Poprzednio w The Office
rok później...
Jestem kierownikiem już rok.
Biorę ślub jutro po południu.
Miło będzie wszystkich widzieć.
Darryl, jak tam Austin? Jak tam Athlead?
Uwielbiam ją. Teraz nazywa się Athleap. A miasto jest niesamowite.
Rozmawiałem na Cornell podczas tygodnia inauguracyjnego.
To znaczy, ostatni rocznik zaprosił mnie dla żartu, ale to był duży sukces.
Założę się, że byłeś hitem.
Angela została porwana.
Stary dobry Mose!
Zastosował ceremonialne porwanie przedślubne.
Do do... o co ci chodzi, ty...
Erin.
To, co najbardziej frapowało mnie w tym filmie dokumentalnym
to twoje poszukiwanie rodzonej matki.
Mama?
Dwight, nie zrobię tego dla ciebie.
Nie wierzę, że przyszedłeś!
Ona też tak powiedziała.
Scranton Wita Was
Spójrz na to błoto.
Wyobrażasz mnie sobie w Jimmy Choos?
Właśnie zaoszczędziłam ci 600 dolców, kolego.
Dzięki za pomoc, skarbie.
Kelly? Jesteś tutaj.
- Cześć, Ryan! - Cześć.
Czyje to dziecko? Jesteś teraz niańką?
Nie, to mój synek.
Spotykałem się z pewną dziewczyną
i któregoś dnia wyszła kupić nową ładowarkę do swojego e-papierosa.
Nigdy nie wróciła.
Stary numer.
Ravi, spójrz na to słodkie dziecko.
Ravi jest pediatrą a niektórzy z jego pacjentów to brzydactwa.
Nazywa się je wcześniakami, skarbie.
- Tak. - Dobrze znów cię widzieć, Ryan.
Dzięki.
O rany. Może masz za wysokie obcasy.
Nie, moje obcasy nie są za wysokie.
To dlatego, że spędziłam trzy godziny w bagażniku auta.
Dzięki za niezamknięcie drzwi, kiedy o to prosiłam, Phyllis!
Przepraszam, Phyllis. Nie wiedziałaś.
Obym doszła do ołtarza.
Zaniosę cię do ołtarza.
Masz to, jak w banku.
Jak każe tradycja Schrutesów,
kochankowie stoją w swoich grobach,
by pamiętali, że są one jedyną ucieczką od tego, co zaraz zrobią.
Rozumiem, co próbują zrobić, ale dlaczego te groby są takie płytkie?
"Powstań, przyjaciółko ma, piękna ma, i pójdź!
Bo oto minęła już zima,
deszcz ustał i przeszedł.
nadszedł czas przycinania winnic,
i głos synogarlicy już słychać w naszej krainie.
Ukaż mi swą twarz,
daj mi usłyszeć swój głos! Bo słodki jest głos twój
i twarz pełna wdzięku.
Ogłaszam was mężem i żoną.
Panie i panowie. bardzo dziękujemy za przybycie!
A teraz proszę zabrać swoje bele siana na przyjęcie.
Będą służyły jako krzesła.
Darmowe haki na bele siana znajdują się wzdłuż przejścia.
Wystarczy tylko je wbić.
Dalej wszyscy!
Gdzie nauczyłaś się tak tańczyć?
Nie wiem. Zawsze dobrze tańczyłam.
Ravi?
Drake ma wysypkę i jest gorący.
Pomyślałem, że mógłbyś go zbadać.
Tak. Źle się czujesz, maluszku?
Pewnie. Wejdziemy do środka?
Właściwie to mógłbyś ty pójść? Czuję się odwodniony.
Zrobię sobie przerwę i napiję się wody.
Na pewno nie chcesz pójść?
Ravi, zrób to! Dziecko całe płonie! Nie temu się poświęcasz w życiu?
- Po prostu idź! - Dzięki, Ravi. Dziękuję bardzo.
To wiele znaczy dla mnie i Drake'a. Dziękuję.
No nie wiem, Ryan. Drake nie wyglądał za dobrze.
Nic mu nie będzie. Pozwoliłem mu possać truskawkę.
Ma uczulenie, ale przejdzie mu.
Chciałem porozmawiać.
Wywołałeś alergię u dziecka, by ze mną porozmawiać?
Michael ma dużo zdjęć swoich dzieci,
musiał kupić dwa telefony z dwoma numerami i płaci dwa rachunki.
Cieszy się, bo ma abonament rodzinny.
Brakowało mi ciebie.
Mnie ciebie też.
Wiele osób uważa, że Stanley Hudson to złośliwa stara zrzęda.
Ale czy zrzęda zrobiłby to?
To ja.
- Kocham cię. - Ja też cię, kocham!
Zawsze będziemy razem.
Lećmy ku zachodzącemu słońcu!
W końcu opanowałem angażowanie się.
Zasady i inne rzeczy.
Widział ktoś Ryana i Kelly?
Tak. Chwilę temu uciekli razem.
Kelly miała nadzieję, że zatrzymasz dziecko,
by mogli na nowo zacząć wspólne życie.
Dość tego. Proszę.
Zadzwoń do opieki społecznej i zgłoś porzucenie dziecka.
W mgnieniu oka znajdą lepszego rodzica od Ryana.
No nie wiem.
Kevin, mogę ci w tym pomóc.
Dobrze.
To znaczy, mogę znaleźć kogoś, kto...
Kto pokocha tego pięknego chłopczyka tak, jak na to zasługuje.
Okej. Tak będzie lepiej.
- O tak. - Cześć.
- Tak. - Cześć.
Och tak.
Jeśli Ryan będzie chciał odzyskać dziecko, powiedzcie mu, gdzie mnie znajdzie.
Będziemy gdzieś w Europie.
Prawda?
Czuję, jakby moje dzieci dorosły i wzięły ze sobą ślub.
To marzenie każdego rodzica!
- Dziękuję bardzo. - Dobrej nocy.
Powodzenia.
Ekipa filmowa urządza dzisiaj dużą imprezę w magazynie.
Tak, słyszałem. Brzmi trochę kiepsko. Bez urazy.
Idziesz, Toby?
Nie wiem. Może położę się wcześnie spać.
Dopiero 6.00. Chodź. Wszyscy idą.
- Musisz iść, Toby! - Tak, chodź, Tobes!
No dalej, Toby.
- Dobra, wpadnę. - Brawo.
Muszę ściągnąć tę sukienkę.
Ja muszę ściągnąć tę sukienkę.
Przepraszam.
O co chodzi?
Czemu nadal tu jesteście?
Przepraszam, spóźnili się godzinę.
- Nie, naprawdę, co się dzieje? - Okej.
Ostatni rok był naprawdę świetny,
byłeś naprawdę wspaniały,
wiem, że musiałeś dokonać wyboru
i poświęcić wszystko dla mnie.
Ale nigdy nie chciałam, byś musiał cokolwiek poświęcać.
Pomyślałam, że jeśli uda mi się uzyskać dobrą ofertę,
to nic już nie stałoby nam na przeszkodzie
i mogłabym pojechać z tobą z gestem wielkiego Jima
i pokazać ci ni z tego ni z owego, jak bardzo cię kocham,
i jak bardzo wierzę w naszą przyszłość.
Od jak dawna pokazujesz dom?
Od około 2 miesięcy.
- To dlatego jest tak czysto. - Tak.
To znaczy, chciałaś to zrobić beze mnie?
Ty kupiłeś dom, nie mówiąc mi,
więc pomyślałam, że mogłabym go sprzedać, też ci nie mówiąc.
Okej.
Gdzie pojedziemy?
Może Austin?
Przysięgam ci, nie musisz robić tego dla mnie.
Robię to dla nas.
- Ostatnią... - Bierzemy go.
Chwileczkę.
Ostatnie kilka miesięcy wiele dla mnie znaczyły
- i zależy mi... - Chwila.
Co pan powiedział?
Chcemy kupić wasz dom.
- Chcesz to zrobić? - Chcę to zrobić.
- Naprawdę chcesz to zrobić? - Naprawdę chce to zrobić!
O mój Boże!
Ej, Darryl.
Co?
- Super. - To dla kierownictwa PBS.
Musiałem ofiarować 50 dol. lokalnej stacji PBS, by dostać to.
Mogę prosić o uwagę?
Rok temu otrzymałam swoje pierwsze zlecenie,
by namalować malowidło ścienne dla Dunder Mifflin.
Postanowiłam namalować historię papieru.
A później ktoś namalował na tym sprajem kilka tyłków,
więc musiałam zacząć od początku.
Ale wszystko wyszło na dobre,
bo uważam, że namalowałam idealną rzecz,
która jest naszą historią, nas wszystkich.
To dla ciebie, Jim.
Śmiało!
Zróbmy sobie wszyscy zdjęcie pod malowidłem.
Miałam na myśli wszystkich z biura.
Bardzo ładnie. Jeszcze kilka.
Wszyscy, uśmiech!
W porządku, już mam dostatecznie dużo. Dziękuję wszystkim.
Okej, muszę się napić.
Tak, wszyscy musimy się napić.
Dunder Mifflin, Pam przy telefonie.
Przepraszam. Jim Halpert już tu nie pracuje.
Nie oglądałam całego filmu dokumentalnego. Po kilku odcinkach to było zbyt bolesne.
Cały czas chciałam krzyczeć na Pam.
Tyle czasu zabrało mi zrobienie tylu ważnych rzeczy.
Trudno zaakceptować to, że tyle lat byłam mniej szczęśliwa,
niż mogłabym być.
Jim był 1,5 metra od mojego biurka, a zajęło mi cztery lata zdobycie go.
Byłoby świetnie, gdyby ludzie obejrzeli ten film
i nauczyli się czegoś na moich błędach.
Nie to, że jestem postacią tragiczną. Jestem naprawdę szczęśliwa.
Ale serce urosłoby mi,
gdyby ktoś obejrzał to i powiedział do siebie:
"Bądź silna, ufaj sobie, kochaj siebie, pokonaj swoje obawy.
Po prostu rób to, co chcesz...
Działaj szybko, bo życie jest krótkie".
Jeśli nauczyłem się czegokolwiek poprzez całe to doświadczenie,
to to, że jeśli filmuje się kogoś wystarczająco długo,
to prędzej czy później zrobi coś głupiego.
To ludzkie i naturalne.
Cześć wam.
A co z miesiącem miodowym?
Miesiąc miodowy zaczeka do jutra.
Chcieliśmy z wami pobyć.
To znaczy, kiedy znów będziemy tu razem?
J, P i D, troje amigos.
To rozgrzewa moje serce.
Co powiecie na to, byśmy, po podróży poślubnej,
urządzili w trójkę spotkanie w sali konferencyjnej, dla zabawy?
Co znaczy to spojrzenie?
Wiesz co? Chyba powinniśmy porozmawiać.
Chodźcie! Musicie to zobaczyć.
Co to jest?
Być może siedzicie i zastanawiacie się, co będzie twoim dziełem?
Jak was zapamiętają?
Zaskoczy to was, gdy wam powiem...
W końcu czuję się gotowa.
- Athlead się rozwija. - Athleap.
A Jim może w to wskoczyć, nic nie tracąc.
Wpadniemy z wizytą, ale chyba czas, byśmy oficjalnie...
Nie mów tego. Zwalniam cię. Jesteście zwolnieni.
Dwight, przestań. Nie pal mostów.
Nie bądźcie idiotami. To do odprawy.
Mogę dać miesięczne pobory za każdy rok pracy,
maksymalnie.
Dzięki, Dwight.
A jeśli będziesz kiedyś w Austin...
Tak, ale po co? Dla sztuki? Dla muzyki? Niesamowitego nocnego życia?
Nie, dziękuję.
Ale jeśli będziecie w okolicy, zawsze będziecie mieli, gdzie się zatrzymać,
w mojej stodole.
Niech tak będzie.
Dogaduję się z moimi pracownikami?
Przede wszystkim nie mam już pracowników.
Mam podwładnych.
Porozumiałem się z moimi podwładnymi?
Zobaczmy.
Przedstawicielka ds. relacji z dostawcami, M. Palmer,
jest jedyną osobą, jaką znam, która prawidłowo macha głową do Motörhead.
Oscar Martinez, mój księgowy, jest teraz chrzestnym mojego syna.
Angela Schrute, moja poprzednia księgowa, jest teraz moją żoną.
Najlepszy sprzedawca, Jim Halpert, był świadkiem na moim weselu,
a administratorka biura, Pamela Beesly Halpert jest moją najlepszą przyjaciółką.
Więc tak.
Powiedziałbym, że dogadałem się ze swoimi podwładnymi.
Możecie mnie żałować,
ale tak naprawdę, to ja żałuje was,
bo niebawem opuścicie Cornell!
Więc powiedzcie to ze mną.
Mogę po prostu sobie usiąść i popłakać!
Och, tak!
Dobrze wypadłeś. Naprawdę dobrze.
Dzięki, tato... Darryl.
Spędziłem tu tyle czasu w Dunder Mifflin,
myśląc o moich starych kumplach, o mojej kapeli z college'u.
Dziwne jest to,
że teraz jestem tam, gdzie chcę być, dostałem pracę marzeń w Cornell
i nadal myślę o swoich starych kumplach,
tylko teraz o tych, których mam tutaj.
Chciałbym móc wiedzieć, że jestem w starych dobrych czasach,
zanim przeminą.
Ktoś powinien napisać o tym piosenkę.
Spotkałem dziś kolegę swego, od dawna niewidzianego
Nie pamiętaliśmy imion swoich
Ale to nie ważne, bo w głębi serca
Uczucia się zachowały
Wyobraź sobie powrót i obejrzenie filmu ze swojego życia.
Zobaczyłbyś, jak się zmieniasz
i jak popełniasz błędy i dorastasz.
Zobaczyłbyś, jak się zakochujesz.
Jak zostajesz mężem.
Jak zostajesz ojcem.
Wy daliście mi to.
To niesamowity prezent.
Jim, pamiętasz Flonkerton, gdzie urządziłeś Igrzyska Biurowe?
To było niesamowite.
Dzięki, Phyll.
Wciąż mam swój medal.
Masz wciąż materac?
Nie, ale wciąż mam medal.
Oscar?
Chyba jestem gejem.
Po co to mówisz?
Dlatego że jestem taki uczuciowy.
Nie jesteś gejem.
- Nie, ale może powodem... - Nie jesteś gejem.
Teraz twarze, które znam
Mają ten znajomy blask
Pewnie znałem ich wcześniej Z miejsca, w którym byliśmy wcześniej
Jak to zrobiliście?
Jak uchwyciliście to, jak naprawdę było?
Jak się czuliśmy, jak się rozśmieszaliśmy,
jak przeżyliśmy dzień. Jak to zrobiliście?
Jak te kamery w ogóle działają?
To wszystko wydaje się bardzo przypadkowe.
Złożyłem podanie do tej pracy, bo akurat szukali pracowników.
Zająłem biurko z tyłu, bo akurat było wolne.
Ale nie ważne jak człowiek się tu dostaje ani gdzie skończy,
ludzie mają ten cudowny dar, że potrafią uczynić z tego miejsca dom.
No dalej!
Czuję, że miałam szczęście, mogąc podzielić się moją nędzną historią
z kimkolwiek, kto uważa,
że jako jedyny zrobił kupę do papieru z niszczarki.
Nie jesteś jedyna, siostro.
Wypijmy kiedyś piwko.
Cieszę się, że to wszystko zostało sfilmowane,
bym mogła pamiętać o każdym i o tym, co zrobił.
Pracowałam w papierni przez tyle lat, a nigdy nic nie zapisałam.
12 lat sprzedawałam papier w tej firmie.
Moja praca polegała na rozmowach z klientami
na temat ilości i rodzaju papieru do kserokopiarki.
Chociaż nie zawsze dawało mi to przyjemność,
wszystko, co mam, zawdzięczam tej pracy.
Tej głupiej, cudownej, nudnej
i niesamowitej pracy.
Pomyślałam, że to dziwne, że wybraliście nas do filmu dokumentalnego,
ale ostatecznie
uważam, że zwykła papiernia, taka jak Dunder Mifflin,
była świetnym tematem filmu dokumentalnego.
Jest mnóstwo piękna w zwykłych rzeczach.
Nie kryje się w tym pewien sens?