NAKARAAN SA THE OFFICE
Isang taon na akong manager.
Ikakasal ako bukas nang hapon.
Masayang makita sila ulit.
Darryl, kumusta sa Austin?
-Kumusta ang Athlead? -Ang saya. At Athleap na 'yon ngayon.
Ang saya sa siyudad.
Nagsalita ako sa Cornell nu'ng commencement.
Biro lang sana, pero naging maayos naman ang takbo.
Mukhang masaya nga.
-Kinidnap si Angela! -Si Mose talaga.
Kasama sa tradisyon ang pagkidnap sa mapapangasawang babae.
Ano ba'ng problema mong…
Erin, ang pinakagusto ko sa documentary
ay ang paghahanap mo sa tunay mong ina.
Mom?
Dwight, 'di ako makakarating.
Nakarating ka.
'Yon ang sabi niya.
Ang putik dito.
Buti na lang 'di ko sinuot ang Jimmy Choo na sapatos ko.
Nakatipid ka ng 600 bucks.
Salamat sa tulong.
Kelly, nandito ka.
-Ryan. -Hi.
Kaninong anak 'yan? Nag-aalaga ka na ngayon?
Hindi, akin 'to.
May nobya ako dati. Tapos isang araw,
umalis siya para bumili ng charger ng e-cigarette,
pero 'di na siya bumalik.
Gaya ng iba.
Ravi, tingnan mo oh.
Pediatrician si Ravi, at ang papangit ng ibang pasyente niya.
-Premature sila, sweetie. -Ayon.
Masaya akong makita ka, Ryan.
-Salamat. -Dito…
-Baka masyadong mataas ang heels mo. -Hindi.
Dahil lang 'to sa tatlong oras na pananatili sa trunk ng kotse.
Salamat sa hindi pag-lock ng pinto, Phyllis.
Sorry, Phyllis. 'Di mo rin naman alam.
Basta makarating ako sa altar.
Ako na'ng bahala do'n.
Magtiwala ka sa 'kin.
Ayon sa tradisyon ng mga Schrute,
tatayo ang mag-asawa sa kani-kanilang mga puntod,
bilang paalalang ito lamang ang daan palabas
sa gagawin nilang pag-iisa.
Nakuha ko 'yon, pero bakit ang babaw ng hukay?
"Sa akin ay sumama ka, halika na, aking mahal.
Lumipas na ang taglamig sa buong lupain,
at ang tag-ulan ay natapos na rin.
Ito na nga ang panahon upang tayo ay magsaya,
sa bukid, ang mga ibo'y masayang umaawit.
Halika at ang ganda mo ay nais kong pagmasdan,
at nang akin ding marinig ang tinig mong ginintuan."
Kayo ngayon ay kasal na.
Maraming salamat sa pagpunta n'yo.
Pakidala ang mga dayami sa reception. 'Yan din ang uupuan n'yo.
May hay hooks sa gilid para madalian kayo.
Tusukin n'yo lang.
Tayong lahat!
-Sa'n ka natutong sumayaw? -'Di ko alam.
Magaling na ako, dati pa.
Ravi?
Pinapantal si Drake.
-Medyo mainit din siya. -Naku.
Baka p'wedeng tingnan mo siya saglit?
Masama ang pakiramdam mo?
Sige, pasok muna tayo ha.
P'wede bang ikaw na lang?
Medyo pagod ako, kailangan kong magpahinga.
Ayaw mong pumasok?
Ravi, sige na. Nilalagnat 'yung bata. Trabaho mo 'yan.
-Sige na. -Salamat, Ravi.
Salamat. Malaking tulong sa 'min 'yan ni Drake.
Ewan ko, mukhang may sakit si Drake.
Ayos lang siya. Pinakain ko ng strawberry.
Allergic siya do'n, pero gagaling din agad. Gusto kitang makausap.
Hinayaan mong magkasakit 'yung bata para makausap ako?
Sa sobrang dami ng litrato ni Michael ng mga anak niya,
kinailangan niya ng dalawang telepono, dalawang numero,
kaya dalawang bill ang binabayaran niya.
Sabay sila!
Masaya lang siyang sa pamilya niya.
-Namiss kita. -Namiss din kita.
Akala ng ibang tao, masungit si Stanley.
Pero…
gagawin ba 'to ng masungit?
Ako 'yan.
-Mahal kita. -Mahal din kita.
-Magkakasama na tayo. -Magtatanan na tayo.
Natuto na ako sa commitment.
-Ano ulit 'yon? -Nakita n'yo ba si Ryan o Kelly?
Oo, umalis sila kanina lang.
Gusto ni Kelly na ampunin mo 'yung bata
para makapagsimula na sila ng panibagong buhay nang magkasama.
Sige. 'Eto oh.
Tumawag ka ng child services, sabihin mo may abandonadong bata.
Marami pang mas mabuting magulang kaysa kay Ryan.
Ewan ko lang.
Kevin?
P'wede kitang matulungan d'yan.
P'wede akong makahanap ng taong magmamahal…
sa napakagwapong batang 'to.
Dito ka na lang sa kanya.
-Oo nga. -Hi.
Ayan.
Kumusta ka?
Ayos ka lang?
Kung gusto ni Ryan na bawiin ang anak niya, sabihin n'yo kung nasa'n ako.
Baka magpunta kami sa Europe.
'Di ba?
Parang lumaki na ang mga anak ko,
at nagpakasal sa isa't isa.
'Yun naman ang gusto ng mga magulang, 'di ba?
-Salamat. -Good night.
-Good luck. -Bye.
-May after-party sa bodega mamaya. -Oo, mukhang 'di masaya.
Pero sige. Sama ka, Toby?
Ewan ko. Baka umuwi ako nang maaga.
Alas sais pa lang.
-Tara, pupunta kaming lahat. -Tara na, Toby.
-Sige na. -Tara na.
-Sige na. -Sige, dadaan ako.
-Ayon! -Tara na!
-Kailangan ko nang magbihis. -Ako rin.
Sorry, Pam.
Ano'ng mayro'n?
Ba't nandito pa kayo?
Sorry, late sila nang isang oras.
-Ano'ng nangyayari? -Sige, teka.
So, naging maganda ang taon natin.
Magaling ka sa trabaho mo, at…
Alam kong kinailangan mong magdesisyon
at na kailangan mong magsakripisyo, pero ayoko no'n.
Naisip ko na kung may mag-alok ng presyo,
wala na tayong iintindihin,
at p'wede kitang sorpresahin gaya ng ginagawa mo sa 'kin.
Gusto kong ipakita kung ga'no kita kamahal,
at kung ga'no ako kasaya para sa atin.
-Ga'no katagal mo na 'tong binebenta? -Mga dalawang buwan.
-Kaya pala ang linis. -Oo.
Binebenta mo nang 'di mo sinasabi sa 'kin?
Binili mo rin naman nang 'di sinasabi sa 'kin,
kaya baka p'wede ko ring ibenta nang ako lang.
Okay.
Sa'n tayo lilipat?
Sa Austin? Siguro.
Alam mo, 'di mo 'to kailangang gawin para sa 'kin.
Ginagawa ko 'to para sa 'tin.
-Kukunin na namin. -Teka lang.
Masaya ako nitong mga huling buwan,
-at ang gusto ko lang… -Teka lang.
-Ano ulit 'yon? -Kukunin namin ang bahay.
-Gusto mo 'to? -Gusto ko 'to.
-Sigurado ka na? -Sigurado na.
Diyos ko.
Darryl.
Talaga?
-Ang ganda. -Para sa mga taga-PBS lang 'yan.
Kinailangan ko ring bilhin 'to nang $50 sa PBS.
Makinig ang lahat.
Nu'ng nakaraang taon, nakatanggap ako ng art commission
para magpinta ng mural ng Dunder Mifflin.
At sinubukan kong ipinta ang kasaysayan ng papel,
pero may nag-spray paint ng mga puwitan do'n,
kaya kinailangan kong simulan ulit.
Pero naging ayos naman ang lahat,
dahil sa tingin ko, mas maganda ang gawa ko ngayon,
dahil ipininta ko tayo.
Lahat tayo.
Para sa 'yo 'to, Jim.
Ipakita na 'yan!
Mag-picture tayo sa harap ng mural!
Ang ibig kong sabihin, kami-kami lang sana sa opisina.
Maganda. Kaunti na lang.
Ngiti lang lahat.
Sige, magaling. Salamat.
-Labas tayo. -Okay.
-Kailangan kong uminom. -Lahat tayo kailangan niyan.
Tama.
Dunder Mifflin. Si Pam ito.
Ah, sorry.
Hindi na rito nagtatrabaho si Jim Halpert.
'Di ko pinanood 'yung buong documentary.
Masyadong masakit 'yung mga episode.
Gusto kong sigawan si Pam.
Ang tagal bago ako nakagawa ng makabuluhang mga bagay.
Ang hirap tanggapin na ang tagal kong tiniis na maging malungkot.
Ang lapit lang ni Jim sa 'kin, pero apat na taon bago ko siya nalapitan.
Maganda siguro kung mapanood 'to ng mga tao at matuto sa mga mali ko.
Hindi naman sa miserable ako, masaya na ako ngayon,
pero…
Siguro mas sasaya ako
kung may makapanood nito at sabihing,
"Kapit ka lang.
Magtiwala ka sa sarili mo. Mahalin mo ang sarili mo.
Harapin mo ang mga takot mo. Habulin mo ang mga gusto mo.
At bilisan mo, dahil maikli lang ang buhay."
Siguro kung may natutunan man ako dito,
'yung…
kung tinutukan mo ng kamera ang mga tao,
gagawa at gagawa sila ng kalokohan.
Natural lang 'yon.
-Hi, guys. -Hi!
-Pa'no 'yung honeymoon? -P'wede naman 'yon bukas.
Gusto namin kayong makasama.
Ngayon na lang ulit tayo makakapagsama-sama nang ganito.
J, P, at D. Tatlong magkakaibigan. Natutuwa ako.
Pa'no kung pagbalik namin sa honeymoon, mag-meeting tayo sa conference room?
Ano'ng ibig sabihin niyan?
Kailangan nating mag-usap.
-Uy, tingnan n'yo 'to. -Ano 'yan?
Siguro, iniisip n'yo ngayon,
ano'ng magiging marka n'yo sa mundo?
Baka magulat kayo…
-Handa na ako. Umuunlad ang Athlead. -Athleap.
At kaya na niyang pumasok nang walang problema.
Bibisita pa rin kami,
pero sa ngayon, siguro…
'Wag mo nang ituloy. Sisante na kayong dalawa.
-Dwight, 'wag naman gan'yan. -Para may bayad pa rin, ugok.
Isang buwan para sa bawat taon niyo rito, ayos na ba 'yon?
Salamat, Dwight.
At kung mapadpad ka sa Austin…
Para saan? Sa sining? Sa musika? Sa nightlife?
'Wag na. Pero kung nandito kayo,
lagi kayong may tutuluyan.
Sa barn ko.
Sige.
Kasundo ko ba ang mga katrabaho ko?
Una, wala akong katrabaho. Nasasakupan na lang.
So, kasundo ko ba ang mga nasasakupan ko?
Tingnan natin.
Ang Supplier Relations Rep ko, si Meredith Palmer,
ang tanging taong alam kung pa'no mag-headbang sa Motorhead.
Si Oscar Martinez, ang Accountant ko, ay siya ring ninong ng anak ko.
Angela Schrute, ang dati kong Accountant, ay asawa ko na.
Ang salesman kong si Jim Halpert ay ang abay ko sa kasal.
At ang Office Administrator na si Pam Beesly Halpert,
ang matalik kong kaibigan.
Kaya… oo.
Kasundo ko ang mga nasasakupan ko.
'Wag kayong maawa sa 'kin.
Ako ang dapat maawa sa inyo,
dahil aalis na kayo sa Cornell.
Kaya sabayan n'yo ako.
Gusto ko lang maupo at umiyak.
Galing!
Ang galing mo ro'n.
Salamat, Dad… Darryl.
Maraming oras akong ginugol sa Dunder Mifflin
na inaalala ang mga kaibigan ko sa a capella group nu'ng kolehiyo.
Pero ngayon,
naabot ko na ang pangarap ko, ang magtrabaho sa Cornell,
at inaalala ko pa rin ang mga kaibigan ko.
Sa pagkakataong 'to, ang mga kaibigan ko na rito ang inaalala ko.
Sana p'wede nating malamang nasa masayang parte na tayo ng buhay,
bago pa tayo lumampas do'n.
may kanta na ba tungkol do'n?
Nakita ko ang isang dating kaibigan
Nakalimutan na namin ang pangalan Ng isa't isa
Pero ayos lang, dahil alam naming
Walang nagbago sa 'ming dalawa
Isipin mo kung kaya mong balikan at panoorin ang sarili mong buhay.
Makikita mo ang sarili mong
nagbabago, nagkakamali,
natututo.
Makikita mo ang sarili mong nagmamahal,
nagiging asawa,
nagiging ama.
Binigay n'yo sa 'kin 'yon.
At napakagandang regalo nito.
Jim, naalala mo 'yung Flonkerton nu'ng olympics natin?
-Ang galing mo no'n. -salamat, Phyll.
Nasa akin pa rin 'yung medal ko.
-May kutson ka ba? -Wala, pero may medal ako.
Oscar.
Bading yata ako.
Ba't mo naman nasabi?
-Naiiyak ako, e. -Sige, pero 'di ka bading.
-Baka 'yun ang dahilan… -Hindi ka bading.
At ang mga pamilyar na mukha
Nagbibigay ng pamilyar na alaala.
Tila matagal na kaming magkakakilala
Pa'no n'yo nagawa 'yon?
Pa'no n'yo nakuhanan ang lahat?
Pati ang mga emosyon, mga pagtatawanan namin,
kung pa'no kami mabuhay, pa'no 'yon?
Pa'no gumagana ang mga kamera?
Parang nagkataon lang ang lahat.
Nag-apply ako rito dahil hiring sila.
Pumili ako ng mesa sa likuran dahil walang nakaupo.
Pero…
kahit pa'no ka man nakarating sa destinasyon mo,
may kapangyarihan ang taong gawing tahanan ang kahit ano.
Tara na.
Sa tingin ko, masayang naibahagi ko ang kuwento ko
sa mga taong nag-aakalang sila pa lang ang dumudumi sa paper shredder.
'Di ka nag-iisa.
Inom tayo minsan.
Masaya akong nakuhanan 'tong lahat,
para maalala ko sila at ang mga nagawa namin.
Ang tagal kong nagtrabaho sa isang paper company,
pero wala akong naisulat ni isa.
Ang saya no'n.
Bye, Kev!
Halos 12 taon akong nagbenta ng papel dito.
Trabaho ko ang makipag-usap sa telepono
tungkol sa bilang at iba't ibang uri ng papel.
'Di ko man 'to minahal nang sobra,
lahat ng mayro'n ako, utang ko sa trabahong 'to.
Dito sa kalokohang,
nakakatuwang
nakakabagot,
at napakasayang trabahong 'to.
'Di ko naintindihan kung bakit kami ang napili n'yong gawan ng documentary.
Pero pagtapos ng lahat,
sa tingin ko, ang isang ordinaryong kompanyang kagaya ng Dunder Mifflin
ang magandang paksa para sa isang documentary.
May kagandahan sa pagiging ordinaryo.
Hindi ba ganu'n naman talaga?