W poprzednim odcinku
Powiat zabrał mi koty.
Wszystkie?
Większość.
Podobno mój budynek ograniczył
dopuszczalną ilość zwierzaków na jednego lokatora.
Chcesz odejść z Dunder Mifflin i zostać aktorem?
Każda minuta spędzona tutaj
pozbawia mnie czasu na kręcenie programów
randkowych, kulinarnych i rozrywkowych.
Jednak przyszedłem dzisiaj. Niesamowite.
Więc może mógłbym siąść przy moim biurku.
Codziennie pracuję tu dość intensywnie.
Więc uważam, że mi się ono należy.
- Rozumiesz? - Jasne.
Zasłużyłeś. Ale może mógłbym pobyć z moją żoną.
To dlatego tu jestem.
Racja.
A ja sprzedaję tu papier.
Zapraszam was wszystkich na uroczystość nadania mi czarnego pasa,
u nas biurze, podczas przerwy na lunch.
Jestem z ciebie taka dumna, moja muskularna jagódko.
Szukam nowego menadżera.
I po analizie wyników pracy,
proponuję Dwighta.
Dwight to strzał w dziesiątkę.
Sądzisz, że porzucenie pracy dla aktorstwa to poważny błąd?
Szczerze, możesz zostać bez dachu na głową
albo przymierać głodem.
Zostań tu jako sprzedawca, Andy.
Dziękuję.
Dwight, zajrzyj tu na chwilę.
Witamy w Scranton
- Powtórz. - Zostaniesz nowym menadzerem?
Gdzie?
- Gdzie? - W jakiej branży?
Tutaj. W Scranton.
Daj spokój.
No już, Dwight. Wstawaj.
Chodźmy. To dobra nowina.
Przykro mi.
Czekałem na ten moment przez całe życie.
To znaczy kiedyś byłem menadżerem doraźnie, ale zwaliłem konia.
Co?
Ale to nie jest doraźna pozycja.
Nie.
Jestem Dwight K. Schrute...
Menadżer.
Dlaczego to już tu wisi?
Na wypadek gdyby Michael lub Andy mieli wypadek
a w ten sam dzień miały się odbyć targi.
- Nie pożałujesz tej decyzji, Dawid. - Wiem.
Nigdy, przenigdy cię nie zawiodę.
Wiem, Dwight.
Wiem.
Ok.
Ok. Będziesz w tym świetny.
Cześć.
Co słychać?
- Mam pytanie. - Jasne.
- Miałam pytanie. - Naprawdę?
- Miałam. - Jasne, pewnie, że miałaś.
Nadzwyczaj ważne.
Zostań tu i przypomnij sobie.
- Ok. - A ja poczekam.
Dobra.
Nie weszłam tu tylko, żeby cię zobaczyć.
Nie, na pewno nie.
Co to za pytanie?
Nie wiem,
to potrwa zanim sobie przypomnę.
A ja w międzyczasie muszę coś ogarnąć.
No właśnie.
Cześć wszystkim, zmieniłem zdanie.
Zostaję. Zostanę w dziale sprzedaży.
Niebiosom niech będą dzięki...
Bo w sprzedaży odegrasz życiową rolę.
Hej. Doskonała decyzja, stary. Serio.
Nie chcę oglądać cię w jakimś pornuchu.
Dobra.
Znam świetną sztukę o sprzedawcy.
- Śmierć komiwojażera. - Robisz sobie jaja.
A skąd, Śmierć komiwojażera, Arthura Millera.
Dobra sztuka o upadłych marzeniach.
Tą napisał SpongeBob Kanciastoporty.
Jakieś konkrety?
Naciskasz od dołu, przekręcasz i działa.
- I zszywka odgina się na zewnątrz. - Nie miałam pojęcia.
Zszywałam tak samo od 20 lat,
ależ ze mnie ciele.
- Kto to przyszedł. - Wróciłam.
Zobacz, wygląda to na podwójną randkę.
Bo...
Może wybierzemy się kiedyś na podwójną randkę.
Mogłoby być zabawnie.
Musimy to zrobić w realu.
To może w czwartek?
W czwartek będzie ciężko, bo...
Weekendy też odpadają.
Wiem. To prawda, jasne.
Zapomnij. Zapomnij, że coś powiedziałam.
Uwaga, chcę coś ogłosić.
Drobna zmiana w zespole.
Mogę coś zobić, jak będziesz ogłaszał?
I to już się nigdy nie powtórzy.
Nie sądzę. To tylko drobiazg.
- Pozwól...Pozwól mi... - Dwight...
Daj spokój... Chcę powiedzieć, że Dwight...
Przykro mi, muszę... To potrwa tylko chwilę.
Zostaw i poczekaj aż się nagra.
Tak.
No dobra.
- I kupimy mu nowy zestaw bębenków. - O, Boże.
O, Boże.
Dwight Schrute został menadżerem!
Hurra!
- Brawo. Brawo. - Tylko tak dalej, stary.
Creed Bratton jest nowym menedżerem!
Gratulacje.
- Co tu się dzieje? - Dwight jest nowym menadżerem.
Udało mu się.
Gratulacje, Dwight.
Gratulacje, stary.
Dzięki, Jim.
Gratulacje, Dwight.
Zjeżdżaj ze stołka Jima.
Biłem się o ten stołek.
Jesteś tu piątym kołem. W rezerwie. Zobaczymy co dalej. Poczekaj parę lat.
Jazda.
Fajnie, że wróciłeś.
- Mam dla ciebie nowe stanowisko. - Ciekawe jakie.
Młodszy menadżer regionu.
Nie. Nie mogę tego przyjąć.
- To nie jest poważne stanowisko. - Jim.
Podpowiem tylko, że przyjąłbym pracę asystenta menadżera regionu.
To świetna robota, i chętnie ją przyjmę.
To co, załatwione?
Załatwione. Jesteś asem w negocjacjach.
Nie zrozum mnie źle. Jestem tu dla Pam.
Ależ to, to świetny dodatek do premii.
Czyli wszystko gra?
Nie miałem jeszcze okazji, ale chcę ci pogratulować, Dwight.
Dziękuję.
Tak, gratulacje.
I, Dwight, chciałem jako pierwszy ci pogratulować.
To twój wielki dzień.
To prawda.
Wracajcie do pracy.
Dlaczego tak szybko porzuciłem moje marzenia?
Dlatego, że miałem inną opcję. I w tym problem.
Gdy istnieją inne opcje, to łatwo się poddać.
Gdy Cortes wylądował w Meksyku,
jego ludzie mogli pokonać Azteków
tylko dzięki temu, że spalili swoje statki
i odcięli sobie drogę powrotną.
Kurewskie posunięcie,
ale wyjątkowo skuteczne.
Muszę być taką kanalią sam dla siebie.
Słuchajcie!
- Znowu zmieniłem zdanie. - Co tym razem?
- Spełnić swoje marzenia czy odpuścić? - Spełnić.
Spełnić moje marzenia.
Muszę wszystko zgrać. Co, Jim?
Na mnie nie patrz, bo sądzę, że to potworna decyzja.
Wszystko zgrać!
Hej, znowu zmieniłem zdanie.
Muszę jednak odejść z Dunder Mifflin i zająć się aktorstwem.
- No dobrze, Andy. - Tak.
Ale pamiętaj o jednym.
Dunder Mifflin musi mnie odciąć,
bo inaczej się nie uda.
Trzeba spalić te statki!
Więc zaznacz w mojej teczce, że zostałem zwolniony za kradzież
i/lub za macanie facetów po jajach.
Wiesz, że tego nie zrobię.
- To byłoby kłamstwo. - Poważnie?
- Tak, ja... - Przestań, zrób to.
- Nie mogę. - No dobra, trudno.
Pamiętaj, że robię to przez ciebie.
Daj spokój, Andy, przestań.
Boże, Toby, nie...Puść moją rękę.
- Nie. - To twój...To przez ciebie.
Nie, nie. Andy.
No dobra. Porządnie cię obmacałem. Jazda do Hollywood!
Mówi Angela.
Witam panią.
W czym mogę pomóc?
Czyżby czek za komorne był bez pokrycia?
Bo właśnie przelałam 25$ na to konto.
Więc jeśli jest problem, to wyraźnie po pani stronie.
Ok. Świetnie.
Więc o co chodzi?
O nie. Zaraz, zaraz.
Nie, to pani za daleko się posuwa.
Nie. Pani. Ależ tak!
Wyeksmitowana? Doskonale.
Nigdy nie chciałam mieszkać w tej spelunie.
Chcę moją kaucję. Jasne. Bez dyskusji.
To nie w porządku! Tak nie może być!
Wie pani co?
Ma pani tyle włosów na brodzie, dziwne, że jeszcze hycel pani nie złapał.
To bardzo nietaktowne. Jest pani odrażająca!
Jak sądzisz, o co tu chodziło?
Odpadły książki telefoniczne.
Wiesz ile to papieru?
I przypominam, że byłem wkurzony na Dwighta.
Zrobiłem to ze złości.
Może lepiej o tym zapomnijmy, Andy.
A jeśli nie znoszę ciebie ani tej firmy?
Dość Andy! Dość!
Przestań mi wybaczać Dawid. Błagam.
To ostatnia szansa na to, żebym mógł docenić własną dobroć.
- A jakbym narobił na twój nowy samochód? - Boże.
Eleanor Roosevelt powiedziała kiedyś,
,, Przyszłość należy do tych, którzy wierzą w piękno swoich marzeń".
Chyba miała rację.
- Czuję teraz spokój. - Wynocha.
Jazda!
Czuję, że wreszcie postępuję właściwie.
- Andy. - Tak.
Co robisz?
Ciężkie rzeczy wrzucam na spód.
Żeby nie potłuc cacuszek na wierzchu.
No dobra, ale nie o to mi chodzi.
Nie musisz odchodzić tylko dlatego, że tak powiedziałeś.
Nie pozwól, żeby duma zrujnowała ci życie.
Dobra? Bo to nie jest tego warte.
To co nas łączyło było super, i ja też często o tym myślę.
Ale to...To już przeszłość.
Chyba nie powinniśmy... Nie, to nie...
- ...wracać do tego... - Nie...Przestań.
Bo to...
- Dokładnie. - Ok.
Przyjemnego wyjazdu.
Powodzenia, Andy.
- Dzięki, Angela. Tobie również. - Dzięki.
Most spalony.
Teraz już nie ma odwrotu.
Uwaga, razem z Lorelei chcemy podziękować i pożegnać się,
tak jak potrafimy.
- Dobry Boże. - Nie możesz po prostu odejść?
Andy, mógłbyś po prostu ładnie się pożegnać.
Tuna, jestem aktorem i chcę to odegrać.
Nic ci nie jest?
To naprawdę fajna piosenka.
Świetnie.
Fajnie!
Dzięki, Meredith.
Kto wie? Może Andy jednak odniesie sukces.
- Nie jest taki zły. - To fakt.
Gorszym od niego często się udaje.
- Jak mały Romeo. - Nie, on jest dobry.
Był dobry.
- Dobranoc, Kevin. - Branoc, Oskar.
Namioty?
Wybierasz się na kemping?
Myślałem, że gardzisz naturą.
Cóż, zmieniło mi się.
Zaczekaj, Angela.
Przecież nie będziesz mieszkać w namiocie.
Boże, pilnuj swojego nosa!
Słuchaj. Muszę ci to powiedzieć.
- Nie będziesz mieszkać w namiocie. - Boże.
Zamieszkaj ze mną.
Nie chcesz mieć mnie u siebie.
Chcę.
Nie na zawsze, ale dopóki nie staniesz na własnych nogach,
co nie potrwa długo. Więcej nie mogę zrobić.
Oddzielne łazienki.
Dzięki.
Proszę.
Chodźmy po Filipa.
- A potem zabierzemy twoje rzeczy... - Ok.
I wyniesiesz się z tej nory.
Dobra.
- Można mieć u ciebie zwierzaki? - Angela.
Wczoraj byłem zwykłym miernotą, bezbarwnym sprzedawcą papieru
z furą niespełnionych marzeń.
Dzisiaj odchodzę jak wielka szycha, menadżer regionu z czarnym pasem.
Niesamowite, jak życie może się zmienić w ciągu jednego dnia.
A Wade i Colin?
Przegapiłem ich telefon. Czemu? Bo co?
Dostaliśmy ofertę.
- Jaką ofertę? - Chcą nas wykupić.
- Co? - Przyjęli nas.
- O, Boże. - Udało się.
Zrobiliśmy to!
Hej, spójrz tutaj.
Chcą wiedzieć, że to więcej niż Philly.
- Jasne. - Posłuchaj.
Zapłacą nam za to, że będziemy działać na zachodzie.
Tu chodzi o najlepsze drużyny koszykówki.
Blake Griffin, stary.
- A to dopiero... - No nie?
- Ha. - Udało się.
Tak jest, udało się.
Jak długo to może potrwać?
Wade uważa, że na cały kraj wystarczą trzy miesiące.
Stary.
Nie mogę tego zrobić.
Nie możesz czego?
Tego, stary. Nie mogę tego zrobić Pam.
Nie. Jim, tu chodzi o co innego.
To jest ważne.
Wiem.
I nie mogę tego zrobić.
Czy twoja chata to typowa kawalerska nora, obskurna i zapuszczona?
Nie, jest czysta i gustowna, jak większość gejowskich mieszkań.
Ten stereotyp jest wciąż aktualny.
Tego nie wiem. Nigdy nie mieszkałam u geja.
Angela, byłaś...
Kocham go.
Wiem.
Rozumiem to lepiej niż inni, ale musimy ruszyć do przodu.
Nie możesz...
Nie, nie Senatora.
Kocham Dwighta.