"โธมัสกับผมเคยเดินทาง ไปแล้วสามรัฐ"
"แมสซาชูเซตส์ โรดไอแลนด์ และนิวแฮมป์เชียร์"
"สี่เลย ถ้ารวมคอนเนตทิคัต"
"อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เราจะถึงรัฐใหม่ นิวยอร์ค"
"เพราะเรากำลังไปทัศนศึกษา ของนักเรียนเกรดสาม"
"เพื่อไปชมเทพีเสรีภาพ"
"แม่บอกว่าตอนเราขึ้นเรือ"
"จะได้ชมทัศนียภาพเดียวกับ ที่คุณตาเห็น"
"เมื่อเขามายังประเทศนี้ เป็นครั้งแรกในปี 1913"
อ้อ ไม่มีเหรอ
"แม่มักจะพูดถึง พ่อของเธอเสมอ"
"แม่บอกว่า เขาเป็นชายผู้ยิ่งใหญ่"
"แต่ผมไม่มีวันได้รู้"
"เขาตายก่อนที่เราจะเกิด"
แชนนี่ โอเทโร่
"เมื่อเราไปถึงได้ครึ่งทาง"
"พี่ชายผมก็ลุกไป เข้าห้องน้ำ"
"เขาคงทำรถเหม็นทั้งคัน และทำทุกคนสลบ"
อย่าให้มีอะไรติดมานะ
อย่านะเพื่อน
"พี่ชายผมทำลายทุกอย่าง"
"ห้านาทีต่อมา เขาก็ยังอยู่ในห้องน้ำ"
เปิดไม่ได้
"ผมได้ยิน เสียงเขากดชักโครกนานแล้ว"
โดมินิค ช่วยฉันที
สงสัยข้างในจะเปรอะไปหมด
"ผมรู้สึกสงสารเขา"
"รู้สึกโมโหและถูกดูแคลน"
"คนอื่นมองผมอยู่เช่นกัน"
- "ไม่ใช่เพียงโธมัส" - เขาติด
"พี่น้องเบิร์ดซีย์ คู่แฝดปัญญาอ่อน"
ข้างในกลิ่นอย่างกับ อึกองเบ้อเริ่ม
- เกิดอะไรขึ้น นั่งลงสิ - ให้ฉันออกไป
- ประตูน่ะครับ - มีอะไรกัน เอาล่ะเด็ก ๆ
- นั่งลง เกิดอะไรขึ้น - ครูแฮงกา
โธมัสติดในห้องน้ำครับ
- โธมัส - เขาอยู่ในห้องน้ำ
- นี่... ใจเย็น ฟังครูนะ - ปล่อยผม ให้ผมออกไป
กดล็อก จับไว้ แล้วผลักไปทางซ้าย
- ผลักไปทางซ้าย - ไม่ได้ฮะ
- มันเปิดไม่ได้ - เจ้าคนประหลาด
คนขับรถคะ
จอดก่อนได้ไหม
คุณคนขับรถ
ต้องปลดล็อกกลอนและ ที่จับไปด้วยกัน
ทุกคน
- ใจเย็น ๆ หยุดเลยนะ - เขาท้องเสียแน่
- เขาชื่ออะไร - โธมัสครับ
โธมัสเหรอ
- นั่งลงทีเถอะ - โธมัส ไหนลอง...
ปลดล็อกกลอนและ ที่จับไปทางซ้ายด้วยกันนะ
ขอร้องล่ะ
- มันติด - คุณดึงประตูเปิดได้ไหมคะ
ไม่ได้ครับ
- ต้องเปิดจากข้างในเท่านั้น - แบบว่า ไม่ค่ะ ฉันเข้าใจ
- โอเค - เข้าใจค่ะ
- น้องฉันสองขวบยังเปิดได้ - มันติด
ฉันมีนักเรียนเต็มคันรถ
เราต้องขึ้นเรือภายใน 10:45 ไม่งั้นจะตกเรือ
ผมจะโทรหาบริษัทรถให้ หาคนเอาเครื่องมือมาซ่อม
อาจใช้เวลาสองถึงสามชั่วโมง
เอาเขาออกมา เอาออกมา
บอกให้เขาใจเย็น ๆ
ใจเย็นทุกคน นั่งลง รถมันเคลื่อนนะ นั่งที
รถมันเคลื่อน
ไม่เอาน่า แบบนี้เราตกเรือแน่
- "ทุกคนผิดหวัง" - เราจะไปที่เกาะ ไม่ก็...
"วันนั้นล่มไม่เป็นท่า"
"เราขับรถไปปั๊มน้ำมัน"
- "เพื่อขอให้คนช่วย" - นั่งลงจ้ะ
"จนกระทั่งยูจีน คาวิตสกี้ คนแสนรู้"
- "เดินไปท้ายรถ" - ใจเย็น ๆ
- "เพื่อจะช่วย" - ยูจีนนั่งลง ไปนั่ง
- ยูจีน นั่งลง - ให้เขาดันไปทางขวาสิ
จ้ะ แต่ล็อก ต้องไปทางซ้ายนะ
ครับ แต่บางทีเขาอาจสับสน
ระหว่างซ้ายกับขวา
ใช่ ฉันไม่รู้ว่า...
ซ้ายกับขวาสินะ ได้
นี่ โธมัส
ลองใหม่หน่อยนะ
ลองดันไปทางขวาจ้ะ ดันไปทางขวา
คนละทางกับที่เธอเคยทำน่ะ
ได้สักที
ไม่เป็นไรนะ
เอาล่ะ
นี่ ยูจีน สลับที่นั่ง กับโดมินิคได้ไหมจ๊ะ
ขอบใจจ๊ะ
โดมินิค มาจ้ะ มานั่งใกล้ ๆ พี่
เป็นอะไรไหม
ไม่เป็นไรนะ
โธมัส ไม่เป็นไรนะ
เอาล่ะ เกือบถึงแล้วทุกคน
"และตลอดวันที่ยาวนาน หลังจากตอนนั้น"
"โธมัสก็ทำท่า ขมึงทึงทั้งวัน"
นั่งลง
ตอนนี้เราก็ไม่ตกเรือแล้ว
ตอนนี้เราไม่ตกเรือแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว นั่งลง ๆ
นั่งลง
"ที่ท่าเรือ"
"โธมัสบอกครูแฮงกาว่า"
"เขากลัวจนไม่กล้า นั่งเรือไปยังรูปปั้น"
"ครูเลยให้ผมรออยู่กับเขา และคนขับรถที่ฝั่ง"
"คืนนั้น"
"ผมฝันว่า ตัวเองติดอยู่ใน..."
"ถ้ำมืด ๆ แคบ ๆ ในป่าที่ผมไม่รู้จัก"
"มันมืดสนิท"
"ผมทุบเสียงดัง และร้องให้คนช่วย"
"จนในที่สุด"
"ผมก็พบทางออก"
"และพบว่า..."
"ผมไม่ได้ติดอยู่ในถ้ำ"
"แต่ติดอยู่ใน อนุสาวรีย์เทพีเสรีภาพ"
ตื่นเถอะคนขี้เซา
ไง
อะไรเหรอ
คุณเดาไม่ออกแน่ ว่าใครโทรมาเมื่อวาน
ใคร
ใครโทรมา
คอนนี่ ชัง
- เธออยากสัมภาษณ์โธมัสล่ะ - ให้ตายสิ
ทำไม เจ๋งจะตาย
เป็นบทความพิเศษเรื่อง ปฏิกิริยาของผู้คน
ต่อปฏิบัติการโล่ทะเลทราย
บอกว่ามีปฏิกิริยายังน้อยไป
เขาตื่นเต้น อยากโทรหาคุณมากเลย
มาดูนี่สิ
- อะไร ให้ตายเถอะ - ดูนี่สิ
โอ้พระเจ้า นั่นอะไรน่ะ
ไอ้พวกยามนั่น กระแทกเป้าผมจัง ๆ
เพื่อนโธมัสที่โรงพยาบาล
พวกมันตัวใหญ่ขนาดนั้นได้ไง เล่นผมแทบตาย
แล้วคิดว่าไงล่ะ
- อะไรนะ - คิดว่าไง
เรื่องอะไร
เป้าผมน่ะเหรอ
ไม่ เรื่องคอนนี่ ชังน่ะ
- เธอทำไม - คือฉันต้องบอกให้เธอรู้
และฉันให้ เบอร์ที่ทำงานฉันไป
- เผื่อติดต่อคุณไม่ได้ - ให้เบอร์ที่ทำงานไปเหรอ
ใช่
บอกไปว่าไม่เอา
ไม่
- เอาจริงเหรอ - จริงสิ
ก็ได้...
ดูเหมือนจะจริงจัง
- คุณว่าอะไรนะ - ฉัน...
ฉันแค่คิดว่าคุณน่าจะ คุยกับเธอ เพราะเธอ...
นิสัยดีจริง ๆ และคุณน่าจะ...
คุณน่าจะลองคุยกับเธอ ทางโทรศัพท์ก่อนจะตัดสินใจ
- แธดก็คิดงั้น - แธดเหรอ
เขาเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้
เขาไม่เกี่ยวหรอก แค่อยู่นี่พอดีตอนเธอโทรมา
แล้วเขาก็รับสาย ตอนฉันไม่อยู่
เราทั้งคู่ก็แบบ "ให้ตาย เราคุยกับคอนนี่ ชังคนดัง"
โอ้โห ดีใจตายล่ะ
คอนนี่ ชังคนดังล่ะ
ผมไม่อยากให้ไอ้บ้านั่น มารับโทรศัพท์ให้เรา
ผมคุยงานทางโทรศัพท์ด้วย
ผมไม่อยากให้เสียงหมอนั่น เป็นตัวแทนธุรกิจผม
ลองคุยกับเธอดูสิ โดมินิค
เธอนิสัยดีจริง ๆ นะ
ใช่ ผมว่า เธอคงนิสัยดีจริง ๆ
เพราะเธออยาก ล้วงข้อมูลเราจริง ๆ
ฟังนะจอย คอนนี่ ชังน่ะ
ไม่มีวันกลายเป็น เพื่อนรักคนใหม่ของคุณแน่
- ฉันรู้ว่าเขาไม่ใช่ - ผมไม่อยากให้มายุ่งที่นี่
ผมวุ่นวายแก้ปัญหา สารพัดอยู่ คุณก็เห็น
ผมไม่อยากให้ สื่อหิวข่าวมาล้อมบ้านเรา
เข้าใจนะ ยัยนั่นกำลังหลอกใช้คุณ
ฉันไม่ได้โง่นะ
ไม่ว่าคุณจะคิดว่าโง่ไหม
โธ่ ขอทีเถอะ
รู้ไหมว่าฉันหวังอะไร
ฉันหวังว่าคุณจะห่วงใยฉัน เหมือนที่คุณห่วงเขา
ให้ตายสิ
คงเป็น เรื่องเหลือเชื่อที่ดีมาก ๆ
ถ้าแฟนตัวเองมาดูแลบ้าง
แต่คงเป็นไปไม่ได้ใช่ไหม เพราะฉันไม่ได้บ้า
นั่นก็ไม่แน่นะ
- ไปตายซะ - ไม่เอาน่า
อย่าทำแบบนี้ได้ไหม
ไม่ใช่ตอนนี้ หยุดเถอะ
พอก่อน
ผมไม่...
ผมขอโทษ โอเคนะ ผมไม่ได้คิดว่าคุณโง่
ผมไม่ได้คิดว่าคุณบ้า เรื่องนี้มันยากสำหรับผม
ยากสำหรับคุณ สำหรับเราทุกคน
ผมต้องดูแลพี่ชายผม เรื่องนั้นมันทำอะไรไม่ได้
เข้าใจนะ มันเป็นสิ่งที่ผมต้องทำ
ต้องทำจริง ๆ
ได้
- งั้นก็ทำไป เอาเลยโดมินิค - จอย
จอย ผมไม่ได้ไร้เหตุผลนะ
"เปิดฟังข้อความเสียง"
"นี่เฮนรี่ รู้ด 67 ถนนยิลเลตต์"
"สามวันที่ผ่านมานี้ ฉันโทรมาเป็นสายที่สี่แล้ว"
"และฉันอยากรู้ว่าเมื่อไหร่ นายจะกลับมาทำงานที่นี่ต่อ"
"ถ้าเป็นไปได้"
"ฉันก็อยากจะมองออกไป นอกหน้าต่างห้องทำงาน"
"เมื่อหิมะมา"
"โดยที่ไม่ต้องเห็น นั่งร้านนาย"
"สวัสดี ผมมาจาก ทรีริเวอร์สเอ็กซาไมเนอร์"
"ผมอยากขอสัมภาษณ์ โธมัส เบิร์ดซีย์"
"ทันทีที่เขาสะดวก"
"กรุณาติดต่อ 292..."
- "1315..." - จะไปไหนก็ไปเลย ไอ้บ้า
แค่คอนนี่ ชังก็เซ็งแล้ว
"สวัสดี นี่ลิซ่า เชฟเฟอร์ โทรหาโดมินิค เบิร์ดซีย์"
"ฉันเป็นนักสังคมสงเคราะห์ สถาบันนิติเวชวิทยาแฮตช์"
"ฉันโทรมา เรื่องโธมัสพี่คุณ"
"ฉันรู้ว่าอาจจะมี..."
"ความแตกตื่นเล็กน้อย ตอนที่พวกคุณเข้ามา"
"แต่ฉันอยากแจ้งคุณไว้ว่า ฉันพบเขาแล้ว"
"เขาปลอดภัยไร้กังวลค่ะ"
"ในขณะนี้เขาสบายดี"
"ฉันจะอยู่ที่ สถาบันถึงห้าทุ่ม"
"และเข้างานตอนแปดโมงเช้า"
"หมายเลขโทรกลับหาฉัน 6179300"
"ถ้าคุณมีเรื่องสอบถาม หรืออยากรู้..."
"ว่าพี่คุณเป็นยังไงตอนไหน"
"ตอนนี้เขาสบายดี เท่าที่ฉันเพิ่งเจอมา"
"ทางนี้มีการสังเกตอาการ แบบตัวต่อตัว ซึ่งถือว่าดี"
นี่
คุณคงเป็นน้องชายเขา
ครับ โดมินิค เบิร์ดซีย์
สวัสดี ลิซ่า เชฟเฟอร์ค่ะ ฉันทิ้งข้อความไว้ให้คุณ
ขอบคุณที่มาเร็วขนาดนี้นะ
นั่งลงก่อนสิ
ครับ ผมเพิ่งได้รับ ข้อความคุณเมื่อเช้า
แต่ผมมั่นใจว่าต้องมี...
การเข้าใจผิด เรื่องพี่ผมแน่
ขอโทษนะคะ สวัสดี เชฟเฟอร์ค่ะ
ไง ที่รัก เป็นไงบ้าง
ไม่ แม่มีคนต้องคุยด้วย แม่ทำงานอยู่ ใช่
ขอบคุณ รักนะ แค่นี้
ขอโทษด้วยนะคะ ลูกสาวฉันรับมือยาก
งั้น...
คุณมีชื่อจริงว่า โดเมนิโคสินะคะ
ครับ คุณรู้ได้ยังไง
เห็นในประวัติพี่ชายคุณน่ะ
นามสกุลงั้นเหรอ
ชื่อผมตั้งตามคุณตาน่ะ
ตาฉันก็ชื่อ โดเมนิโคเหมือนกัน
ตลกไหมล่ะ โดเมนิโค พาร์ลาเพียโน
ลิ้นพันกันไปหมด
ฉันพยายามย้ายข้อมูล พี่ชายคุณอยู่
แต่นี่ฉันเผลอ...
- กดปุ่มชิฟต์ตลอดเลย - เข้าเรื่องพี่ผมเลยได้ไหม
ผมจะพาเขา ออกจากที่นี่ยังไง
ตกลง ได้สิ
พี่ชายคุณ โธมัส ถูกนำตัวมาส่งที่นี่
ด้วย "เอกสาร 15 วัน"
นั่นหมายความว่า เขาจะอยู่ สังเกตอาการที่นี่ 15 วัน
เมื่อสิ้นสุด ช่วงสังเกตอาการ
คดีเขาจะได้รับภาคทัณฑ์
และน่าจะถูกส่งไปหา คกปด. ต่อ
- เอาล่ะ คือ... - ค่ะ
- ผมไม่อยากหยาบคายนะ - โอเค
เพราะคุณเป็นมนุษย์คนแรก ที่ผมได้พบที่นี่
แต่ก่อนอื่นเลย อย่าใช้ตัวย่อกับผม
และสอง
อย่ามาพูดเรื่อง "เอกสาร 15 วัน" กับผม
เพราะผมจะเอาเขาออก วันนี้แหละ
- ตกลงนะ - ค่ะ
ทำไมลอง เปลี่ยนน้ำเสียงดูล่ะ
หายใจเข้าลึก ๆ
- แล้วใจเย็น ๆ - ผมจะใจเย็นถ้าเลิกพูดวกวน
ที่คุณต้องทำมีแค่ติดต่อหมอ
หมอวิลลิส เอเลอร์ส
เขาจะบอกคุณว่ามีคนทำพลาด
พี่ผมไม่ควรมาอยู่ที่นี่
และเขาควรไปอยู่ที่เซตเทิล
คุณหมอเอเลอร์สไม่ใช่ หมอดูแลพี่คุณอีกแล้ว
เขาถูกสั่งย้าย
ใครสั่งย้าย
สำนักงานคณะกรรมการรัฐ ที่ฮาร์ตฟอร์ด
แต่ก็ไม่ใช่ ข่าวร้ายซะทีเดียว
คุณหมอพาเทล นักจิตวิทยาใหม่ของเขา
เก่งมาก ๆ เลย
ไม่ล่ะ คุณหมอเอเลอร์ส เป็นหมอดูแลพี่ผม
- ค่ะ - เขารักษาพี่ผมมาสี่ปีแล้ว
รักษาจนอาการดีขึ้นมากด้วย
ดีขึ้นเหรอ
พี่คุณตัดมือตัวเองนะ
ทุกครั้งที่พี่ผม มีอาการอะไร
เขาจะไปอยู่ที่เซตเทิล แล้วทำไมเขามาลงเอยที่นี่
เขาเป็นคนไข้ประจำที่นั่น
และถ้าคุณโทรไปกริ๊งเดียว
ถ้าคุณใช้เวลา ฟังผมสักหน่อย
- แล้วโทรไปสักหน่อย - ฉันไม่ชอบน้ำเสียงคุณเลย
- นี่ ขอโทษนะ - ไม่ชอบเลย จริง ๆ
คุณจะไปก็ได้ถ้าต้องการ
ฉันเป็นคนที่มาช่วย ฉันมาเพื่อช่วยคุณกับพี่
เพราะงั้นพอได้แล้ว
ฟังผมนะ พี่ผมไม่ควรมาอยู่ที่นี่
เขาป้องกันตัวเองไม่ได้
- ฉันเข้าใจ - เขาคงสติแตกอยู่ตอนนี้
มันเหมือนทิ้งกระต่าย ไว้กลางดงหมาป่า
อยู่นี่เขาเอาตัวไม่รอดหรอก
และมันขึ้นอยู่กับคุณ
มันไม่ได้ ขึ้นอยู่กับฉัน แต่...
- งั้นขึ้นอยู่กับใคร - ฉันจะพูดตรง ๆ นะ โดมินิค
พี่ชายคุณถูกส่งมาที่ โรงพยาบาลนิติเวชศาสตร์
เพราะเขาป่วยทางจิต อย่างหนัก
และก่ออาชญากรรมร้ายแรง
อาชญากรรมอะไร
- คุณก็รู้ว่าเขาทำอะไร - แล้วเขาทำอะไร
กวนคนแก่ที่อ่านหนังสือ ยามบ่ายเหรอ
หรือทำเลือดเปื้อน พรมห้องสมุดนิดหน่อย
- นิดหน่อยเหรอ - จริงอยู่ที่เขาประหลาด
ใช่ ผมไม่ค้าน เรื่องนั้นหรอก
แต่เขาก่ออาชญากรรมร้ายแรง อะไรเหรอ
- กวัดแกว่งอาวุธอันตราย - ใช่ แต่เขา...
เขาใช้มันกับตัวเอง
ใช่ แต่รู้ไหม นั่นก็ไม่เว้น
เขาใช้กับตัวเอง นั่นก็ไม่เว้น โดมินิค
ฟังนะ ผมรู้จักเขา ดีกว่าใคร ๆ
และผมน่าจะ อันตรายกว่าเขาด้วยซ้ำ
คนคนนี้ไม่มีพิษมีภัยเลย
รู้ไหมปัญหาของคุณคืออะไร
ถ้าคุณใจเย็นสักหน่อย
ฉันจะอธิบายอะไรให้คุณฟัง
คุณทึกทักว่าที่นี่เป็น สถานที่เลวร้ายที่สุด
ที่พี่คุณจะได้ไป แต่มันไม่ใช่แบบนั้นเสมอไป
และอีกอย่างนะ โดมินิค
คุณทำอะไรไม่ได้หรอก
ไม่ได้เลย มันเกินตัวคุณ
โธมัสจะต้องอยู่ที่นี่ 15 วันตามคำสั่งศาล
เป็นอย่างต่ำ
แล้ว หลังจากนั้น จะเป็นยังไงต่อ
หลัง 15 วันจะเกิดอะไรขึ้น
ทีมประเมินของหน่วยสอง
จะให้ข้อเสนอแนะแก่ศาล
ว่าเขาควรถูกย้ายไปที่อื่น
หรืออยู่ที่นี่ต่อภายใต้ การควบคุมของคณะกรรมการ
แล้วคณะกรรมการทำอะไร
ควบคุมดูแลเขา
นานแค่ไหน
- หนึ่งปี ฉันรู้ - หนึ่งปีเหรอ
เอาล่ะ เลิกใช้ความรุนแรง และตะโกนโวยวายได้แล้ว
คุณต้องใจเย็นลงหน่อย
ฉันเข้าใจ ฉันรู้มันฟังดูแย่...
หนึ่งปี ผมจะมองหน้าเขายังไง
ตอนเจอเขาวันนี้
ผมต้องมองตาเขา แล้วบอกไปว่า "นี่ โธมัส"
- เรื่องมันเป็นแบบนี้ - ค่ะ
นายต้องอยู่ที่นี่ 15 วัน
และอาจต้องอยู่ถึง 365 วัน หลังจากนั้น
ผมจะมีหน้าไปบอกเขาได้ยังไง
- วันนี้คุณจะไม่ได้เจอเขา - ล้อกันเล่นหรือไง
พอแล้ว โดมินิค จริง ๆ นะ
- จริง ๆ - ทำไมผมเจอเขาวันนี้ไม่ได้
เพราะนี่คือมาตรการ เขามีสถานะ...
ต้องควบคุมดูแลขั้นสูงสุด
โธมัสกับฉันต้องทำ รายชื่อผู้เข้าเยี่ยม
- สูงสุดไม่เกินห้าคน - นานแค่ไหน
ปกติใช้เวลาประมาณ สองสัปดาห์
สองสัปดาห์เหรอ ป่านนั้นเขาคงออกไปแล้ว
ไม่ใช่แบบนั้นเสมอไปหรอก
ฉันเสียใจนะ แต่ถ้ามีอะไร ก็โทรหาฉันได้ตลอด
ทั้งกลางวันและกลางคืน
ฉันจะให้คุณติดต่อกับ หมอพาเทล จะว่าไป
ฉันโทรตอนนี้เลยดีกว่า
จะได้รู้ว่าคุณพบเธอได้ไหม เธอต้องตอบคำถามคุณได้แน่
แต่บอกไว้เลยนะ อย่าตะโกนใส่หน้าเธอ
เธอไม่ยอมทนแน่
ค่ะ สวัสดี นี่ลิซ่า เชฟเฟอร์ค่ะ
สบายดีค่ะ ขอบคุณ คุณเป็นไงบ้าง
วันนี้คุณพอมีเวลาไหม
จะได้คุยกับโดมินิค น้องชายโธมัส เบิร์ดซีย์
เขาอยากเจอคุณอย่างแรง
- ตอนห้าโมงนะคะ - ห้า
ห้าโมงก็ได้ค่ะ
ค่ะ ขอบคุณมาก
ได้แล้ว ปกติเธอยุ่งสุด ๆ โชคดีมากที่ไปพบวันนี้ได้
ทีนี้ฟังนะ
ฉันจะไปหาพี่คุณวันนี้ เดี๋ยวบอกเขาให้ว่า
คุณพยายามมาเจอเขาที่นี่
มีอะไรที่อยากจะ ฝากบอกเขาไหม
- ไม่เป็นไร - ไม่มีอะไรจะฝากเหรอ
ไม่ล่ะ ผมว่า แค่นั้นก็พอแล้ว
ถ้าบอกว่าคุณรักเขาล่ะ
เขารู้
ใช่ ทุกคนชอบฟังมันทั้งนั้น
ก็ได้ บอกไปว่าผมรักเขา
ได้เลยค่ะ
อรุณสวัสดิ์ครับคุณรู้ด
- สวัสดีครับ - ไง
ผมขอคุยกับ สามีคุณหน่อยได้ไหม
- เขาทิ้งข้อความเต็มไปหมด - ไม่ได้
ฉันกวนเขาไม่ได้หรอก เขาเขียนงานอยู่
ไม่ก็หลับไป ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์
สลบเหมือด
ได้ครับ แบบว่า
งั้นผมฝากขอโทษเขา ได้ไหมครับ
เรื่องความล่าช้าน่ะ ฝนตกแบบนี้คงทำอะไรไม่ได้
- ไม่ได้หรอก - และตัวผมก็...
- ต้องมาเจอปัญหา... - ใช่
- ที่จัดการไม่ไหว - ที่ออกข่าว เขาเป็นไงบ้าง
- พี่คุณน่ะ - สบายดีครับ ดีขึ้น
แต่ฟังนะ
ดูจากสภาพอากาศแล้ว ผมคงจัดการงานเสร็จ...
ในหกอาทิตย์เป็นอย่างมาก ด้านหน้านี่...
จะเรียบร้อย ภายใน 24 ชั่วโมง
แล้วผมก็จะทำงานเต็มกำลัง หลังจากนั้น
- เพราะงั้นไม่ต้องโทรจิกผม - ได้
ไม่มีปัญหาเลย
จริง ๆ นะ ไม่เป็นไรเลย
แล้วเขาเขียนอะไรอยู่ เหรอครับ
นิยายมหากาพย์อเมริกันเหรอ
เป็นหนังสือสารคดีน่ะ
ออกแนวหนังสือแฉ
หนังสือแฉเหรอ แฉใครล่ะ ช่างทาสีบ้านหรือเปล่า
เอาล่ะ งั้นผมจะพยายามแวะมา พรุ่งนี้นะครับ
มาเถอะ ได้จ้ะ
เมื่อผมทำงานเสร็จ
คุณกับสามี คงเบื่อหน้าผมเลยล่ะ
คิดงั้นเหรอ ฉันไม่คิดงั้นหรอก
- ขอบคุณครับคุณรู้ด - ยินดีจ้ะ
"บ้านแสนสุข"
"คนเดียวที่เหลืออยู่..."
"ในบ้านที่ตาผมสร้าง ให้ครอบครัว"
"คือเรย์ เบิร์ดซีย์"
"ชายเชื้อสายยุโรปเหนือ จากยังส์ทาวน์ โอไฮโอ"
"ไม่มีเลือดเทมเพสตา แม้แต่หยดเดียว"
"ไม่มีเชื้อสายอิตาเลียน ด้วยซ้ำ"
เรย์
"การกลับมายัง 68 ฮอลลี่ฮ็อคอเวนิว"
"ทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิด และตัวเล็กจ้อยเสมอ"
"ราวอายุสิบขวบอีกครั้ง"
"และไร้ซึ่งอำนาจ"
"ตลอดเวลาที่เติบโตมา"
"ผมหวัง ให้พ่อเลี้ยงตายอยู่บ่อย ๆ"
"มันกลายเป็น งานอดิเรกของผม"
"ผมคิดภาพตัวเองฆ่าเขา ซ้ำแล้วซ้ำเล่า"
"ผลักเขาตกหน้าผา"
"ทำไฟช็อตขณะอาบน้ำ"
"บังเอิญยิงเขาตาย ขณะไปล่าสัตว์"
"ฤดูร้อนที่ตาผมสิ้นใจ"
"เป็นหน้าร้อนเดียวกับที่ แม่ตั้งท้องโธมัสและผม"
"ตั้งท้องกับชายที่ ผมจะไม่มีวันรู้จักชื่อ"
"เขารู้เรื่องของเรา บ้างไหมนะ"
"ทำไมแม่ต้อง เก็บเป็นความลับด้วย"
"ความจริงมันเลวร้าย ขนาดนั้นเชียวหรือ"
เสียใจด้วย ที่มันไม่เป็นอย่างที่คิด
โอเคนะ โชคดีครับ เจนเน็ตต์
นังคนโกหก
เกิดอะไรขึ้น
เอาจริง ๆ นะ
ขายไม่ออกล่ะสิ
ฉันลาแค่หนึ่งวัน เพื่อเข้าเมือง แล้วเธอทำไง
เธอเปลี่ยนใจ ไปซื้อรถอีกที่แทน
เขามีรายชื่อผู้เข้าเยี่ยม ได้แค่ห้าคน
ห้าคนนั้นต้องถูก ตรวจสอบประวัติ
แล้วก็มีการค้นตัว
แล้วก็ต้องผ่าน...
เครื่องตรวจโลหะ
ที่พวกนั้นทำกับนาย ไม่ใช่การค้นตัว เพื่อน
นั่นมัน...
ตำรวจใช้ความรุนแรง
นายได้ถ่ายภาพไว้บ้างไหม
- เปล่า - นายต้องถ่ายก่อนแผลหายนะ
เราต้องเก็บหลักฐานไว้
นายต้องไปหาหมอวันนี้เลย
แล้วถ่ายรูปเก็บไว้ รูปเน้น ๆ น่ะ
รูปป๋องแป๋งแบบมีรสนิยม
เมื่อนายเก็บ หลักฐานทั้งหมดไว้
นายก็ใช้มัน...
เพื่อยกเลิกข้อผูกมัด กับพวกสารเลวนั่นได้
โชว์รูปนั่นไปแล้วบอกว่า
"ไว้เจอกันในศาลนะ เว้นแต่..."
เว้นแต่อะไร
"เว้นแต่แกจะย้ายพี่ฉัน กลับเซตเทิล"
- เป็นความคิดที่ไม่เลว - ใช่ไหมล่ะ
แล้วเมื่อพาเขาออกมาได้
ก็หักหลังแล้วฟ้องพวกมันซะ
นายจะทำแบบนั้นสินะเพื่อน
โดยไม่ลังเลเลย ไม่ลังเลเลยเพื่อน
นี่ล่ะโอกาสทอง บอกเลย
ฉันคว้าเงินนั่นแน่ ๆ
ฉันรักเงินนั่นมากเลย ได้มาแบบง่าย ๆ
- เงินแบบนี้สิที่ได้ยาก - โทรศัพท์ดังน่ะ
- แบบนั้นน่ะกินนิ่ม - เข้าใจแล้ว
- รับโทรศัพท์ซะที - ฉันได้ยินน่ะ
คอนสแตนตินมอเตอร์ส ลีโอพูดครับ
เปล่าครับ เธอ...
- เธอเปลี่ยนใจ... - "เกิดอะไรขึ้น"
เธอย้ายไปใช้บริการ ฟอร์ดทอรัสแทน
- ทรีริเวอร์ส - "อะไรนะ"
"เธอชอบรถคันนั้นสุด ๆ ทำไมกัน"
เธอเปลี่ยนใจ นาทีสุดท้ายน่ะครับ
- ก็เลย... - "มีอะไร"
ผมลาหนึ่งวัน ไปคัดตัวนักแสดงน่ะครับ
- เธอนึกว่า... - "อะไรนะ"
"นายต้องเรียงลำดับความสำคัญ ลาไปคัดตัวถ่ายโฆษณาเนี่ยนะ"
ไม่ใช่โฆษณาครับ คราวนี้เป็นหนังยาวเลย
- "อะไรนะ" - หนังสยองขวัญน่ะครับ
เล่นเป็นพระเอกนักสืบ
จะมีวัยรุ่นชาวคริสต์ ที่ถูก...
"อะไรก็ช่างเถอะ"
- ฆาตกรรม - "มาที่ออฟฟิศฉัน"
วางสาย
อย่าพูดต่อ
- เขาวางสาย - เขาวางสายเหรอ
- ฉันต้องไปแล้ว - หนังสยองขวัญเหรอ
ทำไมฉันต้องไปด้วย ทำไมเขาไม่มานี่
เขาไม่อยากเจอฉันไง
น้อย ๆ หน่อย นายมันเขยคนโปรด
โกหกทั้งเพ
- เขาเกลียดฉัน จะไปไหนได้ - รอนี่นะ
สวัสดี จีน
"จีน คอนสแตนติน"
- นี่ ตื่นเพื่อน - เฮ้ย
ตื่นเลย
กี่โมงแล้ว
14.15 น. น่ะ ไม่ใช่ตีสองนะ
และนายดู...
- ย่ำแย่มากเพื่อน - ขอบใจ
ไม่ได้นอนเลยเหรอ
นายดูเหมือนพวก...
หมาอะไรนะที่หน้าเหี่ยว ๆ
- ฟันเก ๆ บาสเซ็ตฮาวด์ - บาสเซ็ตฮาวด์
- นั่นล่ะใช่เลย - ไปไกล ๆ เลย
ฉันแค่บอกนาย เพราะคนอื่นคงไม่กล้าบอกน่ะ
- รถนายสนิมเกาะเพียบ - ฉันไม่ห่วงเรื่องนั้นหรอก
ฉันแค่จะบอกว่า ฉันหารถอีซูซุแจ๋ว ๆ ให้ได้
- ไปหาเหยื่ออื่นเถอะ - ฉันจริงจังนะ
- ไม่ - ฉันให้ข้อเสนอดี ๆ ได้
- นี่ - ครั้งล่าสุดที่นายเสนอให้
เกียร์หลุดออกมาทั้งลูก
ที่จำได้ไม่ใช่แบบนั้นนะ
- ฟังนะ - ฉันไม่มีอารมณ์น่ะ
รู้สึกแย่เป็นบ้า
พี่นายให้รายชื่อคนเยี่ยม ได้กี่คนนะ
ห้า
ได้
บอกเขาไปว่าใส่ชื่อฉันได้
ถ้าเขาอยากใส่นะ
ฉันไม่ว่าอะไร ที่จะแวะไปที่นั่นแล้วก็...
ดูว่าเขายังไหว
จะได้ย้อนวัยกับเขาด้วย
ฉันจะลองบอกเขาดู ขอบใจ
ได้เลยเพื่อน
ครับ
โดมินิค
ไง ผมเดล
ขอเก็บภาพหน่อย ไม่ว่าอะไรนะ
อัณฑะอักเสบใช่ไหม
- ใช่ - ช่วยจัดให้ผมถ่ายหน่อย
ผมจะเก็บรูปบาดแผล ไว้ให้คุณสักหน่อย
แล้วค่อยมาดูแผลกัน
อรุณสวัสดิ์เจ้าหนู เอาล่ะ
สอง สาม
- นี่ฝีมือตำรวจเหรอ - พวกยามในคุกน่ะ
ไอ้พวกนี้เหมือนกันหมด ว่าไหม
ฉลาดมากที่จะฟ้องมัน
พูดจริงนะ ผมก็เคยโดนมาครั้งหนึ่ง
ผมน่าจะทำอะไรสักอย่าง กลับจากคอนเสิร์ตแอโรสมิธ
- ครับ - รู้จักใช่ไหม
วงที่เจ๋งที่สุดในโลกเลย ผมกับพี่ชายน่ะ...
เมาแอ๋เลย
โดนตำรวจบอกให้จอด
มันให้เราออกมาจากรถ แล้วให้ผมกับพี่เดินไปหา
มันกระทืบเราน่วม
เละตุ้มเป๊ะ
และถ้าผมมีหลักฐานพิสูจน์นะ
ผมคงรวยกว่านี้ไปแล้ว
ผมหวังว่าตอนนั้น จะฉลาดเท่าคุณนะเพื่อน
"สอนเต้น ซ่อมรองเท้า"
กี่โมงแล้ว
นอนเถอะจ้ะ
ได้ งั้นฉันนอนต่อนะ
- ผมจะไปอุ้มลูก - อุ้มลูกมานี่เลย
ลูกจ๋า
- เดสซา - โดมินิค
- ไม่ - มีบางอย่างผิดปกติ
- ไม่นะ - ผมไม่รู้จะทำยังไง
ไม่ โดมินิค ทำไมลูก...
ไม่... ลูกหายใจอยู่ไหม
"ในวันครบรอบ ที่เลวร้ายที่สุด"
"วันเกิดของแองเจลา"
"และวันตายของเธอ"
"ผมยังเห็นภาพเดสซา คู้ตัวหวีดร้อง"
"เมื่อรถพยาบาล เคลื่อนตัวออกจากที่จอดรถ"
"แล้วยังมีโธมัส"
และพวกนั้นรู้ว่าบางครั้ง ผมก็ไปพักที่นั่น
และเพราะแบบนั้น แองเจลาจึงถูกสังหาร
"ผมยังกำหมัดแน่น เมื่อนึกภาพโธมัส"
"เที่ยวบอกผู้คนว่าความตาย ของแองเจลามีโอกาสสูง..."
"ที่จะถูกจัดการโดย ศัตรูของเขาเพื่อข่มขู่"
- เบื้องหลังพวกซีไอเอ - นี่ ๆ หยุดเลย
- มันจะเล่นงานผม ผมเสียใจ - หยุดได้แล้ว
- มันไม่เกี่ยวกับ... - พวกซีไอเอน่าจะ...
- นาย... - แกเนี่ยนะเสียใจ
- ใจเย็น ๆ - ฉันสาบานต่อพระเจ้า...
- โดมินิค ไม่ ใจเย็น ๆ - มันไม่เกี่ยวอะไรกับแกเลย
ไม่เกี่ยวอะไรกับแก เข้าใจไหม
- นั่นลูกสาวฉัน - "ผมจำไม่ได้ว่าพ่อค้ายา"
"หรืออยาตุลเลาะห์ ที่ไล่ล่าโธมัสเดือนนั้น"
มันพยายามฆ่าฉัน
"แต่ผมแทบจะ เอาหัวเขาโขกกำแพง"
"เมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้น"
"ทำให้ความตายของลูกเรา เป็นเรื่องของเขา"
นายเป็นบ้าอะไร
"ประมาณหนึ่งเดือน หรือนานกว่านั้น"
"เดสซากลายเป็น คนที่ไร้วิญญาณ"
"และผมก็เป็นคนจัดการอะไร ๆ"
"คอยจัดการกับ เจ้าหน้าที่ชันสูตร ตำรวจ"
"และกับข้าว ที่คนทำมาฝากบ่อย ๆ"
"เหล่าเพื่อนบ้าน ผู้แบ่งปันอาหาร"
"ประมาณหนึ่งสัปดาห์ หลังจากนั้น"
"ผมก็ทิ้งอาหารทั้งหมด"
"ล้างจานชาม ของเพื่อนบ้านทุกคน"
"แล้วตระเวนขับรถไปคืนจาน ทั่วเมือง"
เรื่องในอดีตก็คืออดีต
"พ่อของเดสซาปลอบใจผมว่า เด็กอย่างเราสองคน"
"จะทำใจรับการสูญเสียได้ ในที่สุด"
มันเกิดขึ้นได้
"เขาปลอบใจผมว่าจะหาย ทันทีที่เรามีลูกใหม่"
พวกนายต้องออกไปไหนมาไหน
"เราควรรีบมีลูก ให้เร็วที่สุด"
เป็นแบบนั้นล่ะ
"หลายคนทำแบบนั้น"
"ใช้การตั้งท้องเป็น ทางออกของความโศกเศร้า"
ทุกอย่างจะไปได้ดี
"ผู้คนคิดไปว่า สัมผัส เสียง"
"และกลิ่นของเธอ เป็นสิ่งที่ทิ้งขว้างได้"
- "ทดแทนได้" - ฉันจะไปเดินเล่น
"ราวกับว่าที่ผม และเดสซาต้องทำ"
"คือการลบเลือนลูกของเรา เหมือนม้วนเทป"
เซดี้ มาเร็ว ๆ
อยากมาด้วยไหม
ไม่ล่ะ ขอบคุณ
"เรายื้อมันไว้ได้ ราวหนึ่งปีนิด ๆ"
"เดสซาและผม"
"เราไม่เคย ทะเลาะกันจริงจัง"
"การทะเลาะนั้น ใช้พลังงานมากเกินไป"
"หลังจากนั้นเธอก็เข้าร่วม กลุ่มพ่อแม่ผู้สูญเสียทารก"
"กลุ่มเยียวยาจิตใจพ่อแม่ ที่จัดในนิวเฮเวน"
"กดดันให้ผมไปด้วย"
เขาชื่อไคล์
"ผมไปที่นั่นสองครั้ง แล้วก็ไม่อาจกลับไปอีก"
"ผมฝืนไปไม่ไหว"
"กลุ่มนั้นทำให้ผมหงุดหงิด"
"ถ้าให้พูดตรง ๆ นะ"
"มีแต่พวกอารมณ์อ่อนไหว"
"เชื่อมสัมพันธ์กัน ด้วยความเศร้า"
"หมกมุ่นอยู่กับมัน"
"กลุ่มลูกทารกตาย"
"งานเลี้ยงรายสัปดาห์ อันน่าสมเพช"
"โดมินิค"
"ฉันอยากให้คุณ เปิดอกคุยกับฉัน"
ฉันทำมันคนเดียวไม่ได้
ขอร้องล่ะ
ทำไปแล้วได้อะไร
เราจะพูดแล้วร้องไห้ แล้วก็พูดต่อ
แล้วลูกก็ไม่ได้ฟื้นขึ้นมา
โดมินิค
เดี๋ยวก่อน
"ชีวิตไม่จำเป็น ต้องมีเหตุผล"
"นั่นเป็นเรื่องตลกสิ้นดี เข้าใจไหม"
"คุณอาจมีพี่ชายที่เอา คลิปหนีบกระดาษมาติดผม"
"เพื่อหักเหสัญญาณ จากศัตรูที่คิวบา"
"พ่อแท้ ๆ ผู้ที่..."
"ตลอด 33 ปี ไม่เคยโผล่หน้ามา"
"และทารกที่ตายในเปล"
"และไม่มีเรื่องไหนเลย ที่มีเหตุผล"
"เดสซามองการณ์ไกล ถึงวังวนทุกข์ระทม..."
"ในวันเกิดแองเจลาที่จะ มาถึง เธอจึงเริ่มวางแผน"
"เธออยากให้เราทั้งคู่ ไปเที่ยวที่กรีซและซิซิลี"
"อยากให้เราใช้เงินประกัน ที่ได้จากแองเจลา"
"ไปกับทริปนั่น"
"อาจเป็นโอกาสให้ผม ได้พักจากการทำงาน"
"แต่ผมปฏิเสธไป"
"บอกไปว่ามันโหดร้าย"
"กับการออกเที่ยวด้วย เงินที่มาจากความตาย"
"แต่ความจริง ที่ผมไม่อาจบอกเธอ"
"คือผมกลัว"
"กลัวการขังตัวเองใน เคบินเรือกับเธอ"
"เมื่ออยู่บนเรือ คุณคว้า กุญแจขับรถหนีไปไม่ได้"
"เมื่ออยู่บนเรือ เรามีลูกอีกคนด้วยกันได้"
"เรามีอะไรกันประมาณ 12 ครั้งในหนึ่งปี..."
"หลังลูกตาย"
"ทุกครั้งเธอจะใช้ หมวกยางคุมกำเนิด"
"และผมก็ชักออกก่อน อยู่ร่ำไป"
"การคิดถึงทริปนั่น ทำให้ผมกลัวแทบบ้า"
""ไปโดยไม่มีผมเถอะ" ผมโน้มน้าวเธอ"
"ซึ่งเธอก็ไปจริง ๆ"
"ผมมีแผนของผม"
"ภารกิจของผม"
"และการเยียวยาใจของผม"
คุณโดมินิค เบิร์ดซีย์
ขอโทษค่ะ
ขอโทษที่ทำให้ตกใจค่ะ คุณหลับอยู่แท้ ๆ
- ไม่หรอก คุณเป็นใคร - ฉันหมอพาเทลค่ะ
ขอโทษทีครับ ไม่ ๆ ผมแค่งีบน่ะ
- งั้นก็มาสิคะ คุณขี้เซา - ได้ครับ
- ขอโทษค่ะ - ไงจ้ะ
นั่งก่อนสิคะ
ฉันจะชงชา ก่อนเข้าเรื่องกัน
- ดื่มด้วยกันไหมคะ - เอาสิครับ
คุณพักผ่อนเพียงพอไหมคะ คุณเบิร์ดซีย์
วันนี้เจอมาเยอะน่ะครับ
- ฉันมีชาคาโมไมล์ - คุณน่าจะเข้าใจ
- เปปเปอร์มินต์ ไวลด์เบอร์รี่ - อะไรก็ได้ครับ
อะไรก็ได้ คำติดปากของ ชายอเมริกันสองจิตสองใจ
ชวนให้หงุดหงิด แบบไม่รู้ตัวนะคะ ว่าไหม
ขอไวลด์เบอร์รี่แล้วกันครับ
แล้วเกิดอะไรขึ้นกับพี่ผม
คุณได้เจอเขาหรือยัง
เพิ่งเจอวันนี้เอง
มีเรื่องนิดหน่อย
มีเรื่องเหรอ
พี่ชายคุณดูจะหวาดระแวง
กับกล้องวงจรปิด
ในช่วงมื้อเที่ยง
พี่คุณเริ่มตะโกนโวยวาย และโยนอาหาร...
ไปยังกล้องที่ติดกับกำแพง ในห้องอาหาร
เมื่อผู้ช่วย พยายามจับตัวเขา
- เขาก็คว่ำโต๊ะที่นั่งอยู่ - โธมัสเนี่ยนะ...
- คว่ำโต๊ะ - เท่าที่ฉันรู้
อาหารของผู้ป่วยคนอื่น ๆ
กระจายเต็มพื้นไปหมด ตามด้วยการต่อสู้ชุลมุน
หน่วยรักษาความปลอดภัย ควบคุมสถานการณ์ได้รวดเร็ว
แต่ตอนนั้นพี่คุณ จะต้องถูกมัดไว้
ล้อเล่นเหรอ เขายังโดนแบบนั้นอยู่ไหม
ไม่ค่ะ เขากลับห้องตัวเอง ตอนสี่โมง
ฉันไม่ได้พูด เพื่อให้คุณตื่นตกใจ
ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ผู้ป่วย ก่อเรื่องเพราะหวาดระแวง
ฉันบอกเรื่องนี้กับคุณเพราะ คุณบอกลิซ่า เชฟเฟอร์ไว้
- ว่าต้องคอยรายงานคุณ - ตอนนี้เขาเป็นไงบ้าง
เขาปลีกตัว บึ้งตึง
ฉันคุยกับคุณหมอเชส จิตแพทย์
เขาคิดว่าเราอาจต้องพิจารณา
- การเพิ่มปริมาณยาแฮลดอล - ให้ตาย
เอาแล้วไง คุณเลิกกักตัวเขา
แล้วมัดตรึงเข้าด้วยยาแทน
คราวก่อนที่พวกคุณ เพิ่มอัตรายาหลังมีอาการ
อย่างกับมีใครเสียบปลั๊กเขา ไว้กับผนังอย่างนั้นล่ะ
เขาเดินวนไปมาไม่หยุดเลย
คุณเบิร์ดซีย์คะ
ยารักษาโรคจิตเภท
มีประสิทธิภาพในการลด อาการหลงผิดและภาพหลอน
ทว่าโชคไม่ดี...
มันยังเพิ่มอาการข้างเคียง
ผมรู้ รู้หมดนั่นแหละ ผมรู้เรื่องโพรลิกซิน
สเตลาซีน และยาทั้งหลาย
ถ้าคุณมีพี่ชาย...
ที่เข้า ๆ ออก ๆ โรงพยาบาล ตลอด 20 ปี
ก็ต้องรู้จักสารเคมีพิสดาร พวกนั้นหมดนั่นล่ะ
เขาเกลียดยาแฮลดอล
มันทำให้เขารู้สึกป่วย
และผมไม่...
ผมไม่อนุญาตให้เปลี่ยนเขา เป็นซอมบี้
เพียงเพราะเขาสติแตก แล้วคว่ำโต๊ะ
หรือเพราะทำให้...
เจ้าหน้าที่ ทำงานสะดวกขึ้นหรอกนะ
ผมยอมรับเรื่องนั้นไม่ได้
ฉันก็ยอมรับไม่ได้เช่นกัน คุณเบิร์ดซีย์
ไว้ใจจริยธรรมในวิชาชีพ ของฉันหน่อยเถอะค่ะ
ฉันเป็นคนช่วยเหลือ พี่ชายคุณ ไม่ใช่ศัตรู
ไม่ใช่นักวิทยาศาสตร์คลั่ง
ฉันคุยกับคุณหมอเชส
และบอกความเห็นฉันไปว่า
การเพิ่มปริมาณยาแฮลดอล ให้พี่คุณ
เป็นคำแนะนำที่ไม่เหมาะสม และรีบร้อนเกินไป
และฉันยินดีที่จะบอก...
ข้อกังวลของคุณ ให้เขาฟังด้วย
เพื่ออะไรล่ะ
ทำเหมือนเทพแห่งจิตเวช จะยอม...
รับฟังอย่างตั้งใจ
แล้วทำ สิ่งที่เราเรียกร้องงั้นล่ะ
ไม่เอาน่า
ขอทีเถอะ
คุณเหนื่อยมากใช่ไหมคะ
- คุณเบิร์ดซีย์ - เหนื่อยสิ
เหนื่อยสิ ตลอด 40 ปี ที่นานแสนนานเลยล่ะคุณ
จะรับชาหน่อยไหม
เอาสิ
พี่ชายคุณบอกว่า คุณเป็นนักอ่านตัวยง
บ้านคุณเต็มไปด้วยหนังสือ
เขาดูกระตือรือร้นมาก ตอนเล่าเรื่องคุณ
เหมือนเขาจะภูมิใจ กับความฉลาดของคุณนะ
ครับ
คุณไม่คิดงั้นเหรอ
ผมคิดว่า โธมัส...
จดจ่อกับอะไรไม่ได้นาน นอกจากตัวโธมัสเอง
เพราะอาการป่วยของเขา
เขาเลยคิดถึงอะไรไม่ได้ นอกจากตัวเอง
เขาเป็นแบบนั้น ตั้งแต่เด็กหรือเปล่า
เปล่าครับ
เขากังวลมากกว่านี้
กังวลเรื่องอะไร
เรื่องผู้คน
เรื่องผม
เขาเป็นคนขี้กังวลเหมือนเธอ
ใครเหรอ
แม่ผมน่ะ
แม่ชอบเรียกเขาว่ากระต่ายน้อย และเรียกผมว่าลิงแมงมุม
เดี๋ยวนะ มันจะต่างไปยังไงเหรอ
การเล่าประวัตินี่ ไม่ได้ช่วยอะไรเลย
นี่มันแบบเดียวกับ...
เมื่อ 20 ปีก่อนเลย
เมื่อตอนที่อะไรทั้งหมด ตอนฝันร้ายเริ่มขึ้น
เข้าใจนะ มันฝังอยู่ในยีน ไม่เกี่ยวกับการเลี้ยงดู
มานั่งขุดคุ้ยความลับในอดีต ก็ไม่ช่วยอะไร
สนแต่ปัจจุบันเถอะ
มาหายาเหมาะ ๆ
เขาจะได้ควบคุม พฤติกรรมตัวเอง
แล้วพยายามสอนหมอนั่น ให้จัดการตัวเองบ้างดีกว่า
คุณไม่สะดวกใจ จะเล่าเรื่องอดีตเหรอ
ผมเหรอ เปล่า ไม่ใช่ว่าไม่สะดวกใจ
นี่ ทำไมคุณอยากให้ พูดเรื่องผมนัก
ก็คุณเป็นแฝดกันไม่ใช่เหรอ
คุณคือภาพสะท้อนของเขา
ตัวตนที่แข็งแรงสมบูรณ์ ถ้าให้เรียกแบบวิทยาศาสตร์
คุณก็คือกลุ่มควบคุม
อีกด้านของเขา...
ที่เป็นอิสระจากอาการป่วย
พูดอีกอย่างคือ ในฐานะแฝดเหมือน
คุณคือเขา และเขาคือคุณ ยิ่งกว่าพี่น้องธรรมดา...
- คุณคือตัวตนของอีกฝ่าย - ผมก็ไม่รู้สิ
ฉันอยากให้คุณฟัง
บันทึกเสียงช่วงที่ ฉันคุยกับเขาวันนี้...
หลังเหตุการณ์นั้น
ฉันค่อนข้างพอใจ กับพัฒนาการของเราเลยล่ะ
ฉันคิดว่าถ้าได้ฟัง ปฏิกิริยาของคุณ
- คงช่วยได้มาก - มันยุติธรรมแล้วเหรอ
ผมหมายถึงในแง่ของ การรักษาความลับผู้ป่วยน่ะ
เอาอีกแล้วนะ คุณเบิร์ดซีย์
กังขาเรื่อง จริยธรรมของฉันอีกแล้ว
ฟังนะ
"ช่วงพูดคุยกับ โธมัส เบิร์ดซีย์ 14.30 น."
"วันที่ 16 ตุลาคม 1990"
"คุณเบิร์ดซีย์คะ รู้ใช่ไหม ว่ามีการบันทึกเสียง"
"รู้สิ ผมรู้หลายอย่างเลย"
"และฉันได้รับอนุญาต จากคุณให้..."
"เปิดบันทึกเสียงนี้กับ บุคคลที่เราเคยพูดถึง"
"น้องชายคุณ คุณเชฟเฟอร์ คุณหมอเชส"
"ไม่ ไม่เอาคุณหมอเชส"
- "ผมเปลี่ยนใจแล้ว" - "ทำไมล่ะคะ"
"มันเสี่ยงไป ผมไม่รู้ว่า เขาทำงานให้พวกอิรักไหม"
"ในสายงานของผม จะให้มีช่องโหว่ไม่ได้"
"สายงานของคุณเหรอ คุณเบิร์ดซีย์"
"คุณทำงานอะไร"
"ไม่มีความเห็น"
"ฉันแค่พยายามเข้าใจค่ะ คุณเบิร์ดซีย์"
"คุณหมายถึงธุรกิจกาแฟกับ หนังสือพิมพ์หรืออย่างอื่น"
"ความอยากรู้อยากเห็น จะเป็นภัย ว่าไหม"
"คุณเบิร์ดซีย์ ฉันเรียกคุณ ว่าโธมัสได้ไหม"
"ไม่ ไม่ได้"
- "ทำไมคะ" - "ผมคือไซม่อน ปีเตอร์"
"ไซม่อน ปีเตอร์ อัครสาวกน่ะเหรอ"
"ถูกเผง คุณคานธี"
"ทำไมถึงเรียกฉันว่า คุณคานธีคะ"
"เพราะคุณแต่งตัวแบบนั้นไง"
"ซูซี่ คิว"
"ซูซี่ คิว ทำไมฉันถึงเป็นซูซี่ คิว"
"ผมจะรู้ได้ไงว่าทำไม คุณเป็นซูซี่ คิว"
ไม่รู้ว่าช่วยอะไรไหม
แต่นั่นเป็นคำที่พ่อเลี้ยง เรียกแม่ผม ซูซี่ คิว
และพี่ผมพูด เหมือนเขาเป๊ะเลย
ซูซี่ คิว คือชื่อเล่นของแม่คุณ
เธอชื่ออะไรคะ ซูซานเหรอ
เปล่า เธอชื่อคอนเซตตินา คอนนี่
แต่พ่อเลี้ยงผม จะเรียกเธอแบบนั้นเวลา...
คะ
เวลาเขาโมโห หรืออยากแดกดันเธอ
ขอโทษที ฟังต่อเถอะ
"ฉันแทบไม่รู้เรื่อง ครอบครัวคุณเลย"
"เล่าให้ฟังหน่อยสิคะ"
"แม่คุณเสียแล้ว ถูกไหมคะ"
"และคุณก็มีพ่อเลี้ยง"
"กับน้องชายหนึ่งคน"
"น้องชายฝาแฝด เราเป็นแฝดเหมือน"
"เขาชอบอ่านหนังสือ"
"คุณต้องเห็นบ้านเขา มีหนังสือเต็มบ้านเลย"
"เขาฉลาดมาก ๆ"
"เล่าเรื่องคุณหน่อยสิคะ คุณเบิร์ดซีย์"
"ผมถูกเรียกมา ถูกเลือกโดยพระเจ้า"
"จากนั้น พวกนั้นก็เริ่ม ไล่ล่าผมแทบจะทันที"
"น้องผมเป็นครูที่ดี"
"พวกลูกศิษย์ชอบเขา นับถือปัญญาของเขา"
"แต่เขาก็เลิก"
"ทำไมคะ"
"ไม่รู้สิ"
"มีบางอย่างเกิดขึ้น ผมไม่อยากพูดเรื่องนั้น"
"น้องชายคุณทำงานอะไรอยู่"
"ทาสีบ้านน่ะ"
"ผมว่า "ระวังกัมมันตรังสี ในสีนั่นนะ โดมินิค""
"แต่เขาก็ไม่ฟัง"
ได้ยินไหมล่ะ โดมินิค
เขาก็ยังห่วงคุณ ในแบบของเขานะ
"เวลาไปเจอน้อง ผมจะพยายาม เอามันออกจากมือเขา"
"พ่อเลี้ยงผม ก็มีติดเหมือนกัน"
"แต่เขาไม่มาเจอผมอีกแล้ว"
"ผมเลยไม่ต้อง กังวลเรื่องนั้นอีก"
"เล่าเรื่องเขา ให้ฟังได้ไหมคะ"
"พ่อเลี้ยงผมน่ะเหรอ เขาเคยตีเรา"
- "เขาตีคุณเหรอ" - "ตอนเราเด็ก ๆ น่ะใช่"
- "บ่อย ๆ หรือนาน ๆ ครั้ง" - "บ่อย ๆ"
- นาน ๆ ครั้ง - "เขาเคยถอดเข็มขัด..."
- "มาฟาดผมด้วย" - "ตรงไหนคะ"
"แขนผม"
"หลังผม"
"ครั้งหนึ่ง เขาใช้เข็มขัด ฟาดหน้าผมด้วย"
- "หัวเข็มขัดทำฟันผมบิ่น" - ไม่ หยุดก่อน
นั่นมันโกหกทั้งเพ เรื่องนั้นไม่ได้เกิดขึ้น
เขาทำฟันบิ่นในอุบัติเหตุ ตอนเล่นเลื่อนหิมะ
เราไปเล่นที่เขาคาวบาร์น
เรากำลังไถลลงเขา แล้วเขาก็คะมำลงไป
ปากเขาเลย กระแทกกับรางเหล็ก
- อยากให้หยุดไหมคะ - ไม่ เล่นต่อเลย
"ไม่ เขาไม่เคยตีโดมินิค แบบที่ตีผมหรอก"
- "ไม่เคยเหรอคะ" - "ไม่"
"เขาชอบแกล้ง โธมัสเปื้อนโคลน"
"โธมัสเปื้อนโคลน"
"ทำไมคุณถึง เรียกตัวเองแบบนั้น"
มันจริงไหม โดมินิค
- เรื่องอะไร - ที่คุณรอดไม่โดนตีบ่อย ๆ
ใช่ บางครั้งก็รอด
เพราะผมไม่กระตุกต่อมเรย์ แบบที่เด็กนี่ทำประจำไง
ผมฉลาดพอจะรู้ว่าต้องหุบปาก
หรือตั้งรับตอนไหน แต่เขาไม่รู้ เล่นต่อเถอะ
เร็วเข้า
"คุณเบิร์ดซีย์"
"คุณคิดว่าอะไรทำให้ พ่อเลี้ยงใจร้ายกับคุณ..."
"มากกว่ากับน้องชาย"
"ผมไม่ใช่แค่คิด แต่ผมรู้"
"เพราะเขาอิจฉาผมไง"
"อะไรทำให้เขาอิจฉา"
"เพราะเขารู้ว่าพระเจ้า มีแผนอันยิ่งใหญ่ให้ผม"
"เขาเคยพังตู้เสื้อผ้าผม แล้วฉี่รด"
"ฉี่รดเสื้อผ้าผมหมดเลย"
"รองเท้าผมก็ด้วย เขาทำประจำเลย"
"ฉี่รดรองเท้าผม"
"คุณคิดว่าเขาฉี่รด เสื้อผ้าคุณไปทำไม"
"นั่นมันไม่เท่าไรหรอก"
"นั่นมันแค่เรื่องเล็กน้อย"
"เขาทำเรื่องแย่กว่านั้น อีกเหรอ"
- "แย่กว่านั้นมาก" - "เขาทำอะไร"
"เขาข่มขืนแม่ผม แล้วให้เรานั่งดู"
"แล้วเขาก็..."
- ไม่เอาน่า - "เขาก็..."
"เขามัดผมไว้ แล้วเอาของเสียบก้นผมด้วย"
"ของแบบไหน"
- ถ้าเรย์รู้ว่าเขาพูดแบบนี้นะ - "พวกของมีคม"
- ให้ตาย - "ดินสอ"
"ไขควง"
"และมีครั้งหนึ่งเขาใช้ มีดแกะสลัก"
- "แล้วเอามาแทง..." - ให้ตาย ไม่ไหวแล้ว
- "แทงเข้าไปใน..." - หยุดที หยุด
บ้าเอ๊ย
ที่พี่คุณพูด ทำให้คุณ หงุดหงิดมากใช่ไหม
อะไรนะ ไม่ เปล่าหมอ ทำไมผมต้องหงุดหงิดล่ะหมอ
แม่ผมโดนข่มขืน แล้วพวกเราต้องมานั่งดู
พ่อเลี้ยงผม ใช้ไขควงเสียบก้นเขา
ไม่เอาน่า นั่นมันน่าฟังจะตาย
ให้ตายสิ ไหนคุณบอกว่า มีพัฒนาการไง บ้าเอ๊ย
บอกหน่อยว่าตอนนี้ รู้สึกยังไง โดมินิค
ผมรู้สึกยังไง มันสำคัญตรงไหน
ผมไม่ได้เป็นคนจิตป่วย วิตถาร...
คุณดูโมโหมาก โดมินิค บอกได้ไหมว่าทำไม...
อยากรู้ใช่ไหมว่าทำไมผมโมโห ผมจะบอกให้ว่าทำไมถึงโมโห
ตอนนี้ผมควรอยู่ที่ ถนนยิลเลตต์
ทาสีบ้านให้เสร็จ ทั้งที่ผมควรทาเสร็จ...
ตั้งแต่สามสัปดาห์ที่แล้ว
และตอนนี้ผมก็อยู่ที่ มอลล์บ้า ๆ นี่
ฟังพี่ผมพูด เรื่องเพ้อเจ้อ...
ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
มันก็จริง มีเรื่องแย่ ๆ ในบ้านเรา
เรย์ใจร้อน เขาขี้โมโหเป็นบ้า
แต่เขาไม่เคยข่มขืนโธมัส ด้วยไขควง
โดมินิค เบาเสียงลงหน่อย
ทำไมไม่นั่งลงก่อนล่ะ
- ผมไม่อยากนั่ง - หายใจเข้าลึก ๆ
อยากรู้ไหมผมรู้สึกยังไง
อยากไหม
มันเหมือนกับ พี่ชายผมน่ะ...
เป็นสมอคอยถ่วงผมไว้ มาทั้งชีวิต
ตั้งแต่ก่อนเขาป่วย ตั้งแต่ก่อนเขาตัดมือตัวเอง
เป็นสมอที่คอยถ่วงผมไว้ แล้วรู้ไหมผมได้อะไร
ผมได้เชือกที่ยาวพอ แค่ไต่ขึ้นผิวน้ำเพื่อหายใจ
ผมเคยคิดว่าสักวันหนึ่ง ผมจะหนีเขาไป
ว่าผมจะตัดโซ่นั่นได้
แต่ผมก็ยังอยู่ตรงนี้ จนอายุ 40 แล้ว
ผมก็ยังอยู่โรงพยาบาลบ้า
ต้องมาคอยแก้ปัญหา
แต่ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว ผมเข้าใจแล้ว
ผมเข้าใจแล้วจริง ๆ
คุณเข้าใจอะไร โดมินิค
ว่าผมจะ...
ว่าเขาคือคำสาปของผม
ผมแค่...
ขอโทษที ขอโทษด้วย
ผมไม่รู้จะทำยังไง
โดมินิค ปฏิกิริยาของคุณน่ะ
ทำให้ฉันกระจ่างขึ้นมาเลย
ฉันคิดว่าเราควรหยุด...
การให้คุณฟังบันทึกเสียง ของพี่ชายไว้ก่อน
คุณบอกเองว่ามันช่วยได้
ไม่ มันอาจเป็น ความคิดที่ไม่ดีนัก
มันอาจช่วยได้ แต่ว่า
การรักษาพี่ไม่ควรทำให้ คนน้องต้องมาเสี่ยง
วันนี้ฉันได้เรียนรู้ บางอย่าง
ฉันเรียนรู้ว่า มีหนุ่มน้อยสองคนหลงในป่า
ไม่ใช่แค่หนึ่ง แต่เป็นสอง
ฉันอาจไม่มีวัน หาหนึ่งในนั้นเจอ
หนุ่มน้อยคนนั้น หายไปนานแสนนาน
โอกาสมันน่าจะน้อยนิด
แต่กับอีกคน อาจยังพอมีโชค
หนุ่มน้อยอีกคนอาจกำลัง เพรียกหาฉันอยู่
- สาม สี่ ให้ตายสิ - อ้าว
- ดูสิว่าใครมา - ไง โดมินิค
- งานเลี้ยงฮาโลวีนน่ะ - มากินฟักทอง...
- ทางนี้สิ - เจ้าบ้า
ไม่ได้บ้า ไม่ได้มีแค่นั้น มีแบบอบ...
- กินเม็ดฟักทองหน่อยไหม - ไม่ล่ะ
- ลองหน่อย - ไม่เอา
โดมินิค ฉลองเม็ดฟักทอง
- โดมินิค มากิน... - น่ารำคาญ
เขาพูดอะไร
เขาหัวเสีย
"ฉันรู้ว่าคุณมี หลายเรื่องต้องคิด"
แต่คุณไม่มีสิทธิ์ หยาบคายใส่เพื่อนฉันแบบนั้น
- ให้ตาย - นี่ก็บ้านฉันเหมือนกัน
และฉันอยากพักผ่อนที่บ้าน หลังกลับจากการทำงาน
ฉันไม่อยากทะเลาะงี่เง่า เพราะนี่มันเรื่องของฉัน
อย่าปิดประตูใส่ฉันนะ
อย่าปิดประตูใส่ฉัน
คุณเรียกร้องความสนใจทุกคน ทำเสียเรื่องหมด
นี่ วันนี้ผมเจออะไรมามาก
พอกลับมาบ้าน ผมอยากกินอะไรบ้าง
อะไรที่เป็นอาหารจริง ๆ ไม่ใช่เมล็ดฟักทองอบ
และผมอยากนอนบนเตียงผม
เพราะผมอยากจะนอน นี่ขอมากไปไหม
- มากไปเหรอ - ใช่
คุณไม่เคยนึกถึงฉันเลยนี่
- ไม่เคยสักครั้ง - ให้ตาย
ทำไมคุณไม่พา เพื่อนหนุ่มไม่ก็เพื่อนสาวนั่น
หรือจะอะไรก็ช่าง ไม่พากันไสหัวไปล่ะ
ไปตายซะ
นี่ มาเถอะ ไปกัน