Wezmę tego.
Chodź, mały.
Masz swoją wagę.
I długi jęzor.
PIORUN
Masz.
Dobry piecho.
Mój kochany.
5 LAT PÓŹNIEJ
Halo?
Penny, nie mamy czasu.
Tato? Co się stało?
Coś mi wypadło w pracy.
Muszę na trochę wyjechać.
Nic nie rozumiem.
Nie wracaj do domu, Penny. Dobrze?
WALT DISNEY PRZEDSTAWIA
Co się dzieje?
Wszystko będzie dobrze. Nie zostaniesz sama. Masz Pioruna.
Zmodyfikowałem go.
Będzie twoim obrońcą.
PIORUN
A więc profesora mamy w garści. Wyborna wiadomość.
Operacja przebiega nienagannie.
Oto i on, doktor Ladazzo.
Czy nasz gość zaczął śpiewać?
Będzie śpiewał, to kwestia czasu.
Nigdy! Nic wam nie powiem.
Tata!
Zaczyna mnie pan drażnić, profesorze. A to źle rokuje.
Odebraliście przesyłkę?
Ona sprawi, że nasz przyjaciel będzie bardziej rozmowny.
Mój człowiek wybiera się po nią.
Bajecznie! Niech mi ją dostarczy bez chwili zwłoki.
Piorun, idziemy.
Interesuje nas tylko dziewczynka.
Czego?
-Gdzie jest Ladazzo? -Nie gadam z tobą.
Boliwia! Boliwia! Ladazzo jest w Boliwii! Nad jeziorem Rogaguado!
Nad Rogaguado! A gdzież by indziej.
-Spadamy, Piorun! -Nie!
Boliwia. Za dziesięć minut mamy samolot.
Piorun! Zum, zum.
Piorun, aport.
Piesek!
Dobry piesek. Na lotnisko.
Piorun, daj głos.
No już. Spisałeś się, mały.
Misja zakończona.
Na pamiątkę.
Spokój, twardzielu. Załatwiłeś ich.
Dobrze, dobrze, Piorunek. Tak, znowu ocaliłeś świat.
PIORUN
Dobra jest. Wołajcie technicznych.
Na jutro przygotujcie osłony.
Oczywiście.
Dobry piesek. Na lotnisko.
Piorun, daj głos.
-Mikrofon. -Mikrofon w kadrze.
To mikrofon.
Amatorzy.
Pies mógł go zauważyć. No przecież mógł zauważyć.
No to co, że pies zobaczył mikrofon?
Co? Kto to jest?
Przepraszam, że odpowiadam pytaniem na pytanie,
ale kim pani jest?
-Mindy Parker. Od prezesa. -No jasne.
A powiedz mi Mindy Od Prezesa,
co tu widzisz?
-Psa. -Ona mówi "psa".
Mindy. Biedna, biedna Mindy.
Chyba mi coś umyka.
Wszystko ci umyka, Mindy.
Ty widzisz psa.
A ja widzę zwierzę, które wierzy całym sobą, całym sobą,
że jego pani zagraża śmiertelne niebezpieczeństwo.
W jego wymownych oczach widzę głębię uczuć,
jakiej nie widziano w telewizji nigdy dotąd!
Nigdy dotąd, Mindy Od Prezesa!
Stajemy na głowie, żeby Piorunowi wydawało się, że to jest naprawdę.
Dlatego nie może być wpadek, dlatego nie może być dubli
i dlatego nie można dopuścić, żeby pies zauważył mikrofon.
Ponieważ, Mindy Od Prezesa,
dopóki pies w to wierzy, wierzą w to także widzowie.
Rany! No dobra.
A propos realizmu, szefie. Serial jest przewidywalny.
Dziewczynce coś grozi, pies ratuje ją przed dziwnym Anglikiem i tyle.
Plus szczęśliwe zakończenie.
A badania mówią, że respondent w wieku 18-35 nie jest zadowolony.
Nie jest dobrze, jak jest dobrze.
Proponuję żebyście, nie wiem,
nie tracili czasu na psią psychologię,
a postarali się o to,
by 20-latkowie w Topeka nie zmieniali kanału.
Bo jeśli stracicie jeszcze pół punktu oglądalności,
to Bóg mi świadkiem, wywalę was wszystkich, zaczynając od ciebie.
I to jest dopiero realizm.
No. Pięknie.
Znowu mnie uratowałeś, Piorun.
Już daj spokój. Nic sie nie dzieje. Nie ma tu żadnych złoczyńców.
Zjesz coś, Piorunek? Głodny jesteś?
Załatwiłeś ich, piesku. Nic mi nie grozi.
Piorun, zobacz. Nic mi nie jest.
No chodź tutaj, psinka. Chodź.
Goń piłeczkę, Piorun. Goń.
Na to też się nie nabierzesz.
No a co my tutaj mamy?
Twój stary kumpel, Pan Marchewa.
Piorunek wiesz, że muszę iść.
Mój dzielny piecho.
O jest! Moja supergwiazdka.
Chodź, masz sesję na okładkę Akuku.
Mamo, chcę zabrać Pioruna do domu na weekend.
Ale wiesz...
-Nie wiem czy... -Milutko. Cudnie.
By było. Dziewczynka ze swoim psiuńkiem. Piękny widok.
To mogę wziąć Pioruna do domu?
Jako twój kumpel mówię: "A bierz"!
ale jako twój agent przypominam ci: Piorun jest z innego świata.
Musi w nim zostać. Dobra, idziemy.
Tak nigdy nie zażyje psiego życia.
Wzięłabym go tylko na weekend, ja chcę...
No cóż, wiesz co? Masz rację.
Przyszpilmy sprawę na tablicę. O tak.
I proszę. Niech sobie trochę powisi,
a my podumamy, co dalej.
To jak? Wszyscy zadowoleni?
Uśmiechy na buźkach? No, ruszamy. Chodź.
Nie chcę o tym dumać. Chcę zabrać Pioruna do domu.
Co za minka.
Mam córunię taką, jak ty. Moje oczko w głowie.
Zrobiłbym dla niej wszystko,
ale zamieniłbym ją na ciebie w mgnieniu oka.
Kino, co?
A właśnie, czekają na nas w garderobie.
-Za mną. -Ale...
-Muszę ją jeszcze uczesać. -Zaraz...
Tylko zrobię jej makijaż.
Ma wyglądać naturalnie.
Pies myśli, że to wszystko prawda?
A, ty jesteś tu nowy.
Koleś nigdy nie schodzi z planu. W pale się nie mieści.
Jak mam chwilkę wpadam do niego, żeby się odstresować.
Najpierw szatański rechot.
Witam, kupo kłaków.
Dziś zdołałeś nas pokonać,
ale w końcu dorwiemy twoją małą Penny.
Nie licz na to, kocie. Wstąpiłeś na drogę występku
i zapłacisz za to najwyższą cenę wraz ze swoim chlebodawcą.
-Rany! -No mówię! Patrz na to.
Już po niej, psie.
Doktor Zło opracuje nowy plan, wszak on nigdy nie traci głowy.
-Tak, prędzej ona straci głowę. -Nieźle.
Potraktowałbym was super głosem i nie byłoby co zbierać,
ale daruję wam życie, bo powtórzycie coś ode mnie
waszemu doktorowi.
Powiecie mu, że jego stary znajomy Piorun...
Długa jest?
-Co "długa jest"? -Wiadomość.
To długa wiadomość? Bo mam fatalną pamięć.
Będę się streszczał. Powiedz mu...
Wiesz, co? Zrobimy inaczej.
Zapamiętasz pierwszą część tej wiadomości,
a ja zapamiętam drugą część
i przekażemy ją Doktorowi Zło we dwóch.
Wszystko mi jedno jak mu ją przekażecie, jasne?
Byle dotarła.
Powiedzcie doktorowi, że nigdy się nie poddam
i nie pozwolę by Penny wpadła w jego łapska.
I powiedzcie mu też, że nadejdzie...
Za dużo słów.
Tak siedzę i myślę: "Co"? A potem: "Hę"?
A jeszcze potem zrobiło mi się nudno... Mówiłeś coś o łapskach?
No dobra, przekażę mu. Ciao.
A tak w ogóle, to jestem twoim fanem. No lecę. Dzięki.
Wracajcie, wy niecne, nikczemne, niegodziwe małe...
Te psy...
Te koty...
Nigdy cię nie dostaną, Penny.
Piorun, jesteś gotowy?
Kamera trzecia odjazd. Uwaga, czwórka. Przejmujesz go!
Ruszaj.
Dzięki, Larry.
Dobra, Scooter. Zbliżenie na kratę. Uwaga przy gumowych prętach.
Idziesz za nimi.
Superkomputer Ladazza.
Jeśli uda nam się do niego włamać, dowiem się, gdzie przetrzymują tatusia.
Broń podgrzana.
Zaraz odpalamy.
Piorun, wzrok.
Teraz!
Brawo.
No, dawaj, dawaj.
Cóż za oddanie. Mam łzy w oczach.
Ladazzo.
Wynalazki twojego ojca, mogłyby przydać się naszej organizacji.
Profesor będzie nam bardziej życzliwy, skoro dorwałem jego oczko w głowie.
Piorun!
Wkrótce będę panował nad światem!
Czy wasi respondenci lubią napis C.D.N?
Chciałaś coś dla nieszczęśliwych w przedziale 18 do 35 lat
i jest coś dla nieszczęśliwych w przedziale 18 do 35 lat.
Piorun! Już dobrze. Nic mi nie jest.
Zatrzymajcie ją!
-Hej, hej. Stój. -Piorun!
Słyszycie? Muszę go uspokoić, że nic mi nie jest.
A właśnie, że coś ci jest.
Porwał cię przed chwilą szatański doktor Ladazzo,
tak przynajmniej ma myśleć ten pies.
Zamknij oczy i wyobraź sobie,
jaki zwierzak będzie zachwycony, kiedy jutro cię uratuje. Jasne?
Całą noc będzie strasznie się martwił.
-Proszę, tylko z nim... -Zaraz...
Chwileczkę, a co masz za uszkiem?
Czy to nie...?
Tak jest, nasza szpileczka. Zróbmy tak.
Weźmy tę szpileczkę i przyszpilmy nią tę rozmowę.
Nikomu nie pozwolimy jej zdjąć,
póki sprawa się nie wyjaśni.
-Ale ja... -Wiesz, co mi się przypomniało?
Jest impreza z okazji wydania DVD! Zajrzymy tam? Megapromocja.
Proponuję nowoczesny styl, który krzyczałby:
"Mam 13 lat i jestem z tego dumna".
Nie pchać się. Nie zaduście nam gwiazdy.
Ćwiczyłem szatański rechot.
Chcę mieć swoją wersję. Coś takiego.
Nie dojrzałeś jeszcze do szatańskiego rechotu.
Ty możesz mieć chichot czy lekko wnerwiony brecht,
ale po moim szatanie.
Posłuchaj teraz. Te, Piorun!
Podziwiam cię!
Piorun, wracaj!
Spóźniłem się.
-Piorun! Pomocy! -Już biegnę, Penny!
Piorun! Pomocy!
Trzymaj się, Penny! Nie daj się!
Piorun! Pomocy! Piorun! Pomocy!
Penny!
Piorun! Piorun!
Ej! Spoko!
Piorun, no już. Wrzuć na luz. Nie panikuj.
Doktor Zło!
Penny! Penny!
Penny!
Cel namierzony.
Koniec trasy.
Penny!
Penny? Zabrali ją.
Nie ma czasu na konwenanse, bracia.
Mojej pani grozi niebezpieczeństwo...
-Co robisz? -Przepraszam.
Chcesz niuchnąć pierwszy?
-Co? -Nie jesteś z tych stron.
Hej, przestańcie! Nie żartuję!
Zgubiłeś się, mały?
Zaczekaj!
Czemu te pręty nie chcą się rozgiąć?
Młody!
Utknąłeś bańkę w sztachetach, co gościu?
Panowie, pozwólcie tu. Weźcie zobaczcie. Gościu bańkę utknął.
Ona jest utknięta, ta bańka.
Młody, powoli. Z czuciem.
Żadne powoli, gołąbie. Muszę ratować swoją panią.
Rozumiem, stary, spoko. Rób tak. Skręt i ciąg. Skręt i ciąg.
Chwila moment będzie po krzyku.
Co to w ogóle jest? Zabrało mi moc.
-Normalny bobek ze styropianu. -Styropian?
Czuję, że maczał w tym łapska doktor Zło.
Widzieliście może doktora Zło?
Słuchaj, muszę coś powiedzieć, jeśli oczywiście mogę.
Jakbym cię kojarzył. Joey, zerknij no na tę kufę.
Dam głowę, że go już gdzieś widziałem.
No, no, no.
-Mówię wam, ja mam oko do twarzy. -Oj ma.
No ma.
Spamięta każdą twarz i w ogóle.
Posłuchajcie!
Szukam doktora Zło. Mówcie co wiecie, ptaszki.
-Ja kojarzę tego psa. -No, ja też.
Muszę sobie przypomnieć, bo mnie to zamęczy. Chwila.
PIORUN W CZWARTEK O 20:00
Pustkę mam. Coś mi się pogruchało.
A włóczyłeś się kiedyś z takim powsinogą, co go Kelvin wołają?
O to, to.
-Miks pudla z labradorem. -Co?
Mów do rzeczy, co to za farmazony?
To bezwzględnie farmazon.
Capisce, farmazon. A wiesz, co to znaczy?
Jesteście do niczego.
Muszę dotrzeć do otoczenia doktora Zło, do kogoś kto dobrze go zna.
Do kota.
Do kota?
No, do kota.
A jak go znajdę, jak go dorwę,
będzie żałował, że w ogóle przyszedł na świat.
A wiesz, znamy jednego kota.
Jesteś nareszcie. Zapraszam.
No i prawidłowo.
Na przyszłość dorzuć musztardę, tak?
Tak, Marleno. Dziękuję, Marleno.
Sucha buła, Ted? Zuch!
Dziękuję pani.
Louis? Co to ma być?
W tym tygodniu nic nie rzucili. Podzieliłem się pół na pół.
Słyszałeś to, Louie? Umieram z głodu.
Kiedy moje stare bebechy zaczynają gadać,
nie gadają do mnie. A do pazurów.
Tylko nie pazury! Błagam.
Próbuję trzymać je na wodzy, robię, co mogę.
Ale to nie zależy ode mnie.
Żołądek ma jakieś lewe układy z tymi urwisami
i chyba razem coś kombinują.
Rozmówię się z pazurkami,
ale za to przez tydzień odpalasz mi wszystko, co znajdziesz.
Nie taki był układ.
Dostajesz połowę w zamian za ochronę. Taka była umowa.
Była, ale się zmyła. Spadaj.
Wspomnisz moje słowa, Marlena.
Nadejdzie dzień, że ktoś sie z tobą policzy.
Dostaniesz wreszcie nauczkę.
No, strasznie się boję.
I słusznie!
Ojeju! Zostaw!
Gdzie ona jest?
-Kto? -Wiesz o kogo chodzi.
-Gdzie ona jest? -Zaraz, zaraz.
Słuchaj, nie wiem o co ci chodzi, ale...
No dawaj, Marlenka. Powiedz koledze, gdzie ona jest.
Uraduj psinę, co ci zależy.
No, mów Marlena. Nawijaj!
Joey, Vinnie, Bobby, chłopaki!
Wytłumaczcie temu wariatowi, że trafił pod zły adres.
-To ona, stary. -To ona.
-Jej szukałeś. -To ta kotka, żadna inna.
Czyli po dobroci nie powiesz.
Porąbało cię, czy jak?
Te, Joey. Chyba przegięliśmy.
Zgrywasz się? To najpiękniejszy dzień w moim życiu.
Pracujesz dla faceta w czerni,
który pracuje dla doktora Zło.
-On porwał moją panią. Gdzie ona jest? -Nie mam pojęcia o czym mówisz.
To się zaczyna robić nudne, mała. Zaraz chyba sobie ziewnę.
Dobra! Dobra! Dobra! Będę mówić! Będę mówić!
Wiem gdzie jest Penny. Porwali ją. Tak jest!
Faceci w czerni i ten ich docent!
Docent?
Doktor Zło! Zło mu z oka patrzy.
Musisz kłamać, co kocie? Masz to we krwi. Jesteś wstrętna.
Wiem. Jestem wstrętna. Gardzę sobą.
Hollywood?
Jak mnie puścisz, to pokażę ci, gdzie ona jest.
Mam nadzieję, że wiesz jak się dla ciebie narażam.
Każdy nerw w mym nikczemnym kocim ciele mówi mi,
aby nie zawodzić zaufania doktora Zło.
Słuchaj, to jest najtajniejsza mapa na świecie.
My jesteśmy tu, obok tej zielonej z pochodnią,
a mój szef trzyma Penny...
Gdzieś... Gdzieś... Tu, tu! Koło gofra w czarnych pinglach.
A zatem musisz się dostać stąd - dotąd.
Skoro już ci wszystko wysypałam, spuść mnie ze smyczy i sobie polecę.
Uwolnię cię, jak znajdziemy Penny.
Co proszę? Nie tak się umawialiśmy. Przecież był układ!
Był, ale się zmył.
Powiedziała mi słowo w słowo to samo 10 minut temu. O ironio!
Świetnie.
Kłódka.
Posłuchaj, dingo. Mam pazury ostre jak brzytew.
Nie radzę, ostrzegam, nie radzę zmuszać mnie do ich użycia.
Będzie jatka.
-Co robisz? -Nie podchodź.
Jak skoncentruję wzrok na kłódce, zacznie się topić i rozpadnie.
Martwię się o ciebie.
-Powoli. -Dobra.
-Uważaj. -Masz?
-Nieprzyjaciel! -Wolniej!
Zedrzesz mi całe futro z...
Matko, ile to waży.
Postaw ją. Zapomniałem kluczyków.
Zaraz wracam.
Ja to mam farta!
Dzięki! A teraz rusz tyłek.
-Dawaj. -Już. Jeszcze troszkę.
-I dawaj do góry. -U mnie spoko.
Dobra jest.
Mam go na końcu języka. Znam tego psa. Mówię ci, Joey.
Bo ty Bobby patrzysz na mnie w stylu: "Co on tam wie".
A ja ci mówię, znam tego psa. Gdzieś go widziałem.
Przypomnisz sobie, jak będziesz pucował pióra.
No, na pewno.
Mam nowinę!
-Naprawdę? -Naprawdę.
Załatwiłem ci występ w talk shole, będziesz główną bohaterką.
Serio.
Wiem, że to żadna radocha, skoro Pioruna nadal nie ma.
Co to za nowina! Tylko westchnąć: "wielkie rzeczy".
Talk show. Kogo to obchodzi? Mnie wcale.
Już dobrze, skarbie.
-Pewnie jest bardzo wystraszony. -Wystraszony?
Przecież to Piorun. On niczego się nie boi.
Na pewno Piorun chciałby, żebyś wystąpiła w tym talk shole.
Chociaż może i nie.
Piorun kocha cię z całego serca. Ty jesteś tu,
więc na pewno nie odszedł daleko.
Skoro masz jakieś tajemne moce
to znaczy, że jesteś superpsem, tak?
Ta informacja jest tajna.
Oj, błagam cię. No, jakie masz te moce?
Twój popisowy numer. Umiesz latać? Latasz?
-Nie wygłupiaj się. Nie latam. -Dobra, jasne.
Skoro nie masz super mocy, to nie masz.
Mnie nic do tego.
Mam super głos.
Super głos? Rany! Poważnie?
A do czego przydaje się super głos?
Nie wolno mi zdradzać. To ściśle tajne.
Siedź cicho i prowadź mnie do Penny.
Strasznie jesteś przywiązany do tej swojej pańci.
-To moja właścicielka. -Tylko bez wielkich słów.
Powiem ci jedno, dobry właściciel, to...
Styropian! Pad z przewrotem!
Jaki znowu pad?
Co to?
Zobacz, z łapy kapie mi jakieś takie czerwone.
To jest krew, bohaterze.
-To coś ważnego? -Tak!
Jeśli chcesz, żeby została ci w środku, gdzie jej miejsce,
to nie skacz z rozpędzonych ciężarówek!
Normalnie jestem bardziej niezniszczalny.
To pewnie przez... Styropian! On pozbawia mnie mocy.
Co robisz? Odłóż to!
Dobra, koniec balu. Mam dość. Uwolnij mnie.
Bo jak nie to... To... Załatwię cię na cacy!
Załatwię cię tym styropianem.
Zwariowałaś? Moc styropianu jest nieokiełznana.
Zwariowałam, żebyś wiedział
i uwolnię tę moc. Przybywaj mocy styropianiczna!
Dobra, kocie. Wygrałaś. Zwrócę ci wolność.
Dziwne, fortepian na łące?
Będziesz mi utrudniać, kotku?
Nie, nie. Już nie będę. Zaprowadzę cię do Penny.
-Co to ma być? -Co?
To. Słuchaj,
masz dwie sekundy, żeby przyznać się co mi wszczepiłaś!
Truciznę? Pasożyta? Truciznę?
Nie, powtarzam się. Już mi się w głowie mąci.
Nie mogę myśleć.
Trzymajcie mnie! Jesteś głodny.
-Jest na to antidotum? -Spoko, spoko. Zrobi się.
Masz swoje antidotum.
Jedzonko.
No, komu kotleta?
-Ja poproszę. -Ja też!
Co to ma być?
No idź, użyj walorów i będzie malina.
No wiesz, żebrz.
Zrób psie gały.
Co? Jakie gały? O co chodzi?
Trafił mi się jedyny pies na świecie, który nie umie żebrać.
Chcesz zdobyć jedz... antidotum,
to rób co każę.
Na to nie licz.
Zaprzedałaś się siłom zła.
Tak, tak. Jasne. Ale z drugiej strony,
chcę tylko, żebyś lekko przechylił główkę.
Tyle możesz, nie? No dawaj.
Jeszcze. Jeszcze.
-To jakaś głupota. -Nie, zrób to.
Nie poddawaj się. Prawie się udało.
O matko...
Dobra, w drugą mańkę.
Cudo! Wyżej. Niżej.
Lekko się uśmiechnij. Albo nie. Klapnij lewe uszko. Tamto lewe.
Nie, z tym było lepiej. Klapnij oba.
Tak trzymaj. Dobrze. A teraz leciuchno spójrz w górę.
Podano do stołu, dziecinko!
Masz, piesku.
Tak jest!
Jaki słodki psiuniek.
Won, wstrętne kocisko!
Co cię to obchodzi?
Chcę wiedzieć, co się stało...
-Jakie to ma znaczenie? -To dotyczy także mnie!
-Jesteś z Ridgem? -Z Jamesem!
Skoro z nim jesteś, chcę poznać prawdę.
Żebyś mogła...
I znowu się kręci!
Gilligan, przestań.
Tylko nie bankrut! Nie, bankrut! I stop!
A teraz zapraszamy na pogodę z Lester.
To naprawdę działa,
uwalnia nam serotoninkę i...
Tym razem zrobimy to po mojemu.
Witam moje śliczności.
Masz ochotę na Pierożki Babuni?
Poczekaj chwilkę.
Zobaczysz, zostanie z ciebie mokra plama.
Nie będę się z tobą pieścił.
No, no. Z ciebie to kawał aktora!
Dawno tak się nie obżarłam.
Patrz, aż mi brzuch wywaliło! Cudnie, co?
Tylko się nie przyzwyczajaj. Ruszamy dalej.
To miejsce to żyła złota. Co z tobą?
Co dzień przyjeżdżają tu nowe kampery z frajerami i furą żarcia.
Rozejrzyj się. Raj na ziemi.
Czy mnie moje oczy mylą?
Azaliś jest zjawą ze snów?
A możeś mój bohater?
O jejuśku, o jejuśku, o jejuśku!
Piorun! Superpies! Idolu mój kultowy!
-Chwila. Znasz tego psa? -Znam. Jest to istota kultowa.
Tak, tak. Tyle już wiemy. A coś ty za jeden?
-Jestem Atylla. -Chomik Atylla.
Moi przodkowie nie wszyscy byli chomiczego rodu.
Jestem w jednej szesnastej wilkiem i mam coś z rosomaka,
ale przecież nie o mnie mowa.
Przed nami stoi legenda! Piorun Superpies.
Jest szybszy niż pocisk,
potrafi oczami przepalić metal.
A najlepsze, że rozwala wielgachne obiekty super głosem!
Chwilunia. Widziałeś to na własne oczy?
Śledzisz mnie?
-Bez przerwy. -Niesamowite.
Bez przesady.
Zawsze miałem się na baczności.
Nic nie umyka mojej uwadze. Jesteś duchem.
Ty wiesz lepiej. A widzieliście to?
Akcja jak z "Pioruna". Strach jest, nie? Jesteśmy jakby trochę bliźniakami.
No, strach jest.
To gdzie jest Penny?
Uprowadził ją doktor Zło.
Uprowadził? Co za potworność! Grozi jej straszliwe...
Niebezpieczeństwo. Wiem. Ale pojmałem tego kota.
Jeden z siepaczy doktora Zło, jak mniemam.
Dobrze mniemasz. Zaprowadzi mnie do Penny.
O ścierwo nikczemne. Jak możesz w nocy zmrużyć oko?
Penny to wspaniała dziewczyna i kocha Piorunka,
który jest kultowy. Ty potworze!
Jak śmiesz niszczyć haniebnymi swemi knowaniami łączącą ich więź?
Giń! Giń!
Daj mi ją zabić, Piorunek. Załatwię ją. Krwi!
-Krwi! -Spokój, Atylla, no już.
Masz rację, przyda nam się żywa.
-"Nam"? -Tak!
Piorun, mogę ci się bardzo przydać.
-Na przykład? -Jestem szybki jak błyskawica,
czujny jak muszeczka i całkowicie niewykrywalny.
Plus będę miał kicię na oku.
To będzie droga przez mękę.
Mam bańkę.
Nie ma z niej odwrotu.
Zawsze odbiję się od dna.
Nie będzie łatwych zadań.
Obiecujesz?
Ostrzegam cię. Wejdziemy do paszczy bestii,
a tam zło czai się co krok.
Zło jadam na śniadanie.
Głodny?
Jeszcze jak!
Witam na pokładzie.
Hej. Możemy chwilkę pogadać?
Nie wiem, o co to tu chodzi,
ale martwi mnie zwiększająca się liczba czubków w naszej ekipie.
Jeden wystarczy.
On idzie z nami.
Przecież ja... Ej!
Jeniec, do szeregu. Szkoda dnia.
Słusznie. Trzeba skołować środek transportu.
Mam pycha środek. Za mną.
Procedura jest następująca: wstępna ocena celu,
korekta trajektorii oraz faza zrzutu właściwego.
Zapomniałem o czymś, Atyllo?
Nie wspomniałeś, że każda sekunda spędzona z tobą
jest najpiękniejszą chwilą mojego życia.
Mowy nie ma. Jak powiedzieć "Na pewno tego nie zrobię" po wariacku?
Opanuj się. Jesteś ze mną.
I to jest właśnie problem.
Wyluzuj.
On zawsze tak robi w magicznym pudełku i jest kultowo.
Magicznym czym?
No wiesz, magiczne pudełko, w które gapią się ludzie.
Zaraz. Czy to magiczne pudełko wyświetla ruchome obrazki?
Tak i te z Piorunem są najlepsze.
Obrazki z Piorunem. No jasne! On występuje w...
O, nie! Chwila. Piorun, wysłuchaj mnie.
Zaczęło się. Zaczęło się. Zaczęło się!
Czekaj! Nie jesteś superbohaterem...
Co robisz?
Marlena!
Marlena, łap się. Jesteś mi potrzebna żywa.
Won wariacie! Odczep się ode mnie!
No złap się. Uratuję cię.
Nie uratujesz. Zrozum, nie jesteś...
Piorun!
Sabotażystka.
Ty baranie, przestań, chcę mu pomóc.
Pomóc? Akurat.
Spokojnie, Piorun, już nadchodzę.
Nie dam rady.
Puszczaj, kanalio.
Piorun!
Życie bywa bolesne, co?
Ale ty nic o tym nie wiesz, bo skąd?
Złaź stamtąd, kocie. Nie mamy czasu.
Skoczę po drabinę.
Posłuchaj, geniuszu. Występujesz tylko w telewizji. Wiesz, co to jest?
Usługi rozrywkowe dla ludności. Pic na wodę. Wszystko wymyślone.
Bzdura!
Pomyśl chwilę.
Od kiedy się zgubiłeś, twoja moc jest słaba, nie?
Pierwszy raz byłeś głodny, leciała ci krew.
I chyba mi nie powiesz, że urodziłeś się
z łatką w kształcie pioruna.
To symbol mojej mocy, sierściuchu.
Namalowany przez charakteryzatorkę.
Głupie gadanie. Złaź na dół.
Nie.
Marlena, bo jak dam super głos zlecisz z tego drzewa.
No, to się natęż i zobaczymy jak to wyjdzie.
Sama chciałaś.
Super głos. Ale się boję. Szczekasz naprawdę super.
To nie może być prawda.
Rany! No to już było naprawdę super.
Chociaż czekaj. Nie, jednak nie było.
Dobra, załapałam. Daruj już sobie.
Dosyć. Poważnie, przestań. Nie żartuję. Przycisz się, co? To...
Niech będzie. Jesteś superpsem.
Zamknij się, błagam! Trzeba wiać!
Piorun!
Chodź tutaj.
ZAGINĄŁ PIES WABI SIĘ PIORUN
Jest biały, na boku ma błyskawicę. NAGRODA!
Tęsknię za moim przyjacielem.
Spójrz no, kto się znalazł, moja droga. Piorun ocalony.
Piorun!
Tak to on. Nasz pieseczek kochany.
PIORUN
To nie jest Piorun.
No cóż, zależy jak na to spojrzeć.
Kiedy byłem mały marzyłem, by dostać rowerek na urodziny,
ale rodzice kupili mi rękawicę baseballową.
I wiesz co zrobiłem?
Powtarzałem sobie, że ta rękawica to rower
i jeździłem na niej co dzień do szkoły.
Kino, co?
To nie on.
A ja ci mówię, że on. On.
Dziękuję. Posłuchaj, będę z tobą szczera.
Jeśli teraz zerwiemy zdjęcia, masa ludzi straci pracę.
A są poczciwi i mają rodziny.
Ale Piorun się zgubił i...
Współczuję ci
i nie powinnam wymagać, żebyś w tym wieku
zachowywała się jak dorosła. Niestety tak trzeba.
Musisz to jakoś przeboleć.
Pioruna już nie ma, pogódź się z tym.
Pewnie zrobili to ze styropianu.
Nie, nie, nie. Proszę, ja nie chcę tak skończyć!
Spokój, kocie. Wyciągnę nas z tego.
Nic nie zrobisz, Piorun. Nie dasz rady! Nie masz super siły, super głosu
ani lasera w oczach.
Posłuchaj, dobra?
Teraz jedziemy do takiego komisu dla zwierząt z drugiej ręki.
Ludzie tam je kupują. Tylko zawsze wybierają te ładne.
Czyli takie, które wyglądają jak ty. Takie, jak ja zostają tam na zawsze.
Powiedziałem, że nas stąd wyciągnę.
Mój ty wybawco.
Dryń, dryń. Kto tam? Przeznaczenie?
Spodziewałem się pani.
Przestań wreszcie, dobra?
Zrobisz sobie puree z tego, co tam masz pod czaszką.
Nie będą mnie więzić w żadnym więzieniu. Mięczak jesteś. Patrz na to!
Udało się! Jestem sobą!
Ten styropian ma wielką moc.
Jest kultowo!
Piorun i Atylla razem dają dyla gazem!
Atylla? A skąd ty się tu wziąłeś?
Znikąd. Udałem się na wieczorny spacerek
i przy okazji otworzyłem drzwi od twojej celi.
To ty mnie wypuściłeś?
No owszem.
To świetnie. Naprawdę cudownie.
No dobra, mamy jeńca do odbicia.
Nie dam rady.
Coś ty powiedział?
Nie mogę.
A kim ty jesteś?
Atylla, ty nic nie rozu...
-Jesteś Piorun. -Ale nie jestem...
Kto w pojedynkę zniszczył podmorską bazę doktora Zło?
Ja, ale...
A kto pokrzyżował mu plan sabotażu olimpiady ekipą cyborgów?
-Kto, Piorun, no kto? -Ja, ale żadna z tych...
Ty! Ty, Piorun dasz radę,
w imieniu stworzeń na tym padole,
które rady nie dają.
Takich jak mały chomiczek, wegetujący po kempingach,
i marzący, że kiedyś i on uratuje małą dziewczynkę
i usłyszy: "Dobra robota, Atyllo. Spisałeś się".
Potrzeba nam bohatera, Piorun.
Kogoś, kto mimo wiatru w oczy trwa na posterunku.
Potrzeba nam bohatera, by przypominał, że nieosiągalne
bywa osiągalne, jeśli jesteś kultowy!
Co do jednego masz rację.
Marlena potrzebuje bohatera,
więc będę robił za bohatera.
Zbytek skromności! No już, kto uratuje kota?
-Ja. -Kto? Powiedz kto!
Ja.
Skoczę po baniak.
Chodź.
To tutaj.
Będzie akcja, jak wtedy, co wziąłeś szturmem latającą bazę doktora Zło!
Nie będzie całkiem jak wtedy.
Parę spraw trzeba będzie załatwić inaczej.
Jestem niewykrywalny.
Dobranoc, Estero.
Cześć, Lloyd.
Lloyd?
Lloyd, jeszcze raz na mnie wyskoczysz,
a miotacz pieprzu przemówi znowu!
Jak dziecko, naprawdę.
Zagrożenie zneutralizowane.
Czuję, że żyję.
Jest jeszcze strażnik.
Skręcę mu kark.
Trzeba odciągnąć go od drzwi.
-Piłka? -Piłka?
-Piłka? Piłka? Piłka? -Piłka! Piłka! Piłka!
Ja tu czyt... Dajcie mi poczyt... Cicho tam!
Marlena?
Piorun? Co ty tu robisz?
Odbijam cię.
Ty... Wróciłeś taki kawał tylko dla mnie?
Tak.
Ale jak się tu... Przecież nie masz super mocy.
-Wiem. -No co ty?
-Tak. -Rany! Ale się porobiło, co?
Owszem, nie można narzekać. To co, jesteś gotowa?
-Nie. -Ja też nie.
Hej, co się tu dzieje?
Chwileczkę. Skąd masz tego chomika?
Oddaj. Oddawaj.
Stać!
Przystępuję do ewakuacji.
Co jest... Hej!
Lloyd, zatarasuj drzwi!
Zatarasuj drzwi, zatarasuj drzwi!
Daj super głos! Super głos!
O, Święta Franciszko! Mówiłam nie tykać mojego auta!
Nie ruszaj się!
Matko, Ester!
Puknij się w głowę jeden z drugim.
Pali mnie!
Trzeba złapać okazję.
Widzę jedną dużą. Zapraszam.
Nie do wiary.
Całe życie marzyłem, żeby usłyszeć na żywo super głos.
Jesteś wielki.
Marlena? Skoro...
Skoro nie łapię złoczyńców, to kim jestem?
No wiesz, co...
Nie przejmuj się.
Taki zwyczajny pies żyje jak pąk w maśle.
Posłuchaj, coś ci powiem tak między nami.
Taki koci sekret.
Wiesz czemu nie znosimy psów?
Bo chcielibyśmy nimi być. Mamy psi kompleks.
A co taki pies robi?
Ślini się, śpi, goni ogon, żuje obuwie.
Do tego nie trzeba mieć magistra.
Większość psów tak żyje
i no nie wiem, robią na przykład rzeczy w stylu...
Wodę stąd? Ale... Ale...
A to jest twoja micha.
-Znaczy co? -To. Caluśka podłoga.
"Co na ziemię spadło, to już psisko zjadło".
Fajna sprawa, co?
No a w zimne noce bierzesz kłębek wełny...
Nikt na świecie nie ma lepiej.
Ty... Sporo wiesz o tego typu miejscach.
Tak, kiblowało się tu i ówdzie,
ale ja jestem z natury dachowiec.
Wyrwałam się przy pierwszej okazji. Nie żałuję.
Atylla kultowy! Arcykultowy!
Jest... Jest potwornie kultowy.
On przenajkultowniejszy!
On...
Jestem przenajkultowniejszy.
Pora pokazać ci rzecz, za którą każdy pies dałby się posiekać.
No chodź. Wystaw łeb.
-Po co? -Nie pytaj.
To jest... To jest kultowe!
Wywal jęzor.
Kultowo na maksa. Ty też sobie wystaw.
Nie, dzięki. To psia radocha.
Mam tak wiele, by podzielić się
Naprawdę, uwierz mi
Nawet jeśli żyje się tylko raz
Ten świat nowością kusi mnie
Nie narzekam na mój byt
Nie robię nic wbrew sobie
Ale tak mało wiedziałem
Dopóki nie spotkałem cię
Jak to jest czuć wiatr na twarzy
Kiedy do księżyca szczeka się
Nigdzie ci nie będzie lepiej niż w domu
Więc do domu pędź
Spieszę się
By z tobą znowu być
Nigdzie ci nie będzie lepiej niż w domu
Więc do domu pędź
Wpadłem nieraz w tarapaty
Nie wiedziałem, co począć mam
Wszystko było szaro-bure
Przez czarne okulary widziałem świat
Los pokrętne ścieżki zna
Czasem nawet zwodził mnie
Wszystko wokół pojaśniało
Kiedy spotkałem cię
Niechaj słońce sobie wschodzi
Tu do księżyca szczeka się
Nigdzie ci nie będzie lepiej niż w domu
Więc do domu pędź
Spieszę się
By z tobą znów być
Nigdzie ci nie będzie lepiej niż w domu
Więc do domu pędź
Nigdzie ci nie będzie lepiej niż w domu
Więc do domu pędź
Nigdzie ci nie będzie lepiej niż w domu
Więc do domu pędź
Ej, Piorun, wstawaj.
No chodź. Mam niespodziankę.
Jeszcze, jeszcze. Nie podglądaj. Teraz. Otwórz oczy.
-Patrz i podziwiaj, mordeczka. -Ja...
Pozwól, że cię oprowadzę.
Ten jest mój. A ten duży twój.
Marlena, ja...
I nawet skołowałam ci mięciuchną podusię.
I patrz. Znalazłam styropian i wepchałam do środka.
Taki wypoczynkowo- wspominkowy numer.
Kapujesz?
Marlena, ale to nie...
A i jeszcze to. Totalna prywatność. Dźwiękoszczelne.
Niestety...
Dobra, kłamię nie są dźwiękoszczelne...
-No ale i tak jest... -Marlena, nie mogę tu zostać.
Jak to?
Jesteśmy już tylko gofra od Penny.
Ty nadal chcesz do niej wrócić?
Marlena, to moja pani.
Boli, boli.
Przyjrzyj się - ja jestem prawdziwa.
A to? To też prawda?
PIORUN CZWARTEK O 20:00
Czy to jest prawdziwe? Albo to? Czy to?
A ona na przykład? Ona jest aktorką.
Udaje.
Nie Penny.
Nie ma żadnej Penny. Jest wymyślona.
To nieprawda. Ona mnie kocha.
Nie, Piorun. Ludzie już tacy są.
Udają, że cię kochają. Udają, że już zawsze będziecie razem.
A pewnego dnia pakują manele i tyle ich widziałeś.
Zabierają ze sobą tę ich miłość,
a zostawiają kicię z wyciętymi pazurkami na pastwę losu.
I potem kicia zastanawia się, co zrobiła nie tak.
Ja...
Przykro mi, Marlenka,
ale Penny taka nie jest.
No to jedź.
-Marlena, ja... -Spadaj, Piorun.
A ja głupia litowałam się nad tobą.
-Marlena... -Idź już stąd!
Trzymaj się.
Ja kocham pizzę, a ona mnie nie.
Serwus, Atylla.
Cześć, kocie.
Gdzie Piorun?
On...
Nie ma go.
Piorun wyjechał?
Ale prosił, bym ci przekazała,
że musi sam stawić czoła doktorowi Zło.
-Dokąd idziesz? -Do Pioruna!
Ale on nas już nie potrzebuje.
Wierz mi. Widziałem to już z milion razy.
W zimną, ciemną noc przed bitwą,
kiedy zło szczerzy kły i zbiera siły do ataku,
bohater musi samotnie zmierzyć się z przeznaczeniem.
Ale Piorun nauczył mnie jednego.
Nie wolno opuścić przyjaciela w takiej chwili.
Kiedy towarzysz ma kłopoty, stawiasz się.
Chce tego czy nie, stawiasz się.
Nic to, że możesz nie wrócić.
Poszedł w drugą stronę.
Stawiasz się!
Nic to, że szrapnel posieka twe ciało, stawiasz się.
Penny.
No niemożnością to jest! Piorun. Jestem twoim fanem, brachu.
Blake i kolega po piórze, Tom.
-Powiedz panu "hej". -Hej.
-Rany! -O nie.
A to jest nasz asystent, Billy,
który miał czuwać na drucie.
Ja pana podziwiam od dawna
i sobie obiecałem,
że jak pana poznam, to...
Billy, kompromitujesz się.
Dam ci zadanie.
Kopsnij się po okruchy z pełnoziarnistego.
I pamiętaj, nie wyjeżdżaj mi z razowym.
-Tylko nie to. -Oj nie.
Ani z pumperniklem.
No chłopaki, muszę już iść.
Wiem, że masz kociokwik. Ale sekundkę.
Mamy pomysł do twojego serialu.
Tom ma lepsze gadane, więc oddaję mu głos.
Tommy, scena jest twoja.
Zaraz będzie.
-Ufo! -Poszło!
-Ufo? -Widzowie kochają ufo.
-No i szał! -Będzie hicior, brachu.
Będą nas nosić na rękach.
Super. Ale jest taka sprawa.
Jeśli pomożecie mi znaleźć Penny, tę dziewczynkę z serialu,
wtedy w drodze chętnie pogadam z wami o scenariuszu.
Łyknął przynętę.
Nie szalej. Żeby nie było jak z Nemo.
Scena pierwsza. Plener. Południe...
...przelatuje kometa i cięcie do Penny...
...i pojawia się ludożercza mątwa!
Promień świetlny wciąga Penny do wnętrza statku kosmitów,
ściemnienie, koniec.
I mamy super kawałek pod listę płac.
Pogadaj z wytwórnią. Możemy kręcić w każdej chwili.
Zaskoczył jak nie wiem.
No i jest!
Kolebka wszelkiej niegodziwości.
PIORUN CZWARTEK O 20:00
Dzień dobry. Słucham?
Przyszłam do Joego Mateo.
Nareszcie jesteśmy na miejscu. W samej paszczy potwora.
Matecznik doktora Zło!
Atylla! Zaczekaj!
Stój!
Czemu? O co chodzi? Jestem nabuzowany!
Posłuchaj, może ci się to wydać dziwne,
ale bywa, że nie wszystko jest takie jak nam się wydaje.
Czasem bierzemy coś za prawdę,
a okazuje się, że jest inaczej.
Trenowałem tylko dla tej chwili.
...to skomplikowane...
Giń! Giń!
Żegnaj się ze światem, ludzka larwo,
bo wduszę ci śledzionę w trzustkę
i wyrwę wątrobę z...
Jaki jesteś milusi z tymi wąsikami.
Jak byłem mały też miałem chomisia.
Nazywał się Pan Paproszek.
Piorun?
Piorun, jesteś cały!
A jednak wróciłeś.
Myślałam, że już cię nie zobaczę.
Mój kochany piecho.
Dobry pies.
Dobra jest. Koniec próby. Idziemy do siódemki, będziemy kręcić.
Tęsknie za nim.
Wiem, kochanie. Ja też.
Uwaga, wszyscy na miejsca.
Niunia, nie ruszaj się chwilkę.
Scena 15, ujęcie pierwsze.
"PIORUN"
I akcja.
Profesorze, dziękuję że wręczył nam pan plan
labiryntu, jakim jest pański umysł.
Nigdy się do tego nie posunę.
Dopóki nie okaże się, że tylko tak ocali pan życie córki.
Penny!
Tata! Piorun! Do nogi!
Twój kundel jest daleko...
Brać go!
Idź! Idź! No idź.
Pali się! Pożar! Pali się!
Te, młody!
Marlena? Co tu robisz?
Długo by opowiadać.
Związałam się z takim walniętym psem i włóczę się z nim po kraju.
Zresztą nieważne.
To raczej ja chciałabym wiedzieć, co ty tutaj robisz?
Czemu nie jesteś z nią?
Miałaś co do niej rację.
Ona... To nie było naprawdę.
Nie, Piorun, myliłam się. Byłam tam przed chwilą.
Widziałam ją, zaraz po tym, jak wyszedłeś. Jest załamana.
Żaden pies nie zastąpi jej ciebie. Kocha cię.
To twoja pani, Piorun, jesteś tylko jej.
Piorun, musisz mi zaufać.
Marlena, nic nie mów.
Musisz mnie wysłuchać.
Serio. Bądź cicho.
Co się dzieje?
Penny.
Pomocy! Ratunku! Pomocy!
Trzymaj się!
Ratunku!
O rany, studio!
No, masz rację, uciekaj.
Jestem na szóstej.
Co robimy?
Grunt, żebym dostał się do środka.
Piorun?
Czy nikt tam nie został?
Nie wiem.
Przedrę się.
Piękny dzień na umieranie!
Nie na moich oczach, szczurek.
Piorun!
Wiedziałam, że wrócisz.
Piorun. Zum, zum.
Piorun.
Piesku, uciekaj stąd.
Idź.
Ja sobie poradzę.
Mój piesek.
Kocham się.
Widział pan moją córkę? Ktoś wie, gdzie jest Penny?
Słyszałeś?
-Tak. -Co to?
Cisza! Nie gadać.
To super głos!
-Dochodzi stamtąd! -Szybko, szybko!
Chodźcie!
Tutaj. Znaleźliśmy ich. Tu są. Znaleźliśmy!
Przepuśćcie nas, mamy ranną. Zróbcie przejście!
Proszę się odsunąć, budynek grozi zawaleniem.
-Piorun. -Przepuśćcie mnie. Córeczko!
Wszystko będzie dobrze. Wyzdrowiejesz.
Stan stabilny, ale zabierzemy ją na wszelki wypadek do szpitala.
Wybacz mi, że to się stało.
Nie wyobrażam sobie, co pani teraz czuje.
Żadna matka nie powinna przez to przechodzić.
Ale obiecuję, to wszystko nam się opłaci.
Będą artykuły, filmy, zostanę producentem.
Jest cudnie!
Jesteś zwolniony.
Nie! Zaraz! Bez pochopnych decyzji.
Mam tu szpileczkę.
Niestety obrażenia były poważniejsze
niż przypuszczaliśmy, skarbie.
Przeprowadziliśmy rekonstrukcję twarzy.
Spójrz.
Przynajmniej Ladazzo mnie nie rozpozna.
Ladazzo!
Piorun!
Ufo.
W to, to już nikt nie uwierzy.
Kompletne farmazony.
Zgadzam się w całej rozciągłości. O tak. Dokładnie tutaj.
W sam raz trafione.
Co tam, głuptasie?
Na pamiątkę. Idziesz pobawić się na dworze?
Chcesz polatać? Dawaj!
Ty, znasz tego psa?
Nie. W życiu go nie widziałem.
Łap.
Nigdzie ci nie będzie lepiej
Piorun, dawaj!
Niż w domu
Więc do domu pędź
Nikt mnie nie słucha
Nie chcą nic wiedzieć
Powiedz coś, co ukoi mój ból
Co pozwoli mi zapomnieć
Nie wiem już, co czuję
Ciągle udaję, że wszystko jest okej
Tak ciężko jest żyć
Próbując z pamięci wyrzucić cię
I zastąpić kimś innym, kto polubi mnie
Nasze przysięgi obrócić w pusty gest
"Będziemy razem po świata kres"
Myślałam, że cię straciłam
A ty próbowałeś odnaleźć mnie
Drżałam na myśl, że już nie zobaczymy się
Odwróciłam się, a ty zniknąłeś gdzieś Mijały dni i noce złe
Pozostały mi wspomnienia jak sen
Gdzieś w sercu schowałam nadzieję, że znowu spotkamy się
I jesteś ze mną
Myślałam, że straciłam cię
Nie wiedziałem jak wypełnić tę pustkę
Bywało, że nie miałem sił dalej iść
Ale wiedziałem, że kiedyś cię znajdę
Jak mógłbym bez ciebie żyć
Choćby jeden dzień, mój skarbie
I wierz mi, nasze przysięgi
-Są na zawsze ważne -Są na zawsze ważne
Myślałam, że cię straciłam A ty próbowałeś odnaleźć mnie
Drżałem na myśl, że już nie zobaczymy się
Odwróciłam się, a ty zniknąłeś gdzieś Mijały dni i noce złe
Pozostały mi wspomnienia jak sen
Gdzieś w sercu schowałem nadzieję, że znowu spotkamy się
I jesteś ze mną
Myślałam, że straciłam cię
Spokojnie nie zasnę aż
Nie przeszukam świata wzdłuż i wszerz
Wymówiłam życzenie pod gwiazdami, odwróciłam się i stałeś ty
-I teraz jesteśmy my -I teraz jesteśmy my
Oto my
Myślałam, że cię straciłam
Ja też myślałem tak
Myślałam, że cię straciłam
Tak
Myślałam, że cię straciłam A ty próbowałeś odnaleźć mnie
Drżałam na myśl, że już nie zobaczymy się
Odwróciłem się, a ty zniknęłaś gdzieś Mijały dni i noce złe
Pozostały mi wspomnienia jak sen
Gdzieś w sercu schowałam nadzieję, że znowu spotkamy się
I jesteś ze mną
Myślałam, że cię straciłam
Ja też myślałam tak
I znowu jesteś ze mną, ze mną
Jak mi dobrze, gdy jesteś tu
-Myślałam, że cię straciłam -Ja też myślałem tak