JAK W NIEBIE
Elizabeth.
- Ile spałam? - Jakieś 6 minut.
Dzięki.
- Zaraz przyjdę. - Czekam przed drzwiami.
Co tu jeszcze robisz?
- Ile już pracujesz? - 23 godziny.
23? Czas do domu, Elizabeth.
To mi nie załatwi posady w tym szpitalu.
Adams? Można ją zwolnić dopiero,
jak się nauczy opatrywać szwy.
Nie podobają mi się spuchnięte kostki Ellis. Trzeba jej zrobić EKG.
- Dobrze. - Dzięki.
Zająłem się pacjentem z urazówki, gdy spałaś.
- Nie spałam, tylko... - Nie ma za co.
Potrzebna jesteś przy 5 i 8.
Jenny? Ktoś widział Jenny?
Przepraszam, tu jestem.
Panie Clarke, jestem doktor Masterson.
Zróbcie mu morfologię krwi, elektrolity i mocz.
Mogę coś jeszcze dla pana zrobić?
- Proszę wyjść za mnie. - Och.
Mam darmowe przejazdy autobusem.
Nie mogę więc panu odmówić.
Zadzwonię do siostry i pożyczę od niej suknię. Proszę tu czekać.
Zmniejsz mojemu narzeczonemu dawkę morfiny.
W porządku?
Przygotujcie łóżko nr 4.
Proszę pana, czy chce pan...
Poradzę sobie.
Dam radę.
- Właśnie miałem... - Nie ma za co.
Dzięki.
Zakażenie dróg moczowych... Zapalenie płuc. Śpiączka cukrzycowa.
Ostra hipochondria.
Potrójne waniliowe cappuccino bez cukru.
- Pani doktor! - Pan Clarke?
Wyjdzie pani za mnie?
Oczywiście, ale najpierw damy panu szlafrok. Jenny!
Przepraszam. Już jestem.
Cóż to, dziś pełny makijaż?
Sińce pod oczami przerażają pacjentów.
A poza tym ma dziś randkę.
Przestań! Mam kolację z moim eks i jego matką,
która nic nie wie o rozwodzie.
Nie chcę być winna śmierci 88-letniej staruszki.
Zamieńmy się.
Ja muszę uszyć sześć kostiumów
gąsienicy na lekcje tańca Katie.
Jak wy sobie radzicie?
Nick chce mieć dzieci, a ja nawet nie mam czasu na golenie nóg.
- Nie gól, to da ci spokój. - Naprawdę?
Szczęściara z ciebie. Poza pracą nie masz żadnych zmartwień.
- Jest tu doktor Masterson? - Już wychodzę.
- Kostka z łóżka nr 2. - Nie ma złamania.
Opatrunek i do domu. Dzięki.
- Halo? - Naprawdę przyjdziesz?
Tak.
Świetnie. To wspaniały facet.
Poznałaś go? Przyszedł już?
Nie poznałam go osobiście.
Organizujesz mi randkę w ciemno?
To kumpel przyjaciela. Bardzo miły.
Czyli dowcipny grubasek?
To już było.
Nie było łatwo go namówić.
Nie lubi tego. Musicie to robić tutaj?
Zamiast w którymś z 6 pokoi? Pomóżcie mamusi!
Mam tu istne piekło. Musisz przyjść.
Tak, tylko mam dziś dużo pracy.
Nie wiesz, co to znaczy dużo pracy.
Robię ci ogromną przysługę. Nie grymaś.
Sama umiem znaleźć sobie faceta.
Wiem. Tylko niech będzie to facet, który nie krwawi.
Już dwa razy mi się dziś oświadczano.
- Wyjdzie pani za mnie? - Tak.
Oczywiście. Trzy razy!
- Będę o 19:00. - Jest 19:00.
O 19:30. Co gotujesz?
Lasagne. Przepis mamy. Ani słowa o węglowodanach.
Od 1,5 dnia żyję na sałatkach. Zjem wszystko.
Kto włożył misia do lasagne?
Muszę kończyć.
I co zrobisz?
Pozostaje mi Phoenix.
- Pojedziesz? - Phoenix - San Francisco.
Tam starcy z czerniakami, tu sushi i zdesperowane kobiety.
Walsh ci to załatwi.
Doktorze! Ofiara strzelaniny, wylew wewnętrzny.
- Ile godzin na dyżurze? - 12.
Kilka więcej.
- Ty to weźmiesz. - Wyszoruję ręce.
Elizabeth!
Tak, panie doktorze?
Chciałem zaczekać do jutra,
ale powiem ci już dziś, że podjąłem decyzję.
Chcę, abyś pozostała w tym szpitalu.
Naprawdę? Dziękuję!
- No, no. - Dziękuję panu.
Zasłużyłaś na to.
I, w przeciwieństwie do innych, robiłaś to,
co najlepsze dla pacjenta, zamiast całować mnie w tyłek.
To ryzykowne, ale podoba mi się.
Bardzo panu dziękuję za tę szansę.
Jest tu tyle do zrobienia. Biorę się za to od razu.
- Elizabeth? - Tak?
Teraz masz tylko jedno zadanie: iść do domu.
- Ale ja... - Idź.
Jesteś tu już 26 godzin.
Ja wiem wszystko.
- Pani doktor! - Tak?
Na szóstce mam niedrożność jelit.
Tak mi się wydaje. Czy mogłaby pani spojrzeć?
Oczywiście.
- Brett! - Gratuluję.
Dziękuję. Nie wiedziałam, że Walsh...
Mam ofertę w Phoenix. Jest dobrze.
To wspaniale.
W porządku.
- Abby, to ja. - Cześć.
Przepraszam za spóźnienie. Już jadę.
Nie szkodzi. Ten facet też się spóźnił.
Mam dobrą wiadomość.
Zostaję w szpitalu w San Francisco!
Świetnie! Jedź tu!
- Otworzymy szampana! - Będę za minutę. Na razie.
Jest tu jak w niebie.
Pokazywano ten apartament w czasopismach.
Tak, tylko że ja chciałem coś umeblowanego.
To umeblowane mieszkanie.
A gdzie jest kanapa?
Niewiarygodne, ile tu przestrzeni.
Świetna na te wielkie balangi, które będę tu urządzał.
Wyczuwam, że ci się nie podoba.
I jak?
Wiem. To miejsce nie było dostępne,
ale teraz właściciele zamieszkali w Palm Springs.
DO WYNAJMU
David, właściwie nie wiem, czego szukasz.
Powinniśmy więcej porozmawiać.
Mógłbyś mi trochę o sobie opowiedzieć.
O swojej pracy, o rodzinie.
- Nie chcę o tym rozmawiać. - Mam pomysł.
A może przestań teraz szukać. I wrócisz do tego.
DO WYNAJMU WYNAJMUJEMY
Zastanowisz się, gdzie chcesz mieszkać.
Ja nie mogę... nie mogę...
...zrozumieć, czego chcesz...
Nie. David.Nie...
Chyba żartujesz.
Zaczekaj, David. Proszę.
Takie mieszkanie już na pewno jest wynajęte.
Nad jedną padliną krąży 90 sępów.
No dobrze. Zadzwonię do nich.
Naprawdę?
Dobrze. Jak tylko będę coś wiedzieć.
Dziękuję za pomoc.
Już wiem, dlaczego nikt go nie wynajął.
Umowę odnawia się co miesiąc, nie co rok.
- Dlaczego? - Z powodów rodzinnych.
Nie powiedziano zbyt wiele.
Ach, jaki widok.
David.
Och.
To jest... niesamowite.
O Boże! Wyłączny dostęp do dachu.
Nie wykorzystano tego,
ale można z tym naprawdę wiele zrobić.
Czyż nie jest tu cudownie?
Nie sprawdzaliśmy jeszcze kilku miejsc w tej dzielnicy.
Podoba mi się kanapa.
Kanapa.
Dobra kanapa.
David, podejdź tu.
- Co... - Tu nie ma czego ukraść.
- Nie ma pieniędzy, narkotyków. - Nie jestem złodziejem.
Na pewno niedaleko jest schronisko dla bezdomnych.
Dam ci na taksówkę i jedzenie,
ale proszę, nie kupuj więcej piwa, dobrze?
Nie jestem bezdomny. Mieszkam tu.
To niemożliwe, bo ja tu mieszkam.
To jest moje mieszkanie.
- Od kiedy? - Odkąd je wynajęłam.
- Ty je wynajęłaś? - Tak.
- Wiesz co? Tylko nie to. - Co?
- Oszukano nas. - O czym ty mówisz?
Na pewno jeszcze 5 osób wpłaciło zaliczkę i dostało klucze.
- I wniosło tu swoje rzeczy? - Słucham?
Tu są tylko moje rzeczy.
Moja kanapa, mój stolik...
Czy to jest plama?
Słyszałeś o podkładkach?
Albo o koszu na śmieci?
Kimkolwiek jesteś, masz to pozmywać. Przyniosę kubełek.
Jakby świnia zamieszkała w moim domu.
- Co? - Brudna świnia.
Kiedy się wprowadziłaś?
Halo!
- Mówiłam, żebyś wyszedł. - Jezu!
OK. Mów, co się dzieje.
Nie, nic.
Nic.
Więc zadzwoniłeś bez powodu?
Widuję kogoś ostatnio.
Widujesz kogoś! W końcu!
- Myślisz, że to dobrze? - Oczywiście!
Ostatnio, gdy cię umówiłem, wycofałeś się.
Dobrze, że teraz wyszło to z twojej inicjatywy.
Kto to jest? Znam ją?
Widuję kogoś, kogo nie ma.
Jest niedostępna emocjonalnie?
Rozumiem, masz halucynacje.
Dwa razy, w moim mieszkaniu.
Kobieta.
Atrakcyjna?
- Ona nie istnieje, Jack. - No dobrze. OK.
A kiedy zobaczyłeś tę kobietę, byłeś pijany?
Byłem trochę wstawiony.
Nie kłam. To nic nie da.
OK. Upiłem się.
Mimo to nie powinienem widzieć biegającej po mieszkaniu blondynki
ze skłonnością do dominacji.
Dlaczego to zapisujesz? To nie jest sesja.
Obrażasz mnie. Od przyjaciół nie biorę pieniędzy.
Ale jeśli to zajmie ponad godzinę,
wymyślimy coś. Żartuję.
A więc tak, byłeś pijany,
- zobaczyłeś tę dominującą blondynkę. - Masz rację, muszę przestać pić.
- Nie! - Nie?
Pij, baw się, tylko rób to z innymi ludźmi.
Alkohol to towarzyskie spoiwo.
Ośmiela mężczyzn, daje luz kobietom.
Co to za wykład psychiatry z Berkeley?
Nie. Rozejrzyj się wokół.
Widzisz? To jest świat.
Wyjdź do niego.
Nie grzeb się we własnym umyśle.
To niebezpieczne miejsce, w którym nie powinieneś pozostawać sam.
Dave, minęły już dwa lata.
Dość ukrywania się.
Wcale nie.
- Oszalałeś? Co ty robisz? - O Boże, co się dzieje?
Niestety, muszę wezwać policję.
Ja śpię. To tylko sen.
To sen, w którym wiesz, że śnisz.
- Jak tutaj wchodzisz? - To ty jesteś tutaj.
O rany.
To poważniejsze niż myślałam.
Odejdź, ty nie istniejesz.
Zadam ci kilka pytań.
Proszę o szczere odpowiedzi.
Czy wzrosło twoje spożycie alkoholu?
Tak, a co?
Słyszysz głosy i widzisz rzeczy, które nie wydają ci się prawdziwe?
W gruncie rzeczy, tak.
Konsultowałeś ten problem z lekarzem?
Skąd to wiesz? Nie zbliżaj się.
Podejrzewasz ludzi o złe intencje?
Dlaczego zadajesz mi tyle pytań?
Rozumiem to jako "tak". Posłuchaj.
Bardzo przekonująco sobie wyobraziłeś,
że wynająłeś mieszkanie, które należy do kogoś innego.
Podnieś tę poduszkę.
Podnieś. W porządku.
Z tyłu jest czerwona plamka
po rozlanym syropie na kaszel.
Tak, to ona. Skąd bym o niej wiedziała?
Albo o tym, że pościel, którą brudzisz, jest z Nordstrom?
W szufladzie jest nadal paragon.
Możesz sprawdzić.
Chyba musisz zaakceptować fakt,
że jesteś psychicznie chory.
- Naprawdę? - Tak.
To moje mieszkanie, moja pościel.
Moja szafka, moje zdjęcie.
- Gdzie jest moje zdjęcie? - Jakie?
Było tu moje zdjęcie...
Tu, na szafce stało zdjęcie.
- Była pusta, gdy się wprowadziłem. - Stało tu!
Wiesz co? Mam tego dość! Wzywam policję.
- Nie! - Za późno!
Co zrobiłeś z moim telefonem?
Dlaczego nie mogę...
Zaczekaj tu.
Zadzwonię z kuchni.
Grace, tu David Abbot.
Masz kontakt z właścicielami mojego mieszkania?
- Ich numer? - Coś się stało?
Nie, zastanawiam się, kto tu poprzednio mieszkał.
Kobieta, z którą to załatwiałam, nie chciała o tym mówić.
Jakaś rodzinna tragedia.
Nie wypytywałam, bo mam dość dramatów.
- Myślisz, że ta dziewczyna umarła? - Oby tak było.
Tylko wtedy zrezygnują z miesęcznego najmu
i podpiszą z tobą długoterminową umowę.
- Nie chodzi mi o to... - Dorośnij.
Jest to mieszkanie z widokiem, z kominkiem.
Za mniejszy luksus w centrum ludzie zabiliby własną babcię.
KSIĘGARNIA OKULTYSTYCZNO- METAFIZYCZNA
"Duchy"
Przejście
BRENNAN BYERS' Przewodnik w życiu po śmierci
- W czym mogę pomóc? - Nie!
To znaczy, wierzy pan w te rzeczy?
Nie wierzymy, póki nie uwierzymy.
Ta jest już nie na czasie.
Polecam Emily Preston. Totalnie nowatorska.
Przepraszam, gdzie jest dział UFO?
Z tyłu, po lewej.
Ufologia. To nawet nie jest prawdziwa nauka.
Jaki miałeś rodzaj zetknięcia?
- Zetknięcia? - Ektoplazma?
Eter usypiający?
Mam genialną książkę o seansach, jeśli zależy ci na kontakcie.
Z kontaktem ona nie ma problemu.
Obłędnie. Mam dokładnie to, czego szukasz.
Tak.
Do dupy.
I to.
"Duchu, obudź się.
Duchu, przyłącz się.
Duchu, nie lękaj się.
Duchu, ukaż się."
Jesteś tu?
Myślę, że tu jesteś.
OK.
Mam w ręku gorący, wilgotny kubek z kawą.
Na stoliku nie ma podkładki.
Stawiam kubek na tym pięknym, mahoniowym...
Ani się waż!
Musimy porozmawiać.
O czym?
Czy nie wydaje ci się, że jest coś dziwnego w sposobie,
w jaki spędzasz dni?
Właściwie tak. Dziwnie się mieszka z intruzem.
Nie jestem...
Zacznijmy od początku.
Cześć, jestem David Abbot.
A ty jesteś...
Jestem...
Elizabeth. Mam na imię Elizabeth.
Nie wiedziałaś. Przeczytałaś to.
Chyba znam swoje imię.
Dobrze... Kiedy ostatnio rozmawiałaś
z kimś innym niż ze mną?
Niedawno...
A kiedy tu cię nie ma,
jak spędzasz czas?
Z pewnością robię więcej niż ty.
Odpowiedz na pytanie, Lizzie.
Nie nazywaj mnie tak. Nie jestem w przedszkolu.
- Mam na imię Elizabeth. - Tak uważasz.
Czy spotkało cię ostatnio coś tragicznego?
Niby co?
Nie wiem, może śmierć.
Jak śmiesz mówić takie rzeczy?
Uspokój się.
Zabierz te łapska, zboczeńcu!
Uspokój się. Nie chcę cię ranić.
Chcę ci pomóc pogodzić się z faktem, że...
- Nie umarłam. - Rozejrzyj się.
Zobaczysz światło.
- Nie ma światła. - Idź w stronę światła.
Nie ma światła. Nie umarłam. Wiedziałabym o tym.
Co się ze mną dzieje?
Nie żyjesz!
Przestań tak mówić.
Chybiłaś.
Dość już tego. Dość!
Zaczyna mnie boleć głowa. Zostaw!
OK. Dobrze.
Nie moja wina, że jesteś w tym stanie.
- Chcę, żebyś stąd znikła. - Ty się wynoś.
Spoczywaj w pokoju.
Nie ruszę się stąd.
Kolejne piwo. No proszę.
Golden State grają bardzo dobrze...
Jutro cię pokocham Już jutro
Miłość przyjdzie za jeden dzień
Jutro, jutro
Jutro cię pokocham Już jutro
Miłość przyjdzie za jeden dzień
Proszę bardzo.
Jutro wyjdzie słońce
Postaw ostatniego dolara, że jutro...
Mam już ciebie dość!
Próbowałem być miły, ale teraz stąd znikniesz!
W imię Chrystusa zniknij stąd!
On mnie nie widzi.
Trochę bardziej na lewo.
- Będziesz to czyścić. - Więcej, więcej.
Zaraz się włączy wykrywacz dymu.
Tato, mamy go!
Załatwione. Mamy ducha.
O, maselniczka.
- Na pewno? - Zdecydowanie.
Mam go tutaj.
Zaraz go spuszczę w toalecie.
To wszystko?
Po prostu siedzisz?
Mam tu zrobić cyrk, czy skomunikować się z duchem?
Daj spokój. On też mnie nie widzi.
- Z jakiegoś powodu, tylko ty możesz. - Coś tu jest.
Wyczuwam obecność.
Bardzo oryginalnie. Powiedz więcej.
Wrogie nastawienie.
Chce, żebyś stąd zniknął.
Nie jest zły.
Powinieneś się wyprowadzić.
Ja? Radzę ci.
Podoba mi się.
Nie wyprowadzę się.
Nie czujesz tego?
Na ciebie są skierowane kancerogenne promienie nienawiści.
Chłopak ma talent.
- Nie wyprowadzę się. - Dlaczego?
To mieszkanie nie jest aż tak wspaniałe.
- Tak? - Jest.
- Ma piękny widok. - I kominek.
Jak chcesz.
Masz jakiś napój light?
Strasznie zaschło mi w gardle.
Przydałaby się cola.
Chodź.
Wyprowadzić się? To niemożliwe.
Mógłbyś powiedzieć jej, że musi zniknąć.
"Mógłbyś powiedzieć jej?"
- Ignoruję cię. - A ja ciebie.
Nie akceptuje śmierci. Kazałem jej iść do światła.
Ona nie chce tego zrobić.
- Bo nie ma światła. - Jak ty mnie wkurzasz!
Czekaj, co się dzieje?
Myślisz, że to mi się podoba,
że jest mi łatwo?
Wiem, że coś jest nie tak.
- Przechodzę przez ściany. - Wiesz,
nie mogę ci pomóc.
To najżywszy duch jakiego znam.
- Ona stąd się nie ruszy. - Co to znaczy?
Zgadzam się z nią. Ona nie umarła.
Ale ty...
...musisz coś zrobić z tą...
To najczarniejsza aura, jaką kiedykolwiek widziałem.
Wysysa z ciebie życie. Zabija cię.
Musisz ją puścić.
Jak, jeśli nie chce się stąd ruszyć?
Nie mówię o duchu,
tylko o tej drugiej kobiecie.
O tej, którą trzymasz tu.
Tak naprawdę to ona cię nęka.
- Nie będę o tym mówić. - Ach, rozumiem.
Rzuciła cię.
Odeszła do faceta, który nie ma kanapy przyspawanej do tyłka.
Zamknij się.
Nie lubisz, jak się z ciebie kpi?
Sprowadzasz tu księdza i różnych pajaców, żeby mnie wyrzucić,
a gdy wspominam...
Nie wiesz, o czym mówisz. Zamknij się!
Przykro mi z powodu tej straty.
Dobrze ci radzę, dziewczyno.
Uszanuj zmarłych.
David?
Przepraszam cię.
Pomyślałam sobie...
...że chyba cię wcale nie znam.
Wynajęłam to mieszkanie y powodu dachu.
Miałam zamiar zrobić tu ogród.
Tak mi się wydaje.
Plotę głupoty.
Ja...
chcę cię przeprosić.
Czasem łatwiej pogodzić się ze stratą, jeśli o niej porozmawiasz.
Nie chcę o tym mówić!
Gniew też pomaga.
O kim on mówił?
Miała na imię Laura.
Kto to?
Była moją żoną.
Myślisz, że jestem głupi?
Co to jest? Przestań.
BAR
Nie rób tego. To ci nie pomoże.
Skąd wiesz? Byłaś kiedykolwiek w barze?
DOZWOLONE OD 21 LAT DOWODY OSOBISTE
Świstak się pokazał!
Nie wierzyłem, że tu dotrzesz. Dobrze, dobrze!
To jest Jeff, Jody, Kim, Valerie.
A to mój kumpel, Dave.
- Miło mi. - Co pijesz?
- Kawę. - Szkocką!
- Nie! - Podwójną!
Nie musisz czekać. Mogę od razu wywołać ci kaca.
Tak, tak.
Jak się cieszy, że wyszedł do ludzi.
Niech żyje piątek!
- Nie zapijesz smutku. - Zaraz zobaczysz.
- Wszystko z tobą w porządku? - Pożegnaj się i chodź coś zjeść.
Odkąd to jesteś moją matką?
Czy ja...?
Jak tam twoje halucynacje?
- To nic poważnego. - Nie jest z tobą dobrze.
- Za mało spałem. - A w ogóle sypiasz?
- 8 godzin. - 12.
Najwyżej 9.
Uzależnieni od opium są czujniejsi od ciebie.
- Skończ już. - Nie waż się!
Nie pij.
Masz ostatnią szansę.
Co możesz mi zrobić?
Dave, stary!
Przepraszam...
Przepraszam.
- Jakiś wariat! - Bardzo niefajnie, stary!
Dobry Boże!
Kiedyś mi za to podziękujesz.
Za to, że wyszedłem na durnia?
Dlaczego wciąż tu jesteś?
Przerażające pytanie. Nie mam pojęcia.
Dlaczego tylko ty mnie widzisz?
Mnie o to nie pytaj.
Wiem tylko, że gdy nie jestem z tobą, to tak, jakbym nie istniała.
O, Boże.
Może naprawdę nie żyję.
Daj spokój.
Wybacz, że mówiłem, że nie żyjesz.
Może nie umarłaś.
Może jesteś tylko bardzo... lekka.
Gdybym mogła przypomnieć sobie kim jestem, lub byłam.
Dowiedziałabym się wtedy, czy żyję.
Próbuję to sobie przypomnieć,
ale sama nie dam rady.
Chyba nie prosisz mnie o pomoc?
Posłuchaj.
Masz do wyboru dwie opcje rzeczywistości.
Albo to, że w niekonwencjonalny sposób
zjawiła się w twoim życiu kobieta, której potrzebna jest twoja pomoc.
Prawda.
Albo że jesteś szaleńcem, który
siedzi na ławce i sam ze sobą gada.
Chyba wolę pierwszą opcję.
Dobrze.
Dowiedzmy się, kim jestem.
Chyba to mieszkanie było puste.
Tam mieszkała kobieta?
Nikt tam nie mieszkał.
Już za życia byłam duchem.
Cześć, jak mogę ci pomóc?
W końcu ktoś normalny. Może się przyjaźniłyśmy.
Jestem David. Nowy lokator.
Cześć, jestem Katrina. Wchodź.
- Miła, podoba mi się. - To zajmie sekundę.
Mam tylko jedno pytanie. Tam na górze mieszkała młoda kobieta.
Chyba tak...
Ale była bardzo nietowarzyska.
Może się nie przyjaźniłyśmy.
Taka babcia kociara, tylko bez kotów.
Wiesz?
Już wiemy wszystko. Chodźmy.
- OK, dzięki. - Może to prośba w starym stylu,
ale nie mogę otworzyć okna.
- Chyba żartuje. - Co?
- Co?
Chce, żebyś wszedł.
Jeśli zaschło od farby,
możesz użyć śrubokręta...
Próbowałam.
Nie ruszyło.
Bez żadnego wstępu. Niesłychane.
Chciałbym pomóc, ale wychodzę na kolację.
A ja mam deser.
Właśnie zwymiotowałam.
Tak więc...
Ja... miło było cię poznać.
- Ciebie też. - Dzięki.
Dlaczego nosi strój do ćwiczeń?
Jeśli ćwiczy w ciągu dnia,
bo przecież po to zakłada strój, po co jej stanik "push up"?
On tylko utrudnia ćwiczenia.
Już nie wezmę cię ze sobą.
Dlaczego? Coś mi się może przypomnieć.
Trudno. Jesteś jak radio, którego nie można wyłączyć.
Nie sądzisz, że była tandetna i agresywna?
Mężczyźni akurat lubią te cechy.
- Może chodź na randki z pitbulem? - Może będę.
- Cholera. -Co?
Zatrzasnąłem klucz w mieszkaniu.
Jest zapasowy przy gaśnicy.
Może jest seksowna, jeśli lubisz typ modelki: wysokie,
z dużym biustem i długimi nogami.
Jeśli chcesz być takim facetem.
Nikt z pięciu mieszkań nie pamięta, jak wyglądasz.
Kompletnie się odizolowałaś.
- Na pewno tego chcesz? - Tego jestem pewien.
Szuflada na lewo.
Jest też tam lejek, jeśli ci potrzeba.
- Popatrz. - Co to jest?
Nowe wskazówki.
Jest tu napisany adres.
Nie widzę. Czy to jest 5 czy 6?
To chyba...
To jest 5. Na pewno.
Mamy adres, kwitek z pralni i zapałki.
Wiesz, co to znaczy?
- Możemy rozpalić małe ognisko? - Że jest nadzieja.
PRALNIA CHEMICZNA
To były czarne spodnie.
Od Armaniego.
Pamiętam. Były drogie.
Czy pamięta pan właścicielkę? To ważne.
Bardzo miła, ale może trochę nijaka.
- Nijaka? - Nijaka?
Kojarzy mi się ze smutkiem i samotnością.
Nie chcę wysłuchiwać swojej charakterystyki.
- Weźmy spodnie. - Czy mogę odebrać spodnie?
Były tu zbyt długo. Oddaliśmy je bezdomnym.
Oszalałeś? To były spodnie od Armaniego.
Idziemy.
Idziesz, czy nie?
Po co ci te spodnie?
To chyba 425.
- Znajomy widok? - Właściwie nie.
Dzień dobry.
- Słucham pana? - Tak.
Może to dziwnie zabrzmi, ale czy zna pan pewną kobietę?
Blondynka, około 1,60 m.
- 1,61 i pół. - 1,61 i pół?
O Boże. Kim pan jest?
Nie znam pana...
- Moja żona pana zatrudniła? - Słucham?
Wiedziałem, że się dowie.
Podwoję pańską stawkę.
- Cokolwiek pan chce. - Nie chodzi mi o pieniądze.
- Donald! Kto to? - To ona. Proszę przyjść o 18:00.
Dam panu czek.
Nieźle.
Myślisz, że uprawiałam seks z tym rozpustnikiem?
- Na to wygląda, Lizzie. - Elizabeth. To odrażające.
Ma to też swoje dobre strony, o 18:00 dostanę pieniądze.
- Dziękuję. - Proszę.
O, Boże.
A może byłam dziwką.
Samotną, rozwalającą rodziny, dziwką.
A nawet, jeśli byłam dziwką?
Nic w tym złego, że ktoś ma zdrowy apetyt na seks.
Wcale.
Ale z kim ja rozmawiam - z panem Obmacywaczem.
Próbuję przyznać ci rację.
- David? - Co?
To jest to.
Poznajesz? Dobrze.
Dobrze, chodź.
To jest Moose's. Uwielbiam tę restaurację.
- Często tu jadałaś? - Nie.
- Niegdy.
Zaglądałam przez okno i chciałam tu zjeść.
Byłaś dzieckiem ulicy? Dlaczego nie weszłaś?
Chciałam, ale nigdy nie miałam okazji.
Może facet z pralni miał rację.
Stolik dla pana?
Nie, dziękuję. Może innym razem.
Kenny!
Ivan, pogotowie!
- Co się dzieje? - Rozepnij kołnierzyk.
- Oddycha? - Nie wiem.
- Może zrobić sztuczne oddychanie? - Boże, potrzebny lekarz.
Trzeba jak najszybciej lekarza! Czy jest lekarz na sali?
- Zbadaj mu klatkę piersiową. - Co?
Sprawdź, czy nie jest rozdęta.
- Jak to sprawdzić? - Zrób to.
Przepraszam! Muszę go zbadać.
Czy czujesz żebra?
Nie, dopiero przy nacisku.
- Co pan robi? - Jest rozdęty?
- Tak myślę. - Co pan myśli.
Niech ci dadzą nóż i wódkę.
Proszę o ostry nóż i wódkę.
- Ivan! - Już!
- Co mu jest? - Odma wentylowa.
- To odra wędrowna. - Odma.
- Odma drylowa... - Odma...
- ...grillowa. - Nieważne!
- Ale co to jest?
Powietrze ucieka mu z płuc do klatki piersiowej.
...do klatki piersiowej.
- Rozpiąć mu koszulę. - Rozpiąć mu koszulę.
- Ty to zrób! - Ja to zrobię!
Na płucu jest zastawka. Jeśli się nie zamyka,
zaciska płuca i uciska inne narządy.
Teraz znowu sprawdź żebra. Trochę niżej.
Wyczuwasz przestrzeń między żebrami?
Polej ją wódką.
- Weź nóż. - OK.
Czy mogliby państwo się cofnąć?
Trochę dalej. Jeszcze dalej. Dziękuję.
- Co z nożem? - Zrobisz nim nacięcie.
Wiesz co? Nie.
- Jego życie jest zagrożone. - Nie mogę go zadźgać.
Nie ma się czego bać.
Zrobisz mały otwór, aby wypuścić powietrze.
Nakłuj tu nożem.
O, Boże. Skąd wiesz to wszystko?
Po prostu wiem. Zrób to. Przytknij nóż.
Musisz mocniej nacisnąć.
- Mocniej. - O, Boże!
Dobrze! Wystarczy.
Wyjmij dozownik z butelki.
- Co? - Bardzo dobrze. Teraz...
Czekaj.
- Dalej. - Umieść dozownik w nacięciu.
Co?
Otworzysz nim ranę i powietrze ucieknie. Zrób to!
- Nie mogę. - Zrób!
- Oddycha. - Oddycha!
On oddycha!
Jestem lekarzem.
Jestem lekarzem!
Wiem, dzięki Bogu. Zaraz tu będzie pogotowie.
Spytaj o szpital.
- Gdzie jest najbliższy szpital? - Niedaleko. Szpital Św. Mateusza.
- Dziękuję. - Św. Mateusza?
Może byłam samotną dziwką, ale ratowałam ludzi.
Pracowałam w tym szpitalu. To znajoma nazwa.
- Pierwszy raz kogoś ocaliłem. - To najlepsze.
Gdy monitor pokazuje gra skończona,
ty przywracasz życie. Jeden sygnał i jest.
- Co to? - Odrobina krwi.
David?
SZPITAL ŚW. MATEUSZA GŁÓWNE WEJŚCIE
- Pracuję tu. - Pracowałaś?
Recepcjonistka ma na imię Amita.
Wszystko mi się przypomina.
Jest Bill! I Karen!
I Michael i...
Elizabeth? Elizabeth Masterson?
- To moje nazwisko. - Tak, Elizabeth Masterson.
Pani doktor Masterson obecnie...
nie wchodzi w skład naszego personelu.
Chwileczkę. Muszę z kimś porozmawiać.
Przepraszam, doktorze...
O nie, jej ton głosu...
- Jaki ton? - Taki.
Ton, którym namawiasz kogoś,
aby przekazał wiadomość o śmierci przyjaciela.
Przepraszam pana.
Proszę iść na 3. piętro do dyżurki pielęgniarek.
To Fran. Jest moim mentorem.
To znaczy, że jest źle.
- Pan Abbott? - Tak.
- Fran Lo. - Miło mi.
Pytał pan o Elizabeth Masterson?
Może pani powiedzieć, co się z nią stało?
Kim pan dla niej jest?
Moim chłopakiem. Nie może nic powiedzieć
osobie postronnej.
Byliśmy sobie... bliscy.
- Jak to? - Byliśmy parą.
Rozumiem znaczenie słowa "bliscy",
ale...trudno mi w to uwierzyć.
- Słucham? Dlaczego! - Słucham? Dlaczego!
Dla Elizabeth ten szpital był wszystkim.
Powiedziała "był"?
Nie chodziła na randki.
To się dopiero zaczynało. Mieszkam w jej apar...
- David. - ...tamentowcu.
I nie wie pan o wypadku?
O wypadku...
O Boże, David. Pamiętam go.
Był straszny.
Wyjechałem na jakiś czas.
To było 3 miesiące temu.
Trzy miesiące?
Tak mi przykro.
Wyjechałem służbowo...
O, Boże.
Co to było? Jakbyś leciała.
Mój Boże.
To ty. To naprawdę ty.
Nie umarłaś, żyjesz.
Ale jestem w śpiączce. Niedobrze.
Jednak to lepsze niż śmierć.
Popatrz na siebie. Twoje ciało się goi.
Nie masz blizn. Ładnie wyglądasz.
To nieważne.
Trzy miesiące. To przewlekła śpiączka.
Jesteśmy tu. Zróbmy coś.
Tylko co?
Nie wiem, to ty jesteś lekarzem.
Właśnie.
- Nieważne. - No co?
Musimy...
muszę znaleźć sposób, aby wrócić do mego ciała.
Dobrze, świetnie. Jak to zrobimy?
Może powinnam spróbować tego.
Coś się dzieje.
Tak, tak, Tak! To chyba działa.
Tak? Nie.
Spróbuję jeszcze raz.
Skup się na tym.
Spróbuj tam pozostać.
Nic z tego.
Jakbym nie miała związku z tym ciałem.
No dobrze, dobrze. Odwróć się.
- Co? - Chcę coś sprawdzić.
OK.
Poczułaś coś?
Łaskotanie.
Jesteś połączona ze swoim ciałem.
Monitor mówi inaczej.
Maszyny nie wiedzą wszystkiego.
Moja wiedza temu przeczy.
To dlaczego teraz rozmawiamy?
Nie wiem.
Przepraszam pana, wychodzę na spotkanie
i nie mogę zostawić tu pana samego.
Proszę jeszcze o kilka minut.
Tylko się pożegnam.
- Oczywiście. - Dziękuję.
Moje siostrzenice zrobiły to wszystko.
Cóż za uderzające podobieństwo.
Popatrz.
To zdjęcie z mojej szafki.
Abby je przyniosła.
Świetnie wyglądasz.
Spójrz na mnie teraz.
Zapis się nie zmienia.
A nawet słabnie.
- Muszę stąd zaraz wyjść. - Dobrze.
Mam zaczekać na ciebie na dole?
Nie. Ale to miłe z twojej strony. Powinieneś iść.
Dziękuję za pomoc.
Cała przyjemność po mojej stronie.
Nie chcesz ze mną wrócić?
To przecież twoje mieszkanie.
Skoro już tu dotarłam, nie...
...mogę sobie wyobrazić, że siebie zostawię.
OK, wiem, że...
Tak, tylko to dziwne uczucie zostawiać cię tu samą.
Nie wiem, gdzie jest moje miejsce.
Panie Abbott, przykro mi.
Do widzenia, Elizabeth.
Do widzenia.
To okropne.
Yaczyna naprawdę żyć i nagle...
Wiesz co? Miły facet. Miły facet.
Przynajmniej miała szansę spędzić y nim trochę czasu.
To byłoby okropne, gdyby przeżyła całe życie
nie zaznając miłości.
O, Boże. Jenny?
Nic dziwnego, że nigdy nie mogłam cię znaleźć.
Dostałeś moją posadę.
Tak. Zasłużyłem na to.
Satysfakcjonuje cię to?
Tak. I wymieniam moją beemkę 330 na 740.
Idę dziś do dealera.
Czekaj, to Walsh. Muszę odebrać.
Halo?
Naprawdę? Mam się tym zająć?
Oczywiście, że mogę.
Wiesz, że wbudują mi gniazdko do iPoda.
Wiesz, że tam umierają ludzie?
- Zauważyłeś, że jestem w śpiączce? - Wiem. Świetnie.
Zoe? Lily Vanilli?
O, Boże, ale urosłyście.
Pierwsza!
- Wcale nie! - Tak!
- Nie! - Tak!
Dlaczego nie czuję waszego dotyku?
- Nie! - Tak!
- Zabawne. - Abby.
Miałyście nie biegać i nie krzyczeć.
- Abby, wyczuwasz mnie? - Uspokójcie się.
Chyba nie.
- Poczujesz się lepiej. - Wyzdrowiej.
Kocham cię.
Pamiętam, jak nas huśtałaś...
Jak to miło, że mnie odwiedzacie.
- Brakuje mi... - Przepraszam.
- Dzień dobry, pani Brody. - Dzień dobry.
Dr. Rushton. Możemy porozmawiać?
- Jasne. - Czego chcesz?
Wszyscy bardzo tęsknimy za Elizabeth.
Co ty? Cieszy się, że nie jest w Phoenix.
Ponieważ była tu starszą stażystką,
podjęliśmy nadzwyczajne środki,
żeby było jej tu wygodnie przez te trzy miesiące.
Lily! Włącz to!
Zoe, o czym mówiłyśmy?.
Pilnuj siostry. Przepraszam.
Trudno mi to powiedzieć.
Gdy zaczęliśmy tu pracować,
podpisaliśmy oświadczenia.
OK.
Nie podoba mi się to.
Czy zna pani opinię siostry o podtrzymywaniu życia?
- Nie. - Była temu przeciwna.
Naprawdę?
OK. To było wcześniej. Teraz to popieram.
Większość lekarzy jest tego zdania.
Ale nie ja. Jestem bardzo szczęśliwa.
Proszę, Abby!
Musisz mnie wyczuć. Jestem twoją siostrą.
Przecież jej mózg pracuje, prawda?
Ludzie budzili się z takiej śpiączki.
- Zawsze. - Nic o tym nie wiem.
Oczywiście, że tak! Bo co bym tu robiła?
Niedobrze mi.
- Co robicie? - Szukamy kołka.
Jakiego?
- Mówiłaś, że połknęła... - Dość! Idziemy.
Od dziś zapomnicie, co to telewizja.
Elizabeth podpisała oświadczenie,
ale w tej sytuacji,
nie podejmiemy ostatecznych kroków bez pani zgody.
Oto dokument...
Nie podpisuj tego. Ja tu jestem.
- Jeśli go pani podpisze... - Zastanowię się.
Będę częściej pilnować dzieci.
I oddam ci te dżinsy, które lubisz.
Czasem lepiej jest prosić Boga
o przebaczenie i nie przedłużać tego, co nieuniknione.
Pomyślę o tym.
Dziekuję, Abby.
Zawsze mnie chroniłaś.
Jesteś tu?
Chyba nie.
Zatrzasnęły mi się drzwi.
ZAMKI I SYSTEMY OCHRONY
Tylko w takim miejscu można polubić San Francisco.
Nie jesteś stąd? To dobrze.
Co się stało z facetami w tym mieście?
Każdy przystojny facet jest gejem.
Ciężko.
Chciałabym móc zadzwonić i powiedzieć,
"Halo? Osama?
Komunizm już minął.
Daj swoim ludziom papier toaletowy."
Więc gdybym musiała wybierać...
Gdybym musiała wybierać...
Och.
zdecydowałabym się chyba na karła.
Przepraszam.
Czy ślusarz wie, że ma zgłosić się tutaj?
Tak mi się wydaje.
Gdzie jest łazienka?
- Na końcu korytarza. - OK.
- Elizabeth! - Tak.
Sądziłem, że nie wrócisz,
że zostaniesz w szpitalu razem ze swoim ciałem.
To potworne. Przekonują moją siostrę, żeby zgodziła się
na odłączenie mnie od aparatury podtrzymującej życie.
- Nie mogą tego zrobić! - Wiem. Mówiłam im.
Nikt mnie nie słyszał.
Dlatego chcę porozmawiać z tobą.
- David! - Chwileczkę!
Nie zajęło ci to wiele czasu.
Nie.
Wprosiła się tu.
Drzwi jej się zatrzasnęły.
- Nie musisz się tłumaczyć. Rozumiem. - Nic nie rozumiesz.
Ona po prostu korzysta z łazienki.
Głos dobiegał z sypialni.
Naprawdę?
Chodź tu. Chcę ci coś pokazać.
Kiedy coś wiesz, to wiesz.
Nie miałem pojęcia...
Nie miałeś pojęcia, że leży naga w twoim łóżku?
Nie.
Jesteś ciekaw, jak wygląda.
- Nie. - Troszeczkę?
Nie dość, żeby iść i zobaczyć.
Pójdę tam na zwiady.
- Proszę, nie! - Nie przejmuj się. Jestem lekarzem.
- Elizabeth. Nie, nie. - Spokojnie.
Ma tatuaż na tyłku.
"Zapraszam na pokład."
- Naprawdę? - W trzech językach.
- To dopiero zabawne. - Jest bardzo kulturalna.
A ty trochę zazdrosna.
- Proszę cię. - Naprawdę.
Rozmawiasz z kimś?
- Co się dzieje? - Patrz jej w oczy.
Nic się nie dzieje.
Przepraszam, jeśli jestem zbyt szybka.
Taki mam styl.
Słyszę cię czasami.
Tu w twoim mieszkaniu...
całkiem sam...
I pomyślałam...
...że jesteś samotny.
Wiem, że ja jestem.
Czy to coś złego, że chcę kogoś dotykać?
Być blisko?
Czuć ciepło czyjegoś ciała?
David, zrób to po prostu.
Co?
Idź do niej. Obydwoje tego chcecie.
- Ja nie chcę. - Wszystko w porządku?
Chcesz wziąć jakąś tabletkę?
Proszę bardzo.
David, nie ma sprawy.
Jest piękna i stoi tu, przed tobą.
- A ja ci przeszkadzam. - Wcale nie.
Elizabeth. Elizabeth!
Mam na imię Katrina.
Szybko poszło.
Do niczego nie doszło.
Co jej powiedziałeś?
Że kogoś widuję.
Mówisz serio?
Nie wspomniałem, że jestem jedyną osobą, która to potrafi.
Tak naprawdę...
z nikim nie byłem od czasu...
...Laury.
Była wściekła na buty.
Obcas się jej złamał.
I wtedy, jakoś dziwnie usiadła
i złapała się ręką za głowę.
Wylew?
A ja...
w żaden sposób nie mogłem jej pomóc.
Po prostu... umarła.
Nie mogłem się nawet pożegnać.
Nagle nie żyła.
Jaka była?
Mnóstwo rzeczy w niej mnie wkurzało.
Naprawdę.
Zawieszała biustonosze na klamkach,
albo zostawiała auto z pustym bakiem.
Tankowanie przekraczało jej możliwości.
No i uparcie nie potrafiła nauczyć się obsługiwać pilota.
Przyciskała przypadkowe guziki,
aż doprowadziła telewizor do stanu nieużywalności.
Na samą myśl
zaczynam się denerwować.
Na samą myśl o niej.
Przykro mi, David.
Twoja siostra chyba nie podpisze tego dokumentu?
Nie wiem.
Mam nadzieję, że nie.
A jeśli i tak się wkrótce nie obudzę?
Aktywność mego mózgu co dzień się zmniejsza.
Może to nie takie złe.
Jesteś trochę za mądra.
To cię sprowadzi do mego poziomu.
Nie jesteś głupi, tylko trochę leniwy.
Uroczy. Ale leniwy.
Dziękuję.
Nie zawsze tak było.
Jaki byłeś kiedyś?
Chodź.
Chcę ci coś pokazać.
- Gdzie jesteśmy? - Teren prywatny.
Właściciel jest na Hawajach o tej porze roku.
- Mamy pozwolenie? - Nie będziemy wchodzić do środka.
Proszę.
Mówiłaś, że kochasz ogrody.
Co to za miejsce?
To moje dzieło.
To moja praca.
Byłem architektem zieleni. Prowadziłem własną firmę.
Ja tu już kiedyś byłam.
To znaczy?
Wiem, że to zabrzmi dziwnie,
ale znam to miejsce ze snów.
Te kwiaty... i wszystko wokół.
Jak tu pięknie.
Nie miałam pojęcia.
Jaka to musi być radość - stworzyć coś takiego.
Tak było.
A będzie?
Na pewno.
Obiecujesz?
Czego ode mnie chcą?
Halo?
David, dzwoni Grace.
David, jesteś największym szczęściarzem w San Francisco.
Dziękuję. Ale dlaczego?
Dobra wiadomość. Mieszkanie jest twoje.
Wynajmą ci je na długo.
Na jak długo?
Na bardzo długo. Wyślę ci to zaraz
- i pogadamy jutro. - Poczekaj, poczekaj.
Dlaczego teraz dają mi długi termin?
To straszna historia. Lokatorka zapadła w śpiączkę,
a ponieważ nie wyjdzie z tego, odłączają ją.
Poza tym, dorzucą ci tę kanapę, która ci się tak podoba.
- David? - Co?
- Trzeba pogadać z twoją siostrą. - O czym? Co jej powiesz?
Nie wiem. Spsociła coś kiedyś?
Na drugie imię ma Ellen.
W 3. klasie, nazwała siebie Leia. Jak księżniczka Leia.
Co jeszcze?
Cierpi na nietolerancję laktozy.
Przekonam ją mówiąc jej coś,
co tylko ty możesz wiedzieć.
Coś bardzo intymnego...
Pocałunki francuskie ze swoim byłym facetem,
J.J., na 5 minut przed ślubem.
To zadziała. To jest dobre.
- Nikt o tym nie wie. - Chyba już zaczynam ją lubić.
Jak pan poznał Elizabeth? Pracowaliście razem?
- Z nikim się nie spotykała. - Wszyscy to powtarzają.
Prawdę mówiąc, trudno w to uwierzyć, ale...
Herbata!
Moje siostrzenice są tutaj? One powinny być w szkole.
- Cześć. - Napije się pan herbaty?
Tak, bardzo pani dziękuję.
Nic przy nich nie mów. To je przerazi.
Przepraszam, gdzie pan ją poznał?
- Nakłam jej. - Pracowaliśmy razem.
- Nie! - Nie!
Trudno uwierzyć, że jesteś lekarzem. Wymyśl coś innego.
To znaczy, razem pracowaliśmy nad chorobą.
Byłem jej pacjentem.
Lily? Widzisz mnie?
Byłem chory, miałem stan zapalny.
Spiralne zapalenie mózgu.
Bardzo mi przykro.
Spiralne zapalenie mózgu? Nie ma takiej choroby.
Jest już dobrze. Znacznie lepiej.
Ja...
Elizabeth wierzyła, że wyzdrowieję,
kiedy wszyscy już stracili nadzieję.
I w końcu wyzdrowiałem.
To do niej podobne.
Ale dlaczego pan mi o tym mówi?
Ponieważ wiem, w jakiej sytuacji jest teraz Elizabeth.
I chcę powiedzieć, że...
Lily.
...dzieją się rzeczy... - Lily, wiesz, że tu jestem?
czasami,
których człowiek nie jest w stanie zrozumieć.
Dlatego chciałem panią prosić...
A właściwie, chcę panią błagać...
żeby dać jej jeszcze trochę czasu.
Ona z tego wyjdzie.
Ja to wiem.
To bardzo miłe z pana strony,
ale jest już trochę za późno.
Abby.
- To znaczy? - Co ty zrobiłaś?
Ma pan na imię David, tak?
Jest za późno, bo już podpisałam dokumenty.
Och, Abby. Jestem tu.
Nie czujesz? Jestem tutaj.
Odłączymy aparaturę jutro o 12:00,
Kiedy dziewczynki będą w szkole.
Te trzy miesiące były dla nich bardzo trudne.
Dla całej rodziny.
Rozumiem to, naprawdę.
Jednak myślę, że robi pani wielki błąd,
- bo wierzę... - Tak będzie najlepiej. Naprawdę.
Elizabeth tego chciała.
Zawsze uważałam, że wiem lepiej, co jest dla niej najlepsze.
Co powinna nosić, z kim się spotykać.
To jest ostatnia prośba Elizabeth.
I pierwszy raz zamierzam uszanować jej zdanie.
Och, Abby.
Popatrz.
Wiem, że to zabrzmi naprawdę dziwnie...
Och, nie, nie.
...ale prawda jest taka, że Elizabeth jest tutaj z nami w tej chwili.
Stoi tuż przy pani i błaga, żeby się pani wstrzymała.
Stoi przy mnie?
- Dokładnie tutaj. - David, przestań.
Pozwól mi. Nie wiem, dlaczego,
ale widzę ducha pani siostry.
Wiem że to szaleństwo, ale mogę też z nią rozmawiać.
Niech ona wszystko wytłumaczy,
a ja to pani przekażę.
Mógłby pan poczekać chwileczkę?
OK, herbatka skończona. Czas na Wiggly Safari!
Tak!
- Może się uda! - Chyba ją przekonałem.
- Zabierz ją do szpitala. - Pojedziemy do szpitala.
- I podrze te dokumenty. - Wynoś się stąd, porąbańcu!
Nie zmyślam! Po co miałbym to robić?
Abby, uspokój się! Uspokój się!
Posiekam cię na kawałki! Przysięgam, że cię posiekam!
- Powiedz jej o J.J. - Wiem o J.J.
Wiem, co robiłaś z J.J. w dzień swego ślubu!
Powiem wszystkim.
Skąd możesz wiedzieć? Nikt o tym nie wie!
Wynoś się stąd!
Wszystko w porządku?
Mamo, czy ciocia Elizabeth chce jeszcze herbaty?
Słucham?
Twoja siostra chyba nie należy do osób wierzących.
Po prostu jest dobrą matką.
Próbuje uchronić dzieci przed wariatem.
Chciałabym zostać mamą.
Byłabyś świetną mamą.
Dziękuję.
Nigdy się o tym nie przekonam.
Nie mów tak, Lizzie. To się tak nie skończy.
- Lizzie? - Wybacz.
Wiem, że tego nie lubisz.
Zaczyna mi się to podobać.
Pójdę do szpitala.
Pogadam z twoją przyjaciółką, Fran. Mógłbym...
- Nie. - porozmawiać z tym palantem.
Brettem? Nie. Zapakują cię w kaftan bezpieczeństwa.
Nikt nie uwierzy, że tu jestem.
Twoja mała siostrzenica cię widziała.
Świetnie.
Moje życie jest w rękach 4-letniego dziecka,
które oprócz mnie, ma innych wymyślonych przyjaciół.
Jest ktoś jeszcze.
Kto?
Chodź ze mną.
- Darryl! - Hej, stary.
- Tak. - Jest z tobą ten duch, prawda?
Nie możesz jej tu przyprowadzać. O czym myślisz?
- Miałeś rację. Ona żyje. - Obłędnie.
Jest w śpiączce i rodzina chce ją odłączyć od aparatury.
A to nieobłędnie.
Widzę, że się zaprzyjaźniliście?
My... przywykliśmy do siebie.
Tak, zdecydowanie.
Wyczuwam z jej strony całkiem intensywne uczucie do ciebie.
- Naprawdę? - Nie, to nieprawda.
Och, silna czerwona aura. Ktoś tu się zawstydził.
- Wcale nie. Skupmy się. - OK.
- Może istnieje jakieś zaklęcie. - Czary. Coś co sprawi...
- Żeby dusza... - ...wróciła do ciała?
- Zadajesz cholernie złe pytanie. - Co w nim niewłaściwego?
Mam ten dar.
Nie prosiłem o niego, ale go mam.
Wyczuwam te sprawy,
duchy, czy jak tam wolisz je nazywać.
Dlaczego się tu pałętają?
- Bo nie załatwiły swoich spraw. - Więc ja też mam ten dar?
Stary, proszę. Stanowczo nie masz.
Jesteś zwykłym cywilem.
Dlaczego w takim razie tylko ja i nikt inny ją widzę
i mogę z nią rozmawiać?
- Dokładnie. - Co, dokładnie?
To jest właściwe pytanie.
O czym on mówi, do cholery?
Czuję, że jestem bliski odpowiedzi,
ale nie potrafię tego ogarnąć.
Jak rozwiązać problem, który z natury jest niemożliwy?
Myślę już, że nie ma rzeczy niemożliwych.
Dlaczego wprowadziłem się do twego mieszkania?
Dlaczego tylko ja cię widzę?
Dlaczego byłem w restauracji, kiedy ten facet upadł?
Wszystko jest ze sobą powiązane.
- Co robisz? - Nie wiem.
Czuję, że coś przegapiłem. Czekaj...
Rosemary Preston mieszka w San Francisco.
Moglibyśmy z nią porozmawiać.
Zadzwonię do informacji. Może tam figuruje.
Skąd masz to zdjęcie?
Było przecież w szpitalu.
Tak. Ja...
Zabrałem je.
Przepraszam.
Po prostu...
chciałem mieć twoje zdjęcie.
Nie byłem pewien, czy jeszcze cię kiedyś zobaczę.
Przepraszam.
Nie przepraszaj.
To miłe.
Bardzo lubię to zdjęcie.
Ja też je lubię.
Dostałam wtedy wyniki egzaminów na medycynę.
Chyba dobrze ci poszło.
Nie, prawdę mówiąc, oblałam. Wyniki były tak słabe,
że nie załapałam się nawet na kursy korespondencyjne.
- To dobrze? - Nie.
Wiem, że to brzmi dziwnie. Chciałam iść od razu na inne studia,
ale Abby powiedziała "nie".
Pozwoliła mi jedynie spalić wyniki
i upić się margaritą.
Dużą ilością margarity.
Wygląda na to, że miała rację.
To zabawne, bo kiedy raz w życiu coś mi się nie udało,
bawiłam się lepiej, niż kiedykolwiek.
Wyglądasz na szczęśliwą.
Byłam szczęśliwa.
Ale co zrobiłam z resztą mego życia?
Kiedy o tym myślę...
nie pamiętam nic, oprócz pracy.
Wiesz? Praca i praca...
i ciągłe starania.
I po co to?
Pomagasz ludziom.
Ratujesz im życie.
Tak. A co z moim?
Odkładałam swoje życie... na później.
Po prostu...
Nigdy nie przyszło mi do głowy, że nie będzie żadnego później.
Nie mów tak. Jeszcze masz czas.
Spotkamy się z tą kobietą.
Nie chcę spędzić swojej ostatniej nocy płacząc.
Albo próbując walczyć z przeznaczeniem.
Chcę, żebyśmy zrobili coś razem.
Dobrze.
Co chcesz robić?
Chcesz lecieć do Paryża?
Zobaczyć wieżę Eiffela?
Chcesz tańczyć na plaży w Bali? Jedźmy tam!
W każde miejsce, gdzie akceptują kartę MasterCard albo Visa.
Wszędzie.
Jest coś, co chciałabym zrobić.
Wszystko.
Jestem w tym taka kiepska.
W czym? Co to jest?
Boisz się?
- Troszeczkę. - Dlaczego?
Nie wiem.
Jak możesz się bać, skoro nawet nie mogę cię dotknąć?
Myślę, tym bardziej się boję, bo nie możesz mnie dotknąć.
Dlaczego?
Pamiętasz, w szpitalu, kiedy dotknąłeś mojej ręki?
Czułam to.
To znaczy, moja dusza to czuła.
Nie wiem, jak to możliwe.
Ale myślę, że gdybyś mógł naprawdę mnie dotknąć...
obudziłabym się.
Prawie czuję.
Ja też.
Chyba wiem, jaka jest moja niezałatwiona sprawa.
Co to jest?
To ty.
Elizabeth.
Elizabeth?
- Elizabeth?! - Jestem tu.
To dobrze. Myślałem, że znikłaś.
Już wiem, co mam zrobić.
Bo tym razem mogę pomóc.
O czym ty mówisz?
Lizzie, gdy się spotkaliśmy mówiłem, że nie żyjesz.
Ale to ja byłem martwy, a ty przywróciłaś mi życie.
Ocaliłaś mnie.
A teraz ja ocalę ciebie.
W jaki sposób?
Wykradnę twoje ciało.
David.
David, co ty mówisz? Nie możesz tego zrobić!
- Dlaczego nie? - Będziesz za to siedzieć.
Jeśli coś się tobie stanie, nie będę się martwił, gdzie jestem.
Przynajmniej zyskamy na czasie.
Musisz tyle wiedzieć, żeby to się udało...
Ty wiesz. Wszystko mi wytłumaczysz.
Dobrze, będziesz potrzebować furgonetki.
I kogoś, kto nie przestrzega zasad.
- Co mamy przewieźć? - Zaopatrzenie medyczne.
Nie powiedziałeś mu? Musisz.
Wygląda znajomo.
- Widzieliście się w barze. - Z kim?
Nieważne. Jesteśmy!
Dlaczego tak się śpieszymy?
Dziś wyprzedaż łóżek szpitalnych. Marzę o takim.
Wspaniale. Teraz z kanapy przeniesiesz się na łóżko.
- Musisz mu powiedzieć. - Jeszcze nie.
- Co? - To jeszcze nie tu.
Dave, powiedz mi.
Czy to się wiąże z twoją wymyśloną przyjaciółką?
SZPITAL ŚW. MATEUSZA
Weź jakiś wózek.
Teraz weź aparat do pomiaru ciśnienia,
przenośny respirator, jest tutaj, to żółte.
Co ty wyprawiasz? To nie jest wyprzedaż!
Nie poszedłbyś, gdybyś wiedział.
- Czy ja chcę tego słuchać? - Moja znajoma nie jest wymyślona.
Jest duchem dziewczyny, która tu leży w śpiączce
i mają ją właśnie odłączyć od aparatury.
Musimy zabrać jej ciało.
- Naprawdę? - Naprawdę.
- Trzeba mu było powiedzieć. - Nie uwierzyłby.
- A teraz ci wierzy? - Musiałem go tu przywieźć!
Zaprowadzę cię na oddział psychiatryczny. Tam ci pomogą.
Nie ma czasu! Jest teraz 11:30. Za pół godziny ona umrze!
Wiem, że to ponad jego siły.
Elizabeth stoi za tobą.
Wie, że to ponad twoje siły.
Naprawdę?
To zapytaj ją, co teraz pokazuję: kamień, papier, czy nożyce?
- Kamień. - Kamień.
- Nożyce. - Nożyce.
- Papier. - Papier.
- Znowu kamień. - Kamień.
- Pokazuje mi palec. - Obrażasz ją?
- Pokazałeś jej palec? - Jak?
Czasem ludzie z zaburzeniami
psychicznymi mają takie zdolności.
A nawet jeśli ona istnieje,
wiesz, czym dla niej ryzykujesz?
- Tak. - Dlaczego to robisz?
Bo ją kocham.
Kocham ją.
Tak, kocham cię.
Nikt nigdy mi tego nie powiedział.
- David? - Tak?
- Podziękuj mu ode mnie. - Jesteśmy ci bardzo wdzięczni.
Nie robię tego dla ciebie.
Więc dlaczego?
Bo mogę kiedyś potrzebować pomocy w przewiezieniu jakiegoś ciała.
A wtedy mi nie odmówisz.
Połóżcie mnie na wózek.
O Boże. David...
Ładna, prawda?
To miłe, ale musimy iść.
Nie o to chodzi. To ona.
Dziewczyna, z którą cię umówiłem. Wystawiłeś ją wtedy!
Miałem się spotkać z Elizabeth?
Ona nie dotarła, bo miała wypadek.
To byłaś ty.
A więc to dlatego?
Miałam się z tobą spotkać.
Skąd ją znasz?
Byłem kiedyś z jej siostrą.
- Wiedziałam, że go znam. To J.J.! - Jack jest tym J.J.?
Co ty...? Nikt nie nazywał mnie J.J. od czasów szkoły.
Starszy i z zarostem, ale to on.
To on się całował z Abby na ślubie?
- Nikt o tym nie wie. - Tylko Elizabeth.
- Ona tu naprawdę jest? - Mówiłem ci.
Bierzmy ją. Nie damy im zabić siostry Abby.
OK. Bardzo delikatnie.
Tak.
Już tu jestem.
- To Brett. - 15 minut wcześniej!
- Gdy przyjdzie siostra, zaczniemy. - Idzie tu.
OK. W porządku.
- Jest bystry. Nazywa się... - Doktor Rushton?
- Tak. - David Abbott.
Zyskaj na czasie. Powiedz mu, że jesteś lekarzem.
Jestem lekarzem.
Jesteś konsultantem z PAC Medical.
Jestem konsultantem z PAC Medical.
Dr Walsh przysłał mnie, abym dokonał końcowej oceny.
Nie otrzymałem żadnych informacji na ten temat.
Są nowe dowody na to, że...
można przywrócić funkcje życiowe. Musimy przeprowadzić kilka testów.
- Kto konkretnie?
Twoi ludzie są na dole.
Moi ludzie są na dole z pismem od dra Walsha.
- Udało ci się. - Pierwsze słyszę.
Muszę zadzwonić do dra Walsha.
Proszę bardzo. Zaczekamy tutaj.
Już do niego dzwonię.
- David! - Nie jestem przekonujący jako lekarz!
David, popełniasz zbrodnię za zbrodnią.
- Tędy. - Idź tędy.
- Brett! - Co się stało?
Nic panu nie jest?
Tu dr Rushton. Ochrona na 3. piętro.
Ostrożnie, ale szybciej.
-Tutaj w prawo. - Tutaj! Dobrze!
Winda!
Stać! Proszę się...
O cholera.
Zatrzymać się! Stać! Stać!
Hej, hej!
- David. - Elizabeth.
O Boże. Nie ma rurki intubacyjnej.
Co?
- Co mogę zrobić? - Za późno. Umieram.
- Nie. - To zbyt silne.
Bądź silniejsza.
Nie mogę się oprzeć.
Nie!
Zostań tu ze mną!
- Na ziemię! - Elizabeth!
- Nie! - David.
- Dajcie środek uspokajający! - Ratujcie ją!
- 5 mg Haldolu. - Pomóżcie jej! Elizabeth!
- Trzymajcie go. - Nie! Elizabeth!
DEFIBLYRATOR PHYSIO-CONTROL LIFEPAK 10
Co się dzieje?
- To niemożliwe. - Tak.
To niemożliwe.
Elizabeth? Słyszysz mnie?
Prawie pozwoliliśmy ci odejść.
Kochanie? To ja, Abby.
- Abby... - Tak.
Chyba uderzyłam się w głowę.
Puśćcie go.
To ja.
Cześć.
To ja.
Przepraszam, nie wiem...
Kochanie, to jest David. Nie pamiętasz Davida?
Mieszkanie.
I dach.
Pamiętasz ogród?
Nic.
Kochanie, w ogóle go nie pamiętasz?
- Ciociu Elizabeth, chodź! - Chodź!
Było wynajęte tylko na miesiąc.
- Zabraliście coś stąd? - Nie.
Dziwne, mam wrażenie,
jakby czegoś brakowało.
Wszystko jest tak, jak było.
To chyba trwało bardzo długo.
Na pewno dasz sobie radę?
Tak, będzie dobrze.
- Widzimy się w sobotę. - Dziewczynki upieką ci ciasto.
Cześć.
Nie bój się, ja...
Chciałem tylko, żebyś miała swój ogród.
Jak pan tu wszedł?
Zapasowy klucz. Był pod gaśnicą.
Nie chciałem cię przestraszyć.
Żegnaj, Lizzie.
Proszę zaczekać.
Tak?
Proszę mi oddać ten klucz.
Och, oczywiście.
Skąd ja pana znam?
Może ze snów.
Gdybyś mógł naprawdę
mnie dotknąć, obudziłabym się.
To nie był sen.
Nie.
David.
Tak. Tak.
Obłędnie.