Toen de jongen werd geboren...
werd hij geïnspecteerd, zoals alle Spartanen.
Als hij klein, dun, ziekelijk, of misvormd was geweest, zou hij gedood zijn.
Toen hij kon staan, werd hij gedoopt in het vuur van de strijd.
Hem werd geleerd nooit terug te trekken, nooit op te geven.
Omdat de dood op het slagveld, Sparta dienend, de grootste te bereiken glorie was.
Op zijn zevende werd hij, zoals gebruikelijk is in Sparta, weggehaald van zijn moeder...
en in een wereld van geweld gegooid.
Gecreëerd door 300 jaar, een Spartaanse samenleving van krijgers...
om de beste soldaten die de wereld ooit gekend heeft te creëren.
Agoge, zoals het wordt genoemd, dwingt de jongen te vechten, te verhongeren.
En dwingt hem te stelen, en als nodig zelfs te doden.
Met stokken en zwepen werd de jongen gestraft.
Hij werd geleerd geen pijn te tonen, geen genade.
Constant getest, het onbekende in gezonden.
Om het tegen de woeste natuur op te nemen.
Het was zijn inwijding, zijn tijd in het wild.
Want hij zou terugkeren naar zijn volk, een Spartaan. Of helemaal niet.
De wolf cirkelt om de jongen heen, klauwen als zwart staal.
Vacht, donker als de nacht.
Ogen, rood gloeiend, juwelen komend uit de hel zelf.
De gigantische wolf snuift..
De geur van de komende maaltijd ruikend.
Hij voelde geen angst, hij heeft alleen een betere waarneming.
De koude lucht in zijn longen.
De wind bewoog dennenbomen, in de aankomende nacht.
Zijn handen zijn beheerst.
Zijn uitval... Perfect.
En dus werd de jongen...
Voor dood aangenomen, keert hij terug naar zijn volk, het heilige Sparta.
Een koning. Onze koning, Leonidas.
De wolf en de winterkou waren meer dan dertig jaar geleden.
Nu nadert er, zoals toen, een beest.
Geduldig en zelfverzekerd, de aankomende maaltijd ruikend.
Maar dit beest bestaat uit mensen en paarden, zwaarden en speren.
Een onvoorstelbaar leger van slaven, klaar om het kleine Griekenland te onderwerpen.
Klaar om's werelds enige hoop op verstand en gerechtigheid weg te vagen.
Een beest nadert.
En het was koning Leonidas die het uitgelokt heeft.
Luister. Weet dat hoe meer je hier zweet, hoe minder je bloedt in de strijd.
M'n vader leerde me, dat er altijd angst is.
De angst accepteren maakt je sterker.
Koningin, een Perzische bode wacht op Leonidas.
Uiteindelijk is de werkelijke kracht van een Spartaan, de krijger naast hem.
Uit je respect en eerbied voor hem, het zal je teruggeven worden.
Maar eerst, vecht met je hoofd. - En dan met je hart.
Wat is er? - Er wacht een Perzische bode op je.
Vergeet de les van vandaag niet. - Respect en eerbied.
Raadsman Theron, je hebt eens wat nuttigs gedaan.
Koning en koningin, ik vermaakte slechts onze gast.
Vast wel.
Voor je spreekt, weet dat in Sparta iedereen, zelfs een bode van een koning...
verantwoordelijk wordt gehouden voor zijn woorden.
Wat is je bericht?
Aarde en water.
Ben je daarvoor helemaal uit Perzië gekomen?
Draai niet om je woorden heen en wees niet dom, Pers.
Beide kan je je niet veroorloven in Sparta.
Waarom denkt deze vrouw dat ze als een gelijke onder de mannen kan spreken?
Omdat alleen Spartaanse vrouwen echte mannen baren.
Laten we een wandeling maken, om wat tot rust te komen.
Als jullie je leven belangrijker vinden dan een volledige verwoesting, luister dan.
Xerxes verovert en beheerst alles wat hij ziet.
Hij leidt zo'n groot leger, dat de grond schudt als ze marcheren.
Zo enorm, dat het de rivieren leegdrinkt.
Alles wat de vergoddelijkte Xerxes vereist, is wat aarde en water.
Om de gehoorzaamheid van Sparta aan de wil van Xerxes te tonen.
Gehoorzaamheid.
Dat is enigszins een probleem.
Er wordt gezegd dat de Atheners hem al afgewezen hebben.
En als die filosofen en homo's het lef al hebben...
We moeten diplomatisch zijn. - En natuurlijk hebben Spartanen...
de reputatie erover na te denken.
Kies je volgende woorden zorgvuldig, het kunnen je laatste als koning zijn.
Je bent gek. - Aarde en water, dat vind je daar genoeg.
Niemand, Pers of Griek, bedreigt een bode.
Je brengt de kronen en hoofden van overwonnen koningen naar mijn stad.
Je beledigt m'n koningin en bedreigt m'n volk met slavernij en dood.
Ik heb m'n woorden zorgvuldig uitgezocht, Pers, misschien had jij hetzelfde moeten doen.
Dit is laster, dit is waanzin.
Waanzin?
Dit is Sparta.
Welkom, Leonidas.
We hadden je al verwacht.
De Eforen, priesters van de oude Goden.
Zwijnen, ontstaan uit incest.
Meer wezen dan mens.
Wezens die zelfs Leonidas moet omkopen en smeken.
Geen koning van Sparta voert oorlog zonder de goedkeuring van de Eforen.
De Perzen zeggen een leger van miljoenen soldaten te hebben.
Ik hoop dat ze overdrijven.
Maar het staat vast, dat we tegen het grootste leger ooit gaan vechten.
Voor jij je plan vertelt, wat heb je te bieden?
We gebruiken onze uitmuntende vechtkunsten...
en het Griekse terrein om ze te verslaan.
We zullen noordwaarts gaan, naar de kust. Waar ik er voor zal zorgen dat...
Het is augustus, Leonidas. Volle maan komt eraan.
Een heilig festival.
Sparta voert geen oorlog tijdens de Karneia.
Sparta zal branden.
Onze mannen zullen sterven en de vrouwen en kinderen worden slaaf of erger.
We gaan de Perzische aanval op de kust blokkeren in het zuiden.
Door de muur te herbouwen, daarvandaan lokken we ze naar de bergpas, Thermopylae.
Daar zullen aantallen niets uitmaken en zullen de aanvallen van de Perzen...
geblokkeerd worden door Spartaanse schilden.
Het verlies van Xerxes zal zo groot zijn, dat zijn mannen gedemotiveerd worden...
en hij zal geen andere keus hebben, dan van zijn plannen af te zien.
Je moet het orakel raadplegen. Vertrouw de Goden, Leonidas.
Ik vertrouw het liever met een reden.
Jouw lasteringen hebben ons als genoeg gekost.
Maak het niet erger.
We zullen het orakel om raad vragen.
Mystieke en zieke mensen.
Nutteloze afstammelingen van voor Sparta uit de duisternis oprees.
Afstammelingen van een nutteloze traditie.
Een traditie, die zelfs Leonidas niet kan trotseren.
Want hij moet de raad van de Eforen respecteren.
Dat is de wet.
En geen enkele Spartaan, onderdaan of burger...
man of vrouw, slaaf of koning, staat boven de wet.
De Eforen kiezen alleen de mooiste Spartaanse meisjes, om bij hen te wonen als orakel.
Hun schoonheid is hun vloek.
Want de oude wrakken hebben de verlangens van mannen.
En zielen, zwart als de hel.
Bid richting de winden.
Sparta zal vallen.
Heel Griekenland zal vallen.
Vertrouw de mensen niet.
Eer de Goden.
Eer de Karneia.
De afdaling van de koning is moeilijker.
Pompeuze zwijnen, ontstaan uit incest.
Nutteloos, ziek, verrot.
Corrupt.
Jullie zijn nu echt geliefd bij de vergoddelijkte koning.
Wijze en heilige mensen.
Ja, en als Sparta brandt, zal jij baden in het goud.
Je zal dagelijks een nieuw orakel bezorgd krijgen, uit elke uithoek van het land.
Zullen je lippen afmaken wat je vingers zijn begonnen?
Of heeft het orakel ook je verlangen weggenomen?
Er is meer nodig dan de woorden van een dronken adolescent, om dat weg te nemen.
Waarom ben je dan zo afstandelijk?
Omdat het lijkt, alsof ik een slaaf ben van die Eforen.
Het orakel zegt dat alles waar ik van houd zal branden.
Dus daarom heeft mijn koning geen slaap meer en verlaat hij zijn bed?
De woorden van maar één vrouw zouden het humeur van mijn man moeten beïnvloeden.
Die van mij.
Wat moet een koning dan doen om zijn wereld te redden...
als daarbij de wetten die hij gezworen heeft te beschermen hem dwingen niets te doen?
Het is niet de vraag wat een Spartaans burger moet doen.
Een echtgenoot en een koning ook niet.
Vraag jezelf in plaats van dat af, liefste:
Wat zou een vrij man moeten doen?
Zijn dit ze allemaal? - Zoals je had bevolen, 300.
Allemaal met zonen, om hun naam voort te zetten.
We staan achter u, heer. Voor Sparta, voor vrijheid. Tot in de dood.
Hij is je zoon.
Hij is te jong om de warmte van een vrouw te ondervinden.
Ik heb anderen om zijn plaats in te nemen.
Astinos is net zo moedig en klaar als de rest.
Hij is niet jonger dan wij waren, toen je voor het eerst naast me streed.
Je bent een goede vriend, maar een betere aanvoerder is er niet.
Goede koning.
Goede koning, het orakel heeft gesproken.
De Eforen hebben gesproken, jullie mogen niet gaan.
Het is de wet, heer. Het Spartaanse leger mag geen oorlog voeren.
Dat zal het ook niet doen. Zo'n bevel heb ik niet gegeven.
Ik maak alleen een wandeling, even de benen strekken.
Die 300 mannen zijn m'n bodyguards.
Ons leger zal in Sparta blijven. - Waar ga jij heen?
Ik heb er niet echt over nagedacht, maar nu je het vraagt, ik ga noordwaarts.
Thermopylae.
Uitrukken.
Wat moeten we doen? - Wat kunnen we doen?
Wat kan je doen?
Sparta zal zonen nodig hebben.
Spartaan.
Ja, mevrouw.
Kom terug met je schild.
Of erop. - Ja, mevrouw.
'Tot ziens, liefste. '
Dat zegt hij niet. Er is geen ruimte voor zachtaardigheid, niet in Sparta.
Geen plek voor zwakte.
Alleen de meedogenloze en sterke mannen mogen zich Spartaan noemen.
Alleen de meedogenloze.
Alleen de sterke.
We marcheren.
Voor ons land, onze families, onze vrijheid.
We marcheren.
Daxos, wat een aangename verassing. - Deze ochtend zit vol verassingen, Leonidas.
We zijn misleid. - Het zijn er maar een paar honderd.
Inderdaad een verassing. - Stilte.
We hadden gehoord dat Sparta op oorlogspad was.
We zijn gekomen om onze krachten te bundelen.
Als je bloed zoekt, ben je welkom je bij ons te voegen.
Met zo weinig soldaten tegen Xerxes?
Ik had het mis, toen ik dacht dat Sparta net zo'n groot leger als wij mee zou brengen.
Is het zo?
Jij daar, wat voor werk doe je? - Ik ben pottenbakker, meneer.
En wat voor werk doe jij, Arcadiër? - Ik ben beeldhouwer, meneer.
Jij? - Smid.
Spartanen, wat voor werk doen jullie?
Zie je? Ik heb meer soldaten dan jij.
Geen slaap vannacht, niet voor de koning.
Al zijn veertig jaren, zijn een weg geweest naar dit glinsterende moment in het lot.
Deze ene stralende confrontatie tussen schilden en speren...
zwaarden en botten, vlees en bloed.
Het enige waarvan hij spijt heeft, is dat hij weinig heeft om op te offeren.
We worden gevolgd.
Het heeft ons sinds Sparta gevolgd.
Koning, kijk.
Wat is hier gebeurd? Waar zijn alle mensen?
Perzen. - Het waren er rond de twintig.
Een groep scouts.
En deze voetafdrukken...
Achter ons.
Een kind.
Het is nu stil.
Ze kwamen, als geesten uit de duisternis.
Met hun klauwen en messen grepen zij ze.
ledereen, behalve ik.
De dorpelingen, ik heb ze gevonden.
Hebben de Goden geen genade? - We zijn verdoemd.
Wees stil.
Het kind sprak over Perzische geesten, bekend van vroegere tijden.
Ze jagen op de zielen van mensen.
Ze kunnen niet gedood of verslagen worden.
Niet zij, niet die onsterfelijken.
Onsterfelijk? Dat zullen we eens testen.
We marcheren Thermopylae in.
We marcheren die nauwe kloof in. Waar Xerxes' aantallen niet tellen.
Spartanen. Burgersoldaten, bevrijde slaven. Allen moedige Grieken.
Broers, vaders, zonen. Wij marcheren.
Voor de eer, de plicht, de glorie, marcheren wij.
Kijk. Perzen.
In de mond van de hel, marcheren wij.
Het zijn moederloze honden.
Terwijl ze omarmd worden door de liefdevolle armen van Griekenland zelf.
Kom.
Waar.
Het ziet er inderdaad uit als regen.
Zeus steekt de hemel met bliksemschichten.
En beschadigt de Perzische schepen met orkaanwinden.
Glorieus.
Slechts één van hen houdt zijn Spartaanse rust.
Alleen hij. Alleen onze koning.
Koningin?
Koningin, de raadszaal is een geschiktere plaats voor een getrouwde vrouw.
Roddels en me niet aan het protocol houden zijn de minste van mijn zorgen, raadsman.
Moet het zo geheim blijven? - Ik kan mijn eigen muren niet eens vertrouwen.
Zelfs hier heeft Theron ogen en oren, om Sparta met twijfel en angst te vervullen.
Je spreekt alsof heel Sparta tegen je samenzweert.
Ik had gewild dat het alleen tegen mij was.
Velen in de Raad zouden stemmen alle troepen te verzamelen en Leonidas te volgen.
Maar jij moet ze gunstig toespreken.
En jij kan regelen dat ik voor de Raad spreek?
Als ze redenering willen, laat ik het ze weten.
Wat laten weten, koningin? - Vrijheid is helemaal niet vrij.
Het komt met de hoogste prijs. De prijs van bloed.
Ik zal mijn best doen de Raad bijeen te brengen, en de kamers zullen gevuld zijn met uw stem.
Ik sta bij je in het krijt. - Nee, Leonidas is mijn koning.
Hun schepen verpletterden tegen de rotsen.
Hoe kan dit? - We zagen maar een fractie van Xerxes' leger.
Hou kunnen we dit overwinnen?
Waarom lach je?
Arcadiër, ik heb vele malen gevochten en heb nog nooit een tegenstander ontmoet...
die me een wat wij Spartanen een 'prachtige dood' noemen aanbood.
Ik kan alleen hopen, met alle krijgers in de wereld tegen ons, er één is...
die het aankan.
Gaan.
Voorwaarts, zeg ik.
Stop hier.
Wie heeft hier het commando?
Ik ben de bode van de heerser van de wereld. De God der Goden, koning der koningen.
En met die autoriteit, eis ik dat iemand jullie leider haalt.
Luister, denken jullie dat een paar dozijn van jullie me bang maken?
Deze heuvels zitten vol met onze scouts.
Denken jullie dat jullie zielige muur, iets anders zal doen dan vallen...
als een hoop droge bladeren...
Onze voorouders hebben deze muur gebouwd.
Oude stenen uit het binnenste van Griekenland zelf gebruikend.
En met wat Spartaanse hulp, hebben je Perzische scouts de bouwstenen geleverd.
Jullie zullen boeten voor jullie barbaarsheid.
Mijn arm.
Hij is niet meer van jou.
Ga en vertel Xerxes dat hier vrije mannen zijn, geen slaven.
Doe het snel, voor we besluiten onze muur wat te vergroten.
Nee, geen slaven.
Jullie vrouwen zullen slaven zijn.
Jullie zonen, dochters en ouders zullen slaven zijn, maar jullie niet.
Voor middernacht vandaag zijn jullie dood.
Duizend naties van het Perzische Rijk staan voor jullie.
Onze pijlen zullen de hemel verduisteren.
Dan zullen wij vechten in de schaduw.
De muur is stevig, het zal de Perzen Thermopylae in lokken.
Hebben de mannen een route gevonden van achteren naar de heuvels?
Nee, heer.
Er is zo'n route, koning. Voorbij de brug in het westen.
Het is een oud pad voor geiten. De Perzen kunnen ons zo van achteren aanvallen.
Geen stap dichterbij, monster.
Ik vraag nederig audiëntie aan.
Ik zal je vermoorden. - Zo'n bevel heb ik niet gegeven.
Vergeef de aanvoerder.
Hij is een goede soldaat, maar zonder manieren.
Er is niets om te vergeven, dappere koning.
Ik weet hoe ik eruit zie. - Je draagt het karmijnrood van een Spartaan.
Ik ben Ephialtes. Geboren in Sparta.
De liefde van m'n moeder leidde ertoe, dat m'n ouders Sparta verlieten...
zodat ik niet verstoten zou worden.
Je hebt een schild en harnas. - Van m'n vader.
Laat me, om de goede naam van mijn vader te herstellen, u dienen in de strijd.
M'n vader heeft me getraind geen angst te hebben.
En dat speer, schild en zwaard net zo goed van mij zijn als m'n hart.
Ik zal de gevechtsuitrusting van mijn vader eren, nobele koning.
Door u te dienen in de strijd.
Goede stoot. - Ik zal vele Perzen doden.
Til je schild op. Til je schild zo hoog mogelijk op.
Je vader had je moeten leren hoe onze falanx werkt.
We vechten als een ondoordringbare eenheid. Dat is de bron van onze kracht.
Elke Spartaan beschermt de man links van hem. Van de dij tot de nek, met zijn schild.
Eén zwakke plek, en de falanx ligt in stukken.
Van de dij tot de nek, Ephialtes.
Sorry, vriend. Maar niet iedereen kan soldaat worden.
Als je de Spartanen wilt helpen te overwinnen...
verwijder dan de lijken van het slagveld, dan de gewonden. Geef ze water.
Maar voor het gevecht zelf, kunnen we je niet gebruiken.
Moeder, vader. Jullie hadden het mis.
Je hebt het mis, Leonidas.
Je hebt het mis.
Stuur wat Phociërs naar het geitenpad.
Bid maar tot de Goden, dat niemand het de Perzen vertelt.
Aardbeving. - Nee, aanvoerder.
Gevechtsformaties.
Hier houden we ze tegen.
Hier vechten we.
Hier sterven zij. - Hijs de schilden, mannen.
Onthoud deze dag, mannen.
Want hij zal voor altijd van jullie zijn.
Spartanen, leg jullie wapens neer.
Pers.
Kom ze maar halen.
Hou stand.
Geef ze niets, maar neem alles van ze af.
Zet je schrap.
Duwen.
Kunnen jullie niet beter?
Duwen.
Nu.
Duwen.
Geen gevangenen.
Geen genade.
Ze hebben dorst.
Dan geven we ze iets te drinken.
Naar de klippen.
Wacht.
Een goed begin.
Schilden in positie.
Perzische lafaards.
Waarom lach je? - Wat ik zei was waar.
Wat? - Vechten in de schaduw.
Sta weer op.
Vandaag sterft er geen enkele Spartaan.
Rustig, zoon.
We doen waar we voor zijn getraind. Waarvoor we op de wereld zijn gebracht.
Waar we voor zijn geboren.
Geen gevangenen. Geen genade.
Een goed begin.
Ik was al bang dat je niet zou komen.
Het spijt me, mijn zoon... - Doet waar kinderen goed in zijn.
Alsjeblieft, verontschuldig je niet.
Je zoon nadert de leeftijd voor de Agoge, een moeilijke tijd voor een Spartaanse moeder.
Ja, het wordt moeilijk. Maar het is ook nodig.
Je zal over twee dagen voor de Raad spreken.
Mijn man heeft geen twee dagen de tijd.
Zie die twee dagen als een cadeau.
Het is geen geheim, dat Theron wil waar jij over heerst.
Hem moet je tot stilte brengen.
Maak van hem je bondgenoot en je krijgt wat je wilt.
Bedankt.
Je bent net zo wijs, als je aardig bent.
Daar ben je.
Je moet beter op hem letten, als hij ooit koning zal worden.
Het zou erg jammer zijn, als er iets met hem gebeurde.
Of met zijn beeldschone moeder.
Onze Griekse kameraden willen ook Perzen vermoorden.
Mooi. Dat kunnen zij wel aan.
Haal Daxos, ik wil hem en twintig van zijn beste soldaten.
Gretig, nuchter en klaar voor de volgende aanval.
Koning Leonidas.
Stelios, kom weer op adem. - Ja, heer.
De Perzen naderen.
Een klein bataljon, te klein voor een aanval.
Aanvoerder, jij hebt nu het commando. - Maar, heer...
Rustig, vriend...
als ze mij doden, gaat heel Sparta ten oorlog.
Bid, dat ze niet zo dom zijn.
Bid, dat we zo'n mazzel hebben.
En trouwens...
Er is toch geen reden dat we niet beschaafd hoeven te zijn?
Nee, heer.
Laat me raden. Jij bent zeker Xerxes.
Kom, Leonidas.
Laten we tot verstand komen. Het zou zonde zijn.
Het zou waanzin zijn als jij en je troepen zouden sneuvelen.
Allemaal door een simpele misverstand. We kunnen onze culturen delen.
Heb je het gemerkt? We delen onze cultuur al de hele ochtend met jullie.
Je volk is fascinerend.
Zelfs nu ben je uitdagend, ondanks de aankomende verwoesting.
Met de aanwezigheid van een God, is het onverstandig tegen me te vechten.
Stel je het vreselijke lot van m'n vijanden voor...
als ik m'n eigen mannen dood om te overwinnen.
Ik zou voor elk van m'n mannen sterven.
Jullie Grieken staan bekend om je verstand, gebruik die dan ook.
Denk aan de prachtige gebieden die jullie zo trots verdedigen.
Het zal as worden, op mijn bevel.
Denk aan het lot van jullie vrouwen. - Blijkbaar ken je onze vrouwen niet.
Ik had hen hierheen kunnen sturen, geoordeeld op wat ik heb gezien.
Je hebt veel slaven, Xerxes. Maar weinig krijgers.
Het zal niet lang duren voor ze mijn speren vrezen.
Meer dan jouw zwepen.
Ze vrezen niet de zweepslagen.
Het is mijn vergoddelijkte macht. Maar ik ben een gulle god.
Ik kan je rijk maken, meer dan jij je voor kunt stellen.
Ik zal je krijgsheer van heel Griekenland maken.
Je zal mijn standaard tot het hart van Europa brengen.
Je Atheense rivalen zullen knielen voor je, zoals jij voor mij zal knielen.
Je bent net zo gul als je vergoddelijkt bent.
Koning der koningen.
Alleen een gek zou zo'n aanbod afslaan.
Maar het idee van knielen...
Al die mannen afslachten, heeft een naar gevoel achtergelaten in m'n been.
Dus knielen wordt moeilijk. - Er zal geen glorie of opoffering zijn.
Ik zal de herinnering aan Sparta uit de geschiedenis wissen.
Elk deel van Sparta zal in brand worden gestoken.
Elke Griekse historicus of schrijver...
zal zijn ogen uitgestoken krijgen en zijn duim afgehakt.
En iedereen die de naam 'Sparta' of 'Leonidas' eert zal gestraft worden met de dood.
De wereld zal niet eens weten dat jullie bestaan hebben.
De wereld zal weten dat vrije mannen vochten tegen een tiran.
Dat weinigen vochten tegen velen.
En voor deze strijd voorbij is, dat zelfs een vergoddelijkte koning kan bloeden.
Je hebt vandaag goed gevochten.
Voor een vrouw.
Net zoals jij.
Misschien kun je me bijhouden, als ik gewond ben.
Misschien was ik zo ver voor je, dat je me niet kon zien.
Je liet meer je achterkant zien aan de Thespians.
Word niet jaloers, vriend.
Opschieten, mannen.
Stapel de Perzen hoog op.
Tenzij ik het mis heb, hebben we een wilde nacht voor de boeg.
Ze hebben de duistere wil van Perzische koningen 500 jaar lang gediend.
Ogen, donker als de nacht.
Tanden, scherp als die van honden.
Zielloos.
De persoonlijke bewakers van Xerxes, de Perzische krijgerselite.
De dodelijkste krijgsmacht van heel Azië.
De onsterfelijken.
De vergoddelijkte koning heeft fatale grond betreden.
Arrogantie.
Makkelijk te tarten, voor de gek te houden.
Voor verwondingen en vermoeidheid hun tol eisen, stuurt de gekke koning het beste wat hij heeft.
Xerxes heeft in het aas gebeten.
Spartanen, duw.
Onsterfelijken.
Dat testen we uit.
Vader.
Koning.
Arcadiërs, nu.
Ga, laat de Spartanen zien wat we kunnen. Ga.
We schreeuwen en vloeken. Steken wild om ons heen.
Meer druktemakers dan krijgers. Ze maken overal een bende van.
Dappere amateurs. Ze dragen hun deel bij.
Onsterfelijken.
Ze falen voor de test van onze koning.
En de man die zichzelf een God vindt, voelt een menselijke bibbering door zijn rug.
Voor onze koning.
En onze eerbiedige doden.
Wie zal Xerxes nu sturen?
Niets kan ons nu nog stoppen.
Zelfs de koning hoopt op meer dan glorie.
Zo'n waanzinnige hoop. Maar hij is er.
Tegen de eindeloze Aziatische soldaten, tegen alle verwachtingen in...
kunnen we het doen. We kunnen Thermopylae behouden.
We kunnen winnen.
Dageraad.
Zweepslagen weerklinken, barbaren janken.
Zij die achterblijven... - Voorwaarts.
Zij die voorliggen...
Onze ogen zien de gigantische wezens uit de duisterste hoek van Xerxes' rijk.
Wanneer spieren falen, beroepen ze zich op hun magie.
Honderd naties staan tegenover ons. Het leger van heel Azië.
Gebundeld in deze nauwe kloof, waar aantallen niet tellen.
Ze sneuvelen bij honderden.
We sturen de toegetakelde lichamen en breekbare harten terug naar Xerxes.
Koning Xerxes is ontevreden met zijn generaals.
Hij disciplineert ze.
Xerxes krijgt zijn monsters geleverd vanuit de andere kant van de wereld.
Hun onhandige beesten.
Hoe hoger de Perzen gaan, hoe glibberiger het wordt.
Ben je er nog? - lemand moet je beschermen.
Nu heb ik het een beetje druk.
Hergroeperen.
Astinos. Mijn zoon...
De dag vordert. Weinigen sneuvelen...
maar iedereen die sneuvelt, is een vriend, of familie.
En nadat hij het hoofdloze lichaam van zijn eigen jonge zoon heeft gezien...
verliest de aanvoerder de controle. Hij draait door, bloeddronken.
Het gejank van de aanvoerder om het verlies van zijn zoon is meer angstaanjagend...
voor de vijand dan de meest woeste gevechtsgeluiden.
Er is drie man nodig om hem in bedwang en terug in de formatie te krijgen.
Vandaag is van ons.
Geen lied is te horen.
Je Goden zijn wreed om je zo'n lichaam te geven, Ephialtes
De Spartanen zijn wreed je af te wijzen.
Maar ik ben aardig.
Alles wat je begeert.
Al het geluk dat jij je voor kan stellen.
Al het plezier dat je Grieken en valse Goden je hebben afgewezen.
Zal ik je gunnen.
Want ik ben aardig.
Aanvaard me als je koning en God.
Leid m'n soldaten naar het geheime pad dat achter de vervloekte Spartanen uitkomt.
Je genoegens zullen eindeloos zijn.
Ja, ik wil het allemaal.
Welzijn, vrouwen.
En nog één ding...
Ik wil een uniform.
Komt voor elkaar.
Je zal zien dat ik aardig ben.
Niet zoals de wrede Leonidas, die vereiste dat je stond.
Ik vereis alleen dat je knielt.
Een mooie nacht.
Ja, maar ik heb je niet geroepen om een praatje te maken, Theron.
Daar ben ik zeker van.
Je hebt nooit met mij gesproken.
Kan ik je wat aanbieden? Wat te drinken?
Is het vergiftigd?
Sorry dat ik je teleurstel, het is maar water.
Ik heb gehoord dat het is geregeld dat je zal spreken in de Raad.
Help je om stemmen te krijgen om troepen naar het noorden te sturen, voor de koning?
Ja. Ik kan ons samen zien staan.
Ik, politicus. Jij, krijger. We spreken als één.
Maar waarom zou ik zoiets doen?
Om te bewijzen dat je geeft om de koning, die nu vecht voor het water dat wij drinken.
Waar.
Maar dit is politiek, geen oorlog.
Leonidas is een idealist. - Ik ken jouw soort.
Je stuurt mannen de slachting in voor je eigen gewin.
Je man, onze koning, heeft 300 van onze beste soldaten meegenomen de afslachting in.
Hij heeft onze wet gebreken en is vetrokken zonder goedkeuring van de Raad.
Ik ben een realist. - Je bent een opportunist.
Je bent zo dom als Leonidas als je gelooft dat het leven van een man niet uitmaakt.
'Niet alle mannen zijn uit hetzelfde hout gesneden. '
Dat is het Spartaanse gezegde, koningin.
Ik bewonder je passie.
Maar denk niet dat jij, een vrouw, zelfs als je koningin bent...
de Raad binnen kan stappen en de mannen daar kan overtuigen.
Ik ben de eigenaar van de kamer van de Raad.
Alsof het met deze handen gebouwd is.
Ik kan je nu zo vermoorden.
Als je naar de Raad komt, zal er niet naar je geluisterd worden.
Leonidas zal geen versterking krijgen, en als hij terugkeert...
zal hij zonder mijn hulp, de gevangenis in gaan, of erger.
Hou je van je Sparta? - Ja.
En van je koning? - Ja.
Je man vecht voor zijn land en zijn liefde.
Wat heb jij te bieden?
Ik ruil voor mijn belofte dat ik een leger naar het noorden zal sturen?
Wat wil een realist van zijn koningin?
Ik denk dat je dat wel weet.
Dit zal niet snel voorbij zijn.
Je zal dit niet leuk vinden.
Ik ben je koning niet.
Dat schrammetje zal je vast niet nutteloos gemaakt hebben?
Amper, heer. Het is maar een oog.
De Goden hebben me een reserve geschonken.
En mijn aanvoerder?
Hij vervloekt de Goden en zit alleen.
We zijn geruïneerd, geruïneerd zeg ik je.
Vernietigd. - Daxos, kalmeer.
Een verrader heeft de onsterfelijken van Xerxes naar het geitenpad geleid.
Soldaten daar zijn zonder strijd gedood. Deze strijd is voorbij, Leonidas.
De strijd is voorbij, wanneer ik dat zeg.
Voor het ochtend is, zullen we omcirkeld zijn door de onsterfelijken.
Thermopylae zal ingenomen worden.
Spartanen. Bereid je voor op glorie.
Glorie? Ben je gek geworden? Er valt geen glorie meer te behalen.
Trek je terug, of geef je over. Of sterf.
Een makkelijke keuze voor ons, Arcadiër.
Spartanen trekken zich nooit terug. Spartanen geven zich nooit over.
Geef het door.
Laat elke Griek hier de waarheid over weten.
Laat een ieder van hen zijn ziel doorzoeken.
En als je toch bezig bent, doorzoek je eigen ziel.
Mijn mannen zullen met mij vertrekken.
Succes, Leonidas.
Kinderen.
Verzamelen.
Niet terugtrekken. Niet overgeven.
Dat is de wet in Sparta.
En de wet van Sparta volgend, zullen we weerstand bieden en vechten.
En sterven.
Een nieuw tijdperk is aangebroken.
Een tijdperk van vrijheid.
En iedereen zal weten dat 300 Spartanen hun laatste adem gaven om het te verdedigen.
Mijn vriend.
M'n hele leven heb ik zonder spijt geleefd, tot nu.
Niet omdat m'n zoon z'n leven heeft gegeven voor zijn land.
Maar dat ik hem nooit heb verteld dat ik het meeste hield van hem.
Dat hij eervol naast me vocht.
Dat hij al het beste van mij was.
M'n hart is gebroken door je verlies. - Hart?
Mijn hart is vervuld van haat.
Goed.
Laten we een wandeling maken. - Ja, heer.
Heer, ik ben fit, klaar voor de strijd. - Zeker, en één van de beste.
Maar je hebt nog een ander talent, wat geen enkele andere Spartaan heeft.
Geef m'n laatste bevel door aan de Raad, met overtuiging en passie.
Vertel ze mijn verhaal.
Laat elke Griek weten, wat er hier is gebeurd.
Je hebt een groots verhaal te vertellen.
Een overwinningsverhaal. - Overwinning?
Ja, heer.
Welk bericht...
Voor de koningin?
Je hoeft haar niets te zeggen.
Honderden vertrekken.
Een handvol blijft.
Maar één kijkt achterom.
Spartanen.
Maak je ontbijt klaar en eet goed.
Want vanavond, dineren we in de hel.
Ik geef nu het woord aan de vrouw van Leonidas, de koningin van Sparta.
Raadsmannen, ik sta niet alleen als jullie koningin voor jullie.
Ik kom hier als een moeder.
Ik kom hier als echtgenote.
Ik kom hier als een Spartaanse vrouw.
Ik kom hier met een grote vernedering.
Ik ben hier niet om Leonidas te vertegenwoordigen.
Zijn acties spreken luider dan mijn woorden ooit zouden kunnen.
Ik ben hier voor de stemmen die niet worden gehoord.
Moeders, dochters, vaders, zonen.
300 Families die bloeden voor onze rechten.
Voor de principes waarvoor dit gebouw is gebouwd.
We zijn in oorlog, heren.
We moeten het hele Spartaanse leger sturen om onze koning te helpen, die vecht voor...
niet alleen ons behoud, maar ook dat van onze kinderen.
Stuur het leger voor het behoud van vrijheid.
Stuur het voor gerechtigheid.
Stuur het voor recht en orde. Stuur het voor verstand.
Maar het meest belangrijke: Stuur ons leger voor hoop.
Hoop dat de koning en zijn mannen niet zijn verspild voor geschiedenisboeken.
Dat hun moed ons bindt.
Dat wij sterker zijn geworden door hun daden.
En dat jullie keuzes vandaag, hun moed weerspiegelen.
Ontroerend.
Welbespraakt. Gepassioneerd.
Maar het verandert niet dat jouw man oorlog op ons heeft afgeroepen.
Je hebt het mis.
Xerxes heeft oorlog gebracht, en daarvoor zijn vader Darius uit Marathon.
De Perzen zullen niet stoppen, tot er alleen puin en chaos is.
Deze kamer heeft geen geschiedenisles nodig, koningin.
Wat voor les wil je dan? Zal ik ze allemaal opnoemen?
Eer, plicht, glorie.
Je spreekt over eer, plicht en glorie?
En wat dacht je van overspel? - Hoe durf je?
Hoe durf ik? Kijk naar haar. Zorgvuldig.
Ze houdt iedereen voor de gek.
Houd de leden van deze heilige kamer niet voor de gek, koningin.
Maar een paar uur geleden bood jij je aan me aan.
Als ik zwak was geweest, had ik nog steeds een geur gehad.
Dit is schandelijk. - De hypocriet spreekt.
Heb je geen zelfde betaling gekregen? Die je hebt aangenomen...
in ruil voor dat zij deze nobele mannen mag toespreken?
Dat is een leugen. - Is dat zo?
Werd hij niet op jouw uitnodiging de slaapkamer van de koning in gevraagd?
Hetzelfde bed waar je zo trots probeerde met mij te onderhandelen.
Jullie lijken geschokt.
Een omkoping met vlees, terwijl haar man anarchie en oorlog promootte.
Woorden schieten zelfs de meest sluwe tong tekort, hoerenkoningin.
Echt gedrag voor een koningin.
Verwijder haar uit deze kamer, voor ze ons nog meer infecteert.
Met haar roemloze, vuile karakter.
Dit zal niet snel voorbij zijn.
Hier zul je niet van genieten.
Ik ben niet je koningin.
Verrader. - Verrader.
Leonidas, mijn complimenten.
En gefeliciteerd. Je hebt ellende omgezet in overwinning.
Ondanks je onuitstaanbare arrogantie.
De vergoddelijkte koning is gekomen om de moed en vechtkunsten van de Spartanen te bewonderen.
Jullie zijn een machtige bondgenoot. - Beste Leonidas, gebruik je verstand.
Denk aan je mannen.
Ik smeek je. - Luister naar je mede Griek.
Hij kan pleiten voor de gulheid van de vergoddelijkte.
Ondanks je beledigingen, ondanks je vreselijke laster.
De heerser over alles, is bereid iedereen te vergeven.
En meer, om je te belonen voor je diensten.
Jullie vechten voor je land? Houd het.
Jullie vechten voor Sparta?
Jullie zullen rijker en machtiger zijn dan ooit.
Jij vecht voor je koningschap?
Je zal uitgeroepen worden tot krijgsheer van heel Griekenland...
alleen beantwoordbaar voor de ene werkelijke leider van de wereld.
Leonidas, je overwinning zal compleet zijn.
Als jullie je wapens neerleggen en knielen, voor de heilige Xerxes.
De wolf in de winterkou is al meer dan dertig jaar geleden.
En nu is het, net zoals toen, niet angst dat hem bevangt.
Alleen rusteloosheid.
Een betere waarneming van alles.
Een wind vanuit de zee, die zachtjes het zweet op zijn borst en nek prikkelt.
Zeemeeuwen, klagen zelfs als ze vliegen boven duizenden doden.
Een rustige ademhaling, met zijn 300 mannen achter hem.
Klaar om voor hem te sterven, zonder een moment pauze.
Elk van hen. Klaar om te sterven.
Zijn helm stikt hem.
Zijn schild is zwaar.
Je speer.
Jij daar.
Moge je eeuwig leven.
Leonidas, je speer.
Slacht ze af.
Zijn helm stikte hem. Hij zag er slechter door.
Maar hij moet ver zien.
Zijn schild was zwaar. Hij raakte uit balans.
En zijn doelwit is ver weg.
De ouderen zeggen dat wij Spartanen afstammen van Hercules zelf.
Onverschrokken Leonidas bewijst onze bloedlijn.
Zijn grom is lang en luid.
Koning.
Het is een eer aan uw zijde te sterven.
Het was een eer aan jouw zijde te hebben geleefd.
Mijn koningin.
Mijn vrouw.
Mijn liefste.
Herinner ons.
Het simpelste bevel dat een koning kan geven.
Herinner waarom we zijn gestorven.
Ik ben hier niet om eerbetoon te wensen. Of zangen.
Niet voor monumenten of gedichten over oorlog en heldenmoed.
De wens was simpel.
Herinner ons.
Dat zei hij tegen me.
Dat was zijn hoop.
Als er een vrije ziel voorbij die plaats komt.
Voor de vele eeuwen die nog komen.
Eer al onze stemmen, die fluisteren vanuit de tijdloze stenen.
Vertel het een Spartaanse voorbijganger.
Dat we hier, volgens de Spartaanse wet, liggen.
En zo is mijn koning gestorven.
Zo zijn mijn broeders gestorven.
Nog geen jaar geleden.
Lang vertrouwde ik op de hoop van de koning op de overwinning.
De tijd heeft bewezen dat hij wijs is.
Van vrije Griek naar vrije Griek, zal het verhaal zich verspreiden...
dat de onverschrokken Leonidas en zijn 300 mannen, zo ver van huis...
hun leven gaven, niet alleen voor Sparta, maar voor heel Griekenland...
en de belofte die dit land heeft.
Nu, hier op deze ruwe grond die Plateia heet...
gaat Xerxes' leger de verwoesting in.
Daar verderop zijn de barbaren.
Angst en verschrikkingen gaan samen.
Hun handen, met ijzige vingers.
Goed wetend welke gruwelijkheden ze hebben geleden door de zwaarden en speren van 300.
Ze kijken en zien wat eraan komt.
Tienduizend Spartanen, die 30.000 vrije Grieken aanvoeren.
De vijand is met drie keer zo veel.
Goede kansen voor elke Griek.
Vandaag, redden we onze wereld van mysticisme en tirannie.
We marcheren een toekomst tegemoet, rooskleuriger dan je je kan voorstellen.
Bedank Leonidas en de dappere 300.
Naar de overwinning.