangarap.
Susundan ko ang pangarap ko.
Kailangan ko nang gawin 'to. Tama ba ako, Jim?
Ako? Sa tingin ko nagkakamali ka ng desisyon.
Sigurado na ako!
Toby!
Hoy, nagbago na ulit ang isip ko.
Aalis na ako sa Dunder-Mifflin upang ituon ang oras ko sa pag-aarte.
-Maganda 'yan, Andy. -Oo.
Pero ito ang kundisyon ko.
Dapat hindi na ako makabalik pa dito sa Dunder-Mifflin kung sakali.
Kailangan kong wakasan ang ugnayan ko dito.
Kaya gusto kong kunin mo ang file ko at isulat dito na sinisante ako
dahil nagnakaw ako at nanghawak ng mga ari ng lalaki.
Andy, hindi ko pwedeng gawin 'yon. Pagsisinungaling 'yon.
-Seryoso ba? -Oo.
Sige na, gawin mo na lang.
-Hindi ko kaya. -Sige, bahala ka.
Basta 'wag mo akong sisisihin na ginawa ko sa'yo 'to.
Andy, naman. 'Wag mong gawin 'yan.
-Andy. -Toby, 'wag mo kong pigilan.
Ginusto mo 'to, 'di ba?
Hindi. Andy, tama na.
Okay na 'yon. Nahawakan na kita ng maigi.
Pupunta na ako sa Hollywood!
Si Angela 'to.
Ikaw pala 'yan, Ms. Polodnikovski.
Ano'ng maipaglilingkod ko sa inyo?
Hindi pa ba naaayos 'yung chekeng binigay ko?
Kakalagay ko lang ng 25 dolyar sa account ko para do'n.
Kaya kung may problema pa, baka sa'yo na 'yon at hindi sa'kin.
O, sige.
Mabuti.
Tungkol saan ba 'to?
Hindi. Teka lang.
Ikaw ang sumosobra na, Ms. Polodnikovski. Hindi.
Hindi. Ikaw.
Hindi nga. Ikaw nga.
Paaalisin mo ako? Sige.
Tutal ayaw ko nang tumira diyan sa dugyot mong bahay.
Makinig ka. Kukunin ko ang security deposit ko.
Tama ang narinig mo. Oo--
Hindi patas 'yan. Hindi ka patas.
Alam mo, sa sobrang kapal ng buhok mo sa baba,
sana ikaw na lang ang kinuha ng Animal Control.
Parang hindi ka babae. Kadiri ka.
Tungkol saan kaya 'yon?
David, hindi natin nakuha ang account ng Scranton White Pages dahil sa'kin.
Alam mo ba kung gaano karaming papel 'yon?
At gusto kong malaman mo na nagalit ako kay Dwight. Kinamuhian ko siya.
Iniwan na natin ang mga ito sa nakaraan, Andy.
Pa'no kung sabihin ko sa'yo na kinasusuklaman kita at ang kumpanya?
Tama na, Andy. Tumigil ka na.
Pwede bang 'wag mo akong patawarin, David? Parang awa mo na.
Ito na ang huling pagkakaton para maipakita ko ang angking galing ko.
Paano kung tumae ako sa bago mong sasakyan?
-Diyos ko po. -Minsan nang sinabi ni Eleanor Roosevelt,
ang hinaharap ay para sa mga taong naniniwala sa kanilang mga pangarap.
At tingin ko tama siya.
-Sobrang kalmado ko ngayon. -Alis!
Lumabas ka!
Sa unang pagkakataon, pakiramdam ko…
ginagawa ko na ang tama.
-Andy. -Ano 'yon?
Ano'ng ginagawa mo?
Nilalagay ko ang mabibigat sa ilalim gaya ng libro
para hindi mabasag ang mga knickety-knack ko.
Hindi 'yon ang ibig kong sabihin.
Hindi mo kailangang umalis dahil lang sinabi mo.
'Wag mong hayaang sirain ng pride ang buhay mo.
Naintindihan mo?
Wala itong saysay.
Grabe, Angela.
Naging maganda ang relasyon natin noon, at sa totoo lang lagi kong iniisip 'yon.
Pero nakaraan na 'yon, eh.
-At pakiramdam ko-- -Hindi 'yon--
-'Di tayo dapat-- -Hindi. Tumigil ka.
Basta 'yon.
-Mismo. -Sige.
Mag-ingat ka sa biyahe.
Galingan mo, Andy.
Salamat, Angela. Ikaw din.
Salamat.
Nagiba na ang mga tulay.
Wala nang atrasan 'to.
Makinig kayo. Nais namin ni Lorelei na magpasalamat at magpaalam sa inyo
sa kaisa-isang paraan na alam namin.
-Diyos ko po. -Bakit hindi ka na lang umalis?
Alam mo, pwede mo namang sabihin na lang kung ano'ng gusto mong sabihin.
Tuna, performer ako, at ako'y magtatanghal para sa inyo.
Hindi ko kayo makakalimutan
Sana'y 'wag niyo rin akong kalimutan
'Wag niyong hayaang lumipas ang panahon
Nang hindi nagbabalik-tanaw sa mga ala-ala
Maalala niyo pa sana Ang mga masasaya nating ala-ala
'Wag niyo sanang kalimutan Kapag may nangyaring masama
Naaalala ko pa 'yung mukha mong Nakangiti pa sa buwan
Gusto kong maramdaman ang init mo Sana ako na lang ang "the one"
-Hindi ko kayo makakalimutan -Ayos ka lang ba?
Ang ganda lang ng kanta.
Sana'y 'wag niyo rin akong kalimutan
'Wag niyong hayaang lumipas ang panahon
Nang hindi nagbabalik-tanaw sa mga ala-ala
'Wag niyong hayaang lumipas ang panahon
Nang hindi nagbabalik-tanaw sa mga ala-ala
Ang galing mo.
Ang ganda.
Meredith.
Malay natin magtagumpay nga si Michael.
Okay naman siya, eh.
Totoo. At madalas, kung sino pa 'yung hindi magaling siya 'yung sumisikat.
Katulad na lang ni Lil' Romeo.
-Hindi, magaling siya. -Magaling noon.
-Ingat ka, Kevin. -Ikaw din, Oscar.
Tent?
Nagbabalak ka bang mag-camping?
Akala ko ba masyadong bulgar ang kalikasan para sa'yo?
Puwes, nagbago na ang isip ko.
Teka muna, Angela.
Binabalak mo bang tumira sa--
Pwede bang 'wag mo na akong pakialaman?
Sige. Pero gusto ko lang sabihin 'to.
-Hindi ka titira sa isang tent. -Diyos ko po.
Do'n ka muna sa bahay ko.
Hindi mo gugustuhin na nando'n ako.
Gusto ko.
Hindi panghabambuhay,
pero hanggang sa makabangon ka lang ulit,
at hindi 'yon magtatagal.
Hayaan mo akong tulungan ka.
Kung ganon…
Magkahiwalay ang banyo natin.
Salamat.
Walang anuman.
Tara, kunin na natin si Philip, at pagkatapos ang mga gamit mo naman.
-Sige. -At umalis ka na sa lugar na 'yon.
Sige.
-Pwede ba ang hayop sa tinitirahan mo? -Angela.
Kahapon, isa lamang akong hamak na empleyado sa sales,
na may-ari ng sakahan at may maraming panaginip tungkol sa beet fuel.
Ngayong araw, lalabas ako dito na isang manedyer,
na may itim na sinturon.
Nakakamangha na kayang magbago ang buhay mo sa isang iglap lang.
Nakausap mo ba sila Wade at Colin?
Hindi, pero nakita kong tumawag sila. Ano'ng meron?
Meron silang binigay na offer sa'tin.
-Ano'ng klaseng offer? -Isang buyout.
-Ano? -Tama ang narinig mo.
-Diyos ko. -Nagawa natin.
Nagawa natin!
At ito pa, gusto kong makasiguro ng mga bibili na hindi lang ito sa Philly.
Kaya…
babayaran nila tayo para ipakalat 'to sa kanluran,
kasama na diyan ang Spurs, ang Jazz, ang Cowboys.
Blake Griffin, pare.
Grabe. Ang…
-Oo. Nagawa natin. -Grabe.
Nagawa nga natin.
Gaano katagal kaya natin 'yun tatrabahuhin?
Sabi ni Wade, kaya raw nating matapos 'yon sa loob ng tatlong buwan.
Naku.
Hindi ko kaya.
Hindi kaya ang alin?
Ito.
Hindi ko kayang gawin 'to kay Pam.
Jim, makinig ka. Iba 'to.
Malaki 'to.
Alam ko.
Pero hindi ko kaya.
-'Yung tirahan mo ba ay madumi at mabaho? -Hindi.
Malinis siya at maituturing na bahay talaga ng isang bakla.
Totoo ang stereotype.
Wala akong ideya dahil hindi pa ako nakakatira sa bahay ng bakla.
Angela, alam kong…
Mahal ko siya.
Alam ko.
Nauunawaan ko ang pinagdadaanan mo pero kailangan mong mag-move on.
Hindi mo dapat…
Hindi. Hindi ang senador.
Mahal ko si Dwight.
Halika.