Poprzednio w Battlestar Galactica:
Czym jestem? Duchem? Demonem?
Mnie nie pytaj. Jestem tylko pianistą.
- To dla mnie? - Tak.
Cholera.
Sam!
Wciąż wiele się tam dzieje.
Nic nie wskazuje na jakiekolwiek świadome myśli.
Może podłączyć go do strumienia danych jak nasze Hybrydy?
Musimy natychmiast opracować plan awaryjny dla statku.
Musisz stawić czoła faktowi, że ją stracisz.
Boomer uciekła. Ma moje dziecko!
K-Ro, zaalarmuj mostek i admirała.
Szykuje się do skoku.
Zakłócenie przestrzeni może rozerwać Galactikę.
Hej. Na co narzekałeś?
Nie nasza wina, że żywica nie łączy się z gorszymi stopami.
Innymi słowy, to nasza wina, że ten wasz glut nic nie zdziałał.
Przez to śmierdzi tu jak w latrynie.
Naprawdę? Myślałam, że to ty.
Paniusiu, ty pracuj po swojej stronie, a ja po swojej.
Hej, hej, hej. Spokojnie. Chodź.
- Nie z nim. Nie teraz. - Przestań psioczyć.
- Nie teraz. - Dobra!
Chodźmy.
Jeśli John planował porwać Herę, to po to, żeby ją zbadać...
Zbadać? Zrobią jej sekcję jak szczurowi laboratoryjnemu.
Jeśli chce określić, w jaki sposób stała się hybrydą człowieka i Cylona,
zabierze ją do kolonii.
- Do kolonii? - Można nazwać to domem.
To miejsce, gdzie my i Centuriony udaliśmy się po pierwszej wojnie,
gdy przekonaliśmy ich do porzucenia własnych eksperymentów ewolucyjnych
w zamian za technologię wskrzeszania.
Ona wie, gdzie to jest.
Czyli Galactica ma skoczyć w cylońskie gniazdo szerszeni
i zaryzykować wszystkim dla jednego dziecka.
- Tak, pułkowniku? - To nie jest zwykłe dziecko.
Po poronieniu Capriki Sześć,
Hera jest naszą jedyną nadzieją na powstrzymanie wyginięcia.
Może być też naszą jedyną nadzieją.
Ja tylko...
Doświadczyliśmy czegoś niezwykłego.
Hera zapisała nuty piosenki.
Tej samej, którą ojciec grywał mi w dzieciństwie.
Tej samej, która uruchomiła nas, gdy byliśmy w mgławicy.
Tej samej, która zawiodła nas do Ziemi.
Coś się dzieje. Coś większego od nas.
A ta dziewczynka jest w samym centrum tego.
Ona jest kluczem.
Czyli to nasze przeznaczenie, by za nią polecieć?
Nie.
Mam dość przeznaczenia, proroctwa, Boga i bogów.
Dokąd nas to zaprowadziło?
Na kompletne zadupie.
Prawie połowa naszych nie żyje.
Ziemia to bezużyteczne zgliszcza, a ja nie mogę przejść się po statku,
nie obawiając się kulki za to, że nas w to wpakowałem.
Żyjemy, Bill.
Cztery lata temu bym na to nie postawił.
Daj nam chociaż statek zwiadowczy.
Sprawdzimy, z czym się mierzymy.
Weźcie Heavy Raidera.
Nie chcę, by Helo i Atena się dowiedzieli.
Spójrz na mnie.
Nienawidzisz mnie, prawda?
Powiedz to.
Niech to bogowie.
Hera?
Hera!
Bill, znowu mi się to śniło.
Pomocy!
Drzwi!
Zamknij je!
Zamykaj!
39 521 OCALAŁYCH
SZUKA DOMU
Mamy wewnętrzny krwotok. Musimy operować.
- Dobrze. Oby prąd nie wysiadł. - Jakie statystyki?
Do tej pory 61 ofiar lub zaginionych, w tym 26 Cylonów.
Leobenowie nazywają to przysłowiową kroplą.
Zostało maksymalnie pięć skoków.
Po tym mamy 90% szansy, że statek się rozpadnie.
Nie chcę słyszeć o 90 procentach.
Wrócisz, kiedy będziesz stuprocentowo pewien. Zrozumiano?
- Idź opatrzyć rany. - Tak jest.
Ta cholerna Sonja od Cylonów pyta, kiedy będziesz przenosić flagę.
Dokąd? Na jej statek-bazę?
- To będzie sądny dzień. - Tak jej powiedziałem.
Zajmę się nadzorowaniem napraw. Naprostujemy ją.
Musi być ci ciężko, żegnać się z obiema swoimi kobietami.
Pewnie czujesz się, jakbyśmy cię porzucały.
Nikt nigdzie nie pójdzie.
A żadna z moich kobiet nie umiera.
Potrzebują tylko więcej troski i uwagi.
Hera.
Admirał Adama będzie zmuszony opuścić Galactikę.
- Tak. - Wtedy statek-baza Cylonów...
ZEBRANIE KAPITANÓW GODZINA 1750
- ...stanie się naszą jedyną obroną? - Pod dowództwem admirała.
Wspieranym przez pilotów, samoloty i personel militarny.
Tak, jak było zawsze.
Panie Adama, wygląda na to, że oddajemy dużą część władzy
w ręce tak zwanych ludzi, którzy jeszcze niedawno
robili wszystko, by nas zgładzić.
Przyjęliśmy pańskie uwagi.
Jak wiecie, admirał... Dajcie mi coś powiedzieć!
Zgodziliśmy się przyjąć autorytet militarny admirała Adamy
w zamian za miejsce w tej radzie.
- Wywiążemy się z obietnicy. - Mówiąc o obietnicach,
od początku zgłaszałem złą jakość powietrza na Hitei Kan.
Składam zapotrzebowanie na filtry dwutlenku węgla
- i cząsteczek z Galactiki. - Słucham?
O ile my dostaniemy FTL. Przy ostatnim skoku awaryjnym
- nagrzewał się sześć minut. - Chwileczkę.
Musimy przeprowadzić inwentaryzację wyposażenia Galactiki.
Może nawet loterię.
Żeby zapewnić równomierną dystrybucję wyposażenia.
Posłuchajcie mnie przez chwilę.
Nikt nie zabierze stąd nawet jednej śruby.
- Dopóki admirał się nie zgodzi. - Doprawdy?
A co na to Gaius Baltar?
Gaius Baltar?
Anioły.
Mówicie o aniołach.
Nie wierzę, że anioły ukazują się wam w mistycznej formie widma.
Aniołowie przybierają postać tych, którzy są wam najbliżsi.
Tych, którzy rozumieją wasze wątpliwości
i waszą drogę...
Którzy sprowadzają was na ścieżkę zbawienia.
Wierzę w te anioły,
bo je widuję.
Gdziekolwiek się znajdujecie,
Gaius Baltar życzy wam pięknego dnia.
Przepraszam. Caprica. Caprica Sześć.
Dobrze...
Słyszałem o twojej stracie.
Chciałem złożyć kondolencje. Powiedzieć, jak bardzo mi przykro.
Dziękuję ci.
Widzę, że masz swoją...
Jeśli potrzebujesz więcej, mamy...
Nie trzeba.
Nie orientuję się w twojej sytuacji,
ale jeśli potrzebujesz noclegu...
- Nie interesuje mnie twój harem. - Nie.
Nie o to mi...
Próbujemy coś zmienić.
Ale ty ani trochę się nie zmieniłeś.
Za to ja tak.
Pułkowniku.
- Chce z panem porozmawiać. - Ze mną?
Umiera.
Może pan poświęcić kilka minut i jej potowarzyszyć?
Dziękuję.
Za co mi dziękujesz?
Za to, że mogłam poznać przed śmiercią swojego ojca.
Nie powinnaś mi dziękować.
Przez większość życia próbowałem was zgładzić.
Zbyt wiele zamętu.
Chcę do mamusi.
Do mamusi. Do domu.
Szkoda, że nie usprawnili napędu FTL,
ale jeśli myślisz, że będę znosić twoje wycie
przez kolejny tuzin skoków, to się zastanów.
- Chcę do mamusi. Do domu. - Dobra!
Zobaczymy, czy umiesz płakać we śnie.
To może być długa drzemka. Nie ma dawek dla dzieci.
Daj rękę.
Dobra?
Saul, to Hera. Musimy zrobić coś więcej.
- Namówiłem go na zwiad. - Tak. Misja zwiadowcza.
Los naszych ludzi wisi na włosku, a on wysyła misję zwiadowczą.
- Nasi ludzie. - Dokładnie, Saul.
Dzięki bogom.
Kurza. Pusta.
Saul!
Wiesz, którzy ludzie są moi? Ci z tego pokładu.
Z którymi walczyłem i krwawiłem. Staruszek. Ta załoga.
To moja rodzina.
Jedyna, jaką miałem. Jedyna, na której mi zależy.
Och, Saul.
Ale z ciebie maruda.
Staruszek.
Stary... w porównaniu z kim?
Byłeś moim mężem 2 000 lat przed poznaniem Billa Adamy.
Dwa tysiące lat. To liczba.
I tylko tyle dla mnie znaczy. Nic.
Ale jego przyjaźń, no kurza!
- Jesteś Cylonem. - Jestem.
Czy pamiętasz tamto życie, czy nie...
Spróbuj przynajmniej zrozumieć, co próbowaliśmy zrobić.
Chcieliśmy zakończyć spiralę wojny między człowiekiem i maszyną.
- To była klapa. - Tak, nie udało się nam.
Ale mamy teraz drugą szansę. Herę.
Bez niej nasze dzieci wymrą jedno po drugim.
Tak jak umierają teraz w ambulatorium Cottle'a.
Miałem dziecko.
Nie żyje.
Mylisz się, Saul.
Miałeś miliony dzieci.
Boże, Ellen.
Musisz być głodna. Zjedz to.
Wiesz, co czasem robię, kiedy jestem smutna?
Udaję się do wyjątkowego miejsca.
Domu, w którym chciałam żyć z moim ukochanym.
Widzisz to?
Znasz projekcję?
Wciąż możesz to zjeść.
Ominąłeś jedno miejsce.
Lewy bokobród.
Nie zamyka się.
Dziękuję.
Słuchaj...
Wierzysz w te banialuki, które rozpuszczasz?
- Banialuki? - Anioły.
Anioły pośród nas.
Które wydobywają z nas lepszych ludzi, bla, bla, bla.
Tak się składa, że wierzę.
Sam je widujesz?
Niepokojąco regularnie.
Regularność.
To musi być ważne, kiedy wygaduje się bzdury.
Urocze.
Przeurocze. Oczywiście masz prawo do własnej opinii.
- Możesz się przedstawić? - Ja?
- Jestem martwą laską. - Aha. I to ja wygaduję bzdury.
Serio. Nie żyję.
Jestem martwa na amen.
Martwa, rozbita w samolocie i spalona na popiół.
Proszę.
Zdjęłam to ze swojego ciała, a raczej jego pozostałości na Ziemi.
Weź to.
Byłeś naukowcem. Zbadaj to.
Wyciągnij detektor Cylonów. Zrób, co musisz.
Bo ja nie mam pojęcia.
Wiem tylko, że nie jestem aniołem.
Próbowaliśmy podłączyć go do głównej sieci.
Myślałam, że to pomoże zresetować sieć neuronalną.
Innymi słowy, próbowałaś go odpalić jak auto.
Niech zgadnę, nie wyszło.
- Zrób sobie przerwę. - Ktoś musi monitorować...
Chciałabym pobyć sama z mężem. Masz coś przeciwko?
To zabawne.
Pamiętam, jak mówiłam ci, że jeśli okaże się, że jesteś Cylonem,
dam ci kulkę w łeb.
Jakiś jepaniec mnie ubiega,
a ja myślę tylko o tym, jak mogę cię odzyskać.
Człowiek, Cylon, to bez znaczenia.
Chcę cię z powrotem.
Bo jesteś po prostu Samem.
Moim Samem.
I takim cię zapamiętam.
Neuroanatomia strachu i wiary to wspólne ścieżki aferentne.
Rzuć monetą. Zwiększone ciśnienie naczyniowe odpowiedzią na zagrożenie.
Wolna wola topi się w bagnie strachu. Nie obawiaj się słowa.
Jesteś zwiastunem śmierci.
Powiedziesz ich ku końcowi. Koniec wersu.
Nowe polecenie. Wznowić funkcjonowanie.
Więc chodzę jak dzielnicowy, którym kiedyś byłem.
Gdy chodzisz, postrzegasz wszystko inaczej.
Zauważasz, jak coś jest nie tak.
Gliniarz zawsze zauważy.
Te oczy to jedyne, czego nie mogli mi odebrać.
Co?
Otwórz na stronie 61.
Nie martw się.
Cottle nie będzie zły. To lecznicza.
Nie wierzę, że to zachowałaś.
Pamiętasz ten dzień?
Tak. Nowa Caprica.
Ceremonia Baltara. Długo rozmawialiśmy.
O wielu rzeczach.
Zgadnij, o czym myślę teraz.
- Podpowiedz. - Góry.
Strumień wpływający do jeziorka.
Woda przejrzysta jak szkło.
Twój domek.
Który chciałaś zbudować.
Niesamowite, ile o nim myślę.
Czasem zastanawiam się, czym jest dom.
Czy to jakieś miejsce?
A może to tęsknota za czymś?
Jakieś połączenie.
Spędziłam całe życie na Caprice.
Urodziłam się w jednym domu, a potem przeniosłam do innego.
I nagle... to.
A teraz...
Nie wiem, czy kiedyś czułam się jak w domu
poza ostatnimi miesiącami.
Tu, z tobą.
Wiem, że kochasz ten statek.
Pewnie bardziej niż mnie.
Jeśli nas stąd nie zabierzesz,
możesz stracić nas obie na raz.
Dasz nam szansę?
Zamknięty system nie ma umiejętności odnawiania.
Sama wiedza to marny grunt.
To dzieje się na całym statku. Wahania mocy i temperatury.
Chcecie powiedzieć, że to przez niego?
- Nie wiedzieliśmy, że to on. - Jak łączy się ze statkiem?
Myślałem, że nasze systemy mają zapory.
Mają. Dlatego nie dostał się do komputerów.
Ale żywica, którą wstrzykiwaliśmy w nadbudówki,
zawiera cząstki indukcyjne, podobne do włókien nerwowych.
Musiał połączyć się z nimi, a przez nie
z obwodami elektronicznymi w przegrodach.
A co z napędami FTL, skoro usprawniliśmy je waszą technologią?
Są narażone?
- Teoretycznie. - Czyli teoretycznie
mógłby wykonać skok, gdyby tylko chciał, jak Hybryda.
Koniec wersu. Rozpocząć reintegrację prawej półkuli...
Świetnie. Tego brakowało.
Odłączcie go.
- Wszechświat ocali... - Zróbcie to.
Rozpocząć reintegrację obecnych podprocesów.
W wiadrze jest dziura, droga Lizo.
W wiadrze jest dziura.
Razem z tobą powracają wzorce i powtórzenia.
To wszystko już się zdarzyło i wydarzy się ponownie.
Co za ulga.
- Cavil przemieścił kolonię. - Kiedy?
Oceniając po odczytach energii, około pięć miesięcy temu.
Przed wojną domową.
Nie wiesz, dokąd się przeniósł?
Nie.
W takim razie wybacz.
Wszystko, co sobie tu wyobrazisz, będzie tak realne, jak zechcesz.
Chcesz zobaczyć specjalny pokój?
W którym miała mieszkać moja córka?
Admirale. Mogę iść z panem?
Idę na pogrzeb.
Rozumiem, jeśli pan nie idzie.
Proszę o Raptora, żebym mógł poszukać córki.
Atena na pewno zechce pilotować...
Wysłałem już misję zwiadowczą.
- Wrócił raport. - Naprawdę?
Szukaliśmy miejsca, gdzie prawdopodobnie poleciała Boomer.
Ale już go tam nie ma.
Admirale.
Niech mi pan da tego Raptora. Może coś znajdę.
Ona odeszła.
Straciłem syna.
Pan stracił córkę.
Ale nie zgodzę się na misję samobójczą.
Proszę odpuścić.
Mam odpuścić?
To pan nie może odpuścić.
Zamalowywanie dziur w wiadrze? Ten statek jest martwy.
Ale moja córka może żyć.
Rozumiem pański ból.
Ale proszę mnie nie pouczać.
To pan przyjmuje tu rozkazy. Zrozumiano?
Przepraszam.
Jeden Raptor.
Może to misja samobójcza,
ale proszę chociaż dać mi szansę.
Proszę.
Za tych, których już straciliśmy
i za tych, których pogrzebiemy dziś.
- Oddali życie... - Musimy pamiętać...
- ...za ten statek. - ...że mamy wyższy cel.
- Ofiary cywilne... - Więc...
- ...jak każdego poległego w bitwie... - ...opłakujemy...
- ...żołnierza. - ...odejście przyjaciół.
- Ojcze niebieski... - Musimy pojąć...
- ...daj nam siłę... - ...że poświęcamy dziś...
- ...mądrość... - ...kobiety, mężczyzn...
...i ponad wszystkim, akceptację...
- ...wielkiej odwagi... - ...nawet niewielką.
Bo tacy właśnie jesteśmy.
Podróżnicy przemierzający gwiazdy w poszukiwaniu łaski.
Jednym głosem.
- Jednym głosem. - Jednym głosem.
- Jednym głosem! - Jednym głosem!
Baczność!
Spocznij.
Posłuchajcie. Śmierć to nie koniec.
Nie mówię o wskrzeszeniu Cylonów.
Tylko o darze życia wiecznego,
który otrzyma każdy z nas.
Tak.
Nawet grzesznicy.
Potrzebujemy tylko odwagi,
by stawić czoła śmierci, gdy po nas przyjdzie.
A nawet ją przyjąć.
Tylko wtedy otrzymamy możliwość
przejścia.
Jedna, która jest między nami, już dokonała przejścia.
Jest ona żyjącym dowodem,
że po śmierci istnieje życie.
Krew na tych nieśmiertelnikach
pochodzi z martwiczej tkanki.
Czyli z martwego ciała.
Analiza DNA w stu procentach potwierdza,
że to kapitan Kara Thrace.
Mówiłem, że wśród nas są anioły.
Kiedy mi uwierzycie?
Zabrała to ze swoich śmiertelnych szczątek,
które spoczywają na Ziemi, pochowane z jej kośćmi.
- Baltar, dość! - Zapytaj ją sam!
- Zaraz cię zamknę! - Nie zaprzeczy! Nie jest Cylonem!
Zostały nam już objawione! Spytajcie ją sami!
Nie zaprzeczy!
Rozejść się! Z pokładu! Już!
Kara. Co robisz?
Posłuchaj mnie.
Nie obchodzi mnie to.
Wszyscy doświadczyliśmy dziwnych rzeczy.
Nie obchodzi mnie, co widziałaś.
Patrzyłem, jak twój Viper wybucha. Nie obchodzi mnie to.
Jestem tu. Ty tu jesteś.
Tylko to się liczy.
Dobra.
Do zobaczenia.
Karo Thrace.
- Wszystko poszło gładko? - Tak.
Szkoda, że nie mogłem zobaczyć miny Ellen,
gdy zrozumiała, jak ją nabraliśmy.
Miałaś ciężki dzień. Odpocznij. Zajmiemy się nią.
Nie martw się. Będzie w dobrych rękach.
Nie! Ja chcę Boomer!
Spokojnie.
Niedługo będziesz miała wielu towarzyszy zabawy.
Boomer!
KOMANDOR
Wiem, że mnie słyszysz.
Wiem, że w pewien sposób zrozumiesz to.
Poprzednia ja nie żyje.
Tak samo poprzedni ty.
Akceptacja tego faktu mi trochę zajęła.
Co sprowadza nas do ważniejszego pytania.
Czemu tu jestem?
Myślę, że to ma związek z jego muzyką.
Jest tam jakiś wzór. Ja go nie widzę.
Ale myślę, że tobie się uda.
Będziemy tu siedzieć, dopóki tego nie rozwiążemy.
Mów do mnie, Sam.
Nowe polecenie.
- Wzywałeś mnie? - Tak.
- Podjąłem decyzję. - Dobrze.
Niech cylońscy robotnicy się pakują,
dość już zrobili.
Zatrzymuję wszystkie naprawy statku.
Wydaj rozkazy. Niech załoga rozbiera Galactikę
i pakuje całą broń oraz sprzęty.
Jutro zacznij odsyłać cywilów.
Pełne załogi i uzbrojenie mają wylecieć do końca tygodnia.
Co?
Porzucamy statek, Tigh.
Nie możesz tego zrobić.
Muszę.
Ona umiera.
I obaj to wiemy.
Jako twój zastępca nie mogę na to pozwolić.
Nigdy mnie nie zawiodłeś.
Nie mogę cię winić za to, czym jesteś.
W końcu jesteś moim najlepszym oficerem i przyjacielem.
Statek nigdy nas nie zawiódł.
Pożegnamy ją z fasonem.
Naprawdę to zrobimy, co?
- Była wspaniałą staruszką. - Najwspanialszą.
Za Galactikę, najlepszy statek we flocie.
Za Galactikę.