Posterunkowy Nicholas Angel. Urodzony w Londynie.
Kończy socjologię i nauki polityczne.
Wstępuje do szkoły policyjnej.
Odnosi sukcesy w ćwiczeniach praktycznych,
zwłaszcza z pacyfikacji i rozpędzania zamieszek.
Ma znakomite wyniki na egzaminach końcowych.
Szkołę kończy z wyróżnieniem.
Wstępuje do londyńskiej policji.
Szybko zdobywa szacunek lokalnej społeczności.
Trzeba myśleć.
Rozwija umiejętności w zakresie prowadzenia pojazdów,
w tym jednośladów.
Angażuje się w liczne zajęcia dodatkowe.
Jego rekordu na 100 m do dziś nie pobił nikt z londyńskiej policji.
Przydzielony do jednostki szybkiego reagowania SO19.
Po operacji "Młócka" otrzymuje medal za odwagę.
W ciągu ostatniego roku nagradzany dziewięciokrotnie.
Ma największą liczbę aresztowań w całej londyńskiej policji.
Trzykrotnie raniony na służbie.
Ostatni raz w grudniu, przez bandytę przebranego za Mikołaja.
- Witaj, Nicholas. - Sierżancie.
- Jak ręka? - Wciąż trochę sztywna.
Na akcjach bywa gorąco.
Zakręć się za spokojną, biurową robotą. Jak ja.
Moim biurem jest ulica.
Fakt.
Ta statystyka aresztowań. 400% średniej.
Wielki talent i pracowitość. Czas to wreszcie docenić.
- Awansujemy cię na sierżanta. - Rozumiem.
W Sandford, Gloucestershire.
- Gdzie, proszę? - W Sandford, Gloucestershire.
- Na prowincji? - Uroczo, prawda?
A nie ma etatu w Londynie?
Nie.
- Mogę tu zostać jako posterunkowy? - Nie.
- Mam w ogóle wybór? - Nie.
Ale mnie się tu podoba.
Zawsze chciałeś się wynieść na wieś.
- Za jakieś 20 lat. - A tu proszę.
Mówiłem panu o tym?
Tak. Dokładnie pamiętam:
"Chciałbym się kiedyś wynieść na wieś, Janine".
Chcę rozmawiać z inspektorem.
Powie ci dokładnie to samo,
co ja.
- Witaj, Nicholas. Jak ręka? - Wciąż trochę sztywna.
- A w domu? - Słucham?
Co u Janine?
Rozstaliśmy się.
- To gdzie mieszkasz? - W koszarach.
- Z rekrutami? - Tak. Na walizkach.
Nie trzeba się pakować.
Dajemy ci świetną pracę. Do tego uroczy domek.
W słodkiej mieścinie, wybranej Miasteczkiem Roku,
sam nie wiem, ile razy. Będzie ci tam dobrze.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Tak.
Dziękuję, tak.
Nie, przykro mi. Muszę...
- Uderzyć wyżej? - Niestety.
Ma się tym zająć sam nadinspektor?
Tak.
Chcesz, żeby tu przyszedł?
- Tak. - Dobra.
Kenneth!
- Cześć, Nicholas. Jak ręka? - Wciąż trochę sztywna.
- Panie nadinspektorze. - Siedź.
Wiem, co chcesz powiedzieć.
Robisz nam krecią robotę.
Słucham?
Doceniamy twoje wysiłki,
ale nie służą one pozostałym.
O pracy zespołowej słyszałeś?
Nie jesteś szeryfem Londynu.
Nie możemy ci pozwolić
na takie wyniki.
Wszystkich nas pozwalniają.
Z całym szacunkiem,
- nie może mnie pan wygnać. - Mogę. Jestem nadinspektorem.
Jednego nie wzięliście pod uwagę.
Co na to powie "zespół".
POWODZENIA
- Halo. - To ja.
Wiem. Jestem w pracy.
Wiem. Jestem pod drzwiami.
Jak sytuacja?
Już to omawialiśmy.
Pytam tu, na miejscu.
Dwoje ludzi. Ślady walki.
Kompletne pobojowisko.
- Mówisz o miejscu zbrodni? - Czego chcesz?
Muszę ci coś powiedzieć. To nie na telefon.
Janine, przenoszą mnie. Wyjeżdżam na jakiś czas.
Nie jestem Janine.
Janine, przenoszą mnie. Wyjeżdżam na jakiś czas.
Wiem, Bob mówił.
Cześć.
Chciałem ci sam powiedzieć.
Nie możemy być dla siebie mili?
Mieliśmy się pobrać.
Wybrałeś swoje siły szybkiego reagowania.
Już się nie mówi "siły".
Za wiele w tym przemocy.
Widzisz? Obchodzi cię tylko praca.
Nieprawda.
I to twoje geranium.
- To skrzydłokwiat. - Nie umiesz się wyłączyć.
Musisz znaleźć sobie kogoś, kto będzie ważniejszy od pracy.
Poza tym to ty chciałeś zrobić sobie przerwę.
Tak, ale to z poczucia winy.
Muszę ci coś powiedzieć.
- Spotykasz się z kimś? - Skąd wiedziałeś?
- To Bob? - Nie.
Wygląda ci na mojego faceta?
To Dave.
Cześć.
Jasne.
Nicholas.
Wiecie, że to okno wybito od środka?
Witaj, Nicholas. Tu Frank Butterman, twój nowy inspektor.
Dzwonię w sprawie mieszkania.
Mamy dla ciebie uroczy domek na Spencer Hill.
Czekamy. Papatki.
To znowu ja. Całkiem zapomniałem.
Domek jeszcze nie jest gotowy.
SANDFORD NIE JESTEŚMY OBOJĘTNI
Wzorcowe miasteczko
Jakby się niebiosa rozpękły.
- Chciałbym się zameldować. - Zameldować?
Jesteś tu od zawsze.
- Słucham? - Przepraszam,
myślałam, że to mój mąż.
- Sierżant Angel? - Owszem.
Joyce Cooper. Podróż się udała? Faszysta!
Co takiego?
"Totalitarny system rządów". Siedem poziomo.
- Widzę. "Faszyzm". - Cudownie.
Dałam panu Apartament Zamkowy. Bernard pana zaprowadzi.
Nie ma problemu. Sam trafię. Wiedźma.
Co proszę?
"Stara, wredna, brzydka kobieta". 12 pionowo.
Bardzo dziękuję.
- Kufel jasnego, Mary. - Się leje, skarbie.
Co dla pana?
Poproszę szklankę soku żurawinowego.
Oczywiście.
Nie jest pan przypadkiem tym nowym policjantem?
Oficerem policji. Nicholas Angel.
Roy Porter. A to moja żona, Mary.
Witamy w Sandford.
Gdyby pan czegoś potrzebował, proszę dać znać.
Dziękuję. Mogę pożyczyć państwa gazetę?
Nie jest nasza, skarbie.
Nie przepadamy za tym szmatławcem.
- Napisali, że ma 55 lat. - A mam 53.
- Kufel jasnego, Mary. - Się leje, skarbie.
NIEPEŁNOLETNIM ALKOHOLU NIE PODAJEMY
- Przepraszam. - Czego?
- Data urodzin? - 22 lutego.
- Którego roku? - Co roku.
Wynocha!
- Kiedy się urodziłeś? - 8 maja 1969?
Masz 37 lat?
Wyskakuj.
Data urodzenia?
Wynocha!
- Jakiś problem? - Owszem, panie Porter.
Część pana klientów to osoby niepełnoletnie.
Może paru.
Ale dzięki temu nie włóczą się po ulicach.
Wszystko dla wspólnego dobra.
Możliwe, ale prawo jest prawem.
- Jeszcze soku? - Nie, dziękuję.
Nie zamierza pan chyba prowadzić?
Nie.
Zabieram pana na posterunek.
Gdzie to jest?
Czego?
Dalej.
"Nicholas Angel".
- Kiedy pan zaczął pracę? - Jutro.
I już pan aresztował całe miasteczko?
Nie całkiem.
Na noc? Czwórka jest wolna.
- Muszę go przesłuchać. - Do rana się nie da.
Rozumiem.
Naprawdę chce pan wszystkich spisać?
- Kończy mi się długopis. - Żaden problem.
Dzień dobry, sierżancie.
Dzień dobry.
Dzień dobry, sierżancie.
- Aresztuj mnie pan. - Słucham?
Tnę jak opętany.
- Co pan robi? - Tnę. Ceny.
Taki żart. Simon Skinner. Prowadzę supermarché.
Niech pan kiedyś wpadnie. Moje zniżki to kryminał.
To ja wieję!
Dzień dobry, sierżancie.
Powie pan inspektorowi, że jestem?
Nie.
Dlaczego?
Jeszcze nie przyszedł.
- Jak nasz gość? - Gość?
- Pijany z czwórki. - Nie wiem. Nikt mi nic nie mówi.
Proszę otworzyć tę celę.
Danny, czwórkę.
- Zniknął! - Boże. Kto?
- Czemu jest pan ubrany jak policjant? - Bo nim jestem.
Sierżant Angel, nareszcie. Frank Butterman.
- Mojego syna już pan, widzę, zna. - Tak.
Proszę mi wybaczyć. Mam słabość do Dzikiego Zachodu.
A propos, nieźle pan wczoraj pokowboił.
Dziękuję.
Podziwiam entuzjazm. Nie chcę pana zniechęcać,
ale Sandford to nie Londyn. Tak, poproszę.
Położenie geograficzne
nie powinno wpływać na egzekwowanie prawa.
Nie, dziękuję.
Jesteśmy najbezpieczniejszym miasteczkiem w kraju.
Musimy działać stanowczo,
ale roztropnie.
Dlatego właśnie pozwalamy nieletnim siedzieć w pubie.
- Wspólne dobro? - Tak właśnie.
Pański poprzednik uważał, że praca na prowincji jest prosta.
Skończył załamaniem nerwowym.
Był wspaniałym funkcjonariuszem.
I miał coś, czego pan nie ma.
- Co takiego? - Wielką, krzaczastą brodę.
Pokażę panu, co i jak.
Szatnia.
Magazynek.
Dowody.
Wybierzemy się w Andy?
Śledczy - sierżant Wainwright i posterunkowy Cartwright.
Nie wstawajcie.
Pewnie zastanawia się pan, skąd te Andy.
- Tak mają na imię? - Mówili, że jest dobry.
No i że gadka z nimi idzie ostro pod górkę.
- Pieprz się! - Dzięki, Danny.
TU SIĘ WRZUCA ZA PRZEKLINANIE
NA REMONT DACHU KOŚCIOŁA
A oto i centrum dowodzenia.
Sierżant Tony Fisher.
Posterunkowy Bob Walker. To jest Saxon.
A do Doris Thatcher.
- Jedyna policjantka w mieście. - Nie jest policjantką.
- Widziałem cyconosz. - Jest funkcjonariuszem.
Płeć nie ma nic do rzeczy.
Czy ja wiem? Przydaje się.
Ja to bym cię oprowadziła. Zgłębiłbyś wszystkie zakamarki.
A co jest na górze?
Jak widzę, mamy gości.
Nicholas, Tom Weaver.
Przedstawiciel Straży Sąsiedzkiej.
Jesteśmy świetnie zorganizowani.
Z tego pokoju mogę obserwować całe miasteczko.
Wczoraj zrobił pan na mnie wielkie wrażenie.
Szkoda, że nie zamknął pan tych dresiarzy.
Tylko się włóczą, obijają. I siedzą.
Widziałem graffiti na fontannie.
Co takiego? Trzeba się tym zająć, Frank.
To dzieciaki. Przejdzie im.
A właśnie.
Człowiek-rzeźba. Znów tu był w sobotę.
Jedenasta. Dwunasta, pierwsza, druga.
Jak się za nich nie weźmiemy,
- pajace opanują całe miasto. - Zajmiemy się tym.
Dajemy im myśleć, że to oni tu rządzą.
I tyle.
Chyba że ma pan jakieś pytania.
Mam. Czemu wszyscy jedzą ciasto czekoladowe?
Danny przyniósł. Kara za jego drobny wybryk.
Jazda po pijanemu to nie jest "drobny wybryk".
Nie. Ciasto jest za zgubienie hełmu. Tydzień temu.
Za wczorajsze poniesie poważniejsze konsekwencje.
- Świetnie. - Lubi pan lody?
Przepraszam, nie rozumiem.
Zapas bananowo-orzechowych na miesiąc brzmi chyba nieźle?
Tato.
Dziś pana pierwszy dzień. I jest 11:30. Czas na lunch.
Dlaczego wybrał pan Sandford?
To nie był mój wybór.
Więc nie chciał pan tu przyjeżdżać i wtrącać się nam w robotę?
No.
Nie chciałem wam wjeżdżać w wasz stragan z jabłkami.
Że my tu niby wieśniaki, tak?
- Twój tata sprzedaje jabłka. - I maliny.
Nie może się pan doczekać schedy po Popwellu?
Nie interesują mnie schedy.
- Ma pan wąsy. - Wiem.
- Po co ta kamizelka? - Tak każe regulamin.
Może w mieście. Tu nikt pana nie dźgnie.
Spoza posterunku.
- Dostał pan kiedyś nożem? - Nie.
A ja tak.
I zapewniam, nic w tym przyjemnego.
Brał pan udział w wielu akcjach?
Swoje przeżyłem.
- Rozwalił pan kogoś? - Słucham?
Czy pan kogoś zabił?
Rozjechał ćpuna z kałasza.
- Skąd go pan miał? - To była jego broń.
A on skąd ją miał?
Wie pan, że na prowincji jest więcej broni niż w miastach?
Każdy matkisyn ma tu spluwę.
- Znaczy kto? - Farmerzy.
- Kto jeszcze? - Ich matki.
Jak to jest dostać nożem?
Najpotworniejsze, co mnie w życiu spotkało.
A drugie z kolei?
Strzelał pan kiedyś z dwóch spluw, jednocześnie skacząc?
Nie.
A z jednej, jednocześnie skacząc?
Nie.
- Brał pan udział w pościgu? - Tak.
I strzelał w trakcie pościgu?
Nie.
DZIECI WCHODZĄ POJEDYNCZO
Annette, sierżant Angel przyszedł.
Zobacz, jaki ma tyłek.
- Zabójczą broń pan zna? - Nie.
- A Szklaną pułapkę? - Nie.
- Bad Boys II? - Nie.
Tego też nie?
- Co za dzień. - No.
- Jutro znów to samo? - Tak.
Był pan w moim sklepie.
Amanda Paver, dyrektor naszej szkoły podstawowej.
Witam, sierżancie.
- Simona Skinnera pan już zna. - Już się dawno przyjaźnimy.
Proszę za mną.
To jest Leslie Tiller.
Jej ogrodniczy geniusz uczynił miasto sławnym.
- Jest świetna. - Przestań.
James Reaper, właściciel farmy Brannigan.
Podobno świetnie pan strzela.
Postrzelamy kiedyś razem?
Od dwóch lat nie miałem w ręku broni.
I dobrze mi z tym.
Tutejsze ptaki pana polubią.
Witam. Wielebny Shooter.
Przeczyta pan homilię w najbliższą niedzielę?
Byłoby to hipokryzją.
Ateista?
Nie.
Jestem otwarty na religię. Tyle że nieprzekonany.
- Więc agnostyk. - Mam na to maść.
Robin Hatcher, nasz medyk.
Obyśmy się widywali jak najrzadziej.
I to już wszyscy.
Witamy na cotygodniowym spotkaniu Straży Sąsiedzkiej.
Zanim zaczniemy, mam krótki komunikat.
Janet Barker właśnie powiła bliźnięta.
Życzymy jej wszystkiego dobrego.
- Tom? - Dzięki.
Na pewno zauważyliście, że na nasze ulice wróciła zaraza.
Tym to groźniejsze, że zbliża się konkurs na miasteczko roku.
Mówię oczywiście o tym okropnym człowieku-posągu.
W pracy policji prewencja jest równie ważna, co ściganie.
Niezwykle istotne są też proceduralna nienaganność
i moralny autorytet.
Jakieś pytania?
Tak?
To prawda, że jest w głowie miejsce,
że jak strzelisz, to wybucha?
Hej hej, Tim Messenger.
Mogę fotkę do Sandford Citizen?
Skuje pan nauczycielkę?
To może być niewłaściwie odebrane.
Lipa. No. Czaję.
- Daj pan czapkę blondasowi. - Wolę nie.
- A pomachać pałką? - Nie.
Jasna rzecz.
Nowa ręka sprawiedliwości: sierżant Angol i dzieciaki.
Mogę autograf?
- Za śniadanie. - Przepraszam.
To nie ja.
- Cześć, Angol. - Witaj, Angol.
Się masz, Angol.
- Sierżant Angel. - Łabędź uciekł.
- Łabędź? - Tak.
Skąd konkretnie?
- Z zamku. - Tak. A kto mówi?
Yash. Jan Allan.
J.A.Yash? Jajarz? Jasne. Spadaj!
Tak, panie Yash. Zrobimy, co w naszej mocy. Proszę go opisać.
70 cm wzrostu.
Długa szyja.
- Czarno-pomarańczowy dziób. - Coś jeszcze?
No... łabędź.
To go tylko wystraszy.
- Z łabędziami nie poszło? - Był tylko jeden.
- Chcesz coś ze sklepu? - Dopiero co byliśmy w sklepie.
Myślałem o innym.
Jesteśmy na służbie.
- Kiedy nic się nie dzieje. - Zawsze coś się dzieje.
Wystarczy się przyjrzeć. Na przykład ten facet.
Pan Treacher?
Po co mu puchówka?
Przecież nie marznie. Na co mu dodatkowa warstwa? Coś pod nią ukrywa?
Pan Treacher?
Dobra. A ten?
Czemu ma czapkę na oczach?
- Brzydki jak sraka. - Albo ukrywa twarz.
Bo brzydki jak sraka.
A ten co?
Lurch?
- Zbiera wózki z parkingu przez marketem. - Dobra.
Nazywa się Michael Armstrong.
Tata mówi, że ma umysł dziecka.
Mieszka z mamą i siostrą.
Są równie wysokie, jak on?
- Kto? - Mama i siostra.
To jedna osoba.
O jakim sklepie myślałeś?
Milcząca furia.
Mistrz sztuki walki przeciw zabójczej maszynie.
Czego pragniesz, synu? Kanapki z boczkiem, odbiór. Zrozumiałem.
Sierżant Angel do biura kierownika.
Sierżant Angel. Czy może Angol?
Niemowlę wymiotuje w szóstej.
Pan wybaczy. Michael!
Jarp.
- Rzygi. Szósta aleja. Wytrzyj. - Jarp.
- Jakiś problem? - Nie.
Chciałem tylko podziękować, że wspiera pan miejscowych kupców.
Nie ma sprawy.
Wielu już skusił hipermarket w Buford Abbey.
Za tę zdradę powinno im się łby pourywać.
Jestem na służbie. Pan wybaczy.
Oczywiście. Wyśledziłem pana w zdrowej żywności.
Pomyślałem, że ma pan czas.
Może to nie mnie powinien pan śledzić.
Lodówkowy magnat. George Merchant.
Zbił majątek na akcesoriach do kuchni. I zbudował to paskudztwo na Norris Avenue.
Nie o nim mówiłem.
Tylko o nim.
Przepraszam.
Superglina.
"Glina, co go nikt nie wstrzyma".
Gnój!
Kłopoty na High Street.
Angel ruszył do akcji.
Zrozumiałam.
Dzień dobry, sierżancie.
Takie syny.
- Skrócimy tędy. Odetniemy mu drogę. - Przez ogródki?
Co jest? Nigdy nie biegłeś na skróty?
Dawaj to!
Masz prawo milczeć. Wszystko, co powiesz,
zostanie użyte w sądzie
jako materiał dowodowy.
Dobra, Pete.
Znasz go?
To syn brata siostry ciotki Jackie.
Wcześniej nie mogłeś powiedzieć?
Nie widziałem twarzy. Co ja, rentgen mam w oczach?
Świetna akcja.
Szkoda, że pan Skinner nie chce wnieść skargi.
Jak to?
Uważa, że chłopcu należy dać szansę,
zanim zniszczy mu się życie.
Wiele go to nauczy.
- Że nie kradnie się ciasteczek? - Właśnie.
Dzięki.
Nie wyciągniemy żadnych konsekwencji?
Ani okruszyny.
Ale dobre.
- Panie Skinner... - Wszystko w porządku?
Pan Skinner uważa,
że nie należy karać przestępców.
Ja się tym zajmę.
Spokojnie. Nikt nie zostanie bez deseru.
O nie!
40.
- A Na fali widziałeś? - Nie.
Tam jest super scena, jak skaczą przez płoty.
Poważnie? 45.
Patrick Swayze właśnie obrobił bank. Keanu Reeves ściga go
przez ogródki. Chce go zastrzelić, ale nie może,
bo go uwielbia,
więc strzela w powietrze i "aaa".
65.
Strzelałeś kiedyś w powietrze i "aaa"?
Nie. Nigdy nie strzelałem w powietrze i "aaa".
50.
Wybacz. Czuję, że marnuję życie.
- Chciałbym robić to, co ty. - Robisz to, co ja.
Czego ci jeszcze brakuje?
Strzelanin, pościgów. Adrenaliny, kurwa.
W tej pracy nie chodzi o adrenalinę, kurwa.
45.
Gdybyś uważał na moim wykładzie w szkole,
wiedziałbyś, że strzelaniny i pościgi to nie wszystko.
Odpalaj koguta.
To było boskie.
Jechałem ciut za szybko?
Tak, panie Blower.
Wystawiamy w naszym amatorskim teatrze
Romea i Julię. Jestem już spóźniony na próbę.
Gram głównego bohatera.
Romea znaczy, nie Julię.
- Co pan tam pisze? - Wszystko, co pan mówi.
Może mi się przydać.
Jestem szanowanym prawnikiem. Nie ma więc potrzeby...
Proszę przestać pisać.
Próbuję tylko wyjaśnić, czemu być może przekroczyłem prędkość.
Główna rola męska w Romeo i Julii.
Jest pan spóźniony na próbę.
I to jest powód, żeby jechać 80 w terenie zabudowanym?
Ograniczenie pozwala zmniejszyć
- liczbę wypadków śmiertelnych. - To demagogia.
- "De-ma-go-gia". - Przestań pan pisać!
"Przestań pisać".
Ma pan rację. Przepraszam.
- Widziałeś, co zrobiłem? - Zahipnotyzowałeś go?
Nie, użyłem tego.
To najważniejszy sprzęt, jaki posiadamy.
Ten notes ocalił mi skórę, sam nie wiem, ile razy.
Powinieneś częściej używać swojego.
- Używam. - Pokaż.
- Rewelacja. - Zobacz z drugiej strony.
- Co robisz wieczorem? - Muszę podlać skrzydłokwiat.
Może się gdzieś ruszymy.
- A konkretnie? - Nie wiem. Do pubu?
To nie jest dobry pomysł. Prawda?
Wy dwaj.
Pan Blower zostawił dla was bilety na Romea i Julię.
W ramach przeprosin.
Serio?
Nie przyjmujemy prezentów od karanych.
Właśnie.
Nicholas. Dobrze, że cię złapałem.
Będziesz nas reprezentował na spektaklu teatru amatorskiego.
- Oczywiście. - Dla Danny'ego też mam bilet.
Daj spokój. Może być fajnie.
Bo bezcielesna nawet śmierć ulega
wpływom miłości.
Teraz.
Truciznę zażył? Twe usta całuję.
Może się jeszcze znajdzie jadu odrobina.
Paf!
Kochaj, kochaj. Powiedz, że kochasz. Możesz mnie zwodzić.
Proszę bardzo. Nic się dla mnie nie liczy poza tobą.
Sierżant Angel, hej hej. Słówko dla Citizena?
Było bardzo przyjemnie.
- "Glina podgląda kochanków"? - Raczej nie.
"Samobójstwo nastolatków jest OK"?
Nie ma mowy.
I spróbuj napisać nazwisko bez błędu.
Beznadzieja, co?
Najsmutniejsze, że w razie czego zastąpiliby ich zawodowcy.
Greg statystował w Nędznych psach,
a Sheree zagrała zwłoki w Głównym podejrzanym.
Jednak pan przyszedł.
Dziękuję, że przyjął pan moje zaproszenie.
Inspektor nas przysłał.
Nie przyjmujemy prezentów od karanych.
Więc spadaj.
Gratulacje dla pana i pani Blower.
To nie jest moja żona. To panna Draper. Partnerka sceniczna.
Pracuje w radzie miejskiej. Zna pewnie sporo tajemnic.
Nieprawda.
Gdybyśmy roztłukli tę główkę, niejedno by się wysypało.
Romeo, Romeo, kufelek dla Romea?
Dzięki, ze przyszedłeś, George.
Przyjemność, mój panie.
- Niezła ta Eve, co? - Ma niezwykły śmiech.
Była w równoległej klasie. Zawsze mnie kręciła.
Ją wyraźnie kręcą starsi.
Myślisz, że z Blowerem? Skąd!
Trzy godziny patrzyliśmy na ich popisy.
Pocałunek był jedynym wiarygodnym momentem.
Tak, jak o tym mówisz,
chyba faktycznie lubi starszych.
Naprawdę. Czemu?
Starszy brat Cartera mówił, że ją macał nad stawem.
Panowie oficerowie.
Jeszcze raz przepraszam za moje zachowanie.
Nie ma sprawy. Proszę jechać ostrożnie.
"Jechać ostrożnie". Boże.
Grzał 80 w zabudowanym.
Obyśmy go więcej nie widzieli.
Kto tam?
Mamy mało czasu.
Za nas.
Kto tam?
Tak?
Dekapitalizacji?
Mały Libby ich znalazł, kiedy jechał rozwozić gazety.
Będzie miał chłopak paskudne sny.
Musieli tu wjechać na niezłym gazie. Ścięło całą górę.
- Też tu kiedyś ściągałam górę. - Cycki.
Stracił panowanie nad wozem, zjechał z drogi w tym miejscu i wylądował tutaj.
I co wy na to?
Sierżancie Angel?
Trzeba odgrodzić i zabezpieczyć teren.
Zamknąć drogę do przyjazdu karetki,
a potem otworzyć jeden pas, żeby rozładować korek.
Bardzo dobrze.
Róbcie, co mówi.
- Co się tu stało, Danny? - Wypadek.
Paskudny koniec.
Według regulaminu,
zdarzeń na drodze nie nazywamy wypadkami, tylko kolizjami.
"Smutniejszej bowiem los jeszcze nie zdarzył, jak ta historia Romea i Julii".
- Słucham? - Martin i Eve. Co za tragedia.
Skąd zna pan tożsamość ofiar?
Wie pan, jak to jest. Plotka szybko się niesie.
Miłość dopadła Romea, gdy śpiewał serenadę
- Co się stało, Danny? - Kolizja.
Czemu nie mówimy "wypadek"?
Bo to słowo sugeruje, że nikt nie ponosi winy.
Wyluzuj trochę.
Glina ze stolicy robi nam burdel w miasteczku.
Mówię tylko, że sprawy nie zawsze są tak proste, jak wyglądają.
Zwykle są.
Zaczekajmy, co powie dr Hatcher.
A potem wyciągniesz kałasza.
Sprawdźcie klientów Blowera.
Obsługiwał całe miasteczko.
Mamy przeczytać książkę telefoniczną?
Zacząć do Aarona A. Aaronsona?
Nie bądźcie dziecinni.
Przesłuchajcie chociaż wdowę.
Blower miał romans z Eve Draper.
Skąd taki pomysł?
Trzy godziny patrzyliśmy na ich popisy.
Pocałunek był jedynym wiarygodnym momentem.
A ty cicho, tłuściochu.
Jeszcze jakieś genialne uwagi?
- Wjechali bez poślizgu. - I kto tu jest dzieckiem?
Nie ma śladów poślizgu.
Nie dziwi was, że Blower nawet
nie próbował hamować?
Przez blisko 300 metrów
ani kierowca, ani pasażer nie próbowali uniknąć kolizji.
Nie trzeba być detektywem, żeby widzieć, że coś tu nie gra!
- Znowu robicie zamieszanie? - Robią.
Mamy kłopot na farmie Ellroya.
Stary Arthur Webley przyciął cudzy żywopłot.
- I co? - I tyle.
Tak jest.
- Po co nam pies? - Nie o psa chodzi.
Jasne.
Co powiedział?
- Co powiedział? - "Żywopłot jak żywopłot.
"Przyciął, bo mu zasłaniał.
"Czego Reaper od niego chce?"
Rozumiem pańskie argumenty,
ale nie przycina się cudzych żywopłotów bez pytania.
"Może i tak".
Dzięki.
Jasna rzecz.
Ma pan pozwolenie na tę broń?
Na tę ma.
Jak to "na tę"?
Na potęgę Posępnego Czerepu.
Skąd on je wziął?
Znalazł.
- A co to? - Mina morska.
To bardzo groźna kolekcja.
Aż dziw, że nikomu dotąd nie stała się krzywda.
Szybciej!
- I co? - Chyba była rozbrojona.
- Tak wygląda. - Nie wygląda.
Niezłe dziś mieliśmy łowy.
Warto by to uczcić.
Chyba że musisz podlać skrzydłokwiat.
- Dokąd chcesz się ruszyć? - Nie wiem. Do pubu?
I proszę.
Co dla panów?
Kufel jasnego, Roy.
Dla ciebie coś, co nie byłoby sokiem?
- Nie chcę się upić. - Tylko trochę.
- No dobra. Jedno. - Od razu lepiej.
Panie Porter, jakie ma pan wina?
Mam czerwone. I białe.
Kufel jasnego proszę.
- Jakieś wieści? - Na miejscu zdarzenia nic.
Dr Hatcher nic nie znalazł, a pani Blower ma cztery alibi.
Sierżancie, to nie twoje śledztwo,
tak?
Nie.
- Wyłącz się. - Mówisz jak moja była.
- Wciąż tylko główkujesz. - Taki już jestem.
- A ja to podziwiam. - Naprawdę?
Dlaczego zostałeś policjantem?
Oficerem.
Czemu zostałeś oficerem policjantem?
Odkąd pamiętam, zawsze o tym marzyłem.
Z wyjątkiem lata 1979 r., kiedy chciałem być Kermitem.
Zaczęło się od mojego wuja Dereka. Był sierżantem.
Na piąte urodziny kupił mi radiowóz na pedały.
Całymi dniami nim jeździłem.
Aresztowałem starsze od siebie dzieci za śmiecenie i plucie.
Nieraz dostałem łomot, ale się nie zrażałem.
Chciałem być jak wuj Derek.
Równy był z niego gość?
Wsadzili go za sprzedawanie prochów dzieciakom.
Co za palant.
Pewnie stąd miał kasę na ten radiowóz.
Nigdy więcej do złomu nie wsiadłem.
Ale głód sprawiedliwości pozostał.
Musiałem sobie udowodnić, że prawo może być czyste
i służyć dobru ludzkości.
W tamtej chwili zrozumiałem, że chcę służyć w policji.
- Szkoda. - Dlaczego?
Byłby z ciebie świetny muppet.
A ty? Czemu poszedłeś do policji?
Czy ja wiem? Tata jest gliną.
Trochę dla niego. Po śmierci mamy chciał mieć mnie przy sobie.
- Mogę spytać, jak umarła? - W kolizji.
Tak mi przykro.
Nieważne. Patrz.
- Chryste! - Moje oko!
Głupie, co? Idź kup piwo.
- 777. - Pan Skinner.
- George'a Merchanta pan zna. - Dobry wieczór.
Właśnie rozmawialiśmy o tym wypadku.
Dobrze znałem Martina i Eve.
Co za strata.
Uczcijmy ten zgon.
Raczej ich pamięć.
Oczywiście. Zdrowie.
Muszę na małe siusiu.
"Małe" to słowo klucz.
Jutro będzie umierał.
Ktoś powinien już iść.
- Nie jestem aż tak pijany. - Nie ty. On.
Co?
Skuł się, ale malutko.
Malutko, bo jest malutki, czaisz?
O Boże.
Pięknie się wpisuje w architekturę miasteczka.
- Ile jestem winien? - 20 funtów.
Proszę.
- Pańska reszta. - Dziękuję.
Pa pa.
W porządku.
Nie chciałbym być jutro w jego skórze.
Tu kończę.
Do jutra.
Chyba że wpadniesz na kawę.
- Nie pijam kawy. - Herbatę?
Teina tylko do południa.
Może jeszcze piwo?
- Kiedy tu zamieszkałeś? - Jakieś pięć lat temu.
Powinieneś kupić sobie rośliny.
Ja mam swój skrzydłokwiat już ze trzy lata.
Natlenia powietrze, pomaga się odprężyć.
Ma proste potrzeby.
Janine mówiła, że go kocham bardziej niż ją.
- Dlatego się rozstaliście? - Słucham?
- Robiłeś to z rośliną? - Nie.
Poszło o obsesję na temat roboty.
Nic w tym złego.
Naprawdę?
Zapomniałem o paru kolacjach. Przyjęciach, urodzinach.
O pogrzebie jej ojca.
- Chcę być tylko dobry w tym, co robię. - Jesteś dobry.
Musisz się tylko nauczyć wyłączać.
W tym cały kłopot.
Chyba nie wiem jak.
Ja ci pokażę.
Na potęgę Posępnego Czerepu.
Na fali czy Bad Boys II?
A który mi się bardziej spodoba?
Pytam, który pierwszy.
Ty żartujesz, prawda?
No i jak?
Niezła adrenalina, przyznaję.
Ale wiesz, ile takie piekło
wymagałoby roboty papierkowej?
To, to nic, stary.
Teraz dopiero będzie.
Zaczęło się.
Paskudny koniec.
Biedny pan Merchant. Zapomniał wyłączyć gaz.
Życie poświęcił lodówkom,
a zabił go piecyk.
Nieraz mu mówiłem, że nocne jedzenie jest niezdrowe.
Ja tam lubię coś wessać.
Fiuta.
No i co? Angel?
Pomóż mi.
Trzeba odgrodzić teren. Kiedy strażacy skończą,
niech śledczy przeszukają dom.
Bardzo dobrze. Róbcie, co mówi.
Sierżancie, hej hej. Na słówko?
Wydamy oficjalny komunikat.
Ja nie o tym. Piszę tekst: "Moja wymarzona niedziela".
Ja się zajmę prasą, sierżancie.
Wymarzona niedziela? W łóżku z moją żoną.
Ogień niszczy wszystko, czego dokonałeś
Duży wybuch. Jak w filmie.
- I co? Ktoś to zaplanował? - Możliwe.
Chcemy przesłuchać tych, którzy go widzieli ostatni.
Sierżanta Zasranego Palanta i jego kumpla, Wielką Dupę.
- To my. - Co was tak śmieszy?
Trzy osoby nie żyją.
Brawo, Szerloku. To były wypadki.
Chodzą po ludziach.
- Ofiary się znały. - Tu się wszyscy znają.
Nawet ty nie zauważyłeś nic podejrzanego.
Martwy punkt.
Widać tylko odblask.
Paskudny koniec.
- Coś zwróciło moją uwagę. - Poważnie? Co?
Nasz poszukiwany.
I proszę. Mamy winnego.
- To nie jest zabawne. - Odpuść sobie, panno Marple.
Rób swoje i daj nam robić swoje.
Nie pilnujesz kościelnej loterii?
Nie!
Szczerze mówiąc.
Próba mikrofonu.
Mam dla was niespodziankę.
Dzisiejszą loterię poprowadzi niezwykły gość.
Ja po paru piwach.
Wal szczura.
WAL SZCZURA
Rekin!
Jakieś nowe morderstwa, Nikutas?
Dajcie mu spokój. Jest na służbie.
Przepraszam, szefie. Nie zawracam mu głowy.
Zrób sobie przerwę.
Super. Chodź na chwilę.
- Strzelnica? - Pokaż im.
Chce się pan spróbować?
Trzy puszki - piszczący króliczek, Pięć - milutki lewek.
Za wszystkich kurdupelków, dostanie pan kosmatą małpkę.
Chyba jasno mówiłem, co myślę o broni.
To tylko wiatrówka.
Sierżancie.
Dobry Boże!
Rewelacja.
- Wielkie dzięki. - Nie mogę w to uwierzyć.
- Jest lekarzem. Poradzi sobie. - Nigdy nikogo nie postrzeliłem.
Do tego nie można przywyknąć.
Chodźmy na trampolinę.
Muszę oderwać myśli.
Hej hej.
Musimy pogadać o George'u Merchancie. W cztery oczy.
Pod kościołem. O trzeciej.
Czego chce?
Sierżant Angel na scenę.
Zwycięzców ogłosi najnowszy nabytek miejscowych sił policji.
Służb.
Sierżant Nicholas Angel.
- Fiut. - Lachotrzep.
Dzień dobry.
Zwycięzcą jest... Simon Skinner.
W łazience.
Za dużo lemoniady.
W takim razie...
Tim, padło na ciebie.
Przepraszam.
Hej hej.
O nie!
Cofnąć się. Zdarzył się wypadek.
To tylko wypadek.
Spokojnie. Nie ma na co patrzeć.
Zwykły wypadek.
Co jest?
Myślę, że te śmierci coś łączy. Tima Messengera zamordowano.
- Kto mógłby to zrobić? - Może łabędź.
- Podobno mogą złamać rękę. - Albo wysadzić dom.
- Słuchajcie, wy... - Spokojnie.
Jeszcze raz, powoli.
- Mówisz, że to jest miejsce zbrodni? - Tak.
Znakomicie.
Panowie śledczy.
Przesłuchacie wszystkich obecnych.
On jest w szortach.
Sierżant Fisher.
Zabezpieczyć teren.
Thatcher.
Wezwać ekipę.
Walker?
Ty i Saxon patrolujecie teren.
Nicholas, Danny. Wiecie, co robić.
Naprawdę myślisz, że to morderstwo?
Nie należy tego wykluczać.
Masz rację.
Mówi, że masz nasrane.
Też może mieć rację.
Znaleźliście coś?
Z przerażeniem odkryłem,
że powinienem być w pubie.
Przeszukaliście jego dom? Czytaliście artykuły?
Chcesz czytać tę szmatę? Proszę uprzejmie.
To wasza praca. Prowadzicie śledztwo.
To nie jest wielkie miasto. Nie każdy jest mordercą.
Zrozumcie to wreszcie. Ty i ta twoja małpa.
Mówił o mnie czy o niej?
Może czas do domu.
- Jak to? - Przecież nic się nie dzieje.
Czy ty mnie w ogóle słuchałeś?
A że co?
Cokolwiek z tego, co mówiłem,
- zostało ci w tym durnym łbie? - No.
Na przykład?
Że mogę być świetnym policjantem.
Zawsze coś się dzieje.
I nie będziesz świetny, póki tego nie zrozumiesz.
Zapamiętałem coś jeszcze.
- Poważnie? - Tak.
Że nie umiesz się wyłączyć!
Zostawiono w recepcji.
Chcesz czytać tę szmatę?
Proszę uprzejmie.
Angol i dzieciaki
Mam wielkie plany
- Cześć. - Witaj.
Dzięki za małpę.
- Wygrałeś ją. - Dla ciebie.
Chyba coś mam.
Poważnie?
Dojdziemy do tego, co łączyło ofiary.
- My? - Tak, wspólniku. Do roboty.
Sierżancie Angel.
- Dzwonili z Londynu. - Oddzwonię.
Tim Messenger.
Redaktor Sandford Citizen.
Lubił gry słów.
Ortografii nie.
Ale wiedział coś na temat...
- Merchanta. - Kuchennego potentata,
który wszedł w nieruchomości.
- Mówił, że ma wielkie plany. - Nalał na podłogę w pubie.
I najważniejsze: był przyjacielem i klientem...
- Martina Blowera. - Szanowany prawnik.
Kierownik amatorskiego teatru.
- Fatalny aktor. - Niewątpliwie.
- Marny kierowca. - Niekoniecznie.
- Zdradzał żonę. - Na bank.
- I obaj wiemy z kim. - Eve Draper.
- Sceniczna partnerka. Dziwny śmiech. - Fakt.
- Lubiła starszych. - Macanko.
- Pracowała? - W radzie.
- Konkretnie. - W planowaniu przestrzennym.
Pozwolenie na budowę
koszmarnego pałacu.
Może to jednak były wypadki? Wiesz, chodzą po ludziach.
- A wy, co knujecie? - Nic.
Uwaga!
Ogień w budynku!
Wszystkiego najlepszego
- Czemu nic nie mówiłeś? - Przecież pracowaliśmy.
- A ty dokąd? - Sprawa osobista.
Witam, pani Tiller.
Ma pani skrzydłokwiaty?
Oczywiście.
Właśnie miałam wychodzić.
Znów gdzieś posiałam nożyczki.
- To dla kogoś bliskiego? - Tak. Owszem.
Wszystko się kiedyś kończy
- Wybiera się pani gdzieś? - Tak. Wyprowadzam się.
Dlaczego, jeśli wolno spytać?
- Tak między nami... - Oczywiście.
- Ten, co wyleciał w powietrze... - George Merchant?
Panie świeć nad jego duszą. Chciał kupić moją ziemię.
Więc przysłał prawnika, tego Blowera, Panie świeć,
żeby mnie przekonał.
Rodziny tu nie mam. Poza Niunią.
Pomyślałam: dobrze, sprzedam dom i przeniosę się do Buford Abbey.
Dołączyć kartkę?
I co z tą ofertą?
Okazało się, że Blower, Panie świeć,
wiedział o planach obwodnicy,
bo walił Eve Draper z rady, Panie świeć.
A potem ten dziennikarz, Panie świeć, też się dowiedział i mówi mi,
że mogę zrobić majątek.
Dziesięć razy więcej niż dawali Merchant i Blower, Panie świeć.
Więc postanowiłam sprzedać deweloperowi
bez pośrednictwa Martina, George'a i Eve,
Panie świeć wszystkim.
Chcą tu zbudować market czy coś.
Niunia się martwi,
ale niech się Niunia idzie walić.
Przepraszam na chwilę.
Stać!
W imieniu prawa!
Powoli, spokojnie.
Mówisz, że to nie wypadek?
Zamordowano ją!
- I Timma Messengera? - Tak!
- George'a Merchanta? - Tak!
- Eve Draper? - Tak!
- I Martina Blowera? - Nie, jego nie.
Pewnie, kurwa, że tak!
Dzięki, Danny.
Morderstwo i morderstwo. Zmień, kurwa, płytę.
Dzięki, Andy.
Proszę zrozumieć, sierżancie. To był kolejny, paskudny wypadek.
Co sugerujesz?
Że przewróciła się na sekator?
Tydzień temu Ben Fletcher wbił sobie kamerton.
Wypadki się zdarzają. Czemu akurat morderstwo?
- Bo tam byłem. - Właśnie.
Dlaczego?
Kupowałem skrzydłokwiat dla posterunkowego Buttermana.
Co za bzdury.
Goniłem podejrzanego. Niewinni nie uciekają!
Może to znów ten złodziej kaktusów?
Ostry był z niego klient.
Czy mi już całkiem odbija?
Niewykluczone.
Może sam to zrobiłeś?
Tak cię kręcą morderstwa.
Sierżancie?
Tak?
Nicholas.
Co ja mam z tobą począć?
- Musi pan zrozumieć... - Nie. To ty zrozum.
Dla moich chłopców twoje teorie są zbyt szokujące.
I to słowo na "M".
W Sandford od 20 lat nie odnotowano morderstwa.
Ale ja jestem pewien.
Co więcej, wiem, kto jest zabójcą.
Możemy z kierownikiem?
Pan Skinner proszony do biura. Do biura. Pan Skinner.
Sierżancie. Czemu zawdzięczam ten zaszczyt?
Aresztuję pana pod zarzutem zamordowania Leslie Tiller.
Leslie nie żyje? Jak to?
Potknęła się i upadła na sekator.
A także pod zarzutem zamordowania Tima Messengera w dniu 1 maja,
George'a Merchanta 29 kwietnia
oraz Eve Draper i Martina Blowera w dniu 28 kwietnia.
- Po co miałbym to robić? - Miło, że pan pyta.
Zacząłem pana podejrzewać, kiedy pojawił się pan
na przedmieściach, na miejscu śmierci Blowera i Draper,
choć mieszka pan i pracuje w centrum miasteczka.
Pamiętam też pańskie komentarze z teatru dzień wcześniej.
Nie tylko wiedział pan o romansie tych dwojga,
ale też o cennych informacjach
w posiadaniu Draper.
Mówił pan nawet coś o rozbijaniu głowy.
Żeby poznać przebieg obwodnicy?
Niepokoiło pana, że Merchant
kupuje tereny pod miastem,
o czym pisał Messenger.
Ziemie te mają małą wartość,
ale gdy powstanie obwodnica, będzie tam można zbudować
centrum handlowe.
Bał się pan o swój interes.
Straciłby pan kolejnych klientów
którym trzeba by "urwać łby".
Zabił pan konkurencję z zimną krwią,
pozorując serię wypadków.
Trupy Blowera i Draper wywiózł pan za miasto lawetą.
Podpalił pan Merchanta w jego własnym domu,
zacierając ślady fasolą z bekonem.
Był jeszcze mały kłopot.
Tim Messenger.
Ale i jego pan rozwalił, zanim przekazał mi to,
co powiedział Leslie parę godzin wcześniej.
Ile warta była jej ziemia.
Kiedy dowiedział się pan, że chce ją sprzedać,
brutalnie zabił ją pan sekatorem.
A potem zdołał mi pan uciec, bo przecież biega pan świetnie.
Bardzo ciekawe. Ogląda pan za wiele filmów.
Nieprawda.
Po co miałbym zabijać Leslie? Nie wie pan, że byliśmy spokrewnieni?
Wiem, Niuniu.
To przezwisko tylko dla pana jest nowością.
Wszyscy wiedzą, że jako nastolatek tańczyłem w balecie.
- Niunia Skinner. - Ciota ciot.
Dzięki, panowie.
Choć mówiłem o rwaniu łbów,
konkurencja dobrze mi robi.
To mobilizuje personel.
Skąd pomysł, że umiałbym wyrwać rzeźbę z kościelnego dachu?
Albo upozorować kraksę?
Powszechnie wiadomo, że dach kościoła wymaga naprawy.
A miejską lawetą jeździ
dwóch pana pracowników.
Jest XXI wiek.
Każdy ma kilka etatów.
Ja prowadzę zajęcia z rysunków.
Tina tańczy na stole u Flappera.
To nie zmienia postaci rzeczy.
Pańskie oskarżenia
nic nie znaczą bez dowodów.
To prawda.
Muszę mieć dowód.
Coś, co łączyłoby pana z przestępstwem.
Na przykład rana odniesiona dziś przy wyskakiwaniu przez okno.
Odniesiona dziś.
To się robi żałosne.
Jak mógłbym być w kilku miejscach na raz?
Nagrania ochrony oczyszczą mnie chyba z zarzutów?
Miłego oglądania.
Dam sobie radę.
Idź świętować.
- Naprawdę kupiłeś mi kwiat? - Tak.
Skonfiskowali mi jako dowód.
Może tata pozwoli podlewać.
Jedno panu powiem.
Jeśli nawet dostanę w spadku
ziemię Leslie, urządzę tam park poświęcony jej pamięci.
Nie obchodzi mnie, co pan robi ze swoją ziemią.
Więc jazda.
Michael, pokażesz sierżantowi wyjście, kiedy skończy?
Jarp.
Nie do wiary. Leslie nie żyje. Jak to się stało?
Upadła na własny sekator.
KRETYN
To nie ja.
Pan Treacher znów jest w puchówce.
- Chcesz coś ze sklepu? - Cornetto.
- Nie poszło z mordercami? - Jest tylko jeden.
- Co jest? Mózg ci zmroziło? - Nie, ruszyło.
Wracamy na posterunek.
- Ich jest więcej. - Proszę?
- Morderców jest więcej. - To już nie Skinner?
Może też.
Może nie sam. Chyba jest ich więcej.
Wspaniały z ciebie funkcjonariusz. Ale ja to już przerabiałem.
- Słucham? - Sierżant Popwell.
Kropka w kropkę to samo.
Przyjeżdżasz z miasta, gdzie na każdym rogu czai się zło.
I nie wytrzymujesz.
Może i tak.
Prześpij się z tym, proszę.
Jeśli do rana nie zmienisz zdania, daję ci słowo, zajmę się tym.
Co się dzieje?
Nic. Wracam do hotelu.
- Podrzucić cię? - Nie. Spacer dobrze mi zrobi.
Te, bydlak, zabawa skończona.
Michael?
Jesteś tam?
Michael? Wszystko w porządku?
Jarp.
Angel załatwiony?
Jarp.
Więcej nie wstanie?
Narp?
Dobrze. Wracaj do zamku.
Zaczęło się, Frank.
Skinner nasłał na mnie mordercę.
Sam chyba jest w zamku. Muszę go dorwać.
Dobra? To mówił Nicholas.
Boże. Co z twoim kwiatem?
Zostań tu. Pilnuj go. I zadzwoń do ojca.
- Powiedz mu, że miałem rację. - Co zrobisz?
- Przetnę ten wrzód. - Czekaj.
- To ci się może przydać. - Dzięki, partnerze.
Miałbym być w kilku miejscach jednocześnie?
Nie do wiary. Leslie nie żyje.
Jesteśmy świetnie zorganizowani.
Kto mógł to zrobić?
Merchant zostawił włączony gaz.
Paskudny koniec.
Co się stało, Danny?
Z mordercami nie poszło?
Zanim zaczniemy, krótki komunikat.
Imiona bliźniaków Janet Barker to Roger i Martin.
Chrzest w przyszłą sobotę. Wszyscy jesteśmy zaproszeni.
- Tom. - Dzięki, Joyce.
Ucieszy was pewnie wiadomość,
że uparty sierżant już nam nie zagraża.
Joyce znajdzie ciało na mokrej podłodze w łazience.
Biedak się pośliznął i skręcił kark.
Jeden problem z głowy.
Możemy się zająć dresiarzami.
Potem już nikt nam nie stanie na drodze.
Nie byłbym taki pewien.
No no. Mamy gości.
Sierżant Nicholas Angel, policja Sandford.
Rzeczywiście uparty.
Aresztuję was pod zarzutem usiłowania zabójstwa.
Nie przesadzajmy.
Powinniście się wstydzić.
- "Nie jesteśmy obojętni"? - Bo nie jesteśmy.
To dla wspólnego dobra.
Wspólnego dobra.
Niby jak?
Wspólnego dobra.
Pańskie teorie mnie zachwyciły,
ale prawda jest znacznie bardziej banalna.
Blower poniósł karę za żałosne aktorstwo.
Żałosne.
I za to go zabiliście?
Przedtem on zarżnął Szekspira.
Teatr amatorski jest dla nas bardzo ważny.
Nie mogliśmy pozwolić, by go dłużej ośmieszał.
Tym bardziej, że na miejsce tych dwojga wskoczą zawodowcy.
Greg statystował w Nędznych psach.
A Sheree zagrała zwłoki...
Wiem!
Martina nie obchodziła reputacja miasteczka.
Dbał tylko o własny romans.
Więc Eve też zasłużyła na śmierć?
Przez ten jej irytujący śmiech.
Irytujący.
- A George Merchant? - Miał ohydny dom.
Ohydny.
Błagaliśmy go, żeby nawiązał
do architektury miasteczka.
A Tim Messenger? Jaką on popełnił zbrodnię?
Był fatalnym naczelnym.
Z naszej niegdyś świetnej gazety zrobił zwykły szmatławiec.
Nie mówiąc o błędach.
- Napisał, że ma 55 lat. - A mam 53.
A Leslie Tiller? Była jedną z was.
Jej ogrodniczy geniusz rozsławił miasteczko.
Była świetna.
Bardzo nam jej żal.
Ale postanowiła wyjechać.
Nie mogliśmy pozwolić, by z jej talentu korzystali inni.
Zwłaszcza szuje z Buford Abbey.
Nie chciała być z nami, z obcymi też nie będzie.
I to ma być wspólne dobro?
- Wspólne dobro. - Zamknąć się!
Ci ludzie zginęli bez powodu!
Tego bym nie powiedział.
Witaj, Nicholas.
Też byłem taki jak ty.
Wierzyłem w potęgę prawa.
Póki nie umarła moja żona.
Jak nikt, kochała Sandford.
Prowadziła Koło Gospodyń, kierowała Komisją Ogrodową.
Przed konkursem na miasteczko roku
harowała na okrągło. Nigdy nie widziałem u kogoś tyle zapału.
W dzień przed przyjazdem sędziów w parku pojawili się przyjezdni.
Cygańskie ścierwa. Psie gówna po kolana,
dzieci złodzieje, jacyś cyrkowcy.
Przegraliśmy. A Irene straciła rozum.
Wjechała swoim datsunem do pobliskiego wąwozu.
Przysiągłem sobie, być wiernym jej pamięci.
Zrobić wszystko, by Sandford znów było wielkie.
To nie ma sensu.
Jutro przyjeżdża komisja. Musieliśmy się przygotować.
Chodzi tylko o nagrodę?
Jesteśmy najlepszym miasteczkiem. Przyglądałeś się ludziom?
- Wszyscy są tu szczęśliwi. - Żyją w świecie iluzji.
Tak samo uważał Popwell.
Żałuję, że nie potrafisz spojrzeć na to obiektywnie.
Cieszę się, że pana rozczarowałem.
Pójdziecie ze mną.
Wszyscy.
Nie, Nicholas.
To ty pójdziesz z nami.
Danny, nie.
Cofnąć się!
Albo Danny przypadkiem
utnie sobie głowę.
Nie odważysz się.
Mówię poważnie!
Cygańskie ścierwa. Przyjezdni.
Dzieci złodzieje. Psie gówna.
Jacyś cyrkowcy.
Cyrkowcy.
Od 20 lat nie odnotowano morderstwa.
Pozwalamy młodzieży bywać w pubie.
Kłopoty na farmie Ellroy.
Każdy dostanie swój kawałek tortu.
Krzaczastą brodę.
Jak się za nich nie weźmiemy...
Danny!
Sandford żegna - Jedź ostrożnie
- Co robisz? - Próbuję ocalić ci skórę.
- To morderstwo! - Nie, ketchup.
Nie o tym mówię, tylko o tamtych.
- Jakich tamtych? - Których zabiła Straż Sąsiedzka.
- To nieprawda! - Prawda!
Tata mówił, że to jak klub i...
Myślałem, że czasem
- tylko kogoś przegonią. - Tam są szkielety!
Nie wiedziałem.
- A myślałeś, że co? - Nie to!
Frank.
Sędzia i kat w jednej osobie.
Wcale nie sędzia i kat.
- Musisz mi pomóc go przymknąć. - Nie mogę.
To mój tata. Weź samochód.
Wracaj do Londynu. Nic nie poradzisz.
Mogę tu wrócić
w chmurze błękitnego gniewu
stołecznej policji.
Wszystko zatuszują. Myślisz, że komu uwierzy sąd?
Mojemu tacie czy jakiemuś wariatowi z Londynu?
Nie będę sam.
Razem ich pokonamy. Wspólniku.
Daj spokój. To Sandford.
To wszystko?
Proszę pana?
- Co mogę dla pana zrobić? - Nic.
To muszę zrobić sam.
Kolejny piękny, Boży dzień.
Danny?
Mamo!
I co zrobisz?
Aresztujesz całe miasto?
Nie całkiem.
Sierżancie. Dzwonili z Londynu.
Powiem, że pan oddzwoni.
- Zabawne. - Co?
Mamy tu konną policję?
Nikt mi nic nie mówi.
Chcecie się przydać?
Sierżant Angel wrócił. Ale ma konia.
Zrozumiałam.
- To... - Angel.
Zapraszamy!
Dobry.
DZIECI WCHODZĄ POJEDYNCZO
I o to chodzi.
Za mało adrenaliny?
Faszysta!
Wiedźma!
Drań! Moje biodro.
Stój. Przestań, proszę!
Przemoc do niczego nie prowadzi.
Nicholas, synu.
Choć nie jesteś sługą bożym, sługą pokoju na pewno.
Sługą bożym może i nie jestem, ale wiem, co to dobro i co to zło.
I umiem je odróżnić.
Wal się, Bruce Lee.
Nie!
Chryste!
Nicholas?
Myślałem, że już po tobie.
Rzucić broń!
- Doktorze, nie! - Zamknij się, Danny.
Przyjąłem cię na ten świat,
to cię i z niego odprawię.
Razem z twoim wścibskim kumplem.
A teraz...
rzucić broń.
- Jesteś lekarzem. Radź sobie. - Właśnie, skurwlu.
- Ruszmy się. - A konkretnie?
Do pubu?
Roy!
Niech ktoś wezwie policję!
Stać!
Aresztujcie go.
- Danny, odsuń się. - Nie, tato.
Rób, co ci mówię.
Nie będziesz mi więcej rozkazywał.
- Aresztować ich. - Stop!
Możecie nas aresztować,
wrzucić do celi i nadal im ślepo służyć.
Albo, jak przystało na oficerów,
położyć kres temu szaleństwu.
Co on pieprzy?
Co ty pieprzysz?
Zastanawialiście się, czemu macie tu tak mało przestępstw,
- a tak dużo wypadków? - Nie. Tak. A co?
Prali wam mózgi, Tony.
Zwłaszcza ten morderczy starzec.
- To absurd. - Nieprawda, tato. Zupełny nieabsurd.
Dopiero teraz widzę, jak straszny nieabsurd.
Cicho, Danny!
- Pomyśl o matce. - Mama nie żyje.
I pierwszy raz w życiu nawet się z tego cieszę.
Bo gdyby widziała, co się z tobą stało,
znowu by się zabiła.
Całkiem się zgubiłam.
To jedno wielkie kłamstwo.
Od 20 lat miastem rządzi Frank ze Strażą Sąsiedzką.
Wmówili wam, że to wspaniałe miasteczko.
A kto nie był ideałem, tego zabijali.
Mówi, że coś jest na rzeczy.
Wiem.
Chyba mu nie uwierzycie?
Nawet nie jest z tych stron.
Może czas odejść?
Niekompetentne platfusy!
Walker, ty i Saxon zostańcie na straży.
Zgoda.
Reszta za mną.
- A co z tatą? - Jeszcze tu wróci.
Chcesz coś ze sklepu?
parking dla klientów
I co myślisz?
Nie czekajmy. Trzeba działać z zaskoczenia.
Inaczej się zmobilizują.
Wchodzimy od frontu i czyścimy alejkę po alejce.
Tego się nie spodziewają.
Dobrze. Róbcie, co mówi.
No no. Psy idą.
- Może ich nie ma? - Zaczekajcie.
- Nie idź tam sam. - Spokojnie. Wie, co robi.
Dobra. Są.
Wy załatwicie sklep, ja się zajmę wózkowym.
Zaczekaj. Michael, posłuchaj.
Na pewno o to ci chodzi?
Jarp.
Jak chcesz.
Jazda.
No weź.
Andy!
W porządku. To tylko bolognese.
- Gdzie Lurch? - W zamrażarce.
- Powiedziałeś "Ochłoń trochę"? - Nie. Nic nie mówiłem.
Szkoda.
Ale jak go wtedy załatwiłem na małpę,
powiedziałem: "Koniec zabawy"
i dałem mu w łeb doniczką.
Pierwsza klasa!
- Jak sytuacja? - Dwóch kolesiów i wagon sztućców.
Mam myśl.
Dobra robota.
- Pięknie, Doris. - Baba na babę. Pycha!
Zajmij się tym, Fisher. My zgarniamy szefa.
Tak jest, sierżancie.
- To jazda. - Angel!
Tylko żadnych głupot.
Żebyś się potem cieszył?
- Musimy tam zejść. - Jak?
Skacz.
- Za nimi. - Dawaj.
- Ja poprowadzę. - Będę cię osłaniał! Naduś to!
Paf!
Łabędź!
Cofnij się! Albo ryży leży!
Ty chujku mały!
Wynoś się z mojej wioski!
To już nie jest twoja wioska.
- Dobrze się spisałeś. - Dzięki.
- Jak się nazywasz? - Aaron A. Aaronson.
Że jak?
Angel!
Już po wszystkim, Danny.
To koniec.
Bardzo boli.
Lody by mi dobrze zrobiły.
Spokojnie. Na posterunku mamy ich pod dostatkiem.
- Dobrze mówię, Danny? - Cofnij się!
- Odbiło ci, Frank? - Spokojnie.
Nie chcemy więcej krwi.
Wszystko się zaczęło, kiedy utraciłeś ukochaną osobę.
Chcesz, żeby się tak samo skończyło?
Powiem ci, jak to się skończy.
Powinienem powiedzieć coś mądrego.
Nie musisz nic mówić.
Operacja zakończona.
A co do wymarzonej niedzieli...
I co ty na to?
Dzwonimy i dzwonimy.
- Byłem trochę zajęty. - Potrzebujemy cię.
Odkąd cię nie ma, siadły nam statystyki.
Wróć do Londynu.
Sandford to nie miejsce dla takiego geniusza.
Rzecz w tym,
że mi się tu podoba.
Poza tym, mamy masę papierkowej roboty.
- To potrwa z rok. - Albo i do rana.
Dobrze, że jest nas sporo chłopa.
Nie chłopa, tylko personelu.
Jest między nami kobieta.
Nie pogardziłabyś kawałkiem chłopa, co, Doris?
Zboczeniec!
Sukinsyn!
Wiesz, kim jesteś?
Wścibskim gnojkiem!
Nie!
O Boże, nie!
Danny!
Boże.
Trzymaj się.
Będzie dobrze.
Trzymaj się!
Wszystko będzie dobrze.
Wyliżesz się.
Wszystko będzie dobrze.
ROK PÓŹNIEJ
Podobają ci się?
Są cudowne.
- Ktoś jest w pobliżu kościoła? - Wal, Doris.
Szefie, jakieś hipisy buszują
w koszach na recykling.
- Zajmiemy się tym. - Zrozumiałam.
Sierżancie Butterman, czas trochę zamieszać.
Dawaj łomot.