DE VREEMDE ZAAK VAN BENJAMIN BUTTON.
Waarnaar ben je aan het kijken, Caroline? - De wind, mama.
Ze zeiden dat er een storm komt.
Ik voel mij net als op een boot... rondzwalpend...
Kan ik iets voor je doen, mama?
Kan ik het makkelijker voor je maken?
Oh, neen, er valt niets meer te doen.
Het is zoals het is.
Het is moeilijker en moeilijker om mijn ogen open te houden.
Mijn mond zit vol katoen.
Voorzichtig, Daisy, je krabt je huid open.
Wil je meer medicatie, mama?
De dokter heeft gezegd dat je zoveel kan krijgen als je maar wil.
Het is niet nodig dat je pijn lijdt.
Een vriendin vertelde mij
dat zij nooit de kans kreeg om afscheid te nemen haar moeder.
Ik wou... - Goed.
Ik wil je vertellen hoe erg ik je zal missen.
Caroline...
Ben je bang? - Nieuwsgierig.
Nieuwsgierig naar wat komen gaat.
Het treinstation werd gebouwd... in 1918.
Je vader was er op de dag van de opening.
Hij vertelde dat er een tuba orkest speelde...
De beste uurwerkmaker van het zuiden, kreeg opdracht voor het maken van een glorieuze klok...
Zijn naam was...
meneer Gateau.
Meneer Taart.
Hij was getrouwd met een Creoolse, uit de evangelishe parochie.
Ze hadden een zoon.
Meneer Gateau was van bij zijn geboorte helemaal blind.
Toen hun zoon oud genoeg was, ging hij naar het leger.
Ze baden tot God voor zijn veiligheid.
Maandenlang deed hij niets anders dan werken aan die klok.
Op een dag,
kwam er een brief.
Meneer Gateau was klaar en ging alleen naar bed.
En hun zoon kwam naar huis.
Hij werd begraven in het familiegraf,
waar hij bij hen zou zijn wanneer hun tijd kwam.
Meneer Taart werkte verder aan zijn klok...
zwoegde verder tot ze helemaal klaar was.
Het was een memorabel ogenblik.
Papa vertelde dat er een massa mensen was.
Zelfs Teddy Roosevelt kwam.
Ze loopt in tegengestelde zin.
Ik heb ze zo gemaakt.
Misschien kunnen zo onze jongens die we in de oorlog verloren
opnieuw opstaan en naar huis komen...
Terug naar de boerderij,... hun werk, kinderen krijgen...
om lang en gelukkig te leven.
Misschien komt zelfs mijn eigen zoon terug naar huis.
Het spijt me als ik iemand beledigde.
Ik hoop dat je veel plezier hebt van mijn klok.
Men heeft meneer Taart nooit meer gezien.
Er zijn er die zeggen dat hij gestorven is aan een gebroken hart.
Anderen zeggen dat hij op zee gegaan is.
Excuseer, mag ik even bellen? Er let iemand op mijn zoontje.
Natuurlijk.
Ik hoop dat ik je niet ontgoocheld heb.
Zeker niet. Ontgoocheld? Nee.
Wel...
het leven brengt niet altijd wat men ervan verwacht...
In mijn donkere tas...
zit er een dagboek.
Dit hier?
Lees het me voor. - Wil je dit doen?
Ik heb het wel honderd keer proberen te lezen...
Mama, dit is niet echt...
Het is enkel de klank van je stem... - Goed.
De datum: 4 april, 1985.
Er staat: New Orleans.
Dit is mijn laatste wil en testament...
Ik heb er veel na te laten, weinig bezit en geen geld...
Ik zal deze wereld verlaten op dezelfde manier dan ik erin kwam,
alleen en zonder iets.
Alles wat ik heb is mijn verhaal, en dat schrijf ik nu, nu ik het me nog herinner.
Mijn naam is Benjamin.
Benjamin Button.
Ik werd geboren onder ongewone omstandigheden.
De Eerste Wereldoorlog was gedaan.
Er werd me gezegd dat het een zeer goede nacht was om geboren te worden.
Wat doe jij hier? - Thomas...
Ik vrees dat ze gaat sterven.
Wat?
Dat is genoeg! Augie! Ga weg van haar.
Ik kwam zo snel ik kon. De straten zijn vol met mensen.
Thomas... Beloof me dat hij een plaats heeft.
Ja.
Ze gaf haar leven voor mij.
En daarvoor, ben ik haar eeuwig dankbaar.
Meneer Button...!
Thomas!
Thomas...
Thomas! Waar ga je heen?
Wat ben je daar aan het doen?
Waarom sta je daar?
De lucht is zacht.
Je ziet er stralend uit vanavond, juffrouw Queenie.
Mooier dan ik je ooit heb gezien.
Dat bruin staat prachtig bij je ogen. - Oh, Weathers!
Jij ziet er ook schitterend uit.
Hambert is terug in de stad.
Hij kwam zonder benen terug, maar hij kwam tenminste thuis.
Ik weet dat je heel lief voor hem geweest bent.
Ja, liever dan ik had moeten zijn.
- Mevrouw Simone heeft zichzelf opnieuw bevuild. - Jezus!
Ze moet ermee stoppen of we doen haar een luier aan.
Ik kom zo. - Het komt wel in orde. Kom op.
Het is verschrikkelijk mooi buiten. Kom mee, dat verstrooit je wat.
Wat is dat, man?
De Heer heeft ons wat gebracht.
Ik hoop dat we het geen pijn deden met erop te trappen.
We geven dit beter in handen van de politie. - Oh, baby.
Ik zal gaan.
Het is zeker dat niemand het wou houden.
Kom maar hier, baby.
Queenie! Queenie? - Hou je water op nu!
Jane Childress, laat een bad vollopen. En bemoei je met je eigen zaken, Mrs. Duprey.
Binnenkort zul je jezelf ook bevuilen.
- lemand heeft mijn halsketting gestolen. - In orde, Mrs. Hollister. Ik kom zo bij u, oké?
Ga maar terug naar boven.
Je bent zo lelijk als een oude pot, maar je bent toch een kind van God.
Queenie, Apple wil niet in bad zonder jou.
Heb genade. Ik kom eraan!
Jij wacht hier op me, goed?
Mijn zuster heeft me deze parels geschonken. Ik kan ze nergens vinden.
lemand heeft mijn juwelen gestolen. - Hier zijn ze, Mrs. Hollister.
Hier, rond je mooie witte hals.
Ja maar... - Ga nu naar boven. Is Dr. Rose er?
Ik weet het niet.
...heel hoog, je moet opwinding vermijden.
Ik reken erop dat jullie dames me daarmee gaan helpen.
Zoiets heb ik nog nooit gezien.
Bijna blind door katarakt.
Ik weet niet zeker of hij kan horen. De beenderen vertonen ernstige artritis.
De huid heeft alle elasticiteit verloren,
en de handen en voeten zijn aan het verkalken.
Hij vertoont al de aftakeling, de gebreken,
niet van een pasgeborene, maar van een tachtigjarige, op weg naar het graf.
Zal hij sterven? - Zijn lichaam laat hem in de steek voor zijn leven begon.
Waar komt hij vandaan?
Van mijn zuster in Lafayette. Ze beleefde een ongelukkig avontuur.
Dit arme kind kreeg er het slechtste van.
Het werd blank geboren.
Er zijn plaatsen voor ongewenste baby's zoals deze, Queenie.
Er is hier geen ruimte om nog een mond meer te voeden.
De Nolanstichting, ondanks al hun goede bedoelingen,
vindt deze plaats zo al een grote last. Een baby...
Je zei dat hij niet lang zal leven.
Queenie, sommige schepselen zijn niet bedoeld om te overleven.
Nee, deze baby is een mirakel. Dat is wel zeker.
Enkel niet het soort mirakel dat iemand hoopt te zien.
Luister allemaal even naar mij!
Wij hebben een speciale gast, die een tijdje bij ons zal blijven.
Mijn zuster kreeg een baby, maar zij is niet in staat om ervoor te zorgen.
Zijn naam is...
Benjamin.
Hij is niet gezond, dus moeten we hem goed verzorgen.
Ik had tien kinderen. Er is geen baby waar ik niet voor kan zorgen.
Laat mij eens zien.
Lieve help. Hij lijkt sprekend op mijn ex-man.
Hij is voortijdig oud.
Dr. Rose heeft gezegd dat hij niet lang meer te leven heeft.
Welkom in de club.
Hambert stuurt je zijn groeten.
Ben je nu helemaal gek geworden?
Ik weet dat het jou niet lukt om er zelf een te krijgen.
Maar dit is niet om zelf te houden. Het is misschien niet eens menselijk.
Meneer Weathers, kom terug.
Alsjeblieft.
Je weet nooit wat er je te wachten staat.
Het leek erop dat ik een thuis vond.
Is dit allemaal waar?
Je hebt zulke mooie stem.
Mama, een oude trammunt.
En de klok bleef maar tikken,
jaar in, jaar uit... jaar na jaar.
Ik wist niet dat ik een kind was.
Elke dag dezelfde rotzooi om te eten.
Ik dacht dat ik was zoals iedereen daar.
Een oude man in de schemering van zijn leven.
Niet spelen met die vork! Dat dient om te eten, niet om ermee te spelen.
En gebruik je servet, meneer Benjamin.
Queenie!
Hé, jongen.
Ik had altijd een gezonde nieuwsgierigheid.
Voor wat er verder in de straat was. Of achter de volgende hoek.
Benjamin! Dat is gevaarlijk. Kom terug hierheen.
Blijf hier, kind!
Ik hield erg veel van haar. Zij was mijn moeder.
Mama! Mama...
Sommige dagen voel ik me wat anders dan de vorige dag.
ledereen voelt zich op de een of andere manier anders.
Maar we gaan allemaal in dezelfde richting.
Alleen volgen we andere wegen om ons doel te bereiken.
Jij leeft in je eigen wereld, Benjamin.
Mama, hoeveeel tijd heb ik nog?
Wees dankbaar voor wat je krijgt.
Je bent hier al veel langer dan dat er gehoopt was.
Sommige nachten moest ik alleen slapen.
Dat stoorde mij niet. Dan luisterde ik hoe het huis ademde.
Alle mensen aan het slapen. Ik voelde me... veilig.
Het was een plaats met een zeer strikte routine.
Elke ochtend om half zes, wat voor weer het ook was,
hijst generaal Winslow, gepensioneerde bij het Amerikaanse leger, de vlag.
Mevrouw Sybil Wagner, ooit een bekende operazangeres...
zong Wagner.
Oké, laten we gaan.
We gaan wat leven in je oude stokken brengen.
Zodat je kan wandelen.
Welk seizoen het ook was, het ontbijt werd om half zes opgediend.
Sierhoop... - Siroop.
Siroop.
Ik heb leren lezen toen ik vijf jaar oud was.
Mijn grootvader was costumier voor een beroemde acteur.
Hij bracht ieder stuk mee naar huis om te lezen.
Lieve bewakers van mijn zwakke, aftakelende leeftijd.
Laat de stervende Mortimer hier zelf rusten.
Zoals een gezonde man die net uit het rek komt.
Onthaal mijn ledematen met een lange gevangenisstraf.
En deze grijze lokken, de achtervolgers van de dood.
Praten over de dood van Edmund Mortimer.
Je dacht dat ik gewoon dom was, nietwaar?
De acteur voor wie mijn grootvader werkte, was John Wilkes Booth.
Hij heeft Abraham Lincoln vermoord.
Je weet nooit wat er met je zal gebeuren.
ledere zaterdagavond, moest ik van mama naar de kerk.
Benjamin!
Amen!
Wat kan ik voor je doen, zuster?
Zij heeft ernstige problemen in de buik en kan dus geen kinderen krijgen.
Heer, toon je goedheid en vergeef de zonden van deze vrouw,
zodat zij de vrucht van haar lichaam kan baren.
Verdwijn, verfoeilijke aandoening!
Loof de Heer!
Halleluja!
En wat is het probleem van deze oude man?
Hij wordt achtervolgd door de duivel, die hem in het graf probeert te krijgen voor zijn tijd.
Verdwijn, Zebuchar! - Ja.
Verdwijn, Beëlzebub! - Ja.
Hoe oud ben jij? - Zeven, maar ik zie er veel ouder uit.
Moge God je zegenen. Hij is zeven jaar.
Dit is een man met optimisme in zijn hart.
Geloof in zijn ziel!
Wij zijn allemaal kinderen in de ogen van God.
Wij gaan je uit die rolstoel halen en we laten je lopen.
In de naam van Gods glorie, sta op!
Kom op.
God zal je begeleiden.
Hij zal zien dat deze oude man kan lopen zonder kruk of stok!
Hij zal zien dat jij loopt door geloof en goddelijke goedheid.
Loop nu!
Raak hem niet aan.
Sta op, oude man!
Sta op, zoals Lazarus! Ik zei: 'Sta recht'!
Ja!
Zeg: Halleluja!
Loop! Loop vooruit!
Nu ik erop terugkijk, het was iets wonderbaarlijks.
Maar je kent het gezegde...
'De Heer geeft, de Heer neemt'.
Eer aan God in de hoge!
Er waren zoveel verjaardagen...
dat we niet zonder reservekaarsen konden.
Jullie weten dat ik niet van verjaardagen hou. En ik hou ook niet van taart.
De dood was een geregelde bezoeker.
Mensen kwamen en gingen.
Je wist altijd wanneer iemand ons verlaten had.
Dan was er een stilte in het huis.
Het was een prachtige plaats om op te groeien.
Ik was omringd met mensen, die de zinloosheid van het vroegere leven achterlieten.
En zich enkel zorgen maakten over het weer,
de temperatuur van hun bad,
het licht op het einde van de dag.
Van iedereen die stierf, kwam een ander de plaats innemen.
Ik was vijf maal getrouwd.
Mijn eerste vrouw en ik werden gevangen genomen door een stam kannibalen.
We ontsnapten langs de rivier.
Mijn vrouw kon niet zwemmen, dus helaas werd ze opgegeten.
Mijn tweede vrouw heeft op een cobra getrapt en stierf.
Het bracht ongeluk om met mij getrouwd te zijn.
Dat is meneer Oti. Hij is een kennis van een kennis van mij.
De volgende zomer werd ik opgepakt,
samen met zes anderen door de Baschiele stam.
Ze ruilden ons voor varkens, en gebruikten ons op manieren
die in het Amerikaanse leven zeer ongewoon zijn.
Ik hoor dat je niet zo oud bent als je uitziet.
Je houdt iedereen voor de gek.
Wat scheelt er? Kreeg je madjembe?
Wat is madjembe? - Wormen.
Ik denk niet dat ik wormen heb. Dit is gewoon hoe ik ben.
Kom, we gaan een koud biertje halen.
De medicatie ligt onder je kussen. - Dat mag ik niet. Het is gevaarlijk.
Wie zei dat? Kom, kleine man.
Vlug.
Halt, blijven staan.
Dan zat ik in het apenhuis in de zoo van Philadelphia.
Drieduizend mensen kwamen de eerste dag kijken.
Kijk.
Hoe is het om in een kooi te leven? - Het is rot.
De apen doen er wat kunstjes.
Ik werp een speer... Ik worstel met Kowali, een orang-oetang.
Als ik niet met de apen speel,
willen ze dat ik naar de tralies loop, met mijn tanden ontbloot.
En wat doe je dan? - Dan verlaat ik de zoo.
Ik ga naar hier, naar daar. Meestal zwerf ik.
Ben je alleen?
Ik ben vaak alleen.
Jij bent niet zoals ons. Zo is het nu eenmaal.
Maar ik zal je een geheimpje verklappen.
Dikke mensen, magere mensen, grote mensen, blanke mensen, zijn net zo alleen als wij.
Maar ze zijn doodsbang.
Ik denk aan de rivier waar ik opgroeide.
Het zou leuk zijn om weer bij mijn rivier te zitten.
Kom. Ik heb een afspraak.
Daar is mijn ventje. Ben je klaar, lieverd?
Altijd klaar. Altijd klaar.
Filamena, meneer Benjamin.
Aangename kennismaking, meneer. - Mijn plezier, mevrouw.
Kun je je weg naar huis vinden? Neem de St. -Charles Lijn naar Napoleon...
Waar ben je in godsnaam geweest? Kom binnen.
Ik ben doodongerust, weet je dat?
Ik maakte me echt zorgen over je.
Het was de beste dag van mijn leven.
Hoe is het met haar ademhaling? - Zwakjes.
Ze zeggen dat het ons over enkele uren zal bereiken.
Ik moet mijn baby halen en hem naar mijn zus brengen.
Er is niets om je zorgen over te maken in het ziekenhuis.
De verpleegsters zijn er zo als je ze nodig hebt.
Gaat het? - Ja, het gaat wel.
Ik ben niet langer dan een uur weg.
Was er net bezoek?
Het was Dorothy die vertrok.
Ga voort, Caroline.
's Zondags kwam de familie op bezoek...
Het was Thanksgiving, 1930.
Ik ontmoette de persoon die mijn leven voor altijd veranderde.
Benjamin, mag ik zeggen dat je er opvallend jeugdig uitziet.
Goede dag, mevrouw Fuller.
Eén stok, de rug zo recht als een pijl. Welk elixir heb je gedronken?
Bedankt, mevrouw. - Oma, kijk naar mij.
Dat was me nogal wat. Kom hierheen, jij.
Dit is mijn kleindochter, Daisy. Dit is meneer...
Benjamin, ik ben bang dat ik je familienaam niet ken.
Benjamin is wel voldoende.
Ik ben haar blauwe ogen nooit vergeten...
Mensen, het eten is opgediend.
Wist je dat kalkoenen niet echt vogels zijn?
Waarom zeg je dat? - Ze behoren tot de familie van de fazant.
Ze vliegen nauwelijks. Triest, nietwaar? Vogels die niet kunnen vliegen.
Ik hou van vogels die niet kunnen vliegen.
Ze zijn zo heerlijk. - Dat is wreed.
Ik moet jullie wat vertellen.
Terwijl we God voor zijn zegen danken.
Er is een mirakel gebeurd.
De Heer heeft mijn gebeden verhoord.
Wat bedoelt ze met 'haar gebeden verhoord'?
Dank u.
Ze gaat een baby krijgen, gekkie.
Dat zei mijn mama toen ik een baby broertje zou krijgen.
Maar hij leefde niet lang
Hij ademde niet goed.
...en hij kreeg zijn mooie achterpoten
zoals de grote God Ngog beloofde.
Je kan zien dat het vijf uur is omdat de klok van Ngog dat aanduidt.
Is dat niet geweldig?
Opnieuw. Lees het nog eens. - Lees het opnieuw, alsjeblieft.
Goed. Maar daarna moet je naar bed.
Beloofd.
Slaap je?
Wie is dat? - Ik ben het, Daisy.
Hallo! - Kom mee.
Waar gaan we heen? - Kom. Hieronder.
Wil je het aansteken? - Ik mag niet met lucifers spelen.
Wees niet zo bang. Steek het aan.
Ik vertel je een geheim als jij me er ook een vertelt.
Goed.
Ik zag dat mijn mama een andere man kuste.
Haar gezicht werd er rood van.
Jouw beurt.
Ik ben niet zo oud als ik lijk.
Dat dacht ik al.
Je ziet er niet oud uit. Zoals mijn oma.
Dat ben ik niet. - Ben je ziek?
Ik hoorde Tizzy en mijn moeder fluisteren dat ik spoedig zou sterven.
Maar misschien ook niet.
Je bent vreemd.
Je bent anders dan eender wie die ik ooit ontmoette.
Mag ik? - Goed.
Wat doen jullie daaronder?
Kom daaruit en ga naar bed. Het is voorbij middernacht.
Jullie mogen niet samen spelen. - Ja, mevrouw.
Ga naar bed, klein dametje,
Je bent te jong om's nachts alleen rond te zwerven,
En jij, zou je moeten schamen,
Jij bent een speciaal kind,
Een volwassen kind,
En mensen zullen gewoon niet begrijpen, hoe speciaal je bent.
Wat is er dan met me? Mama.
Kom hier.
Dat heeft god nog niet gezegd.
Ga nou maar naar bed? En gedraag je.
Ga maar, en bid nog even?
Heb ik je ooit verteld, dat ik zeven keer door de bliksem ben getroffen?
Een keer toen ik een lek op het dak aan het repareren was,
toen ik de straat overstak, tijdens het ophalen van de post,
Ik zal haar nooit vergeten...
"blauwe ogen"
Mam?
Begrijp je, dat deze Benjamin al verliefd op je was,
vanaf het eerste moment toen hij je zag.
Niet veel mensen ervaren dat.
Wil je dat ik verder ga?
Hier heeft hij iets doorgestreept,
Toen die baby geboren werd, waren er ongewone omstandigheden.
Baby's werden geboren, mensen gingen dood.
Veel lui zijn al in dit oude huis geweest.
Ik kom afscheid nemen, ik ga ervan door.
Gaan?
Waarheen?
Dat heb ik nog niet uitgezocht,
Maar ik stuur je wel een kaart, als ik er ben.
En je vriendin?
We zijn niet meer bevriend.
Dat gebeurt soms met grote mensen.
Wel...
Vaarwel.
Dat jaar bracht ik veel tijd alleen door.
Hallo!
Dag. - Ik trek vandaag binnen.
Welkom. We verwachtten je al.
Kun je haar de oude kamer van mevrouw Rousseau tonen?
Het spijt me, maar we laten gewoonlijk geen honden toe.
Ze is al erg oud. Ze is bijna blind. Ze zal niet lang meer een last zijn.
Goed, als ze maar niet voor de voeten loopt.
Hierlangs, mevrouw.
Hoe ik ook probeer, ik kan me haar naam niet herinneren.
Mevrouw Lawson, mevrouw Hartford... Misschien was het wel Maple?
Het is gek dat de mensen die we het minst herinneren
de grootste indruk op ons maken.
Ik herinner me dat ze diamanten droeg.
En ze was altijd sjiek gekleed, alsof ze uitging.
Maar dat deed ze nooit en niemand kwam haar ooit bezoeken.
Ze leerde me piano spelen.
Het gaat niet om hoe goed je speelt, maar wel wat je voelt als je speelt.
Probeer dit.
Je moet je hele zelf in de muziek leggen.
Er waren veel veranderingen. Sommige kon je zien, andere niet.
Op alle mogelijke plaatsen begon haar te groeien...
samen met nog andere dingen.
Gezien de omstandigheden, voelde ik me erg goed...
Oh liefje, de pijn... - Goed mama, ik haal de verpleegster.
Gaat het niet?
Niemand weet of ze moeten blijven of weggaan.
Ik ga de hele rit mee. Daar, dat zal het makkelijker maken.
Had je een kans om afscheid te nemen?
Mijn vader wachtte vier uur tot mijn broer hier was van Boger City.
Hij vertrok niet zonder hem.
Ze lijkt een aardige vrouw. - Ja...
Ik had niet zoveel tijd met haar als...
Ben je bezig? - Excuseer me.
Ik zou hulp kunnen gebruiken. - Zeker.
Queenie liet me gaan met meneer Daws naar Poverty Point... '
om naar de boten te kijken die de rivier op en af voeren.
Dit waren moeilijke tijden.
Vertelde ik je ooit dat ik al zeven keer door de bliksem geraakt werd?
Eens toen ik op het veld was om mijn koeien te verzorgen.
Mijn vierde helper daagde niet op...
Wil er iemand twee dollar verdienen voor een dag werk?
Wat scheelt er?
Wil niemand eerlijk werk leveren voor een eerlijk loon?
Hij betaalt nooit.
Wil er niemand werk? - Ik wel.
Heb je zeebenen, ouwe?
Ik denk het wel.
Dat is goed genoeg voor mij.
Zorg dat je aan boord bent, we vinden het wel uit.
Ik was zo gelukkig als maar kon zijn.
Ik heb een vrijwilliger nodig! - Ik zou eender wat doen...
Ja, kapitein!
Schraap de vogelstront eraf. - Dadelijk, sir.
En ik zou betaald worden voor iets dat ik zelfs gratis zou doen.
Hij heette kapitein Mike Clark. Hij was sinds zijn zevende al op een sleepboot.
Doe wat sneller.
Kom hier.
Krijg jij... hem nog steeds omhoog?
Elke ochtend.
De oude paal? De stijve. - Ik denk het wel.
Wanneer had je voor de laatste keer een vrouw?
Nooit. - Nooit?
Niet zover ik weet.
Wacht even.
Wil je zeggen dat je al zovele jaren op de aarde bent
en nooit een vrouw had?
Verdorie, dat is het meest trieste ding dat ik ooit hoorde.
Nooit?
Nee.
Dank Jezus dan. Je komt met mij mee.
Wat deed je vader? - Ik heb mijn vader nooit ontmoet.
Jij gelukzak.
Al wat vaders willen doen is je eronder houden.
Op mijn vaders boot, werkend voor twee...
De oude smeerlap. 'Sleep-ler' noemden ze hem.
Ik werkte hem op de zenuwen.
Anders had ik de rest van mijn leven op een verdomde sleepboot gewerkt.
Begrijp je me?
Je wil niet de rest van je leven op een sleepboot doorbrengen?
Zo is het!
Weet je wat mijn vader tegen me zei?
Hij zei...
Wie denk je verdomme dat je bent? Wat denk je dat je verdomme kan doen?
Wel, nu je het toch vraagt,
Ik wil een artiest zijn. Hij lachte. Een artiest?
God wil dat je op een sleepboot werkt, net zoals ik.
En dat is precies wat je zal doen.
Ik veranderde mezelf in een artiest.
Een tattoo-artiest.
Ik plaatste deze allemaal zelf.
Je moet me levend villen om mijn kunst af te pakken.
Als ik dood ben stuur ik hem mijn arm.
Laat niemand je wat wijsmaken.
Je moet doen wat je moet doen.
En ik ben een verdomde artiest. - Maar je bent kapitein van een sleepboot.
Kapitein Mike, we zijn klaar voor je... en voor je vriend.
Komaan oldtimer, tijd om je te ontmaagden.
Dag lieve dames.
Hallo.
Hij geeft mij de lullen. Die is niet voor mij.
Hoe gaat het vanavond, opa?
Het was een nacht om te herinneren.
Ben jij Dick Tracy of zo?
Ik moet wat rusten. - Opnieuw.
Dank je. - Nee, jij bent bedankt.
Nog een prettige nacht. - Ben je morgen ook hier?
Elke avond behalve's zondags.
Ze deed me de bedoeling van 'je kost winnen' begrijpen...
Goede nacht liefje, kom snel terug.
...de dingen die je met geld kan kopen.
Het is vies buiten. Mag ik je een lift aanbieden?
Dat is erg vriendelijk van u, meneer.
Mijn naam is Thomas. Thomas Button. - Ik heet Benjamin.
Benjamin... Aangenaam je te leren kennen.
Wil je ergens stoppen om wat te drinken?
Goed.
Goede avond.
Wat mag het zijn, meneer? - Ik neem wat hij neemt.
Sazerac vooor ons beiden. Met whisky, geen cognac.
Jij drinkt niet, hè? - Er is altijd een eerste keer.
Hoe bedoel je? - Ik was ook nooit eerder in een bordeel.
Een ervaring... - Dat is het zeker.
Er is een eerste keer voor alles. - Dat is zo.
Ik kom eraan, meneer.
Ik wil niet onbeleefd zijn, maar... je hand. Is dat pijnlijk?
Ik werd geboren met een soort ziekte. - Welke?
Ik ben oud geboren. - Het spijt me.
Niet nodig. Er is niks mis met hoge leeftijd.
Mijn vrouw stierf heel wat jaren geleden.
Dat spijt me heel erg.
Ze stierf in het kraambed.
Op kinderen. - Op moeders.
Wat voor werk doe je, meneer Button? - Knopen.
Buttons knopen. Er is geen knoop die wij niet maken.
Onze grootste concurrent is B.F. Goodrich met zijn minderwaardige ritssluitingen.
Willen de heren nog iets?
Nog eentje voor onderweg, Benjamin?
Enkel als je mij laat betalen, meneer Button.
En wat voor werk doe jij? - Ik ben een sleepbootman.
Ik vond het leuk om met je te praten.
Ik vond het leuk om met je te drinken.
Benjamin, zou je het erg vinden als ik af en toe even goeiedag kwam zeggen?
Wanneer je maar wil. Goede nacht, meneer Button.
Goede nacht, Benjamin. Rij door.
Waar ben jij geweest?
Niets. Ik ontmoette wat mensen en we luisterden naar muziek.
Lieve help, jongen.
Opgroeien is iets vreemds.
Het overvalt je.
Een persoon is daar en plots heeft iemand anders haar plaats ingenomen.
Ze kroop niet meer op haar ellebogen en knieën.
Benjamin! Hallo. - Goed.
Ik hou van de weekends dat ze komt en de nacht bij haar oma doorbrengt.
Daisy! Daisy!
Wil je wat zien?
Je moet het wel geheim houden.
Kleed je aan. Ik ontmoet je achter.
Kom.
Kun je zwemmen? - Ik kan alles wat jij kan.
Trek dit aan. We moeten ons haasten.
Gaat het met hem? - Kapitein?
Kapitein Mike!
Goedemorgen, kapitein. Wil je ons wegbrengen?
Weet je welke dag het is? - Zondag.
Weet je wat dat betekent?
Het betekent dat ik gisteravond erg dronken was.
Maar je bent elke avond dronken.
Is dat een meisje?
Een goede vriendin. Ik wou haar de rivier tonen.
Ik mag niet joy-riden met burgers. Ik kan mijn vergunning verliezen.
Waarop wacht je?
Ze moet hersteld worden... een gewonde eend.
Nu vliegt ze wel...
Ik wou dat we met hen meekonden.
Zei je iets, mama?
Het wordt echt erg.
Kun je me horen, mama?
De tijd sijpelde uit me...
De dingen veranderden snel.
Ik weet niet hoe het mogelijk is, maar het lijkt of je meer haar hebt.
Wat als ik zou zeggen dat ik niet ouder word,
maar dat ik jonger word ik dit lichaam.
Dan zou ik medelijden met je hebben.
Dat je iedereen van wie je houdt ziet sterven voor je.
Een verschrikkelijke verantwoordelijkheid.
Zo had ik nooit over leven of dood gedacht.
Benjamin, het is de bedoeling dat we de mensen verliezen van wie we houden.
Hoe kunnen we anders weten hoe belangrijk ze voor ons zijn?
Op een herfstdag kwam een bekende bezoeker op onze deur kloppen.
Wil je meegaan naar de apotheek?
Ze leerde me piano spelen.
Amen!
En ze leerde me wat het betekent om iemand te missen.
Kom mee.
Ik was naar een bordeel gegaan, ik dronk mijn eerste glas.
Ik nam afscheid van één vriend en begroef een andere.
In 1936 eindigde ik het zeventiende jaar van mijn leven.
Ik pakte ik mijn spullen en zei vaarwel.
Ik kende het leven, zoals het was.
Waarschijnlijk zou ik hen nooit meer zien.
Veel geluk, zoon. - Dank je.
Ik hou van jou, mama. - Ik hou ook van jou, schatje.
Ik heb hier elke avond voor gebeden.
Blijf, asjeblieft!
Benjamin!
Waar ga je heen? - Naar de zee.
Ik stuur je wel een ansichtkaart.
Van overal.
Stuur me een ansichtkaart van overal.
Kan jij het je voorstellen?
Hij stuurde me een foto van overal waar hij heenging.
Van iedere plek waar hij werkte...
Newfoundland, Baffin Bay, Glasgow, Liverpool, Narvik...
Overal waar hij heen ging met kapitein Mike.
Kapitein Mike kreeg een contract voor rie jaar, bij de Moran Broers, sleep- en reddingswerken.
Het oude schip werd gereviseerd met een fatsoenlijke motor en een nieuwe lier.
We kwamen langs Florida en de Atlantische kust.
De bemanning bestond nu uit zeven man.
Kapitein Mike en ik, de kok, en Prentiss Mayess uit Wilmington, Delaware...
de Brody tweeling, Rick en Vic.
Ik ben graag op zee, maar om een of andere reden,
als we aan land waren, konden we elkaar niet luchten of zien.
Laat zijn.
Eén in elke acht havens kwam nooit terug.
En dan is er nog John Grimm, die goed bij zijn naam paste.
ledereen is omgekomen op zee.
...in Belvedere, Zuid Dakota,
en Pleasant Curtis uit Nashville Nodge,
zei nooit een woord, behalve tegen zichzelf.
Ik heb hem constant geschreven.
Ik zei hem dat ik uitgenodigd was voor een auditie in New York,
voor de school van het Amerikaanse Ballet.
Blijft u, alstublieft. Dank u. Dank u.
Jij mag blijven.
Ik werd toegelaten tot de groep en het schip vertrok weer.
Benjamin, hoe was het toen jij aankwam?
Je was niet groter dan een meerpaal, met één been in het graf.
Ik drink véél meer dan ik denk dat ik doe, maar jij schoot de hoogte in.
Wat is jouw geheim?
Nou, kapitein...
jij drinkt wel veel.
We verbleven in een klein hotel, met de grote naam 'Winterpaleis'.
Ik heb geen idee waar je het over hebt.
Een kolibrie is niet zomaar een vogel.
Hij heeft wel 1200 hartslagen per minuut.
Zijn vleugels slaan wel 80 keer per seconde.
Als je hun vleugels zou stilhouden,
zouden ze binnen tien seconden dood zijn..
Dit is geen gewone vogel, het is een verdomd mirakel!
Ze vertragen het slaan van hun vleugels,
met bewegende plaatjes. Weet je wat ze zagen? De uiteinden van hun vleugels doen dit...
Weet je wat het getal acht betekent in de wiskunde?
Oneindigheid.
Oneindigheid!
ledereen, ongeacht de verschillen die ze hadden,
de taal, de huidskleur, ze hadden één ding gemeen.
Ze waren elke avond dronken.
Derde verdieping, alsjeblieft. - Kan u even wachten, alsjeblieft?
Dank je.
Ze heette Elizabeth Abbott.
Ze was niet mooi, maar zo eenvoudig als papier.
Wat je maar wil, net zo mooi als iedere foto.
Waar kijk je naar?
Als je het echt wil weten, we hebben de afspraak om nooit nuchter naar bed te gaan.
Juist, liefje? - Jawel, schat.
Haar man was Walter Abbott.
Hij was minister bij de Britse handelsmissie in Moermansk en hij was een spion.
Kom je? - Ja.
Ik brak een hak van mijn schoen. Ik loop normaal niet rond op blote voeten.
Het waren lange dagen daar...
zelfs nog langere nachten...
Op een avond kon ik de slaap niet vatten.
Ik zag het...
Ik kon niet slapen.
Ik wou thee gaan zetten.
Wil je ook een kop? - Nee, dank je.
Melk? Honing? - Met honing, alsjeblieft.
Ik hoop dat je van vliegen in je honing houdt.
Toch maar niet, dan.
Je moet het een beetje laten trekken.
Trekken? - Weken.
Ik weet het niet. Er is een goede manier van thee zetten.
Waar ik vandaan kom, willen ze hem enkel 'heet'.
Je hebt gelijk.
Jij bent een zeeman? - Een matroos.
Ik hoop dat je mij niet onbeschoft vindt, maar ik moet het vragen...
ben je niet wat oud om op een boot te werken?
Er is geen leeftijdslimiet, zolang je het werk maar kan doen.
En je hebt problemen met slapen? Dank je.
Dat wist ik zelf niet eens. Ik sliep altijd als een baby.
lets hield me wakker.
Mijn vader was op zijn 80ste overtuigd dat hij zou sterven in zijn slaap.
Hij limiteerde zichzelf tot het doen van korte dutjes.
En hij was zo vastberaden dat hij de dood zou foppen.
Deed hij dat? - Wat?
Sterven in zijn slaap?
Hij stierf in zijn favoriete stoel, terwijl hij naar zijn favoriete programma op de radio luisterde.
Hij moet iets hebben geweten.
Mijn man is de Engelse minister van handel. En we zijn hier al veertien maanden.
Grote God! - We hadden naar Peking moeten gaan.
Maar.. dat scheen nooit te lukken.
- Ben jij wel eens in het Verre Oosten geweest? - Nee. Ik ben nooit ergens geweest.
Buiten de havens dan.
Waar kom je vandaan? - Uit New Orleans, Louisiana.
ik wist niet dat er nog een ander was.
Ze vertelde mij over alle plaatsen waar ze was geweest,
en wat ze gezien had...
en we praatten tot het krieken van de dag.
Toen gingen terug naar onze kamers, naar onze eigen levens.
En iedere nacht ontmoetten wij elkaar weer in de lobby.
Een hotel in het midden van de nacht, kan een magische plek zijn.
Een muis liep... en stopte...
De radiator siste, het gordijn bewoog in de wind.
Er is iets vredigs en comfortabels, als je weet dat de mensen die je liefhebt in hun bed liggen.
waar niets hen kwaad kan doen...
Elizabeth en ik vergaten de tijd in de nacht, tot net voor zonsopgang.
Volgens mij heb ik je de verkeerde indruk gegeven.
Excuseer?
Getrouwde vrouwen zitten normaal niet
in het midden van de nacht met vreemde mannen in hotels.
Ik zou niet weten wat een getrouwde vrouw wel of niet doet.
Slaapwel.
Moermansk...
'Ik heb iemand ontmoet en ben verliefd geworden'.
Mama...
Ik was meer dan zestig jaar oud... - Hield je van hem, mama?
Wat weet een meisje van de liefde?
- Ik ben niet aangekleed. - Je ziet er prima uit, gewoon zoals je bent.
Verknoei geen tijd met wijn of kaas te bestellen
want dat is zo gewoontjes hier, in vergelijking met
de kaviaar en de wodka.
Subliem. En meer dan genoeg.
Dus...
Smaak het. En eet niet alles ineens op.
Op die manier blijft er niets over om van te genieten.
En neem nu een slok van de wodka, terwijl het nog in je mond is.
Je bent nog nooit met veel vrouwen geweest, of wel?
Niet op zondagen.
Je hebt nooit eerder kaviaar gehad? - Nee, mevrouw.
Toen ik negentien was, probeerde ik de eerste vrouw zijn
om het Kanaal over te zwemmen.
Echt?
De stroming was die dag zo sterk,
dat ik met iedere slag die ik deed, werd ik er twee teruggeduwd.
Ik was wel 32 uur in het water. En toen ik 3 km van Calais af was,
begon het te regenen.
Toen ik echt niet verder kon, stopte ik.
Ik ben gewoon gestopt.
En iedereen vroeg me of ik het nog eens ging proberen?
Waarom zou ik niet?
Maar ik heb het nooit gedaan.
Eigenlijk heb ik daarna nooit iets gedaan met mijn leven.
Je handen zijn zo koud.
Ik kan de wind op je wang voelen.
Ik ben bang dat het spookuur is.
Dit was de eerste keer dat een vrouw mij kuste.
Het is iets dat je nooit vergeet.
Benjamin! - Je maakt dat ik me jonger voel.
Jij laat me ook jaren jonger voelen.
Ik wou dat ik het was.
Er is zoveel veranderd. Ik zou al mijn fouten terugdraaien.
Welke fouten?
Ik bleef wachten.
Ik dacht dat ik iets zou doen om dingen te veranderen.
lets doen.
Je krijgt het nooit meer terug. Het is gewoon zonde...
verspilde tijd...
Als we een verhouding krijgen,
mag je me nooit aankijken gedurende de dag.
En we gaan altijd uiteen voor de zon opkomt.
En we zullen nooit zeggen: 'Ik hou van jou'.
Dat zijn de regels.
Heb je het koud? - Ik bevries.
Zij was de eerste vrouw die ooit van mij hield.
Waarom slaan we niet wat over.
Ik ben blij dat hij iemand had die hem warm hield.
Ik kon niet wachten om haar weer te zien.
We zagen elkaar elke avond... en gebruikten steeds dezelfde kamer.
ledere keer, leek nieuw en anders...
Kom hier.
Elizabeth...
Goedenacht.
Tot op een nacht...
7 december 1941. een dag tussen man en vertrouweling.
Het gaat over de nabije toekomst,
waarschijnlijk ook nog verder.
Er is een verandering van de plannen.
Zoals je wel of niet weet,
hebben de Japanners Pearl Harour gebombardeerd.
Frank D. Roosevelt zei dat we allemaal ons steentje moeten bijdragen.
De Chelsea is opgeëist om te dienen in de US Navy.
Om te repareren, te bergen en te redden.
Als er iemand niet naar de oorlog wil, dan is het nu de tijd om dat te zeggen.
Als je eenmaal voet hebt gezet op die boot, dan zit je bij de Navy, vriend.
Ik had met je willen spreken, Mike.
Het gaat niet goed met mijn vrouw. Ik wil haar graag nog een keer zien.
Het staat je vrij om op elke mogelijke manier naar huis te gaan, meneer Mayes.
Wie gaat er koken als hij vertrekt?
Voedselvergiftiging is een van de hoofdoorzaken van sterven op zee.
Direct na het onjuist gebruik van veiligheidsmaterieel.
Ik kan wel koken, kapitein. Ik doet het mijn hele leven al.
Ja dat weet ik.
Je bent een beetje te wispelturig voor de oorlog, Benjamin.
Ik neem elke man die de Japanners en de moffen op hun donder kan geven.
Dat is het! Pak je spullen, we gaan naar de oorlog, heren!
Ze had een briefje achtergelaten.
Ze schreef: 'het was leuk je te ontmoeten'. En dat was alles.
Het was geen oorlog zoals een van ons had verwacht.
We sleepten alleen maar vernietigde schepen, en een hoop oud ijzer.
Als er een oorlog was, zagen wij hem niet.
Er werd ons een man toegewezen.
Chef Connor hield van de Navy maar het meeste hield hij van Amerika.
Er is geen ander land ter wereld. Wanneer je Amerika spelt, A.M.E.R.I.K.A...
Hij heette Dennis Smith en was een volbloed Cherokee.
Zijn familie was al meer dan 500 jaar Amerikaan.
Het zijn pacifisten. Ze vechten allemaal met een geweten.
Waar zouden we zijn als iedereen reageerde naar hun geweten?
Een beetje rustig, chief.
Ik hield je in de gaten. Je lijkt betrouwbaar. Als mij iets overkomt...
wil je dan zorgen dat mijn vrouw dit krijgt?
Hij had mij al zijn soldij gegeven.
Hij had er geen cent van uitgegeven.
Ik wil dat mijn familie weet dat ik aan hen denk.
ledereen aan dek!
Zorg dat je boven bent, luie klootzakken!
De oorlog had ons eindelijk gevonden.
Alles stuurboord!
Pleasant, naar dat licht!
Het transport bevatte 1300 man en werd gesplitst door torpedo's.
Wij kwamen als eerste aan op de plek.
Stop de motoren!
Alles stoppen!
Wij waren het enige geluid.
Mannen!
Die hebben ze wel goed geraakt.
Mannen, blijf daar!
Wat?
Is dat de laatste?
Kapitein!
Ze doorzeefden me!
Geef me je hand.
Het komt wel goed, kapitein.
Er is een mooie plek voor jou in de hemel. Een mooie plek...
Misschien kijken ze daar wel niet zo nauw naar hoe het is gegaan...
Ik zou zweren dat het het lot is.
Maar als het aan het einde komt...
moet je het laten gaan.
Kapitein...
1.328 mannen stierven die dag.
Ik zei vaarwel tegen de Cherokee, Dennis Smith,
en John Grimm, die gelijk kreeg dat hij daar zou sterven.
Ik stuurde Pleasant Curtis zijn vrouw het geld.
Ik zei vaarwel tegen de tweeling, Vic Brody...
...en tegen Mike Clark, kapitein van de sleepboot 'Chelsea'.
En ik nam afscheid van al die andere mannen,
die hun eigen dromen hadden.
Al die mannen die vertegenwoordiger wilden worden, dokters,
advocaten en indianenopperhoofd.
Volgens mij kan ik het wel repareren.
Hierbuiten, leek de dood niet natuurlijk.
Ik heb nooit een kolibrie zover over de zee gezien...
ervoor of sinds.
En in mei 1945, toen ik 26 jaar oud was
Kwam ik thuis.
Queenie? - Ja.
Lieve help! Je bent thuis!
God, je kwam terug!
Laat me je bekijken. - Wie is dat, mama.
Het is je broer, Benjamin.
Ik wist niet dat hij mijn broer was. - Jij weet nog veel niet, kind.
Ga verder vegen, was je handen en kom met helpen met de tafel.
Vooruit nu.
Het lijkt of je herboren bent.
Je lijkt jonger dan in de lente.
Ik denk dat de priester die zijn handen op je legde, je een tweede leven gaf.
Ik wist het toen ik je zag. Je was speciaal.
Mijn knieën doen pijn omdat ik er elke avond op gelegen heb.
En vroeg aan God: 'Heer, breng hem veilig naar huis'.
Weet je nog wat ik je zei?
Je weet nooit wat er zal gebeuren. - Dat is juist. Ga zitten.
Heb je iets geleerd dat je kunt vertellen?
Ik heb wel wat gezien. - Je hebt pijn gezien.
Wat vreugde ook?
Tuurlijk, zeker wel. - Dat is wat ik wil horen.
Kijk jezelf eens. - Waar is Tizzy?
Oh schatje...
Mr Weathers stierf in zijn slaap in april.
Mama, het spijt me zo. - Maak je daarover geen zorgen, schat.
Er zijn er nog maar een stuk of twee over. Ze zijn nog vrij nieuw.
Ze wachten op hun beurt net als iedereen.
Ik ben zo blij dat je terug thuis bent.
We moeten nu een vrouw en een nieuwe baan voor je zoeken.
Kom maar met me mee.
Benjamin! Je verspilt je tijd.
Ze is stokdoof. En jij verblijft in de oude kamer van Mrs. DeSeroux,
Je bent te groot om bij iemand op de kamer te slapen.
Er is iets vreemds met thuiskomen.
Het ziet er hetzelfde uit, ruikt hetzelfde, voelt hetzelfde aan.
Heb ik je ooit verteld dat ik zeven maal geraakt ben door de bliksem?
Eens zat ik gewoon in mijn truck.
Je realiseert wat er verandert en dat ben jij.
En op een morgen, niet lang nadat ik terug was...
Excuseer, is Queenie hier?
Daisy?
Ik ben het, Benjamin. - Benjamin?
Oh mijn god!
Natuurlijk ben jij het! Benjamin!
Hoe gaat het met je...
Het is al zolang geleden en ik wil zoveel weten...
Sinds wanneer ben je terug? - Een paar weken geleden.
Ik heb met Queenie gesproken, ze zei dat je in de oorlog zat,
ergens op de zee, we waren zo bezorgd om je.
Ik ben in orde.
Bekijk je eens. Je bent zo mooi.
Je bent gestopt met schrijven.
"Als ik had gelachen, was het een meisje... en een vrouw die haar plaats had ingenomen.
Ze was de mooiste vrouw die ik ooit had gezien. "
Prachtig.
De mooiste.
Herinner je oma Fuller?
Natuurlijk. - Ze is dood.
Ik heb er van gehoord. Het spijt me.
Ik kan het nog niet geloven dat we hier beiden zijn.
Het lijkt zo fake... Nee, nee, hoe noemen ze dat, "Het lot"?
Ken je Edgar Cayce, Het medium? - Ik denk het niet.
Hij zegt dat alles voorbestemd is... maar ik denk dat het het lot is.
Ik weet niet hoe het werkt, maar het gebeurde.
Ben je al in Manhattan geweest? Het is rechtover de rivier van mij.
Ik kan het Empire State Building zien als ik op mijn bed sta.
En jij? Waar ben jij geweest.
De laaste keer dat je schreef zat je in Rusland.
Ik wou altijd al eens naar Rusland gaan. Is het daar zo koud als ze zeggen?
Tweemaal zo koud. - Mijn God.
Je zei altijd al dat je anders was. En ik denk dat het ook zo is.
Je schreef dat je iemand had leren kennen.
Is het gelukt? - Nee...
Ken je dit nog?
Dit is de foto van de oude kangoeroe om vijf uur in de namiddag.
Wil je graag iets gaan eten?
Heb ik je ooit verteld dat ik gedanst heb voor Ballenchine?
Hij is een beroemde choreograaf. Hij zei dat ik de perfecte lijn had.
Weet je, tijdens een repetitie, viel er een danser.
Hij stak dat tussen de productie.
Kun je dat voorstellen tijdens een klassiek ballet?
Een danser die opzettelijk valt?
Er is een heel nieuw woord voor dansen. Het heet abstract.
Hij is niet de enige weet je, er is Lincoln Kirstein, Lucia Chase...
en Agnes DeMille. Ze is gewoon heel goed.
Allemaal dat op en neer spul.
Het gaat niet om de formaliteit van de dans, maar om het gevoel tijdens het dansen.
Ze vertelde over die nieuwe wereld.
Namen die niets betekenen voor mij.
Ik hoorde zelf niet veel van wat ze zei.
Het is nieuw en modern en Amerikaans. Ze verstaan onze gevoelens...
- Oh mijn god, ik ben steeds over mezelf bezig. - Nee, ik heb genoten van het luisteren.
Ik wist niet dat je rookte. - Ik ben oud genoeg.
Ik ben oud genoeg voor veel dingen.
In New York, bleven we de hele avond op...
en keken naar hoe de zon opkwam achter de huizen.
Er is wel altijd iets te doen.
Ik moet morgen terug.
Oh, zo snel? - Ik wou dat ik kon blijven.
Dansers hebben geen decor of kostuums meer nodig.
Ik kan me voorstellen om volledig naakt te dansen.
Heb je D.H. Lawrence gelezen? Zijn boeken zijn geband.
De woorden zijn zoals de liefde bedrijven.
In onze groep moet je elkaar vertrouwen.
Seks is er een groot deel van.
Veel van de dansers zijn lesbisch.
Eén vrouw wou met me slapen.
Maakt dat je van streek? - Welk gedeelte?
Dat er iemand met me wou slapen?
Veel mensen zouden met je willen slapen, je bent zo mooi.
Laten we teruggaan naar het huis, of we kunnen ergens een kamer nemen.
Je kan je jasje uitdoen.
Ik weet het niet, Daisy. Het is niet dat ik niet wil...
Ik ben gewoon een oude man.
Benjamin... Ik ben al met oudere mannen geweest.
Je gaat morgenvroeg terug naar New York. Je moet bij je vrienden zijn.
Je bent maar één keer jong. - Ik ben oud genoeg.
Daisy, niet vanavond, dat is alles.
We kunnen wat naar muziek gaan luisteren.
Ons leven wordt geleid door regels en kansen,
zelfs diegene die we missen.
Je ziet er zo mooi uit, zo verfijnd.
De orkaan gaat ons gewoon voorbijwaaien. - Dat is goed.
Ik blijf onder de dekens met mama. Ze zei dat er niets met me zou gebeuren.
Benjamin?
"De dingen begonnen te veranderen voor mij... "
Mijn haar had maar weinig grijs meer en groeide als onkruid.
Mijn reukzin werd sterker.
Mijn gehoor veel duidelijker. Ik kon verder en langer stappen.
Terwijl iedereen verouderde, begon ik jonger te worden.
Binnen.
Benjamin...
Herinner je je mij? - Tuurlijk, Mr Button.
Wat is er met je gebeurd? - Een infectie op mijn voet.
Welkom thuis, vriend.
Ik zie dat je nog steeds Sazerac met whisky drinkt. - Ik ben een man van gewoonte.
Bezoek je dat huis op Bourbon Street nog? - Al geruime tijd niet meer.
Interessante gedachte.
We gingen van 40.000 naar een half miljoen knopen per dag.
We hebben tien keer zoveel arbeiders. En we werken de klok rond.
Het is verdomd jammer.
De oorlog was goed voor de knopenindustrie.
Weet je...
Ik ben ziek. Ik weet niet hoe lang ik nog heb.
Het spijt me om dat te horen, meneer Button. - Nee...
Ik ken niet veel mensen. Ik ben nogal een eenzaat.
Hopelijk vind je het niet erg. Als het mogelijk is zou ik van je gezelschap willen genieten.
Ik zal doen wat ik kan.
Benjamin, weet jij iets van knopen?
De Buttons knopen zijn al 124 jaar in onze familie.
Mijn opa was een kleermaker. Hij had een kleine winkel in Richmond.
Na de Burgeroorlog verhuisde hij naar New Orleans,
waar mijn vader de wijsheid had om onze eigen knopen te maken.
Met zijn hulp groeide de winkel uit tot dit.
En vandaag kan ik geen steek naaien.
Dat is erg interessant.
Je hebt goed geboerd.
En hoe staan de zaken, meneer Button?
Benjamin, je bent mijn zoon.
Het spijt me dat ik het je nooit eerder vertelde.
Je bent geboren in de nacht dat de Grote Oorlog eindigde.
Je moeder stierf toen ze je baarde.
Ik dacht dat je een monster was.
Ik beloofde je moeder om ervoor te zorgen dat je veilig was.
Ik had je nooit in de steek mogen laten.
Mijn moeder?
In het zomerhuis bij Lake Pontchartrain.
Toen ik een jongen was, werd ik graag als eerste wakker.
Ik liep naar het meer om te kijken hoe de dag begon.
Het leek of ik de enige levende was.
Ik werd verliefd toen ik haar voor het eerst zag.
Je moeder heette Caroline Murphy.
Ze werkte in de keuken van je opa.
Ze kwam uit Dublin.
In 1903 kwamen Caroline en haar broers en zussen
hier in New Orleans wonen.
Ik zoek uitvluchten om naar die keuken te gaan, zodat ik haar kan zien.
25 april 1918 was de gelukkigste dag van mijn leven.
De dag dat ik met je moeder trouwde.
Waarom heb je het me niet verteld?
Het was mijn bedoeling om je alles na te laten wat ik heb.
Ik moet gaan.
Waarheen? - Naar huis.
Wat denkt hij wel?
Denkt hij dat hij kan opdagen en dat alles weer in orde komt?
En dat iedereen weer vrienden wordt?
Daar kan hij mooi op wachten, zeker weten. God is mijn getuige.
Hij liet ons 18 dollar in de nacht dat je gevonden werd.
18 dollar en een vuile luier.
Slaapwel mama. - Slaapwel, baby.
Heb ik je ooit verteld dat ik zeven keer door de bliksem geraakt werd?
Eens toen ik met mijn hond op straat aan het wandelen was.
Blind aan één oog. Ik kan nauwelijks nog horen...
Ik krijg rillingen zonder aanleiding en kan mijn gedachten er niet bijhouden.
Weet je wat?
God herinnert me eraan dat ik geluk heb dat ik nog steeds leef.
De storm komt eraan.
Word wakker...
We kleden je aan.
Het was erg gek hoe de dingen gingen...
Je kon vloeken en het lot vervloeken...
maar wanneer het einde nadert...
moet je alles loslaten.
Het is een mooi kerkhof.
Je wordt vlak naast je moeder begraven.
Jij bent mijn moeder.
Oh baby.
Ik had New York nooit gezien.
Excuseer, ik ben een vriend van Daisy. - Deze kant op.
Daisy! Daisy!
Is er iemand op zoek naar me?
Benjamin... - Dag.
Wat doe jij hier? - Ik kom je bezoeken.
En een beetje tijd met je doorbrengen als ik kan.
Ik wou dat je gebeld had.
Je verrast me.
Je stal mijn hart. - Nee. Dank je, ze zijn mooi.
Ik kon mijn ogen niet van je afhouden. Ik was gehypnotiseerd.
Dank je. Het is erg lief om dat te zeggen.
Ik moet me omkleden, want we gaan naar een feestje.
Wil je meekomen?
lemand vertelde me over een restaurant dat je misschien leuk zou vinden.
Ik heb gereserveerd, voor het geval dat.
Al de dansers gaan samen uit na de show.
Je bent welkom om mee te gaan.
Ik ga me omkleden, goed?
Dit is David. Hij danst bij het gezelschap.
Dit is Benjamin. Ik heb je over hem verteld.
Hoe maak je het?
Ik haal wat te drinken.
Jij bent een vriend van haar oma? Of iets in die trant.
lets in die trant.
Excuseer me.
Ik had geen idee dat je zou komen.
Verdorie, Benjamin...
Wat had je verwacht?
Wil je dat ik alles laat vallen? Dit is mijn leven.
Ga je naar het centrum?
Komaan...
Leef een beetje.
- Er zijn muzikanten, interessante mensen... - Je hoeft dat niet te doen. Het is mijn schuld.
Ik had moeten bellen.
Ik dacht je gewoon te verrassen.
Daisy, komaan! - Het is koud.
Hij lijkt leuk. Hou je van hem?
Ik denk het wel.
Ik ben blij voor je.
Misschien zie ik je thuis wel.
Oké.
Ik heb genoten van de show!
Hij kwam me vertellen dat zijn vader gestorven was.
Dat kon je niet weten. - Ik was 23 jaar.
Ik gaf er gewoon niet om.
Wat heb je daarna gedaan? - Er liggen wat foto's daar,
ik denk in mijn koffer.
Ik was op mijn hoogtepunt als danseres.
Gedurende vijf jaar
heb ik overal gedanst.
Londen, Wenen, Praag...
Ik heb deze nooit gezien.
Mama, je hebt nooit gepraat over je dansen.
Ik was de enige Amerikaanse die uitgenodigd was om te dansen met het Bolsjoi.
Het was wonderbaarlijk.
Maar Benjamin was nooit ver uit mijn gedachten.
Ik betrapte mezelf op het zeggen van...
Slaapwel, Benjamin.
Slaapwel, Daisy. - Zei hij dat?
'Het leven was niet zo gecomplimeerd.
Als je wil, kan je zeggen dat ik iets aan het zoeken was... '
Benjamin, Mrs. La Tourneau is net overleden.
Mr Benjamin Button? - Dat ben ik.
Goededag. - Ja, meneer.
Daisy Fuller. - Een ogenblikje.
Ga even zitten. - Zeker.
Soms stevenen we op een aanrijding af en we weten het gewoon niet.
Of het per toeval is of door ontwerp, we kunnen er niets aan doen.
Een vrouw in Parijs was op weg om te gaan winkelen.
Maar ze was haar jas vergeten. En ging terug om hem te halen.
Toen ze haar jas had, ging de telefoon over,
dus stopte ze om op te nemen en praatte even.
En terwijl de vrouw aan de telefoon was, repeteerde Daisy voor een optreden.
En tijdens het repeteren, ging de vrouw van de telefoon
naar buiten voor een taxi.
Een taxichauffeur had net een klant afgezet
en was gestopt voor een kopje koffie.
En heel die tijd was Daisy aan het repeteren.
Die taxichauffer die eerder die klant had afgezet,
en een kop koffie was gaan halen, had de vrouw opgepikt die ging winkelen
en haar andere taxi had gemist.
De taxi moest stoppen voor een man die overstak
die op weg was naar zijn werk en vijf minuten later vertrokken was dan normaal,
omdat hij zijn wekker vergeten te zetten was.
Toen die man de straat overstak,
was Daisy klaar met repeteren en nam een douche.
En terwijl Daisy douchte,
wachtte de taxi op de vrouw die een pakje ging ophalen,
dat nog niet verpakt was, omdat het meisje dat het normaal verpakt
haar relatie verbroken had de avond voordien en het vergeten was.
Het pakje was verpakt, en de vrouw was terug in de taxi,
en werd geblokkeerd door een bestelwagen,
en dat terwijl Daisy zich omkleedde.
De bestelwagen reed weg, en de taxi kon verder,
terwijl Daisy als laatste klaar was,
wachtte op een van haar vrienden die een veter had gebroken.
Terwijl de taxi wachtte voor een verkeerslicht,
kwamen Daisy en haar vriendin langs achter uit het theater.
En als er maar één ding anders geweest,
als die schoenveter niet was gebroken,
of die bestelwagen enkele momenten vroeger was vertrokken
of als dat pakje al verpakt was,
omdat het meisje niet gebroken had met haar vriend,
of die man zijn alarm had gezet,
en vijf minuten vroeger was vertrokken.
Of als die taxichauffeur niet had gestopt voor een koffie.
Of als de vrouw haar jas niet vergeten was en zo een eerdere taxi kon nemen.
Dan had Daisy gewoon kunnen oversteken, en reed de taxi gewoon voorbij.
Maar het leven is wat het is,
een serie van elkaar doorkruisende levens en incidenten.
Buiten iemands controle, reed die taxi niet voorbij,
en die chauffeur was even verstrooid.
Daisy!
En die taxi raakte Daisy.
Daisy! Help!
En haar been was verbrijzeld.
Daisy...
Wie heeft het je verteld? - Je vriendin.
Dat is heel aardig van je om van zover te komen om te kijken of ik in orde ben.
Je zou hetzelfde doen voor mij.
Mijn god...
Bekijk je eens.
Je bent perfect.
Ik wou dat je niet gekomen was.
Ik wil niet dat je me zo ziet.
Haar been was op vijf plaatsen gebroken
en met therapie en tijd, zal ze misschien terug kunnen lopen,
maar ze zal nooit meer dansen.
Ik ga je mee naar huis nemen.
Ik wil voor je zorgen. - Ik ga niet terug naar New Orleans.
Dan blijf ik hier in Parijs.
Begrijp je het niet? Ik wil je hulp niet.
Ik weet dat ik zelfmedelijden heb, maar ik wil niet bij je zijn.
Ik heb je dat in New York proberen te vertellen, maar je wilde niet luisteren.
- Je kunt van gedachte veranderen. - We zijn geen kleine kinderen meer, Benjamin.
Blijf gewoon uit mijn leven.
Ik was erg wreed. Hij begreep het niet.
Ik kon hem mij zo niet laten zien.
Ik ben niet meteen weggegaan.
Ik ben een tijdje in Parijs gebleven om naar haar te zoeken.
Ik heb dat nooit geweten.
Haal de verpleegster.
Ik leerde mezelf om weer te lopen.
Ik heb de trein naar New Orleans genomen.
Laten we even kijken.
Dat is normaal. Polsslag vertraagt, ze heeft moeite met ademhalen.
Alles goed met je? - Ja.
Hij zegt: 'Ik ben terug naar huis gegaan'. En dan zijn veel pagina's eruit gescheurd.
Ik luisterde naar het geluid van het huis. Ik heb dat eerder gelezen.
Hij heeft er iets op gemorst, waardoor het moeilijk te lezen.
lets over 'zeilen'. Zegt je dat wat?
Ik leerde zeilen op een oude boot van mijn vader, van het strandhuis.
Ik kan niet liegen.
Ik heb genoten van het gezelschap van een tweetal vrouwen...
Of misschien drie.
Maak je niet druk, Sam. Ik ben er morgen weer.
Mama?
En in het voorjaar van 1962...
...kwam ze terug.
Wil je weten waar ik ben geweest? - Nee.
Hoe komt het dat je niet hebt geschreven? Gewoon zomaar verdwijnen?
Ik moest dat voor mijzelf doen. - Ik wist niet dat je zo egoïstisch was.
Ik hoop dat ik het niet fout heb.
Ik heb het gewoonlijk niet fout over mensen.
Welterusten, mam. - Welterusten, schatje.
Heb nog veel plezier.
Je hebt nog geen twee woorden gezegd. - Ik wil het niet verpesten.
Slaap met me. - Absoluut.
Ik heb haar gevraagd om met me weg te gaan.
We zeilden naar de Golf, langs de kust van Florida.
Ik ben zo blij dat we elkaar niet hadden gevonden toen ik 26 was.
Waarom zeg je dat? - Ik was zo jong,
en jij was zo oud. Het gebeurde zoals het had moeten gebeuren.
Ik heb van elk moment dat ik had genoten.
Ik wed dat ik hier langer kan blijven dan jij.
Ik wed dat je dat kunt.
Ik heb iedere dag meer rimpels, dat is niet eerlijk.
Ik hou van je rimpels. Ook.
Hoe voelt het om jonger te worden?
Ik kan het niet echt zeggen. Ik kijk altijd door mijn eigen ogen.
Hou je nog steeds van me als mijn huid ouder wordt en verzakt?
Hou je nog steeds van me als ik jeugdpuistjes heb?
Als ik in bed plas?
Als ik bang ben voor wat er onder de trap zit.
Waar denk je aan?
Ik dacht dat niets blijft duren...
en hoe jammer dat is.
Sommige dingen blijven duren.
Welterusten, Daisy. - Welterusten, Benjamin.
Mama?
Wanneer heb je papa ontmoet? - Enige tijd daarna...
Heb je hem over die Benjamin verteld? - Hij weet genoeg, lieverd.
Mama!
Queenie!
Hallo?
Hallo, Mrs. Carter. Ik ben Benjamin. Waar is iedereen?
Oh, Benjamin. Queenie is overleden.
Het spijt me zo.
Het spijt me voor uw verlies. Ze was een geweldige vrouw.
We hebben haar naast haar geliefde Mr. Weathers begraven.
Zo hadden we herinneringen aan onszelf. Hij verkocht het huis van mijn vader aan Esplanade
Het is een prachtige oude plek, lieverd.
Ik denk dat we hier erg gelukkig worden.
Je hebt een lange familiegeschiedenis. - Ze horen bij het huis.
Kom op.
Je moet de woonkamer zien.
We hebben ons een duplexwoning gekocht.
Ik hield van dat huis.
De reuk van brandhout...
Stop niet, lieverd.
Het was een van de gelukkigste momenten in mijn leven.
We hadden geen meubels.
We picknickten in de woonkamer.
We aten als we honger hadden. Bleven de hele nacht op, als we dat wilden.
Het werd nooit eentonig.
We gingen naar bed en werden op dezelfde tijd wakker.
We leefden op die matras.
Onze buurvrouw, Mrs. Van Dam was een fysiotherapeute.
We woonden vier straten van een openbaar zwembad af.
Je kunt misschien nog een paar jaar hebben.
Je hebt iets zo bijzonder gekozen om te doen, zo uniek.
Er was maar een korte tijd dat je het kon doen.
Zelf als het nooit was gebeurd,
ben je nog steeds op dezelfde plek waar je nu bent.
Ik hou er niet van om oud te worden.
Ze hebben er teveel chloor in gedaan.
Ik beloof je dat ik nooit meer zelfmedelijden zal hebben.
En ik denk dat ze toen besefte...
dat niemand van ons voor altijd perfect is.
Ze heeft vrede gevonden.
Ze opende een studio en leerde jonge meisjes dansen.
Lange rek. Draai je om.
En spot, spot, spot. Uitstekend!
Prettige avond.
Je bent nog steeds prachtig om te zien.
Dansen gaat allemaal over de lijn.
De lijn van je lichaam.
Vroeg of laat verlies je die lijn, en je krijgt ze nooit meer terug.
Ik ben erachter gekomen dat jij in 1918 bent geboren,
49 jaar geleden... ik ben 43.
We hebben bijna dezelfde leeftijd...
we ontmoeten elkaar in het midden. - We hebben elkaar eindelijk ingehaald.
Wacht...
Ik wil ons herinneren zoals we nu zijn.
Ik ben zwanger.
Ik zou zweren dat een zuster zich liet ontglippen dat het een jongetje wordt.
Maar ik denk dat het een meisje wordt.
Ik weet dat je bang bent.
Ik verberg het niet. - Oké.
Wat is je grootste angst? - Dat de baby zoals ik wordt geboren.
Dan hou ik er nog meer van.
Goed. Hoe kan ik een vader zijn, als ik een andere richting opga?
Het is voor een kind niet eerlijk. Ik wil niemand tot last zijn.
Wij eindigen allemaal in luiers.
Ik zorg dat het gaat lukken.
Ik wil dit en wil het met jou.
Ik wil dat je alles krijgt wat je wilt. Alles.
Ik weet alleen niet hoe we dit kunnen verenigen.
Zeg je tegen een blinde man dat hij geen kinderen kan krijgen?
Alsjeblieft.
Je bent een vader zolang je dat kunt zijn. Ik ken de consequenties en accepteer ze.
Van je houden is alles waard voor mij.
Ik moet gaan plassen.
De oudste vrouw die ooit de het Engelse Kanaal overzwom, komt vandaag in Calais aan.
Hou het.
.. vierendertig uur, tweeëntwintig minuten en veertien seconden...
De 68 jaar oude Elizabeth Abbott, arriveerde om 5u38.
Uitgeput maar blij.
Mrs Abbott, kunt u dit in woorden omschrijven?
Ik denk... dat alles mogelijk is.
Goed? - Ja, dank u wel.
Ben je klaar?
Ja.
In de lente, op een doodgewone dag...
Ik ben over een uur terug.
Lieverd?
Bel een ziekenwagen.
De baby komt eraan.
Ik heb een ziekenwagen nodig. - De baby komt eraan.
ledereen maakt het goed. Het is een gezond meisje.
Hoi.
Ze is bevallen van een meisje van 2,380 kg.
Laten we haar tenen tellen.
Ze is perfect.
En we hebben haar naar mijn moeder genoemd. Caroline.
Is die Benjamin mijn vader?
En op deze manier vertel je het me?
Excuseer me.
...al de tekens zijn er voor een grote storm,
mogelijk zelfs tot categorie 5.
Ik weet dat het moeilijk is, maar je mag hier niet roken.
Niemand weet precies waar hij zal toeslaan.
Je groeide zoals de dokter had beloofd. Normaal en gezond.
Je moet voor haar een echte vader zoeken.
Waar heb je het over?
Ze heeft iemand nodig met wie ze oud kan worden.
Ze leert aanvaarden wat er ook gebeurt. Ze houdt van je.
Lieverd, ze heeft een vader nodig, geen speelkameraad.
Ligt het aan mij? - Natuurlijk niet.
Zit mijn leeftijd je dwars?
Natuurlijk niet. - Is dat wat je wilt zeggen?
Je kunt ons niet allebei opvoeden.
Het was je eerste verjaardag...
We hadden een feestje voor je. Het huis zat vol met kinderen.
Alles goed met je? - Hoi, man.
Voor je het weet zitten ze op de middelbare school.
Ik heb het zomerhuis aan het Lake Pontchartrain verkocht.
Ik verkocht Buttons Knopen.
Ik verkocht mijn vader zijn zeilboot en zette alles op een spaarrekening.
Zodat jij en je moeder een goed leven konden hebben.
Ik vertrok. Eer je me zou kunnen herinneren.
Ik ben weggegaan met enkel de kleren die ik aanhad.
Ik wil dit nu niet lezen.
Kun je me vertellen waar hij heenging?
Ik zou het echt niet weten.
Deze is voor mij.
1970. Ik was twee. Van harte gefeliciteerd. Ik wilde dat ik je en nachtzoen kon geven.
Ze zijn allemaal voor mij.
Vijf. 'Ik wou dat ik je voor de eerste dag mee naar school kon nemen. '
Zes.
'Ik wou dat ik daar kon zijn om je piano te leren spelen. '
1981, 13 jaar.
'Ik wou dat ik je kon vertellen om niet achter jongens aan te gaan. '
'Ik wou dat ik je kon vasthouden als je liefdesverdriet had. '
'Ik wou dat ik je vader kon zijn. '
Niets wat ik ooit heb gedaan kan dat vervangen.
Ik denk dat deze uit India komt.
Voor wat het waard is. Het is nooit te laat...
of in mijn geval, te vroeg,
om te zijn wie je ooit wilde zijn.
Er is geen tijdslimiet, begin wanneer je maar wilt.
Je kunt veranderen of dezelfde blijven. Er zijn hiervoor geen regels.
We kunnen er het beste of het slechtste van maken.
Ik hoop dat je er het beste van maakt.
Ik hoop dat je dingen ziet die je verbijsteren.
Ik hoop dat je dingen voelt die je nooit eerder hebt gevoeld.
Ik hoop dat je mensen ontmoet met een andere kijk.
Ik hoop dat je een leven leeft waarop je trots kunt zijn.
en als erachter komt dat het niet zo is, hoop ik dat je de kracht hebt,
om weer opnieuw te beginnen.
Het is al lang geleden.
Ik zie jullie volgende donderdag.
Oh, prettige avond, lieverd.
Het spijt me, we gaan sluiten.
Kan ik je helpen?
Ben je hier om iemand op te halen?
Waarom ben je teruggekomen?
Mam?
Mam!
Ben je al klaar?
Mam, wat is er?
Ik hoorde een zielig verhaal over een wederzijdse vriend,
die we een lange tijd niet meer hadden gezien.
Caroline, dit is Benjamin. Je kende hem toen je nog een baby was.
Hoi. - Hoi.
Het spijt me, ik dacht dat je al klaar was.
Dit is een vriend van mijn familie. Benjamin Button,
dit is mijn man, Robert. - Hoe gaat het met u?
Aangenaam.
Het was prettig kennis met u te maken.
We wachten in de auto. - Goed.
Tot ziens. - Ik sluit alleen nog af.
Ze is prachtig, net als haar moeder.
Danst ze? - Niet erg goed.
Dat heeft ze dan van mij. - Ze is een lieve meid.
Ze schijnt een beetje verloren te zijn. Maar wie is dat niet met 12 jaar?
Ze doet me veel aan je denken.
Mijn man is een weduwnaar... was een weduwnaar.
Hij is een ongelofelijk vriendelijke, stralende en avontuurlijke man.
Hij is een geweldige vader. - Mooi.
Jij was zoveel jonger. - Alleen maar aan de buitenkant.
Je had gelijk.
Ik kon jullie beiden niet opvoeden.
Ik ben niet zo sterk.
Waar logeer je?
Wat ga je doen?
Ik verblijf in het Pontchartrain Hotel in de hoofdstraat.
Ik weet niet wat ik ga doen. Maar...
Ze wachten.
Ik herinner me dat. Hij was het.
De orkaan verandert van richting, hij kan snel aan land komen.
Moet ik iets doen?
Er worden voorbereidingen getroffen om mensen te verhuizen, maar is het aan u.
Nee, nee. we blijven. - Ik laat u weten als er veranderingen zijn.
Die avond, terwijl ik daar zat en me afvroeg waarom ik terug was gekomen,
werd er op de deur geklopt.
Kom binnen.
Alles goed me je?
Het spijt me maar ik weet niet wat ik hier kom doen.
Niets blijft duren.
Ik ben nooit gestopt met van je te houden.
Benjamin, ik ben een oude vrouw.
Sommige dingen vergeet je nooit.
Welterusten, Benjamin.
Welterusten, Daisy.
Zoals ik wist dat ik dat zou doen...
keek ik hoe ze wegging.
Was dat het laatste dat hij had geschreven?
Lang nadat je vader overleed, kwam er een telefoontje.
Hallo? Ja, daar spreekt u mee.
Het spijt me, ik begrijp het niet.
Het is het huis op de hoek.
Kom binnen.
Ik ben Daisy Fuller.
Ik ben David Hernandez, van de kerk van New Orleans, afdeling kinderwelzijn.
Hij woonde in een onbewoonbaar verklaard huis.
De politie heeft dit bij hem gevonden. Zijn adres en uw naam staan erin.
Hij was in erg slechte gezondheid. Hij is naar het ziekenhuis gebracht.
Hij schijnt niet te weten, wie of waar hij is. Hij is erg in de war.
Ik vertelde tegen Mr. Hernandez dat Benjamin een van ons is.
Als hij een plek heeft om te wonen, dan kan hij hier verblijven.
Benjamin.
Je speelt prachtig.
Het lijkt of hij niet aangeraakt wil worden. Hij komt in en gaat uit de staat van herkenning,
De dokters zeggen dat als ze niet beter zouden weten dat het begin van dementie is.
Weet je wie ik ben?
Ik ben Daisy.
Ik ben Benjamin.
Het is leuk kennis met je te maken, Benjamin.
Vind je het erg als ik bij je kom zitten?
Ik vind het mooi als je speelt.
Ken ik je?
Ik kwam iedere dag langs om er zeker van te zijn dat het goed met hem ging.
Denk je dat ik niet weet waar je mee bezig bent? Jullie zijn leugenaars!
Hij gelooft niet dat hij net zijn ontbijt heeft gehad.
Waarom kijken we niet of we iets anders voor je kunnen vinden om te doen.
Ik heb het gevoel dat ik me veel dingen niet meer kan herinneren.
Zoals wat, schatje?
Het is net of ik een leven heb gehad.
En ik kan me niet meer herinneren wat het was.
Het is goed. Het geeft niet als je dingen vergeet.
Vaak vergat hij wie en waar hij was.
Het was niet makkelijk.
Benjamin! - Ik kan alles zien!
Ik kan de grote rivier zien. - Dat klopt, je kunt alles zien, lieverd.
Ik kan het kerkhof zien waar mama begraven is en nog veel meer.
Ik wil dat je naar beneden komt. - Wat als ik kan vliegen?
Ik heb een man gekend die kon vliegen.
Kom naar beneden en ik vertel je alles over hem.
Laat iemand naar boven gaan.
Hij was vijf toen ik daarheen verhuisde.
Dezelfde leeftijd als ik toen ik hem ontmoette.
Dit is de foto van de oude 'Man Kangoeroe' om vijf uur in de middag.
Hij heeft van die prachtige achterpoten.
De dagen gingen voorbij terwijl ik keek hoe hij vergat om te lopen en...
...en om te praten. Ik ben Daisy.
Kun je Daisy zeggen?
In 2002, hebben ze een nieuwe klok in het treinstation gezet.
En in de lente van 2003...
keek hij me aan.
En ik wist dat hij wist wie ik was.
En toen sloot hij zijn ogen, alsof hij ging slapen.
Ik wou dat ik hem had gekend.
Nu doe je dat.
Mam, ik denk dat ik even moet gaan kijken wat er aan de hand is.
Welterusten, Benjamin.
Sommige mensen zijn geboren om bij een rivier te gaan zitten...
Sommige worden door de bliksem getroffen.
Sommige hebben een oor voor muziek...
Sommige zijn artiest...
Sommige zwemmen...
Sommige kennen knopen..
Sommige kennen Shakespeare...
Sommige zijn moeders...
En sommige mensen dansen.