>> DarkProject SubGroup << www.Dark-Project.org
HARRY POTTER I KSIĄŻĘ PÓŁKRWI
Tłumaczenie ze słuchu: Igloo666
Korekta: Chudy & AnDyX
/Harry Potter wybrańcem?
/Liczba ofiar zawalenia się mostu wzrasta/ /Nowy minister obiecuje szybką reakcję.
/Wstrzymano cały ruch na rzece /na czas poszukiwania ocalałych,
/a pobliskie tereny pozostają zamknięte.
/"Upadek z łask" /"Żona i syn Malfoya opuszczają salę procesową"
/"Najnowszy więzień Azkabanu" /"Zdaniem <>"
Harry Potter.
Kto to?
Nikt taki.
Taki tam pacan.
Śmieszna ta twoja gazetka.
Parę nocy temu wydało mi się, że widziałam jak zdjęcie się poruszyło.
- Naprawdę? - Albo to mi odbija...
- Zastanawiałem się... - O jedenastej.
Wtedy kończę zmianę.
Mógłbyś mi opowiedzieć, jak to jest z tym pacanowatym Harrym Potterem.
Byłeś bardzo nieostrożny tego lata, Harry.
Lubię jeździć pociągami.
Pozwalają mi zapomnieć o problemach.
Nieprzyjemny widok, nieprawdaż?
Choć przyznać muszę, że historia jest fascynująca.
Ale jeszcze nie pora na to.
Weź mnie za rękę.
Rób, co ci każę.
Właśnie się teleportowałem, prawda?
W rzeczy samej. I to całkiem nieźle.
Większość ludzi wymiotuje za pierwszym razem.
Ciekawe dlaczego...
Witaj w uroczej wiosce zwanej Budleigh Babberton.
Zapewne zastanawiasz się, dlaczego cię tu sprowadziłem.
Mam rację?
Prawdę mówiąc, profesorze, po tych wszystkich latach nic mnie już nie dziwi.
Wyjmij różdżkę, Harry.
Horacy!
Horacy?
/Harry Potter wybrańcem?
Na brodę Merlina!
Nie trzeba było mnie przemieniać, Albusie.
Muszę przyznać, że bardzo dobrze grasz fotel, Horacy.
Dzięki mojej posturze fotel to idealny wybór.
Co mnie zdradziło?
Smocza krew.
No tak, czas kogoś poznać.
Harry, poznaj mojego starego przyjaciela i współpracownika,
Horacego Slughorna.
Horacy... Na pewno wiesz, kto to jest.
Harry Potter.
Po co ta cała szopka, Horacy?
Chyba nie czekałeś na kogoś innego?
Kogoś innego? Nie wiem, co masz na myśli.
No dobra.
Śmierciożercy już od ponad roku próbują mnie zrekrutować.
Wiesz, jak to jest?
Nie można im wiecznie odmawiać, więc nie zostaję w jednym miejscu dłużej, niż tydzień.
Mieszkający tu Mugole wypoczywają na Wyspach Kanaryjskich.
Jak dla mnie, to powinniśmy przywrócić temu miejscu pierwotny wygląd, nie sądzisz?
Mogę?
Niezłe.
- Mogę skorzystać z toalety? - Pewnie.
Nie myśl, że nie wiem, co cię tu sprowadza, Albusie.
Odpowiedź nadal brzmi: nie.
Całkowite i stanowcze "nie".
Jesteś bardzo podobny do ojca.
- Ale oczy... - Mam matki, wiem.
Lily. Kochana Lily.
Była jedną z najinteligentniejszych.
Zwłaszcza, że urodziła się Mugolem.
Moja najlepsza przyjaciółka jest z rodziny Mugoli.
- Jest najlepsza na roku. - Nie sądź, że mam jakieś uprzedzenia!
Twoja mama była jedną z moich ulubionych uczennic!
Spójrz, jest tutaj. Z przodu.
To wszystko moi byli uczniowie.
Poznajesz Barnabasza Cuffe'a?
To redaktor "Proroka Codziennego".
Zawsze opiekuje się moją sową, ilekroć pragnę skomentować bieżące wydarzenia.
Gwenog Jones, kapitan Harpii z Hollyhead, zawsze dostaję darmowe bilety.
Oczywiście od dłuższego czasu nie miałem okazji z tego skorzystać.
O tak...
Regulus Black.
Pewnie wiesz, że jego starszy brat, Syriusz, zginął parę tygodni temu.
Uczyłem całą rodzinę Blacków, oprócz Syriusza, a szkoda.
Był utalentowanym chłopcem.
Dostałem pod swoje skrzydła Regulusa, ale oczywiście wolałbym ich obu.
/Horacy!
Mogę to sobie wziąć?
- Uwielbiam wzory do robótek na drutach. - Pewnie, ale chyba już nie uciekasz?
Wiem, kiedy nie warto kogoś namawiać.
Uznałbym to za osobisty triumf, gdybyś zechciał wrócić do Hogwartu.
Jesteś taki sam, jak mój przyjaciel, pan Potter. Zwyczajnie jedyny w swoim rodzaju.
Bywaj, Horacy.
No dobra! Zgadzam się.
Ale chcę gabinet profesor Merrythought a nie ten mały kibelek, który miałem wcześniej.
I oczekuję wyższej pensji! Nastały szalone czasy! Szalone!
W rzeczy samej.
Panie profesorze, o co chodziło?
Jesteś utalentowany, znany i wpływowy.
Masz wszystko, co ceni Horacy.
Profesor Slughorn będzie chciał cię zdobyć, Harry.
Będziesz perłą w jego kolekcji.
Dlatego wraca do Hogwartu.
A jego powrót jest najwyższej wagi.
Obawiam się, że zepsułem ci fantastyczny wieczór, Harry.
Zaprawdę była bardzo ładna.
Tamta dziewczyna.
W porządku, panie profesorze. Mogę tam wrócić jutro i coś wymyślić.
Nie wrócisz dziś na Little Winging, Harry.
Ale panie profesorze, co z Hedwigą?
I moim kufrem?
Czekają już na ciebie.
Hedwiga?
Mamo!
O co chodzi, Ginny?
Zastanawiałam się, kiedy Harry tu przyjechał.
Co takiego?
- Jaki Harry? - No wiadomo, że Harry Potter.
Chyba wiedziałabym, że Harry Potter jest pod moich dachem, prawda?
W kuchni jest jego kufer i sowa.
Nie wydaje mi się.
Czy ktoś powiedział "Harry"?
Ja, panie ciekawski. Jest u ciebie?
Oczywiście, że nie. Chyba wiedziałbym, że mam w pokoju najlepszego przyjaciela, nie?
- To była sowa? - Chyba go nie widziałaś, prawda?
Pewnie włóczy się po domu.
Naprawdę?
/Się wie.
Harry!
Cóż za miła niespodzianka!
Dlaczego nas nie uprzedziłeś?
Nie wiedziałem, to sprawka Dumbledore'a.
Ten to zawsze coś wyczyni. Ale co byśmy poczęli bez niego?
Miałaś resztkę pasty na ustach.
Kiedy przyjechałaś?
Parę dni temu.
Przez jakiś czas nie wiedziałam nawet, czy przyjadę.
Mamie w zeszłym tygodniu coś odbiło.
Powiedziała, że ja i Ginny nie mamy po co wracać do Hogwartu.
Że to... zbyt niebezpieczne.
Daj spokój.
Nie tylko ona tak myśli.
Nawet moi mugolscy rodzice wiedzą, że dzieje się coś złego.
Tata wszedł do gry i powiedział jej, że chyba oszalała.
Zajęło to kilka dni, ale się uspokoiła.
Ale to Hogwart, tam jest Dumbledore. Gdzie może być bezpieczniej?
Ostatnio wiele się mówiło, że...
że Dumbledore jest już za stary.
Bzdura! Przecież ma dopiero...
- No właśnie, ile on ma lat? - Ze sto pięćdziesiąt?
Plus minus.
Cyziu, nie możesz tego zrobić, nie można mu ufać!
Ale Czarny Pan mu ufa.
A więc Czarny Pan się myli.
Zostaw nas samych, Glizdogonie.
Wiem, że nie powinno mnie tu być.
Sam Czarny Pan zabronił mi o tym mówić.
Jeśli więc zabronił, to nie powinnaś tego mówić.
Bello, odłóż to, nie dotyka się cudzych rzeczy.
Tak się składa, że wiem, w jakiej sytuacji się znalazłaś, Narcyzo.
Ty o tym wiesz?
Czarny Pan powiedział o tym tobie?
Twoja siostra wątpi w moją lojalność.
Co jest zrozumiałe, jako że przez ostatnie lata dobrze grałem swoją rolę,
tak dobrze, że udało mi się oszukać jednego z najpotężniejszych czarodziejów naszych czasów.
Dumbledore to potężny czarodziej, tylko głupiec by w to wątpił.
Nie wątpię w ciebie, Severusie.
Powinnaś uważać, Cyziu. Tak samo Draco.
To tylko chłopiec.
Nie jestem w stanie wpłynąć na Czarnego Pana tak, by zmienił zdanie.
Co nie znaczy, że nie mogę pomóc Draconowi.
Severusie...
Przysięgnij.
Wypowiedz słowa Wieczystej Przysięgi.
A więc to tylko puste słowa.
Da z siebie wszystko,
a kiedy przyjdzie decydująca chwila,
wpełznie z powrotem do swojej nory.
Tchórz.
Wyjmij różdżkę.
Severusie Snape, czy przysięgasz, że będziesz strzegł Dracona Malfoya,
kiedy będzie próbował wypełnić wolę Czarnego Pana?
Przysięgam.
I czy będziesz, w miarę wszystkich swoich możliwości,
pilnował, by nie stała mu się krzywda?
Będę.
A także, jeśli Draconowi się nie powiedzie,
czy przysięgasz osobiście dokończyć zleconego przez Czarnego Pana dzieła?
Przysięgam.
/MAGICZNE DOWCIPY WESLEYÓW
Podejdźcie, podejdźcie!
Mamy Omdlejki Grylażowe, Krwotoczki Truskawkowe,
- oraz w sam raz do szkoły... - Wymiotki!
Do kociołka, Hansen.
Peruwiański Proszek Natychmiastowej Ciemności.
- Istna maszynka do robienia pieniędzy. - Niezbędny, kiedy musisz szybko zawijać.
Witajcie, drogie panie.
Eliksiry miłości!
- Naprawdę działają. - Ale tobie chyba niepotrzebne, siostrzyczko.
Całkiem nieźle obywasz się bez nich.
To znaczy?
Nie spotykasz się aby obecnie z Deanem Thomasem?
Nie wasza sprawa.
Ile za to?
Pięć galeonów.
- A dla mnie? - Pięć galeonów.
Jestem waszym bratem.
Dziesięć galeonów.
Chodźmy już.
Cześć, Ron.
Witaj.
Jak Fred i George to robią?
Połowa Pokątnej jest zamknięta.
Fred uważa, że ludzie tego potrzebują w dzisiejszych czasach.
Pewnie ma rację.
O nie...
Wszyscy biorą różdżki od Ollivandera.
Harry?
Wydaje mi się, czy Draco i jego matka nie chcą być śledzeni?
/POSZUKIWANY /FENRIR GREYBACK
/"Żongler"!
"Żongler"!
Cudowny!
Ponoć śpiewają w drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia.
"Żonglera"?
A poproszę.
Co to gnębiwtryski?
Niewidzialne stworzenia, które wchodzą do uszu i mieszają ci w głowie.
"Żongler"!
/Co Draco robił z tą dziwaczną szafką?
/I kim byli ci ludzie?
Nie rozumiecie? To była ceremonia.
- Inicjacja. - Przestań, Harry, wiem, do czego zmierzasz.
Stało się. Jest jednym z nich.
Czyli?
Harry odnosi wrażenie, że Draco Malfoy stał się śmierciożercą.
Powaga?
Na co Sami-Wiecie-Komu taki cep, jak Malfoy?
Więc co robił u Borgina i Burkesa? Wybierał nowe meble?
To szemrany sklep, a z niego szemrany typ.
Jego ojciec jest śmierciożercą, więc tylko taka opcja wydaje się sensowna.
Poza tym, Hermiona też to widziała.
Już ci mówiłam, że nie wiem, co widziałam.
Muszę zaczerpnąć powietrza.
Kto to?
Nie wiem.
Spokojnie, chłopaki, to pewnie jakiś świeżak się wygłupia.
Draco, usiądź. Zbliżamy się do Hogwartu.
Hogwart...
Co za żałosna imitacja szkoły.
Prędzej rzucę się z Wieży Astronomicznej, aniżeli zmarnuję w niej kolejne dwa lata.
Co to miało znaczyć?
Powiedzmy, że nie wydaje mi się,
abym w przyszłym roku marnował czas na Zaklęciach.
Rozbawiło cię to, Blaise?
Zobaczymy, kto będzie śmiał się ostatni.
Idźcie przodem.
Chcę coś sprawdzić.
Gdzie jest Harry?
Pewnie już wyszedł. Chodź.
Czy matka nie uczyła cię, że to nieładnie podsłuchiwać, Potter?
/Petrificus totalus!
No tak.
Była martwa, nim przestałeś się ślinić.
To za mojego ojca.
Miłego powrotu do Londynu.
/Inite!
- Witaj, Harry. - Luna!
Skąd wiedziałaś, gdzie jestem?
Przez gnębiwtryski. Masz ich pełno na głowie.
Przepraszam, że przeze mnie spóźniłaś się, by pojechać powozem.
Nie szkodzi.
Czułam się, jakbym była z przyjacielem.
Przecież jestem twoim przyjacielem.
To miłe.
W końcu. Wszędzie was szukałem.
Nazwiska?
Profesorze Flitwick, znamy się od pięciu lat.
Żadnych wyjątków, Potter.
Kim oni są?
Aurorzy.
Są tu w charakterze ochrony.
- Co to za kijas? /- To żaden kijas, pacanie.
/To laska.
/I co z nią zamierzałeś zrobić?
Przekształcić w broń?
W porządku, panie Filch, ręczę za pana Malfoya.
Piękna facjata, Potter!
Naprawić ci ją?
Osobiście uważam, że tak wyglądasz bardziej niepokornie, ale jak tam chcesz.
Prostowałaś kiedyś złamany nos?
Nie, ale naprostowałam kiedyś parę palców u nóg.
Co to za różnica?
No dobra, dajesz.
/Episkey!
I jak wyglądam?
Wyjątkowo zwyczajnie.
Świetnie.
Nie martw się, zaraz będzie.
Przestaniesz... w końcu... jeść?
Twój najlepszy przyjaciel zaginął.
Że co? Odwróć się, wariatko.
Znowu jest cały we krwi.
Dlaczego zawsze chodzi zbryzgany krwią?
Wygląda na to, że tym razem to jego własna.
Gdzieś ty się podziewał?
- Co się stało z twoją twarzą? - Później.
Co przegapiłem?
Tiara Przydziału nakazała być odważnym i silnym w tych ciężkich czasach.
Łatwo jej mówić, w końcu jest tylko tiarą.
- Dobry wieczór wszystkim! - Dzięki.
Zacznijmy od przedstawienia wam naszego nowego nauczyciela.
Horacego Slughorna.
Profesor Slughorn, co mówię z przyjemnością,
zdecydował się przyjąć swoje dawne stanowisko nauczyciela eliksirów.
Obronę przed czarną magią
będzie prowadził profesor Snape.
Jak zapewne wiecie,
każdy z was został przeszukany po przyjeździe.
Macie więc prawo poznać przyczynę.
Dawno temu był sobie młody człowiek,
który, tak jak i wy, siedział w tej Wielkiej Sali.
Chodził korytarzami tego zamku.
Mieszkał pod jego dachem.
Dla wszystkich wyglądał na zwykłego studenta, jak każdy z was.
Nazywał się...
Tom Riddle.
Dziś, jak wszystkim wiadomo,
cały świat zna go pod innym imieniem.
Dlatego też, gdy tak stoję tu przed wami,
przypomina mi się ta smutna prawda.
/Każdego dnia i każdej godziny, /może nawet w tej właśnie chwili,
/mroczne siły starają się /przedrzeć przez mury tego zamku.
A koniec końców, ich największą bronią,
jesteście wy sami.
Zastanówcie się nad tym.
A teraz do łóżek, migiem.
Nie ma co, radosna przemowa.
Historia magii jest na górze, a nie na dole.
Panie Davies!
To toalety dla dziewcząt!
Potter!
To nie może być nic dobrego.
Dobrze się bawisz, Harry?
- Nie mam rano zajęć, pani profesor. - Zauważyłam.
Myślałam, że będziesz uczył się z Eliksirów.
Chyba że już nie chcesz być aurorem.
Tak było, ale powiedziano mi, że muszę dostać "wybitny" z SUM-ów.
Tak było, kiedy nauczał ich profesor Snape.
Jednakże profesor Slughorn jest w pełni usatysfakcjonowany wynikiem "powyżej oczekiwań".
Świetnie.
- No to już pędzę. - Dobrze.
Potter!
Weź ze sobą Weasleya, wygląda na zbyt uradowanego.
Nie chcę uczęszczać na Eliksiry. Zbliżają się wybory do drużyny quidditcha, muszę ćwiczyć.
Przywiązanie do szczegółów jest najważniejsze w warzeniu eliksirów.
Harry, mój chłopcze, a już zaczynałem się martwić.
A któż to taki obok ciebie?
Ron Weasley, panie profesorze.
Ale ja jestem raczej noga z eliksirów, więc chyba po prostu sobie pójdę...
Nonsens, podciągniemy cię, przyjaciel Harry'ego jest moim przyjacielem.
Wyjmijcie książki.
Panie profesorze, ja i Ron nie mamy jeszcze podręczników.
Nie martwcie się, pożyczcie sobie z kredensu.
Jak mówiłem, przygotowałem dzisiaj parę mikstur.
Jakieś pomysły, cóż to może być?
- Tak, pani... - Granger, panie profesorze.
/Ta to veritaserum.
/Eliksir prawdy.
/A to tutaj...
/...bardzo podstępna. /A to amortencja.
Najsilniejszy eliksir miłości na świecie.
Pachnie inaczej dla każdego, w zależności od upodobań.
Ja, na przykład, czuję...
świeżo skoszoną trawę, i...
woń pergaminu oraz miętową pastę do zębów...
Amortencja nie tworzy oczywiście miłości samej w sobie, to byłoby niemożliwe.
Wytwarza jednak mocne zaślepienie bądź obsesję.
I dlatego jest prawdopodobnie jest to najbardziej niebezpieczny eliksir na tej sali.
Panie profesorze?
Nie powiedział nam pan, co jest tam.
A tak...
To, co macie przed oczami, drogie panie i panowie,
to zadziwiająca drobna miksturka zwana Felix Felicis.
- Zwana również... - Ciekłym Szczęściem.
Tak, panno Granger.
Ciekłym szczęściem.
Piekielnie trudna do uwarzenia, w przypadku pomyłki nieszczęście gotowe.
Jeden łyczek, a wszystkie wasze starania zakończą się sukcesem.
A przynajmniej do czasu, aż nie przestanie działać.
Oto właśnie co wam dziś oferuję.
Jedna mała fiolka Ciekłego Szczęścia dla ucznia,
który w ciągu godziny, jaka nam pozostała,
opracuje sposób przyrządzania Wywaru Żywej Śmierci.
Opis znajdziecie w podręczniku na stronie dziesiątej.
Pamiętajcie o jednym.
Tylko jeden student jak dotąd zdołał wygrać tę oto nagrodę.
Niemniej jednak, powodzenia wszystkim.
Zacznijmy warzenie!
/TA KSIĄŻKA JEST /WŁASNOŚCIĄ KSIĘCIA PÓŁKRWI
/Rozciąć jedną fasolkę sopophorusa
/Zmiażdżyć płaską stroną sztyletu /Wypuszcza więcej soku niż przy krojeniu
Jak to zrobiłeś?
Zmiażdż ją, zamiast kroić.
Nie, wskazówki wyraźnie mówią, że trzeba pokroić.
Powaga...
/Wlać sok z fasolek sopophorusa... /Wykorzystujemy sok jedynie z 13 fasolek
- To działa. - Na brodę Merlina!
Jest doskonały!
Tak doskonały, że jedna kropla by nas wszystkich zabiła!
A więc tak, jak obiecałem.
Jedna fiolka Felix Felicis.
Gratulacje.
Używaj jej z głową.
/ELIKSIRY DLA ZAAWANSOWANYCH
Harry, dostałeś moją wiadomość? Wejdź do środka.
Jak się miewasz?
Dobrze, panie profesorze.
Podobają ci się lekcje?
Wiem, że profesor Slughorn jest tobą zachwycony.
Chyba przecenia moje możliwości.
A ty?
Z pewnością.
A co porabiasz poza lekcjami?
Słucham?
Zauważyłem, że spędzasz dużo czasu z panną Granger.
- Zastanawiam się, czy... - Nie! To znaczy...
Jest świetna, no i jesteśmy przyjaciółmi.
- Ale... nie. - Wybacz.
Nie chciałem okazywać obojętności.
Ale przejdźmy do rzeczy.
Zapewne zastanawiasz się, z jakiego powodu cię dzisiaj wezwałem.
Odpowiedź kryje się tutaj.
Patrzysz na wspomnienia.
Odnoszą się do jednej osoby.
Voldemorta.
Znanego niegdyś jako Tom Riddle.
Ta fiolka zawiera najbardziej wyjątkowe wspomnienie.
Dotyczy dnia, w którym pierwszy raz go poznałem.
Chcę, żebyś to zobaczył.
Jeśli chcesz.
/Muszę przyznać, że pański list wprawił mnie /w zakłopotanie, panie Dumbledore.
Przez te wszystkie lata nikt z rodziny nie odwiedził Toma.
Dochodziło do różnych incydentów z innymi dziećmi.
Brutalnych incydentów.
Tom, masz gościa.
Jak się miewasz, Tom?
Nie.
- Jest pan lekarzem, prawda? - Nie.
Jestem profesorem.
Nie wierzę panu.
Ona chce, żeby ktoś mnie zbadał.
Uważają, że jestem...
inny.
- I być może mają rację. - Nie jestem szalony.
W Hogwarcie nie ma miejsca dla ludzi szalonych.
Hogwart do szkoła.
Szkoła magii.
Potrafisz robić różne rzeczy, prawda, Tom?
Takie, których inne dzieci nie potrafią.
Potrafię przesuwać różne rzeczy bez dotykania ich.
Potrafię zmusić zwierzęta, by robiły, co im każę, bez wcześniejszego tresowania ich.
Potrafię sprawić, że złe rzeczy przytrafią się tym, którzy są dla mnie złośliwi.
Potrafię sprawić im ból, jeśli zechcę.
Kim pan jest?
Jestem taki, jak ty, Tom.
Inny.
Udowodnij.
Chyba coś próbuje się wydostać z twojej szafy.
Złodziejstwo nie jest tolerowane w Hogwarcie, Tom.
A nauczysz się tam nie tylko jak posługiwać się magią,
lecz także jak ją kontrolować.
Rozumiesz?
Potrafię również rozmawiać z wężami.
Odnajdują mnie.
Szepczą mi różne rzeczy.
Czy to normalne dla kogoś takiego jak ja?
Wiedział pan, panie profesorze?
Wtedy?
Czy wiedziałem, że spotkałem najgroźniejszego czarnoksiężnika wszech czasów?
Nie.
Gdybym wiedział...
Kiedy jeszcze uczył się w Hogwarcie, Tom Riddle miał jednego, ulubionego nauczyciela.
Domyślasz się, kogo?
Nie sprowadził pan profesora Slughorna tylko do nauczania eliksirów, prawda?
Nie.
Profesor Slughorn ma coś, czego bardzo pożądam.
Ale czego łatwo nie odda.
Powiedział pan, że profesor Slughorn będzie chciał mnie zdobyć.
Tak.
Chce pan, żebym mu na to pozwolił?
Tak.
Dzisiejszego ranka wykonacie kilka ćwiczeń, bym mógł was ocenić.
Bądźcie cicho, błagam!
Zamknąć się!
Dzięki.
No dobra.
To, że byliście w drużynie w zeszłym roku, nie gwarantuje, że będziecie i teraz, jasne?
Dobrze.
- Bez urazy, Weasley, dobrze? - Jakiej urazy?
Zamierzam zostać obrońcą. Ale to nic osobistego.
Serio?
A czy osoba z twoją posturą nie nadawałaby się bardziej na pałkarza?
Obrońcy muszą być szybcy... i zwinni.
Spróbuję.
A mógłbyś przedstawić mnie swojej przyjaciółce, Granger?
Chciałbym przejść z nią na ty, łapiesz?
/Dalej, Ron!
/Dajesz, Ron!
No dalej, Ron.
/Confundus!
A już myślałem, że nie obronię tej ostatniej.
Mam nadzieję, że Cormac się nie załamał.
Chyba czuje do ciebie miętę, Hermiono.
Jest okropny.
Słyszałaś kiedyś o zaklęciu /Sectumsempra?
Nie, nie słyszałam.
Jeśli masz trochę szacunku do samego siebie, to oddasz tę książkę.
Nie ma mowy.
Jest najlepszy w klasie. Lepszy nawet od ciebie.
Slughorn ma go za geniusza.
Chciałabym się dowiedzieć, do kogo należała ta książka.
- Zajrzyjmy do niej. - Nie.
Dlaczego nie?
Okładka jest bardzo krucha.
- Okładka jest krucha? - Tak.
- Kim jest Książę Półkrwi? - Kto?
Tak tu jest napisane.
"Ta książka jest własnością Księcia Półkrwi".
/Nosisz tę książkę od tygodni, /praktycznie z nią sypiasz,
/i nie chciałeś się nawet dowiedzieć, /kim jest Książę Półkrwi?
/Nie mówię, że nie chciałem, /no i nie sypiam z nią.
/Ale to prawda.
Zawsze jak sprawdzam przed spaniem, to siedzisz i czytasz tę książkę.
Zupełnie jak druga Hermiona.
Byłam ciekawa...
- Więc poszłam... - Do biblioteki. No i?
I nic.
Żadnej wzmianki o tym Księciu Półkrwi.
No to załatwione.
Myślałem, że spotkamy się pod Trzema Miotłami!
Nie.
Obawiam się, że wypadła mi nagła próba chórku, Horacy.
Ktoś chętny na kremowe piwo?
Mieliśmy tam takie długie, norweskie sanie...
Nie tam. Chodźcie tutaj.
Nie, usiądź koło mnie.
Spoko.
Podać coś do picia?
/Trzy kremowe piwa, /dla mnie ze szczyptą imbiru.
O cholera.
To zboczeniec.
Przecież tylko trzymają się za ręce.
I całują.
Chcę opuścić lokal.
Co?
Żartujesz?
- To moja siostra! - No i?
A jakby zobaczyła, że ty całujesz się ze mną, to oczekiwałbyś, że wstanie i wyjdzie?
- Witaj, mój chłopcze! - Miło pana widzieć.
I ciebie również.
Co pana tu sprowadza?
Moja historia z Trzema Miotłami sięga dalej, niż śmiałbym przyznać.
Pamiętam, kiedy to była jeszcze Jedna Miotła.
Zabierz ręce, Granger.
Posłuchaj, mój chłopcze.
W dawnych dniach urządzałem podwieczorki.
Tylko dla wybranych uczniów.
Chciałbyś wziąć w tym udział?
To dla mnie zaszczyt, panie profesorze.
Granger, ty również jesteś mile widziana.
- Byłabym zachwycona. - Wybornie!
Wyczekujcie mojej sowy.
Miło znów cię widzieć, Wallenby.
W co ty pogrywasz?
Dumbledore poprosił mnie, by się z nim spoufalił.
- Spoufalił z nim? - Nie wiem, dlaczego.
To musi być coś ważnego, inaczej Dumbledore by mnie nie poprosił.
Masz tu... trochę...
- Katie, nie wiemy, co to może być. - Wiem, co robię.
Słyszałeś, co mówiła w pubie, o tym całowaniu?
Śnij dalej.
Ostrzegałam ją.
Ostrzegałam ją, by tego nie dotykała.
Nie zbliżajcie się!
Cofnijcie się wszyscy.
O nie...
Nie dotykaj tego!
Tylko opakowanie, rozumiesz?
Na pewno Katie nie miała tego przed wejściem do Trzech Mioteł?
Tak, jak już mówiłam, poszła do łazienki,
a kiedy wróciła, miała już to zawiniątko.
Powiedziała, że niezwłocznie musi to dostarczyć.
Powiedziała, komu?
Profesorowi Dumbledore'owi.
Dziękuję, Leanne, możesz już iść.
Dlaczego, kiedy ma miejsce jakieś zdarzenie, wasza trójka zawsze musi tam być?
Proszę mi wierzyć, pani profesor...
Zadaję sobie to samo pytanie już od sześciu lat.
Severusie!
I co myślisz?
Myślę, że pani Bell powinna się cieszyć, że jeszcze żyje.
Rzucono na nią czar, prawda?
Znam Katie, poza boiskiem nie skrzywdziłaby nawet muchy.
Jeśli miała to dostarczyć profesorowi Dumbledore'owi,
robiła to nieświadomie.
Owszem, rzucono na nią czar.
To był Malfoy.
To poważne oskarżenie, Potter.
W rzeczy samej.
Masz dowód?
Po prostu to wiem.
Po prostu... wiesz?
Twój dar mnie zadziwia, Potter, dar, o którym zwykli śmiertelnicy tylko mogą marzyć.
Bycie Wybrańcem musi być wspaniałe.
Sugeruję, byście wrócili do swoich dormitoriów. Wszyscy!
Jak myślisz, co Dean widzi w Ginny?
Raczej co ona widzi w nim?
W Deanie? On jest świetny.
Pięć godzin temu wyzywałeś go od zboczeńców.
Obściskiwał się z moją siostrą, co nie?
Wkurzające. Muszę go nienawidzić.
Tak dla zasady.
Pewnie tak...
- Ale co on widzi w niej? - Sam nie wiem.
- Jest bystra, zabawna, ładna. - Ładna?
- Ma ładną skórę. - Skórę?
Dean spotyka się z moją siostrą, bo leci na jej skórę?
Nie! To znaczy...
Mówię tylko, że to może być jeden z czynników.
Hermiona też ma ładną skórę.
Skoro już o tym mowa.
Szczerze mówiąc, to nigdy nie zastanawiałem się nad tym.
Ale chyba tak.
Bardzo ładną.
- Chyba idę w kimę. - Dobrze.
A więc powiedz, Cormac, widujesz się często z wujkiem Tyberiuszem?
Tak, panie profesorze.
Mamy wybrać się na polowanie z Ministrem Magii w przyszłe wakacje.
Pozdrów ich ode mnie.
A co z twoim wujem, Belby?
Jeśli ktoś nie wie, wujek Marcusa wynalazł eliksir tojadowy.
- Pracuje nad czymś nowym? - Nie wiem.
Nie dogaduje się z moim tatą.
Tato myśli, że eliksiry są beznadziejne.
Jedyny eliksir jaki uznaje, to taki, który niewypity całkowicie wygazuje.
A pani, panno Granger? Czym zajmują się pani rodzice w mugolskim świecie?
Moi rodzice są dentystami.
- Zajmują się zębami pacjentów. - Fascynujące.
- Czy to niebezpieczny zawód? - Nie.
Chociaż kiedyś pewien chłopiec ugryzł mojego ojca,
tak mocno, że trzeba było założyć dziesięć szwów.
Panna Weasley! Proszę wejść, zapraszam.
Spójrz na jej oczy.
Znowu się kłócili, prawda?
Proszę wybaczyć, zazwyczaj się nie spóźniam.
Nie ma sprawy.
Przyszłaś w sam raz na deser.
O ile Belby coś ci zostawił.
- No co? - Nic.
Do zobaczenia.
Żegnajcie.
- Potter? - Przepraszam, panie profesorze.
Podziwiałem tylko... pańską klepsydrę.
A tak...
Intrygująca rzecz.
Odmierza czas w miarę jakości rozmowy.
Jeśli jest stymulująca, piasek przesypuje się wolno.
- A jeśli nie... - Chyba już pójdę.
Nonsens!
Nie masz czego się obawiać, drogi chłopcze. A co do twoich kolegów z klasy...
Powiedzmy, że raczej nie trafią na półkę.
Na półkę?
Każdy, kto do czegoś aspiruje, ma nadzieję tam wylądować.
A ty już jesteś kimś wyjątkowym, prawda, Harry?
A czy Voldemort sobie zasłużył na miejsce na półce, panie profesorze?
Znał go pan, prawda? Toma Riddle'a.
Był pan jego nauczycielem.
Pan Riddle miał wielu nauczycieli w Hogwarcie.
Jaki był?
Proszę mi wybaczyć.
Zabił moich rodziców.
No tak...
To całkiem naturalne, że chcesz wiedzieć o nim więcej.
Ale chyba cię rozczaruję, Harry.
Kiedy pierwszy raz spotkałem Riddle'a, był cichym, acz zdolnym chłopcem,
który chciał zostać pierwszorzędnym czarodziejem.
Podobnie, jak inni, których znałem.
Podobnie, jak ty sam.
Jeśli nosił w sobie cząstkę potwora, to spoczywała ona bardzo głęboko.
Powodzenia, Ron.
/Ron to klown.
/- Ron, jesteś frajerem! - Liczymy na ciebie, Ron.
Postawiłem dwa galeony na Gryffindor.
/- Powodzenia, Ron! /- Frajer!
Co on ma na sobie?
- I jak? - Ale co?
Wasz podwieczorek?
Jak dla mnie strasznie nudny.
Ale chyba Harry'emu smakował deser.
Slughorn urządza też przyjęcia świąteczne.
I mamy kogoś z sobą przyprowadzić.
Pewnie przyprowadzisz McLaggena.
Też jest w Klubie Ślimaka, prawda?
- Właściwie to myślałam o tobie. - Serio?
Powodzenia dzisiaj, Ron.
Wiem, że zagrasz wspaniale.
Rezygnuję.
Po dzisiejszym meczu McLaggen zajmie moje miejsce.
Jak sobie chcesz. Napij się soku.
Witam wszystkich.
Wyglądasz okropnie, Ron.
Dlatego wlałeś mu coś do kielicha?
To był tonik?
Ciekłe szczęście.
Nie pij tego, Ron!
- Mogą cię za to wyrzucić! - Nie wiem, o czym mówisz.
Dawaj, Harry, mamy mecz do wygrania.
Tak!
/Weasley! Weasley! Weasley!
Nie powinieneś był tego robić.
Wiem.
Mogłem po prostu użyć Confundusa.
To co innego.
To były wybory do drużyny, a nie mecz.
Nie dolałeś mu nic?
Chciałeś, żeby pomyślał, że to zrobiłeś.
Rzuciłam urok. Ćwiczyłam tylko.
Naprawdę nieźle.
Jakie to uczucie, Harry?
Kiedy widzisz Deana z Ginny?
Wiem.
Widzę przecież, jak na nią patrzysz.
Jesteś moim najlepszym przyjacielem.
Ta klasa chyba jest zajęta.
O co chodzi z tymi ptakami?
/Oppugno!
Właśnie takie.
Nic nie poradzę, że miewa humory.
A to, co jest pomiędzy mną i Lav...
Tego nie można zatrzymać.
To chemia.
Czy ten związek przetrwa? Kto wie... Grunt, że mam pełną swobodę.
Może sobie całować kogo tylko chce.
Zupełnie mnie to nie obchodzi.
Czy sądziłam, że razem pójdziemy na przyjęcie Slughorna? Owszem.
A teraz...
biorąc pod uwagę okoliczności, muszę pomyśleć nad kimś nowym.
I pomyślałaś?
Tak. A co?
Myślałem, że skoro obydwoje nie możemy iść z tym, z kim byśmy chcieli,
powinniśmy pójść razem. Jako przyjaciele.
Dlaczego o tym nie pomyślałam?
A z kim idziesz?
To niespodzianka.
Ale to ty powinieneś się martwić.
Nie możesz wybrać byle kogo.
Widzisz tamtą dziewczynę?
To Romilda Vane.
Plotki głoszą, że chce dolać ci eliksiru miłosnego.
Poważnie?
Interesuje się tobą, bo uważa cię za Wybrańca.
Ależ ja jestem Wybrańcem.
Wybacz... no... Żartowałem.
Zaproszę kogoś, kogo lubię.
Kogoś fajnego.
Nigdy wcześniej nie byłam w tej części zamku.
Przynajmniej nie świadomie.
Widzisz, zdarza mi się lunatykować.
Dlatego zakładam buty, kiedy idę spać.
/Harmonia Nectere Passus
Napoju?
Neville!
Nie dostałem zaproszenia do Klubu Ślimaka. Ale w sumie to nie szkodzi.
Belby'emu kazał podawać ręczniki w toalecie.
- Nie trzeba, dzięki. - Dobra.
Hermiono, co ty wyprawiasz?
I co się z tobą stało?
Właśnie się wymknęłam.
To znaczy...
- Zostawiłam Cormaca pod jemiołą. - Cormaca?
A więc to jego zaprosiłaś?
Uznałam, że to najbardziej wkurzy Rona.
Bardzo dziękuję. Spotkamy się jeszcze.
Ma więcej macek niż tentakula.
Smoczego tatara?
- Podziękuję. - Mądry wybór.
Oddech po nich jest okropny.
Zmieniłam zdanie.
Może to go odrzuci.
Nadchodzi!
Chyba poszła przypudrować nosek.
Niezła z niej lisiczka.
Ma wspaniałe usta, prawda?
Co to w ogóle jest?
Smocze jaja.
Właśnie zarobiłeś sobie miesięczny szlaban, McLaggen,
i nie tak szybko, Potter.
Panie profesorze, powinienem wracać na przyjęcie, moja partnerka...
Z pewnością przeżyje twoją nieobecność przez jeszcze jedną minutę,
zwłaszcza, że chcę tylko przekazać ci wiadomość.
Wiadomość?
Od profesora Dumbledore'a.
Poprosił mnie, abym przekazał ci pozdrowienia i życzył udanej przerwy świątecznej.
Jako że podróżuje.
I nie wróci przed początkiem semestru.
Dokąd podróżuje?
Zabieraj łapy, parszywy charłaku!
Profesorze Slughorn.
Nakryłem właśnie tego ucznia czającego się w górnym korytarzu.
Twierdzi, że był zaproszony na przyjęcie.
Dobra, próbowałem się jakoś wkręcić!
Zadowolony?
Wyprowadzę go stąd.
Z pewnością...
panie profesorze.
Już dobrze, bawcie się dalej!
Może rzuciłem czar na tą Bell, a może nie.
Co cię to obchodzi?
Przysiągłem cię chronić.
Złożyłem Wieczystą Przysięgę.
Nie potrzebuję ochrony!
Zostałem do tego wybrany.
Ja, spośród całej reszty.
Nie zawiodę!
Boisz się, Draco.
Próbujesz to ukryć, ale to oczywiste. Pozwól mi pomóc!
Nie!
To ja zostałem wybrany!
To moja chwila!
/Wieczysta Przysięga.
- Na pewno tak powiedział? - Na bank. A co?
Nie można złamać Wieczystej Przysięgi.
Tyle to też zrozumiałem.
Nie rozumiem...
O cholera...
/Tęsknię za tobą.
Uroczo.
Tylko by się całowała...
Usta mi już wysychają, patrz!
Wierzę ci na słowo.
Co się się wtedy dzieje?
Co się dzieje, kiedy złamiesz Wieczystą Przysięgę?
Umierasz.
Voldemort powierzył Draco Malfoy'owi misję do wykonania?
Wiem, jak to brzmi.
A nie pomyślałeś, Harry, że Snape udawał, że chce zaoferować Draconowi pomoc,
aby się dowiedzieć, co tamten knuje?
To tak nie brzmiało.
Może Harry ma rację, Remusie.
Skoro złożył Wieczystą Przysięgę...
Wszystko sprowadza się do tego, czy ufamy w osąd Dumbledore'a.
Dumbledore ufa Snape'owi. Zatem i ja mu ufam.
Dumbledore też może się mylić, sam tak...
- Zaślepia cię nienawiść! - Nie...
Owszem, tak.
Ludzie zaczynają znikać, Harry.
Codziennie.
Nasze zaufanie możemy powierzyć jedynie garstce ludzi.
Jeśli zaczniemy kłócić się między sobą, będziemy zgubieni.
/Ginny!
Otwórz buzię.
Co, nie ufasz mi?
Dobre.
Wcisnę się tu...
Ciasteczko?
Nie, dzięki.
Musisz wybaczyć Remusowi.
Choroba odciska na nim piętno.
A u pana wszystko w porządku, panie Weasley?
Wszyscy jesteśmy śledzeni.
Molly większość czasu spędza w domu.
Nie było łatwo.
- Dostał pan moją sowę? - Owszem.
Jeśli Dumbledore gdzieś podróżuje, niewątpliwie jest to nowinką dla Ministerstwa,
ale może właśnie Dumbledore chce, by tak było.
Co do Dracona Malfoya...
dowiedziałem się więcej.
Tak?
Wysłałem agenta do Borgina i Burkesa.
Uważam, biorąc pod uwagę to, co mi opisałeś,
co zobaczyliście z Ronem pod koniec lata,
że obiekt, którym tak bardzo interesuje się Draco,
to znikająca szafka.
Znikająca szafka?
Było ostatnim krzykiem mody, kiedy Voldemort po raz pierwszy doszedł do władzy.
Chyba rozumiesz, czemu były popularne.
Kiedy śmierciożercy wdzierali się do twoich drzwi,
wystarczyło wślizgnąć się do takiej szafki, by zniknąć na godzinę lub dwie.
Takie szafki mogą przenieść cię praktycznie wszędzie.
Jednakże to podstępne ustrojstwo. Dosyć kapryśne.
Co się z nią stało?
- Tą z Borgina i Burkesa? - Nic.
Wciąż tam jest.
Przepyszne, Molly.
Na pewno nie zostaniecie?
Nie, powinniśmy wracać.
Pierwsza noc cyklu jest zawsze najgorsza.
Remusie?
Kochanie?
Ron poszedł już spać?
Jeszcze nie.
Sznurówka ci się rozwiązała.
Wesołych Świąt, Harry.
Wesołych Świąt.
Harry, nie!
Remusie!
Ginny!
/Zabiłam Syriusza Blacka!
Właśnie po mnie idzie!
/Chodź po mnie!
Harry?
/Drętwota!
/Harry!
Ginny!
Molly...
/- Kolejne zniknięcia w Ministerstwie - Nietrudno cię znaleźć.
Masz diabelskie szczęście, że nie zginąłeś.
Pamiętaj, kim jesteś, Harry.
Wiem, kim jestem, Hermiono, dobrze?
Wybacz.
Będziesz go nosił?
- Oczywiście, że tak. - Naprawdę, Mon-Ron?
Przepraszam, muszę iść zwymiotować.
Panie profesorze?
Czy to prawda, że profesor Merrythought odchodzi na emeryturę?
Tom, nie mógłbym ci powiedzieć, nawet gdybym wiedział, prawda?
A tak przy okazji, dziękuję za ananasa, dobrze wybrałeś, bo to moje ulubione.
Skąd wiedziałeś?
Intuicja.
Wielkie nieba, to już tak późno?
Idźcie już do łóżek, bo inaczej wszyscy dostaniemy szlaban.
Uważaj, Tom.
Chyba nie chcesz, żeby złapali cię nocą poza dormitorium?
- Coś cię trapi, Tom? - Tak, panie profesorze.
Nie miałem tak naprawdę do kogo się z tym zwrócić.
Inni profesorowie, cóż...
nie są tacy, jak pan.
Mogliby mnie... źle zrozumieć.
Mów dalej.
Byłem któregoś wieczoru w bibliotece.
W Dziale Ksiąg Zakazanych.
I natknąłem się na coś dziwnego, o dosyć rzadkim rodzaju magii.
Myślałem, że może... mógłby pan profesor mnie oświecić.
Nazywało się to, z tego, co zrozumiałem,
hork...
Słucham?
Nic nie wiem o takich rzeczach, a nawet gdybym wiedział, nie powiedziałbym ci!
A teraz się stąd wynoś, i żebym cię więcej nie widział w...
Skołowany?
Zdziwiłbym się, gdybyś nie był.
Nie rozumiem... Co się stało?
To może być najważniejsze wspomnienie, które zebrałem.
Jest ono również kłamstwem.
We wspomnieniu tym grzebała ta sama osoba, której ono dotyczy.
Nasz stary przyjaciel, profesor Slughorn.
Ale dlaczego miałby zmieniać własne wspomnienie?
- Podejrzewam, że się go wstydzi. - Dlaczego?
Dokładnie.
Poprosiłem cię, byś spoufalił się z profesorem Slughornem, na co się zgodziłeś.
Teraz chcę, byś przekonał go, by podzielił się swoim prawdziwym wspomnieniem,
używając wszystkich dostępnych metod.
Nie znam go aż tak dobrze, panie profesorze.
To wspomnienie jest wszystkim.
Bez niego błądzimy po omacku.
Bez niego zdajemy los naszego świata w ręce przypadku.
Nie masz wyboru.
Nie możesz zawieść.
Sugeruję, byście przypomnieli sobie rozdział poświęcony antidotom.
O bezoarze opowiem wam na następnym zajęciach.
No, zmykajcie!
Nie zapomnij swojego szczurzego ogona.
A oto książę eliksirów!
Czemu zawdzięczam ten zaszczyt?
Chciałem pana profesora o coś zapytać.
Pytaj o co chcesz, mój chłopcze.
Byłem jakiś czas temu w bibliotece, w Dziale Ksiąg Zakazanych,
i natknąłem się na coś dziwnego, o dosyć rzadkim rodzaju magii.
I co to był za rodzaj magii?
Nie wiem, nie pamiętam dokładnie nazwy.
Zastanawiałem się tylko, czy są rodzaje magii, których nie może pan nas nauczać?
Nauczam Eliksirów, Harry.
Swoje pytanie powinieneś skierować do profesora Snape'a.
No tak, ale...
nie dogadujemy się w pewnych sprawach, panie profesorze.
Chciałem powiedzieć...
że nie jest taki, jak pan.
Mógłby mnie źle zrozumieć.
No tak...
Nie byłoby światła bez ciemności.
Tak samo jest z magią. Ja preferuję życie w świetle.
Sugeruję tobie to samo.
To samo odpowiedział pan Tomowi Riddle, kiedy on przyszedł do pana z pytaniami?
Dumbledore cię podpuścił, prawda?
Prawda?!
Tak?
A, to ty, Potter.
Wybacz, jestem zajęty.
Jest piękny, prawda?
Księżyc...
Boski.
Widzę, że wziąłeś sobie coś na przekąskę, co?
Leżały na twoim łóżku, chciałem spróbować jednego.
Albo dwudziestu...
Nie mogę przestać o niej myśleć, Harry.
Szczerze mówiąc, to myślałem, że zaczyna działać ci na nerwy.
Nie mogłaby!
Chyba ją kocham.
Świetnie.
Myślisz, że ona wie o moim istnieniu?
Tak, zwłaszcza, że obcałowuje cię od 3 miesięcy.
- Co takiego? O kim ty mówisz? - A ty o kim?
No wiadomo, o Romildzie.
O Romildzie Vane.
Zabawne.
- Za co to było! - Z tego się nie żartuje!
Kocham ją!
Spoko, kochasz ją. A poznałeś ją chociaż?
Nie...
Możesz mnie przedstawić?
Chodź, Ron.
Przedstawię cię Romildzie Vane.
/Drogi Harry, myślę jedynie o Tobie /Romilda
Przepraszam, nie zawracałbym panu głowy, gdyby to nie było absolutnie konieczne.
Gdzie Romilda?
Co jest z Wallenbym?
Bardzo mocny eliksir miłości.
Dobrze zatem.
Wprowadź go do środka.
Myślałem, że zrobisz antidotum w sekundę, Harry.
Wolałem, aby przyrządził to ktoś bardziej doświadczony.
Witaj, laleczko. Co pijesz?
Może i masz rację.
Przepraszam, panie profesorze, za dzisiejsze naskakiwanie.
To było nieporozumienie.
Nie ma sprawy, nic się nie stało, prawda?
Zapewne jest pan już zmęczony po tych wszystkich latach.
Te wszystkie pytania... o Voldemorta.
Nie wypowiadaj tego imienia!
No, mój chłopcze, wypij to duszkiem.
Co to jest?
Tonik, na uspokojenie.
- Co mi się stało? - Eliksir miłości.
I to piekielnie silny.
Czuję się naprawdę źle.
Potrzebujesz czegoś na wzmocnienie, mój chłopcze.
Mam kremowe piwo, wino, i trochę dojrzałego miodu...
Tego ostatniego bym nie podawał, ale biorąc pod uwagę okoliczności...
Trzymaj, Potter.
Za życie!
Ron!
Panie profesorze! Proszę coś zrobić!
Nie... Nie rozumiem!
/Bezoar
No dalej, Ron, oddychaj!
Te dziewczyny... zabiją mnie kiedyś.
Szybka reakcja z tym bezoarem, Harry.
Powinieneś być bardzo dumny ze swojego ucznia, Horacy.
A, tak, jestem bardzo dumny.
Myślę, że wszyscy zgadzamy się co do tego, że Potter zachował się bohatersko.
Ale pytanie brzmi:
dlaczego do tego doszło?
W rzeczy samej.
To wygląda na prezent, Horacy.
Nie wiesz, kto podarował ci tę butelkę?
Tak przy okazji, czuć subtelną woń lukrecji i wiśni.
Nie wydaje się skażona trucizną.
Właściwie to sam chciałem dać to w prezencie.
Komu, jeśli mogę spytać?
Panu, panie dyrektorze.
Gdzie on jest?
Gdzie mój Mon-Ron? Pewnie o mnie pytał!
Co ona tu robi?
Mogłabym zadać to samo pytanie!
Jestem jego dziewczyną!
A ja jego... przyjaciółką.
Nie rozśmieszaj mnie!
Nie rozmawialiście ze sobą od tygodni!
Teraz, gdy wydaje ci się interesujący, pewnie chcesz się z nim pogodzić?
Otruto go, głupia mątwo!
A poza tym, zawsze wydawał mi się... interesujący.
Widzisz?
Wyczuwa moją obecność.
Nie martw się, Mon-Ron!
Jestem przy tobie.
Gdzie jest...
Hermiona...
Dobrze jest być młodym i móc poczuć to ukłucie miłości.
Chodźcie wszyscy.
Pan Weasley ma wzorową opiekę.
Czas najwyższy, nie sądzisz?
Dziękuję.
Ani słowa.
Przestań, Ron.
Sprawiasz, że pada śnieg.
Powiedz mi, jak zerwałem z Lavender?
Cóż...
Przyszła cię odwiedzić w szpitalu.
A ty... gadałeś.
To raczej nie była zbyt długa rozmowa.
Nie zrozumcie mnie źle,
cieszę się, że się od niej uwolniłem.
Wygląda na nieźle wkurzoną.
Masz rację.
Mówisz, że nie pamiętasz nic z tamtej nocy?
Zupełnie nic?
Pamiętam coś...
Ale nie, to niemożliwe. Przecież byłem totalnie odurzony.
Odurzony...
/Sectumsempra - na wrogów
Harry.
To Katie.
Katie Bell.
Katie.
Jak się masz?
Wiedziałam, że zapytasz, Harry.
Nie wiem, kto rzucił na mnie czar.
Starałam sobie przypomnieć, naprawdę.
Ale...
po prostu nie potrafię.
Katie?
Wiem, co zrobiłeś, Malfoy!
Rzuciłeś na nią czar, prawda?
/Sectumsempra!
/Vulnera Samentru
/ELIKSIRY DLA ZAAWANSOWANYCH
Musimy się tego pozbyć. Dzisiaj.
Weź mnie za rękę.
Pokój Życzeń.
Musimy ukryć książkę Księcia Półkrwi.
Tam, gdzie nikt jej nie znajdzie.
Wliczając w to ciebie.
- Co to było? - Co to było?
Widzisz?
Nigdy nie wiadomo, co tu znajdziesz.
No dobra, zamknij oczy.
Nie będzie cię kusiło.
Zamknij oczy.
To też możemy tu ukryć, jeśli chcesz.
I co? Zrobiliście to z Ginny?
Co?
No czy ukryliście książkę?
A, to. No tak.
A, tak...
Z tego, co widzę, to nadal nie poszczęściło ci się ze Slughornem?
Szczęście.
To jest to.
Potrzebuję odrobiny szczęścia.
No i?
Jak się czujesz?
Wyśmienicie.
Naprawdę wyśmienicie.
Pamiętaj.
Slughorn zazwyczaj je wcześniej, spaceruje, a potem powraca do gabinetu.
No tak.
- Idę do Hagrida. - Co?
Nie, Harry! Musisz porozmawiać ze Slughornem!
- Mamy plan. - Wiem, ale...
mam naprawdę dobre przeczucie, jeśli chodzi o Hagrida.
Czuję, że muszę tam dzisiaj być.
Wiecie, o co chodzi?
- Nie. - Nie.
Zaufajcie mi, wiem, co robię, a przynajmniej Felix wie.
Cześć!
Na brodę Merlina, Harry.
Przepraszam, panie profesorze. Powinienem zaznaczyć swoją obecność, kaszlnąć czy coś.
Pewnie przestraszył się pan, że to profesor Sprout?
Czemu tak myślisz?
Ogólne zachowanie. To ukrywanie się, gwałtowna reakcja na mój widok...
To liście tentakuli? Są bardzo wartościowe, prawda?
10 galeonów za liść to niezła cena.
Nie, żebym miał coś wspólnego z takim transakcjami,
i pomimo że krążą takie plotki, moje zainteresowanie jest czysto naukowe.
Szczerze mówiąc, te rośliny zawsze napędzały mi stracha.
Jak się wydostałeś z zamku, Harry?
Drzwiami frontowymi, panie profesorze.
Idę do Hagrida, jest moim dobrym przyjacielem,
i chcę mu złożyć wizytę.
Jeśli nie ma pan nic przeciwko, to już sobie pójdę.
- Harry! - Profesorze?
Już prawie noc, chyba zdajesz sobie sprawę,
że nie mogę pozwolić ci na samotne wędrówki?
Niech więc pan profesor pójdzie ze mną!
Harry!
Muszę nalegać, byś natychmiast wrócił ze mną do zamku!
Byłoby to bezproduktywne, panie profesorze.
Dlaczegóż to?
Nie mam pojęcia.
Horacy...
Na brodę Merlina!
Czy to prawdziwa akromantula?
Martwa akromantula, z tego, co widzę.
O rany.
Drogi kolego, jak ci się udało ją zabić?
Zabić?
Był moim najstarszym przyjacielem.
- Przepraszam, nie wiedziałem... - Nie szkodzi, nie pan jeden.
Strasznie niezrozumiane stworzenia, te pająki.
Myślę, że to te oczyska wszystkich odstraszają.
Nie wspominając o kleszczach.
Może trochę też.
Hagridzie?
Nie chcę być nieuprzejmy,
ale trucizna akromantuli jest niesamowicie rzadka.
Pozwoliłbyś mi pobrać fiolkę albo i dwie? Oczywiście w celach naukowych, rozumiesz.
Cóż, teraz chyba już mu sie nie przyda...
Dokładnie!
Mam tu ze dwie ampułki na takie właśnie okazje.
Każdy mistrz eliksirów ma coś takiego.
Szkoda, że nie widzieliście go w kwiecie wieku.
Był wspaniały.
Po prostu... przewspaniały.
- Mam powiedzieć kilka słów? - Pewnie.
- Zapewne był głową rodziny? - I to jakiej.
- Żegnaj...? - Aragogu.
Żegnaj, Aragogu, królu pajęczaków.
Twoje ciało ulegnie rozkładowi, lecz twój duch wciąż będzie żywy.
Zaś twoi ludzcy przyjaciele odnajdą pocieszenie po stracie, której doznali.
Co było całkiem dziwne.
Miałem go od jajka, wie pan?
Był malutki, gdy się wykluł. Nie większy od Pekińczyka.
Urocze.
Miałem kiedyś rybkę - Franciszka, która była mi droga.
Ale pewnego popołudnia zszedłem na dół, i...
zniknęła.
- Bardzo dziwne! - Dokładnie.
Ale takie jest już życie!
Żyjesz sobie, aż tu nagle...
Franciszka podarowała mi uczennica.
Pewnego wiosennego popołudnia odkryłem na swoim biurku akwarium,
a jedyną zawartością była odrobina wody.
Na powierzchni pływał płatek kwiatu.
Gdy tak obserwowałem, jak pochłania go woda,
przemienił się, nim jeszcze dotknął dna.
W malutką rybkę.
Piękna magia.
Cudownie było ją ujrzeć.
Był to płatek lilii.
Od twojej matki.
A ten dzień, gdy zszedłem na dół...
Kiedy akwarium było puste.
Był to dzień, kiedy twoja matka...
Wiem, po co tu jesteś.
Ale nie mogę ci pomóc.
To by mnie zniszczyło.
Wie pan, dlaczego przeżyłem, panie profesorze?
Tamtej nocy, kiedy naznaczono mnie blizną?
Dzięki niej.
Ponieważ poświęciła siebie, ponieważ nie chciała się odsunąć,
ponieważ jej miłość była potężniejsza od Voldemorta.
Nie wymawiaj jego imienia.
Nie boję się imienia, profesorze.
Powiem coś panu.
Coś, czego inni mogą się jedynie domyślać.
To prawda.
Jestem Wybrańcem.
Tylko ja mogę go zniszczyć, ale by móc to zrobić,
muszę wiedzieć, o co lata temu zapytał pana Tom Riddle,
i co mu pan odpowiedział.
Niech pan będzie odważny, panie profesorze.
Niech pan będzie odważny, jak moja matka.
W innym przypadku... przyniesie jej pan jedynie hańbę.
Poświadczy, że zginęła na próżno.
A akwarium na zawsze pozostanie puste.
Proszę...
nie myśl o mnie źle, gdy zobaczysz to wspomnienie.
Nie masz pojęcia jaki był, nawet w tamtych czasach.
Byłem w nocy w bibliotece.
W Dziale Ksiąg Zakazanych.
I natknąłem się na coś dziwnego, o dosyć rzadkim rodzaju magii.
Nazywało się to, z tego, co zrozumiałem,
horkruks.
Słucham?
Horkruks.
Natknąłem się na ten termin podczas czytania i nie wszystko udało mi się zrozumieć.
Nie wiem, co czytujesz, Tom, ale to mroczna magia, bardzo mroczna.
Dlatego też...
przyszedłem do pana.
Horkruks to obiekt, w którym dana osoba zapieczętowała część swojej duszy.
Ale nie rozumiem, jak to działa.
Rozszczepiasz swoją duszę i ukrywasz daną jej część w jakimś obiekcie,
co służy za ochronę, na wypadek, gdyby ktoś cię zaatakował i zniszczył twoje ciało.
Ochronę?
Ukryta część duszy żyje nadal.
Innymi słowy, nie możesz umrzeć.
Ale jak rozszczepić duszę, panie profesorze?
Myślę, że znasz już odpowiedź na to pytanie, Tom.
Poprzez morderstwo.
Tak.
Morderstwo rozszczepia duszę, gdyż jest to zbrodnia przeciwko naturze.
Czy duszę można rozszczepić tylko raz?
A nie na przykład sześć razy, albo siedem?
Siedem?
Na brodę Merlina, Tom.
Czy rozważanie morderstwa jednej osoby nie jest wystarczająco złe?
Rozszczepić duszę na siedem części?
My tu tylko teoretyzujemy, prawda, Tom?
Oczywiście, panie profesorze.
To będzie nasza mała tajemnica.
Panie profesorze...
Tego sobie nawet nie wyobrażałem.
Czyli mu się powiodło?
- Stworzyć horkruksy. - Z pewnością.
- I to nie raz. - Czym właściwie one są?
Mogą być czymkolwiek. Najzwyklejszą rzeczą.
Na przykład pierścieniem.
Lub książką.
- Pamiętnik Toma Riddle'a. - Jest horkruksem, zgadza się.
Cztery lata temu, kiedy ocaliłeś Ginnę Weasley w Komnacie Tajemnic, przyniosłeś mi to.
Wiedziałem, że to był inny rodzaj magii. Bardzo mroczny i potężny.
- Lecz do dziś nie wiedziałem, jak bardzo. - A ten pierścień?
Należał do matki Voldemorta.
Trudno było go znaleźć.
A jeszcze bardziej zniszczyć.
Ale... gdyby udało się znaleźć i zniszczyć wszystkie horkruksy...
Zniszczyłoby to Voldemorta.
Jak je znaleźć?
- Mogą być wszędzie, prawda? - Zgadza się.
Ale magia, a w szczególności czarna magia...
Pozostawia ślady.
To w tym celu pan podróżował, prawda?
- Kiedy pan opuszczał szkołę. - Tak.
I chyba odnalazłem kolejnego horkruksa.
Lecz tym razem...
nie dam rady zniszczyć go w pojedynkę.
Raz jeszcze muszę cię prosić o zbyt wiele, Harry.
Nie zastanawiałeś się, czy czasem nie prosisz o zbyt wiele,
że zbyt dużo rzeczy uważasz za pewnik,
czy kiedykolwiek przeszło ci przez myśl, że nie chcę już tego robić?
To nie jest istotnie.
/Nie będę z tobą negocjował, Severusie.
/Zgodziłeś się. /Nie mamy o czym dyskutować.
Witaj, Harry.
Mógłbyś się ogolić, mój przyjacielu.
Czasami zapominam, jak bardzo już urosłeś.
Chwilami wciąż widzę tego małego chłopca z kredensu.
Wybacz mi te sentymenty, Harry, jestem już starym człowiekiem.
Dla mnie zawsze pozostanie pan taki sam.
Jesteś taki sam, jak twoja matka. Niebywale uprzejmy.
To cecha, którą ludzie zawsze docenią.
Miejsce, to którego się dzisiaj udamy, jest straszliwie niebezpieczne.
Obiecałem ci, że będziesz mógł mi towarzyszyć, i obietnicy tej dotrzymam.
Ale jest jeden warunek.
Musisz robić wszystko, co ci każę, bez jakiejkolwiek dyskusji.
Dobrze, panie profesorze.
Rozumiesz, o czym mówię?
Jeśli powiem, byś się ukrył, ukryjesz się.
Jeśli powiem, byś uciekał, uciekniesz.
Jeśli powiem, byś mnie porzucił i ratował siebie, masz tak zrobić.
Musisz dać mi słowo, Harry.
- Obiecuję. - Weź mnie za rękę.
Profesorze, myślałem, że nie można się teleportować w Hogwarcie.
Cóż, bycie mną ma swoje przywileje.
To jest właśnie to miejsce. O tak...
Nosi znamiona magii...
By otrzymać pozwolenie na przejście, trzeba uiścić opłatę.
Opłatę, która ma osłabić każdego intruza.
- Proszę mi pozwolić. - Nie, Harry.
Twoja krew jest o wiele cenniejsza od mojej.
Voldemort nie pozwoliłby aby ktoś z łatwością odkrył jego kryjówkę.
Użyłby wielu środków obronnych.
Uważaj.
Oto i jest.
Pytanie tylko, jak się tam dostaniemy.
Mógłbyś, Harry?
Skąd pan wie, że jest tam horkruks?
Z pewnością jest.
Trzeba to wypić.
Wszystko musi zostać wypite.
Pamiętasz warunki twojego udziału w tej wyprawie?
Ten eliksir może mnie sparaliżować.
Mogę zapomnieć, dlaczego tu jestem.
Spowoduje tyle bólu, że mogę błagać o ulżenie moim cierpieniom.
Nie możesz przystać na te prośby.
Musisz upewnić się, że nadal będę pił ten eliksir.
Jeśli będzie to konieczne, musisz mnie do tego zmusić. Zrozumiałeś?
- Dlaczego ja nie mogę tego wypić? - Ponieważ jestem znacznie starszy.
Znacznie mądrzejszy, i znacznie mniej cenny.
Za twoje zdrowie, Harry.
Panie profesorze!
Panie profesorze...
Słyszy mnie pan?
Panie profesorze!
Dość...
Musi pan pić dalej, tak jak sam pan powiedział, pamięta pan?
- Niech to przestanie... - To przestanie, naprawdę,
- ale tylko, jeśli nadal będzie pan pił. - Błagam... nie każ mi...
Przepraszam, panie profesorze.
Proszę...
ZABIJ MNIE!
To moja wina...
To wszystko moja wina...
Moja wina...
Jeszcze jeden łyk, panie profesorze. Jeszcze tylko jeden, a wtedy obiecuję,
obiecuję, że zrobię, co pan każe.
Obiecuję!
Proszę!
Harry...
Wody...
Wody.
No tak, wody.
Udało się panu.
Proszę spojrzeć.
Harry...
Wody...
/Aquamenti!
Wody...
/Lumos.
/Lumos maximo!
/Drętwota!
/- Sectumsempra! - Harry...
/Incarcerous!
/Drętwota!
Do swoich domów! Żadnego włóczenia!
Musimy pana zabrać do skrzydła medycznego.
Do pani Pomfrey.
Nie.
Severus... to on mi jest potrzebny.
Obudź go. Powiedz mu, co się stało.
Z nikim innym nie rozmawiaj.
Severus, Harry.
Ukryj się na dole, Harry.
Nic nie mów, ani nie pokazuj się bez mojej zgody.
Cokolwiek się stanie, masz zostać na dole.
Harry, rób, co ci każę.
Zaufaj mi.
Dobry wieczór, Draco.
Co sprowadza cię tutaj w ten rześki wieczór?
Kto jeszcze tu jest? Słyszałem, jak rozmawiałeś!
Często mówię sam do siebie na głos. /Jest to dla mnie wyjątkowo przydatne.
Zawsze ci tak ufano, Draco?
Draco...
nie jesteś mordercą.
Skąd możesz wiedzieć, kim jestem? Niektóre rzeczy by cię zadziwiły!
Takie jak rzucenie czaru na Katie Bell z nadzieja, że dostarczy mi przeklęty naszyjnik?
Albo zastąpienie butelki z miodem na tę z trucizną, którą miałem otrzymać?
Te próby wydają mi się tak nieudolne, że odnoszę wrażenie, iż nawet się nie przyłożyłeś.
Zaufał mi! Zostałem wybrany!
- Ułatwię ci to. /- Expelliarmus!
/Bardzo dobrze.
/Nie jesteś sam.
Są tu także inni.
Jak?
Znikająca szafka w Pokoju Życzeń.
/- Naprawiłem ją. /- Niech zgadnę.
/Ma swą bliźniaczą szafkę.
U Borgina i Burkesa.
- Stworzyłem przejście. - Jakże pomysłowe!
Draco, lata temu, znałem chłopca, który dokonał wszystkich złych wyborów.
- Proszę, pozwól, abym ci pomógł. - Nie chcę twojej pomocy!
Nie rozumiesz?
Muszę to zrobić!
Muszę cię zabić!
Inaczej on zabije mnie.
No proszę.
Co my tu mamy...
Świetna robota, Draco.
Dobry wieczór, Bellatriks.
Chyba powinnaś mi przedstawić kolegów.
Chciałabym, Albusie,
/ale obawiam się, /że nie mamy na to czasu.
Zrób to!
/Nie ma odwagi.
Tak samo, jak jego ojciec.
/- Pozwólcie mi wykończyć go po mojemu. /- Nie!
/Czarny Pan zażyczył sobie, /by zrobił to chłopiec.
/To twoja chwila, zrób to.
/No dalej, Draco! /JUŻ!
Dosyć tego.
Severusie...
Proszę...
/Avada Kedavra!
/Snape!
/On ci zaufał!
Idź z nimi!
/Incarcerous!
Walcz ze mną, tchórzu! WALCZ!
Nie!
Należy do Czarnego Pana.
/Sectumsempra!
Śmiesz używać moich własnych zaklęć przeciwko mnie, Potter?
Tak...
To ja jestem Księciem Półkrwi.
Potter...
W świetle tych wszystkich wydarzeń...
Jeśli chciałbyś z kimś porozmawiać...
Powinieneś wiedzieć, że profesor Dumbledore...
Bardzo wiele dla niego znaczyłeś.
Myślisz, że zrobiłby to? Mam na myśli Dracona.
Nie.
Opuszczał już swoją różdżkę.
Koniec końców to był Snape.
Zawsze winnym jest Snape.
A ja nic nie zrobiłem.
To podróbka.
Otwórz.
Zaadresowane do Czarnego Pana.
"Wiem, że zanim to odczytasz, będę już dawno martwy,
ale chcę, byś wiedział, że to ja odkryłem twoją tajemnicę.
To ja wykradłem twojego prawdziwego horkruksa i zamierzam go zniszczyć.
Zmierzę się ze śmiercią w nadziei, że kiedy trafisz na godnego siebie przeciwnika,
będziesz znowu śmiertelny."
"R.A.B.".
R.A.B.?
Nie wiem, kto to.
Ale kimkolwiek są, posiadają prawdziwego horkruksa.
Co oznacza, że to wszystko poszło na marne.
Wszystko.
Ron zaakceptował ten związek.
Twój i Ginny.
Ale na twoim miejscu, gdyby był w pobliżu, ograniczyłabym całowanie do minimum.
Nie wrócę tu już, Hermiono.
Muszę dokończyć to, co rozpoczął Dumbledore.
I...
nie wiem, dokąd mnie to doprowadzi,
ale kiedy tylko będę mógł, dam tobie i Ronowi znać, gdzie jestem.
Zawsze podziwiałam twoją odwagę, Harry.
Ale czasami niezły z ciebie baran.
Chyba nie myślałeś, że sam znajdziesz te horkruksy?
Potrzebujesz nas, Harry.
Nigdy nie zdawałem sobie sprawy z tego, jak piękne jest to miejsce.
Tłumaczenie ze słuchu: Igloo666
Korekta: Chudy & AnDyX
>> DarkProject SubGroup << www.Dark-Project.org
/Niektóre pojęcia, nazwy i kwestie /zostały zaczerpnięte z tłumaczenia A. Polkowskiego