Metoda
Za godzinę,
w Madrycie zacznie się szczyt Banku Światowego i Międzynarodowego Funduszu Walutowego [IMF].
Tysiące młodych ludzi przybyło tu,
zrzeszonych w ponad 8000 antyglobalistycznych organizacjach.
Będą protestować przeciwko
ludziom, którzy decydują o przyszłości tej planety.
Mogą być kłopoty.
Może nie powinienem iść do szkoły?
Wtedy dopiero będzie kłopot! Zjadaj, nie gadaj!
Próbowali przebić się przez policyjną barykadę...
Zobacz? Może nie powinnam brać samochodu?
-Sandra! -Na miłość Boską!
-Kto to zrobił? -On.
Nieprawda, ona.
-On to zrobił. -Ona.
Są obawy, że tak jak w Seattle,
Pradze i Genewie może dojść do zamieszek
wywołanych przez radykalnych antykapitalistów
którzy oskarżają IMF i Bank Światowy
o reprezentowanie interesów korporacji, które wykorzystują pracę dzieci,
sprzedają zmodyfikowane pożywienie i niszczą zasoby planety.
Tymczasem przedstawiciele IMF...
muszą słuchać okrzyków demonstrantów.
Podczas gdy drudzy protestują przeciwko neoliberalnej gospodarce
pierwsi uważają, że tylko wolny, zglobalizowany rynek
może dać słabszym gospodarkom krajów trzeciego świata...
Nie dziś, Roque.
...impuls do rozwoju.
Niedługo poznamy wyniki szczytu.
SZCZYT IMF-BŚ ZACZYNA SIĘ DZIŚ W OBLĘŻONYM MADRYCIE
Kontrole policyjne,
zamknięte ulice i blokady dla przechodniów
robią z miasta piekło dla mieszkańców.
Korki na drogach dojazdowych
mogą być mierzone w kilometrach.
Protestują, ale nie szanują naszego prawa do pracy.
Demonstrują przeciwko korporacjom,
uciekając przed policją
w butach produkowanych przez korporacje.
Jadę do Dekia Tower.
Dzięki.
PRZECIWKO IMF-BŚ INNY ŚWIAT JEST MOŻLIWY
Dzień dobry.
-Dział personalny? -Dokument proszę.
-Piętro 35. -Dziękuję.
-Dzień dobry. -Dzień dobry.
Jestem tu na test kwalifikacyjny.
Bardzo dobrze.
Proszę. Oto list.
-Imię? -Jest tam.
Carlos de Aristegui Santos.
Proszę wypełnić ten formularz.
Możesz to zrobić w środku.
Przepraszam.
Już wypełniałem taki formularz.
Tak.
To miejsce jest zajęte.
Przez kogo?
Przez mnie.
Nieves.
Carlos.
Jak się trzymasz?
Jak tam?
Dobrze.
-A ty? -Dobrze.
Kopę lat.
Dwa, prawie trzy.
Też się zgłosiłaś?
Tak, jaki zbieg okoliczności.
-Mamy wypełnić formularz? -Tak, oczywiście.
Pogadamy później.
Przepraszam.
Mogłabyś usiąść tam?
-Oczywiście. -Dziękuję.
Bycie odwróconym plecami do drzwi generuje złą aurę.
Pierwszy raz tutaj?
Nie, miałam już dwie rozmowy.
Dwie?
Ja miałem trzy.
Pierwsza to był właściwie test psychotechniczny.
Tak, też to miałam.
Wszyscy byliście tu wcześniej?
Kto wie, co to jest metoda Gronolma?
Grönholm, tak?
Tak.
To pewnie metoda selekcji, której używają.
To już wiem. Tak tu napisali.
"Metoda doboru personelu Grönholma".
Wiesz co to jest?
Chyba zbierają kandydatów w grupę,
by prześledzić interakcje
i zobaczyć, kto się wyróżnia.
Dynamika grupy.
To jak te paragrafy
używane jako osłona przez prawników korporacyjnych.
Tak, by uniknąć pozwania.
-Dzień dobry. -Cześć.
To logiczne.
Dzisiaj można być pozwanym za niemalże wszystko.
Ale dlaczego są tacy ostrożni w stosunku do nas?
Już to wypełniałem.
Przepraszam, już to wypełniałem.
Nawet dwa,
jeden przed każdą rozmową kwalifikacyjną.
Ponadto moje CV zawiera te same dane.
Nie rozumiem po co mam to wypełniać.
Każdy to robi.
Tak. No i...?
No i...?
Nie tylko ja tak myślę...
Nie wiem. To upokarzające.
-Rozumiesz? -Nikt cię do tego nie zmusza.
-Słucham? -To nie jest konieczne.
Dobrze...
Jeśli nie wypełnisz, nie przejdziesz dalej.
Jest ku temu jakiś powód?
Może wypróbować naszą cierpliwość? Bo jeśli tak,
to wypełnię to po raz trzeci.
Nie rozumiem, dlaczego cię to tak irytuje.
Nie wiem, ale z takim mało elastycznym podejściem...
Mówię to dla twojego dobra. To nie mój problem.
Nie do wiary.
Muszę wypełniać te formularze i jeszcze jestem mało elastyczny...
Dobrze już, dobrze.
Już pokazałeś, że się nie ugniesz.
Ale nie przeszkadzaj nam!
Dziękuję.
-Dziękuję, kochanie. -Miło mi.
-Jak ci na imię? -Montse.
Przepraszam.
Nie wiem czy zauważyłeś,
ale formularz nie był dokładnie taki jak inne.
Na przykład, uwzględniał metodę Grönholma.
Co teraz, koledzy?
-Co mamy robić? -Czekać, jak sądzę.
Będziemy mieli grupową rozmowę?
Tak mi powiedziano.
Grupowa rozmowa kwalifikacyjna.
Tak jak mówiłem.
Dynamika grupy.
Kandydaci dostają serię teoretycznych problemów,
na które mogą się natknąć w pracy
i muszą znaleźć najlepsze rozwiązanie.
Dlatego czekamy teraz na kogoś z firmy.
Prawdopodobnie psychologa.
Czy to konieczne?
Tak, bo dynamika tych testów ma na celu...
-Skąd tu się wzięłaś? -Mieszkam teraz w Madrycie.
Jak widzę. Odkąd?
Już prawie od 18 miesięcy.
Jak to się stało, że do mnie nie zadzwoniłaś?
Nikt niczego nie mówił
ale kiedy przyjdzie ktoś z firmy nie będzie miał gdzie usiąść.
Może nikt nie przyjdzie.
-Co? -Może nie.
Może nikt nie przyjdzie.
W USA mają taki test doboru kandydatów.
Wzywają kandydatów i zamykają ich w pokoju.
Zamykają?
By zobaczyć, jak reagują i współdziałają,
-i czy ktoś jest konfliktowy... -Kto mówi więcej, a kto mniej.
Jak ich oceniają, skoro nie ma tam nikogo z firmy?
Pewnie mają mikrofony i podsłuchują.
-I kamery. -Kamery?
-Gdzie? -Nie wiem, schowane.
W kloszach, gdziekolwiek.
Czy to legalne?
-Jakby to był problem. -Mógłby być.
Może to dlatego musieliśmy podpisać paragraf Grönholma.
Jeśli kamery są nielegalne,
to żadne podpisy tego nie zmienią.
Spytam sekretarki, na co czekamy.
Co to jest? Jakiś żart?
Jesteśmy zamknięci?
Co jeśli chcę skorzystać z toalety?
Czy one się włączają?
Na to wygląda.
Zobaczmy, co maszyny mają do powiedzenia.
Nic, jak się zdaje.
-Mam list. -Co jest w nim napisane?
-Nie dostaliście nic? -Nie.
Mam przeczytać?
"Dzień dobry wszystkim.
Dekia gratuluje wam dojścia do tego etapu.
Przeszliście poprzednie rozmowy i testy,
demonstrując doświadczenie i umiejętności
wymagane do objęcia posady.
Dziś jednak okaże się, kto dostanie tę pracę.
Jeśli stwierdzicie,
że któryś z testów jest nie do przyjęcia,
możecie opuścić kwalifikacje.
Nikt nie jest do niczego zmuszony,
lecz póki tu jesteście
musicie akceptować warunki
metody Grönholma."
Ta metoda zaczyna mnie martwić.
Może powinniśmy spytać, co to jest
nim będziemy kontynuować.
Jeśli mamy tu być
zamknięci przez cały dzień
ktoś mógłby się przynajmniej pojawić.
Nowy list.
"Pierwszy test..."
Proszę, nie.
"Pierwszy test jest następujący.
Powiedzieliśmy wam, że jesteście końcowymi kandydatami
ale nie cała siódemka.
Jeden z was jest członkiem naszej sekcji personalnej.
Waszym zadaniem jest odkrycie który z was nie jest
prawdziwym kandydatem."
Myślałem, że to będzie zwykła rozmowa.
-To dobre. -Co?
Test. Jest naprawdę dobry.
Myśleliśmy, że wszyscy jesteśmy równi,
ale tak nie jest.
Czytałem o tym.
Udają, że są kandydatami,
by móc nas bliżej obserwować,
słuchać, co mówimy.
Dobra, zróbmy to. Znajdźmy kabla.
Jeśli tu jest jakiś kabel,
to ty nim jesteś.
Słucham...?
Carlos.
Carlos. Ana.
Dlaczego sądzisz, że to ja, Ano?
Wydaje się, że jesteś bardzo zaangażowany,
w sterowanie testem od początku.
Nieźle.
Ja sądzę, że to możesz być ty.
Tak sądzisz?
Dlaczego?
Oskarżając mnie odciągasz uwagę od siebie.
-Na przykład. -Nieźle.
Myślę, że to może być każde z was.
Niech każdy z nas się przedstawi
i powie innym, gdzie pracuje.
Kabel nie powie prawdy.
W tym cała zabawa.
Co o tym myślicie? Mam zacząć?
Dobrze.
Nazywam się Julio Quintana, jestem prawnikiem i ekonomistą.
Ostatnio pracowałem jako manager filii handlowej Rochera w Hiszpanii.
Rocher?
Rocher to francuska korporacja zajmująca się pestycydami.
Wcześniej pracowałem dla filii w Portugalii,
teraz pierwszej w sektorze.
Nie jesteś trochę przekwalifikowany, jak na to stanowisko?
Tak sądzisz?
Mam kontynuować?
Jestem Nieves Martin, prowadzę
dział produktów specjalnych pewnej firmy wydawniczej.
Produktów specjalnych?
Kolekcje dla gazet i czasopism,
paczki, hybrydy, wydarzenia.
Cokolwiek pomaga wydać książkę lub kolekcję.
Ciekawe.
Dlaczego przestałaś tam pracować?
Bo przestałaś, prawda?
Chcę spróbować czegoś nowego, nim będzie za późno.
Dobrze,
Będę następny, jeśli chcecie.
Jestem Carlos de Arístegui, ekonomista.
Jedno pytanie.
"De" to część twojego nazwiska czy dodałeś je spontanicznie?
Jest to część.
Studiowałem ekonomię w Cambridge
i dyplomowałem w Komunikacji na Uniwersytecie w Kolumbii.
Gdzie teraz pracujesz?
Aktualnie w dziale komunikacji i marketingu
angielskiej sieci komórkowej,
która niedługo pojawi się w Hiszpanii.
Jakiej firmy?
Whirkel.
Możecie to potwierdzić?
Znacie się, prawda?
-Tak. -Nie.
Nie widzieliśmy się już prawie trzy lata.
Pracowałaś w Barcelonie, kiedy się spotkaliśmy?
Tak.
I nie pracowałaś tam, gdzie teraz pracujesz?
Nie.
Czy możecie zaświadczyć, że żadne z was nie było psychologiem?
Tak, oczywiście.
Znaliśmy się tylko przez parę dni,
ale on nie był psychologiem.
To nie ma sensu. Mogą obydwoje kłamać.
Jeśli jedno z nich jest kablem, skłamałoby.
Drugie nie powiedziałoby, by mieć przewagę.
Powiedzieliśmy, czym się zajmujemy. Można w to wierzyć, bądź nie.
To nie ma znaczenia.
Kontynuujmy, aż będziemy na równych warunkach.
Jestem Ricardo Arcés
i nie powiem gdzie pracuję.
Jak to?
Nie chcę, by moja firma o tym wiedziała.
-Nie powiemy im. -Wszystko kiedyś wychodzi.
Pojawił się
pewien brak współpracy w grupie.
Przepraszam, jakiej grupie?
Bijemy się o tą samą pracę.
Dobrze, moja kolej.
Jestem Ana Páez,
szef produkcji w Minena Studios.
Nagrywamy muzykę.
Mój pomysł otworzenia studia w Ibizie miał fantastyczny rezultat.
Mieliśmy tam wielu ludzi, od Mike'a Oldfielda
po Bustamante.
Jakość dźwięku nie liczyła się tak,
jak parę dni spędzonych na plaży.
Ponadto,
pomysł był bardzo dochodowy dla firmy.
Jestem Fernando de Monagas.
i dodałem "de" spontanicznie.
I również odmawiam ujawnienia mojego miejsca pracy.
Lecz nie z ostrożności, jak nasz kolega Ricardo,
lecz gdyż nie zamierzam wam ułatwiać sprawy.
To takie proste.
Jeśli ktoś nas obserwuje,
to oceni naszą umiejętność osiągania rezultatów.
A tu rezultatem ma być
odkrycie kabla. Czy to jasne?
Jak słońce.
Nie sądzę, że ocenią tylko naszą umiejętność
zmuszania innych do odpowiedzi.
Co więc ocenią?
Na przykład naszą zdolność do współpracy.
Jeśli mamy znaleźć kabla, powinniśmy współpracować,
nie konkurować.
Tak, a potem wybiorą nas Szefem Departamentu.
Stawiam na pana po mojej lewej.
Że jest kablem, oczywiście.
I robię to nim się przedstawi.
-Mogę spytać czemu? -Oczywiście.
Ty wspomniałeś ukryte kamery, amerykańskie testy.
Ty powiedziałeś, że może nie przyjdzie nikt z firmy.
I, prawdę mówiąc,
wydaje się, że pasuje do ciebie ten styl agenta
To nie ma z tym nic wspólnego.
Jestem tylko pozytywnie nastawiony.
Naprawdę to masz, uwierz mi.
Mogę spytać, skąd tyle wiesz o testach?
Tak, oczywiście. Parę lat temu,
pracowałem dla Sonivision, wytwórni komponentów elektronicznych.
Sonivision na Trasie Barcelońskiej, 65 km, strefa 4, miejsce 16.
Przy okazji, nazywam się Enrique León,
i jestem teraz w podobnej firmie - Sonco.
Pracowałeś przy zarządzaniu zasobami ludzkimi, doborze personelu?
Nie i nie. Byłem dyrektorem finansowym.
To była mała firma, praktycznie interes rodzinny
i ktoś to musiał robić.
Więc skąd tyle wiesz o amerykańskich metodach?
Lubię być dobrze poinformowany
o technikach doboru kandydatów, dynamice grupy...
-Jak to robisz? -Czasopisma, internet...
Tam się dowiedziałeś o tych technikach, dynamice grupy,
ukrytych kamerach i tak dalej.
Tak właśnie.
Przepraszam, ale też ci nie wierzę.
Też na ciebie stawiam.
-To nie fair. -Nie bierz tego do siebie.
Wszystko wskazuje na ciebie.
Co oni na to?
Chyba się z nami bawią.
Kto?
Powiedzieli nam, że jest fałszywy kandydat,
podczas gdy wszyscy są prawdziwi i nie ma kabla.
Ja nadal sądzę, że to Enrique.
Jak uważasz.
Mamy pięć głosów
przeciwko Enrique, jeden wstrzymany.
Co ty na to?
Wstrzymasz się, czy na kogoś zagłosujesz?
A wy co zamierzacie zrobić?
Przeszukać mnie czy zlinczować?
Nie, po prostu wpiszemy twoje imię do okienka.
Zgoda?
Cudownie.
Jest nowy list. Macie go?
-Mam przeczytać? -Tak.
Chyba będziecie musieli przeprosić.
"Kolejny test polega na wyborze lidera.
Osoba ta nie może być wybrana głosem większości.
Musi się to stać za wspólną zgodą."
-Nie powiedzieli kto był kablem? -Nie, to wszystko.
Nie powiedzą nam?
Ponieważ jeden z nas nie jest jednym z nas.
Nie ma kabla.
Więc jeden z nas ma zostać liderem.
Jak będziemy wybierać?
Nie znamy się, będziemy kierować się czystą intuicją.
Na intuicję, proponuję Enrique'a.
Odmawiam wyboru kabla.
Ale się uparłeś!
Dlaczego nie? Jeśli jest kablem, to doskonały wybór.
-Nikt nie będzie miał przewagi. -Chciałem powiedzieć,
że nie wybiorę nikogo, oprócz mnie.
-Więc, jeśli trzeba jednomyślności... -Dobrze.
Jeśli nie chcesz współpracować, dobrze,
wybierzmy jednak lidera
a firma sama zdecyduje.
Bardzo dobrze, Julio.
Proponuję ciebie.
Nie dlatego, że on mnie zaproponował.
Myślę, że będziesz naprawdę dobrym szefem.
Proponuję głosowanie.
-Na piśmie, tajne. -Tak, to pierwszy krok
żeby zobaczyć, kto jest za Julio, a kto za Enrique.
Są jedynymi kandydatami.
I Fernando.
Dobrze.
Zobaczmy.
Julio.
Fernando.
Julio.
Pusty.
Enrique.
I Carlos.
Mamy parę typów.
Czy Julio nie mógł zagłosować na mnie?
Trzy głosy dla Julio,
jeden pusty,
po jednym dla Carlosa, Enrique'a i Fernanda.
-Ja też popieram Julio. -Cztery głosy dla Julio.
Ja też, oczywiście.
Wstrzymanie się było szlachetne, Julio.
Tak.
Nie.
-To nie ja. -Nie?
Pięć głosów dla Julio.
Czego wy ode mnie chcecie?
Bardzo dobrze.
W tym wypadku,
chcę ogłosić, że szlachetnie przekazuję głos Julio.
Nie dziękujcie.
Jeszcze jeden głos do wyjaśnienia.
Czy ktokolwiek nie popiera Julio?
Więc wszystko jasne.
Bardzo dobrze.
Dziękuję wam za zaufanie.
DAWID KONTRA GOLIAT
Julio, czy to nie ty?
Czy to nie było parę lat temu?
Tak, maj 2001.
Fabryka chemikaliów?
Tak, fabryka pestycydów.
Doniosłeś na swoją firmę za powodowanie zanieczyszczeń.
Musiałem to zrobić, by zapobiec katastrofie.
-Kiedy to było? -Maj 2001.
Byłeś we wszystkich programach informacyjnych.
Mamy tu bohatera narodowego.
Dziękuję, naprawdę.
Wolałbym, żeby to nie zaszło tak daleko.
Utrudniasz nam zadanie.
Co było po tym, jak na nich doniosłeś?
Udało nam się zatrzymać proces.
Uniknięto katastrofy.
-Nie pozostały 200 letnie odpady? -200 letnie, tak.
200.
Musieliśmy wybrać mniejsze zło.
Próbowałem to załatwić wewnątrz firmy.
Przekonać zarząd.
To oznaczałoby inwestycje
i obniżenie dochodów na kilka lat.
Mam pytanie.
Czy wpisałeś to w swoim CV
czy firma sama to odkryła?
Nie wpisałem tego.
Nie ukrywam tego, ale rzeczywiście
nie było to częścią mojego CV.
Więc odrobili swoją pracę domową.
Jest list.
Nie masz go?
"Teraz zdecydujcie, co byście zrobili
z podaniem Julia Quintana, gdybyście byli częścią
działu personalnego tej firmy.
Wasza decyzja zaważy na tym, czy zostanie on wykluczony
z procesu selekcyjnego."
Chyba zaczynamy rozumieć, na czym polega metoda Grönholma.
Czy coś takiego czeka każdego z nas?
Uważam, że ekologia i ochrona środowiska to kwestie,
których żadna firma nie może ignorować...
Jeśli mogę, Enrique.
powinniśmy postawić sprawy jasno.
Musimy zdecydować czy ufamy Julio?
Przepraszam za to.
Ale zdradziłeś firmę dla której pracowałeś.
Nikogo nie zdradziłem.
Ostrzegałem ich.
Próbowałem przekonać zarząd.
Nie zaprzeczam, że próbowałeś zrobić co się da,
ale zdradziłeś firmę. -Nie zrobiłem tego.
Nie pozostawili mi innego wyboru, by zapobiec
katastrofie rzeki Duero.
Nie oceniam tego co zrobiłeś.
-Właśnie to robisz. -Nieprawda.
Odkąd nazwałaś to zdradą.
Gdybyśmy byli nimi, musielibyśmy zdecydować
nie oceniać Julio.
Tajne głosowanie działało bardzo dobrze.
Nie zgadzam się na bycie nazwanym zdrajcą.
Robiłem wszystko, co mogłem, nie miałem wyboru.
To ważne, że nie zdradziłeś firmy dla własnego,
tylko dla wspólnego dobra.
Rzeka nigdy nie byłaby taka, jaką jest.
Prędzej czy później zakład musiałby być zamknięty
a wizerunek firmy byłby gorszy.
Spójrzcie na to, co piszą o nim w artykule.
Nalegam, byśmy nie oceniali moralności Julio.
Mamy zdecydować, czy jest dostatecznie odpowiedzialny,
by dostać tą pracę.
To pytanie, gdzie powinno podejmować się decyzje.
-Patrząc na to z tej strony... -Nawet nie o to chodzi.
Mamy przedyskutować,
konsekwencje naszych decyzji.
Gdyby firma was o to poprosiła, zrobilibyście coś nielegalnego?
Wybrałbym Julio, już mówię dlaczego.
W ostatecznym rozrachunku dla firmy,
liczą się rezultaty naszych decyzji.
Najlepsze firmy absorbują najlepsze pomysły,
skądkolwiek pochodzą.
W wypadku fabryki chemikaliów,
czy gdziekolwiek Julio pracował,
problemem był zarząd.
Podjęli ryzyko, wylania odpadów do rzeki
bez przewidzenia konsekwencji
takich jak doniesienie Julia.
Dokładnie.
Bo nie zatrudniła cię konkurencja?
Nie mam podstaw, by to osądzić.
Być może konkurencja go wynajęła, by poprawić własny wizerunek,
albo wynegocjował warunki odejścia przez doniesieniem.
Przepraszam, nie bierz tego do siebie.
Więc nie ma znaczenia co zrobimy?
Ależ skądże.
Nie zgadzam się na odrzucenie osądów moralnych.
Nie da się ich uniknąć,
i nie jest to wskazane.
Myślę, że Julio miał rację, a firma nie.
Ponadto zrobiłbym to samo, gdybym nie miał wyboru.
Nikt nie wątpi, że twoje intencje były dobre.
Ale naszym celem jest
zdecydowanie, czy w tej sytuacji,
dalibyśmy mu dzisiaj pracę.
Jeden szczegół sugeruje mi, że nie zrobiłbym tego.
Nie chodzi o to, że przedłożyłeś dobro ogółu nad dobro firmy
ale o sposób w jaki to zrobiłeś.
Skoro miałeś zupełną rację,
a zarząd był w błędzie zarówno na moralnym jak i biznesowym poziomie,
dlaczego nie potrafiłeś ich przekonać?
Być może był to również błąd firmy.
Jasne. Ale to Julia oceniamy.
Konkludując: nie byłeś
w stanie nawiązać poprawnego
kontaktu z zarządem.
Dlatego nie dałbym ci tej pracy.
-Głosujemy? -Tak.
Muszę przyznać, że po tej interesującej debacie,
nie dałbym Julio tej pracy.
Przepraszam.
Gdybym reprezentował firmę, nie przyjąłbym go,
ale nie chcę głosować.
To bardzo sprytnie.
Głosowanie to poniesienie odpowiedzialności za wydalenie Julio.
Tak to się nazywa - wydalenie.
Firma dała nam tą odpowiedzialność
bez uprzedniej konsultacji i za darmo.
A wy zaakceptowaliście ją bez słowa,
bo założyliście, że firma tego oczekuje.
A jeśli tak nie jest?
Jesteś pewna, że firma tego od ciebie chce?
Więc mamy trzy, trzy i jeden wstrzymany.
Właściwie mamy remis. Firma może zdecydować?
Ana?
Robiłem, co mogłem.
TO KONIEC
Julio...
Twoja marynarka.
Pieprzona metoda Grönholma.
TO KONIEC
Co jest?
Mam dosyć tych ekranów.
Przyjdźcie i powiedzcie mi w twarz.
To musiała być pomyłka.
TO KONIEC
Przepraszam,
ale powiedziano mi, że test się skończył.
Zespół psychologów odrzucił wasze podania.
Żartowałam!
Mamy mały problem z zasilaniem komputerów.
Zaraz to naprawię.
-Z Julia też żartowałaś? -Nie, to nie był błąd.
Przepraszam.
-Przeszkadzam? -Nie, rób swoje.
Zobaczmy.
Zaraz powinny się włączyć.
To jest to.
No i?
Co wy na przerwę na toaletę?
Tu też są kamery?
Wyciągacie wnioski z moczu?
Koszmar, prawda?
-Co? -To wszystko.
Bardzo dobrze przemyślane, musisz przyznać.
I dużo można się nauczyć.
Na przykład, jak dyskutować. Na początku myślałem coś innego,
ale ta dziewczyna, Nieves, sprawiła że zmieniłem zdanie.
System jest bardzo dobry.
Co o tym sądzisz?
Może to ty jesteś wtyką, tak o wszystko pytasz.
A co z Julio?
Jednego mniej, prawda?
Tak uważasz?
Nad jednym się zastanawiam.
Czy oni naprawdę znają tajemnice każdego z nas,
którą mogą ujawnić, kiedy to będzie potrzebne.
Kawy?
Dziękuję.
Gratulacje.
Z jakiego powodu?
Twojej obrony Julio.
Broniłeś go mocno.
Jeśli było tak dobrze, to czemu głosowałaś przeciwko niemu?
Lubię jak się mnie o coś błaga.
Popatrz na nich.
Nowa szkoła.
Nie wydaje mi się, że istnieje nowa szkoła.
Naprawdę?
Widzisz jakieś różnice?
Nie, żadnych.
Nic romantycznego.
Zaoferowano mi lepszą posadę niż w Barcelonie i przyjechałam.
Podoba ci się Madryt?
Nie miałam czasu się przekonać
nie przestałam pracować.
Przyjechałaś tu zaraz po tym, jak się poznaliśmy.
-Kiedy była konferencja w Tunezji? -Wielkanoc 2003.
-Świetnie się bawiliśmy. -To prawda.
Szkoda, że się tu spotykamy.
Dlaczego?
Bo będę musiała z tobą wygrać.
Wręcz przeciwnie.
To nawet podgrzewa atmosferę.
"Rok 2013. Trzecia wojna światowa się zaczęła
i planeta dusi się pod radioaktywną chmurą.
Na szczęście jesteście bezpieczni,
bo zdążyliście do bunkra przeciwatomowego
wyposażonego we wszystko potrzebne do przeżycia 20 lat.
Niestety,
schron został zaprojektowany dla pięcioosobowej rodziny.
więc jedno z was musi go opuścić.
Zdecydujcie kto,
ale wpierw brońcie swojego prawa do pozostania,
używając możliwych do zaprezentowania argumentów.
Ktokolwiek zostanie wydalony ze schronu
będzie musiał również opuścić kwalifikacje."
To nasze CV.
-Musimy się ich trzymać? -Nie o to chodzi.
Można dzięki nim sprawdzić, kto mówi prawdę.
Tak myślę.
Wiele rzeczy, których nie ma w CV może się przydać w schronie.
Na przykład?
Na przykład gotowanie.
To mój argument.
Jestem świetnym kucharzem, czynię cuda.
Problem w tym, że mają to być
"argumenty możliwe do zaprezentowania".
Skąd mam wiedzieć, że to co mówisz, to prawda?
Dlaczego nie zaczniesz?
Skoro już to rozumiesz.
Dobrze.
Jak wiecie pracowałem i wciąż pracuję
dla firmy produkującej komponenty elektroniczne.
Jeśli zajrzycie do mojego CV
dowiecie się, że robiłem kursy z elektroniki i elektryczności.
Potrafię zbudować radio.
Umożliwiłoby to kontakt z ocalałymi,
i dowiedzenie się o stanie na zewnątrz.
Zbudować je?
Nie jesteś dyrektorem finansowym?
Tak, ale te kursy były bardzo szczegółowe.
Spójrz na moje CV.
Patrzyłem na nie.
Tak szczegółowe, że umiesz zbudować radio?
Tak jak powiedziałem. Mogę opisać.
Czy schron nie będzie miał radia?
-Dlaczego, kto tak mówi? -Nikt, tylko zakładam.
Jeśli to nie jest napisane, nie możesz niczego zakładać.
A będzie trzeba też zająć się instalacją elektryczną.
Uważam, że gotowanie jest o wiele ważniejsze.
Czy ktokolwiek odbywał służbę wojskową?
Mógłbym zająć się organizacją i racjonowaniem.
Zapomnielibyście o słowie "bunt".
Tak jest, dwa razy szybciej.
Dwa dni aresztu na zewnątrz, bez maski tlenowej.
-Muszę zrobić pompki? -Tak, później.
Przede mną.
Po co nam ktoś od organizacji i racjonowania?
Przepraszam?
To jest zawsze potrzebne.
-Kto tak mówi? -Ty, na przykład,
kiedy rozmawialiśmy o Julio.
Mówiłam o prowadzeniu firmy,
nie o życiu w schronie.
Ponadto,
wszyscy jesteśmy dorośli i znamy słowo "dialog".
Oczywiście,
ale nie kłócimy się o to czy grać w karty czy w warcaby.
20 lat w schronie to nie wakacje, Nieves.
Możemy się zmieniać w racjonowaniu.
Wspaniale.
Nieves, wyobraź sobie, że jest twoja kolej,
a ja zdecyduję, by podwoić racje
bo tak mi się podoba, miałem poranny apetyt.
Jeśli tak zrobimy...
Nie robiłabym niczego na własną rękę, jeśli o to pytasz.
-Ale moglibyśmy cię zatrzymać. -Mówię o tobie, nie o nich.
Przekonasz ich, by działali razem?
Przekonasz ich, by zwrócili się przeciwko mnie?
Jesteś kablem, który próbuje sprowokować konflikt?
Chciałbyś. Mówię do niej, nie do ciebie.
Tak.
Zrobiłabym to wszystko. Ponadto,
spróbowałbym cię wydalić ze schronu.
Jesteś niebezpieczny.
Bardziej niebezpieczny od Carlosa i Enrique'a?
Wystarczająco, nie rób sobie nadziei.
Ale jestem też zabawniejszy?
-Prześmieszny. -Oczywiście!
Powiedz mi.
-Ufasz im bardziej niż mnie? -Oczywiście.
Mogłabym zaakceptować potrzebną władzę,
ale nigdy ze strony wojskowego.
Wiesz, że służba wojskowa to tylko wymówka.
Zagłosowałabyś na mnie, bo byłabyś bezpieczniejsza pod moją władzą.
Jeśli trzymałabyś się zasad.
Co próbujesz powiedzieć?
Ty, jako kobieta wśród mężczyzn,
wolałabyś, by jakaś władza dawała ci poczucie bezpieczeństwa.
Fernando, kochanie, skąd ty uciekłeś?
Fernando, jesteś zawodowym adwokatem.
Dlaczego tego nie powiedziałeś?
To dałoby ci miejsce w schronie.
Na co prawnik w świecie zdewastowanym przez bomby atomowe?
-Gdyby był fizykiem... -Prawo jest niezbędne,
nawet po katastrofie nuklearnej. Temu nie da się zaprzeczyć.
-Czym jest prawo bez władzy? -Cholera, John Wayne.
Mówię tylko
że gdyby ktoś zjadł podwójną rację
zbiłbym go na kwaśne jabłko.
Tego kto by nie posprzątał, spotkałby ten sam los.
Daje wam moje słowo.
Co by było, gdybyś ty się nie zastosował? Kto by ciebie kontrolował?
Ty.
Jak miło.
Czy mamy zamiar zostawić Fernando na posadzie sędziego,
i wykonawcy, jeśli będzie trzeba.
Co proponujesz?
Ja?
W wypadku, gdy sędzia przegnie,
oferuję moje usługi medyczne. W moim CV jest napisane,
że dwa i pół roku studiowałem medycynę.
Całkiem długo.
Nieźle.
To było mądre posunięcie, Ricardo.
I po tej całej aferze z nie mówieniem gdzie pracujesz,
możemy to sobie przeczytać.
Nadrzędny manager departamentu transportu Mercolexa.
Chodziłeś na wykłady?
Kiedy byłeś studentem.
Chodziłeś na wykłady?
Tak, to prawda. Czemu pytasz?
Tak sobie.
Zabrałeś mi argument.
Sam miałem się zaoferować jako doktor.
Ale też studiowałeś medycynę?
Nie, ale...
Uprawiam wspinaczkę i robiłem kursy pierwszej pomocy,
anatomia...
No dalej, coś tam jeszcze masz?
Nie, czemu?
Też robiłam kursy pierwszej pomocy i nie nazwałabym się doktorem.
Masz rację.
Grałem na czas.
Nie mogę znaleźć...
Niczego użytecznego w moim CV.
Dobra, mam coś.
Będę wam co wieczór opowiadał historyjkę.
Może brzmi dziwnie,
ale studiowałem literaturę przez parę lat.
Mogę uczynić życie pod ziemią bardziej znośnym.
Carlos, to była niezła próba.
Ale, wybacz, na razie ty i Ana,
jesteście najgorzej kwalifikowanymi.
Czemu tak mówisz?
Mamy doktora, sędziego,
i technika. -I kucharza.
Tak. Nie podoba ci się jak gotuje?
Nie o to chodzi, Fernando. Tego nie ma w CV.
A co jeśli radio na planecie przestanie istnieć?
To tylko moja opinia.
Nieves,
jesteś ostatnia.
Dobrze.
Proponuję być matką waszych dzieci.
Nie do zbicia!
Matką całej post-atomowej ludzkości.
Dobra, o tym nie pomyślałam.
Też mogłabym pełnić tą rolę.
To zostawia ciebie, Carlos.
Przepraszam, Ana. Nie chcę być nieuprzejmy,
ale nie jesteś za stara?
Nie.
Jesteś pewna?
Bardzo.
-Nie mam dwudziestu lat, ale... -Nawet trzydziestu.
Mam jeszcze parę płodnych lat.
Mam dziecko, co gwarantuje, że mogę je mieć.
Przepraszam za upór.
Jak długo możesz być jeszcze matką?
Czy twój wiek nie stwarza zagrożenia?
Zagrożenie jest wciąż do przyjęcia.
Preferujesz nastolatki?
Nie wydaje mi się, że to dokądkolwiek prowadzi.
Wcale nie. Powinni się sprzeczać i ktoś musi wygrać.
Wybór pomiędzy dobrym posiłkiem i opowiadaniem historyjek...
Co?
Jest oczywisty!
Czytałaś Jacka Londona?
-Co? -Jacka Londona.
Miał taką nowelkę o Eskimosach,
którzy ze zmianą pory roku migrowali.
Był tam stary człowiek,
znużony, prawie ślepy.
Czuł, że nie może nadążyć za szczepem.
Więc cała grupa zatrzymała się i zaczęła się z nim żegnać,
jedno po drugim,
także jego dzieci.
I zostawili go,
Tak po prostu.
Z kupką drewna na opał.
Stary siedzi w śniegu, spokojnie,
wspomina swoje życie,
a kiedy drewno się wypali
zamarza na śmierć.
To jedna z historii, które chcesz opowiadać?
Czemu nie?
Jest bardzo dydaktyczna.
Wiele można się z niej nauczyć.
Co ty sobie wyobrażasz?
Że będziesz bardziej użyteczny ze swoimi bajkami?
Śmiesz mnie nazywać starą?
Ty mały dupku.
Chrzań się.
Może zaoferujesz im swoją dupę?
Już lepiej dokonajcie wyboru,
by to się skończyło.
Ona ma rację.
Powinniśmy głosować.
Kto ma zostać w schronie?
Głosuję na kucharkę.
Nieves?
Zrobię to, co wcześniej, jeśli nie macie nic przeciwko.
Wstrzymuję się.
Wpisać Anę w okienko?
Zanim mnie wyrzucicie, odpowiedzcie na jedno pytanie.
Czy to dlatego, że jestem kobietą?
Że mam ponad 40 lat?
Czy jedno i drugie?
Nie wyrzucamy cię.
Więc nie głosuj.
Zrób jak Ricardo.
Wstrzymaj się, pozwól firmie zdecydować.
Tak jak zrobiłaś z Julio?
TO KONIEC
Nie wyrzucają cię z powodów, które wymieniasz.
Po prostu nie jesteś w stanie bronić swojej pozycji w schronie.
Tak myślę.
Co tam się dzieje?
Stąd nie widać.
Przykro mi, Ana.
Robiłem to, co ty - broniłem się.
Nie miałem tego na myśli.
Grałem pewną rolę, by wygrać.
Naprawdę.
Tam, proszę.
Nie zostaniesz na lunch? Starczy dla wszystkich.
Nie ma nic innego do picia?
Alkohol jest niedozwolony w firmie.
Przepraszam za zimny lunch,
ale demonstracje uniemożliwiły kontakt z restauracjami.
Jest dobrze, nie przejmuj się.
To tylko moja wyobraźnia...
czy to naprawdę śmierdzi?
Mogę zjeść z wami?
Oczywiście.
Dziękuję.
Jak sobie radzicie?
Cudownie, jest fantastyczna.
Metoda, ma się rozumieć.
Tak sądzisz?
Tak. Zapomnijcie o Amerykanach.
Moim skromnym zdaniem, jest bardzo dobra.
Głucha cisza.
Nie smakuje wam?
Nie, nie jestem bardzo głodna.
-Jedzenie jest złe? -Nie, trochę zimne, ale niezłe.
Zapach jest trochę...
Jest bardzo dobre.
Też ci nie smakuję.
Nie wiem,
może zostało nam trochę złego smaku w ustach.
Cóż...
Nie, dziękuję.
Dlaczego nie dodzwoniłaś?
Zostawiłem ci parę wiadomości.
Pamiętasz noc na plaży?
Gdybyśmy zrealizowali tamte plany, żylibyśmy teraz w Afryce.
Tak.
-Na wybrzeżu. -W domku.
Parę kroków od wody.
Cudownie.
Mielibyśmy bar na plaży.
By powiązać koniec z końcem.
Bo musielibyśmy wykarmić dzieci.
Prawda.
Wiele afrykańskich dzieci.
Całą drużynę piłkarską.
Miło się z tobą marzyło.
Nawzajem.
Dlaczego nie zadzwoniłaś?
Miałaś chłopaka, męża?
Mi to nie przeszkadza, przeszłość jest za nami.
Chciałbym wiedzieć czy mam szanse.
Miałaś te dzieci beze mnie?
Miałam jedno, które ciebie przypominało.
Małego murzynka, tak przystojnego jak ty.
Przepraszam.
Co robisz!
Przepraszam, naprawdę mi przykro.
Nie wiem jak to się stało.
-Nie wiesz? -Nie. Przepraszam.
Musiałem być myślami gdzieś indziej.
Wyczyszczę to.
Zaraz wracam.
Mogę?
Tak, oczywiście.
Dobrze się czujesz?
Doskonale.
Wybacz,
ale jeśli mogę coś powiedzieć, wyglądasz dziwnie.
Dziwnie? Kiedy?
Cały czas.
Odkąd tu przyszedłeś.
Radziłbym ci być bardziej
otwartym, pozytywnie nastawionym.
Nie wiem.
Irytuje mnie to szastanie naszymi CV,
Czemu?
Spójrz na Julia.
Myślisz, że nie zasługiwał na drugą szansę?
Tak. Nie wiem.
Jesteś tym co zrobiłeś, ale i tym co możesz zrobić.
Może masz coś do ukrycia.
Może jesteś wtyką.
Ale głupota.
To całkiem nie ważne, ale zapomniałem wpisać to
w pierwszym formularzu
i potem pominąłem to w dalszych.
Więc cały czas to ukrywałem. Jak mówię - głupota.
Prawie o tym zapomniałem.
Ale w tej sytuacji,
mogą założyć, że kłamałem i nie wybaczyć mi.
Dlatego wkurzają mnie te formularze.
Wypełnianie ich wiele razy miało sens.
Teraz to wiem.
Co jest tym kłamstwem...
tą tajemnicą?
To nie ma znaczenia.
Tajemnica czy kłamstwo, zwij to jak chcesz.
Parę lat temu, kiedy żyłem w Argentynie,
Pracowałem dla firmy państwowej, kiedy byłem studentem.
Firma została sprywatyzowana
a nowy zarząd przeprowadził tzw.
"reorganizację struktury".
Sposób na uniknięcie bezpośrednich zwolnień,
na które zarząd nie miał zgody.
Powstał związek mający na celu zapobiegnięcie zwolnieniom.
Poparłem tą akcję, jako że byłem częścią ekipy.
Tak czy owak,
skończyłem jako
przedstawiciel pracowników.
Delegat związku..
Kierownik z przeszłością związkową?
Gdyby ci goście poprosili tamtych o informacje...
Cześć.
Jak tam?
Cały dzień chciałem z tobą porozmawiać sam na sam.
To chyba najlepszy moment.
Nie chcę.
Czego nie chcesz? Rozmawiać?
Robić czegokolwiek sam na sam z tobą.
Sądzisz, że są tu kamery? Ja nie.
-To byłaby przesada, prawda? -Czemu pytasz?
To jedyne miejsce, gdzie możemy być sobą.
Tu możemy zdjąć maski.
I ubrania?
To też.
Rozumielibyśmy się znacznie lepiej.
Przepraszam Fernando.
Masz pecha.
"Iberyjski macho" to nie dla mnie.
Jaka szkoda.
Powtarzasz to sobie codziennie przed lustrem?
Zawsze tak wyglądasz, gdy to mówisz?
To cię rozczaruje, ale tak.
Tylko niektóre sytuacje cię podniecają?
I tylko świnie jak ja wiedzą które.
Mam życzenie, jeśli nie masz nic przeciwko.
Wcale nie.
Mów.
Powiedziałeś, że mogę ci zaufać?
Podtrzymuję.
Więc odwieś moją bluzkę i wyjdź.
Co robisz?
Skończ sam.
Dziwka.
Nieves!
Wiesz, że demonstracja odniosła sukces?
Jest większa niż antywojenna.
Szkoda, że nie widzisz ulicy.
Powiedziałeś, że idziesz protestować
czy poprosiłeś o wolne, by tu przyjść?
W twojej firmie.
Protestować przeciwko Bankowi Światowemu
w garniturze za 1000 euro?
Czemu nie?
Jeśli się nad tym zastanowić, nigdy nie wiadomo.
Dzisiaj, tutaj jesteś częścią Dekii.
A jutro...
Część z tego co mówią to prawda.
Ludzie z IMF niszczą świat.
Gdyby mnie nie wykiwali w Argentynie,
myślisz, że bym tu był?
Są rzeczy, których miliony marszy nie zmienią.
Jesteś pewien? Myślisz, że nic się nie da zrobić?
Może masz rację.
Ale musisz się zgodzić, że świat to dziś jedno wielkie gówno.
Chciałbym zaprzeczyć.
Ci, którzy tam idą...
Zazdroszczę im pewności.
A ty?
Gdybyś naprawdę wierzył,
że protesty coś zmienią, brałbyś w nich udział.
Gdybym wierzył...
O to mi właśnie chodzi.
Zazdroszczę im pewności.
Nie możesz się zdecydować!
Nie idziesz protestować, a prosisz o wolne.
Nie kombinuj!
Poprosiłem o wolne, by tu przyjść.
I wszyscy są szczęśliwi.
Pracownicy myślą, że jesteś liberalny, a szefowie
że rozsądnie chronisz swój samochód przed spaleniem!
Robisz ze mnie oportunistę
chociaż nim nie jestem.
Rozumiem przyczyny protestu, tak jak i ty
i będę ich bronił, jeśli to będzie konieczne.
Ale są pracownicy, którzy nie mogą uczestniczyć w każdym marszu.
Gdzie tak napisano?
Nie wiem, ale tak po prostu jest.
Szef nie może po prostu wyjść protestować,
jakby za nic nie odpowiadał.
Czemu nie?
Bo to by była hipokryzja.
To protest przeciwko sposobowi zarządzania światem.
Jeśli rozumiesz jego przyczyny,
czemu go nie poprzesz?
Niezależnie od tego czy jesteś robolem czy zarządcą banku.
Jeśli jesteś zarządcą banku,
podnosisz słuchawkę,
dzwonisz do prezydenta
i mówisz, co o tym wszystkim myślisz.
Zobaczmy.
Czy zgadasz się, że czy jesteś studentem,
zarządcą, biznesmenem czy prostym pracownikiem,
możesz wiedzieć, czego chcesz od IMF i Banku Światowego?
Jeśli ci nie zależy, możesz odwrócić wzrok.
-W tym przypadku... -To jest ważne.
Dobrze.
Dziękuję.
Mówicie o proteście?
Gdybyście wiedzieli, co się dzieje.
Wszystkie firmy zamknęły się na popołudnie.
-Naprawdę? -Oczywiście.
W tym momencie nie da się nawet przejść ulicą.
-Dlatego jedzenie jest zimne. -Mówiłaś to.
Co sądzicie o proteście?
-Nie macie mi za złe, że pytam? -Nie, skądże.
Nic.
Kto może być przeciwko?
Więc się z nim zgadzasz?
Tacy jak my nie mogą się zgadzać.
Enrique,
to jedno nie brać udziału,
ale przyznałeś, że zgadzasz się z ideą.
Chodzi o to, że rozumiem powody
ale się z nimi nie zgadzam. Nie mogę popierać protestów.
-Co? Powiedziałeś, że popierasz. -Nie, znów odwracasz kota ogonem.
-Tak mówiłeś. -Ja to nie ty!
Ja nie należę do żadnego związku!
Chciałem powiedzieć...
Nie miałem tego na...
-Chciałem... -Jesteś wspaniały.
O co chodzi, Ricardo?
Nie denerwujmy się. Nie chciałem tego powiedzieć.
Co to było?
Czego nie chciałeś powiedzieć?
Niczego.
Przepraszam, powiedział, że to nie było ważne.
Mówisz mi, o co mogę pytać?
To część testu czy jak?
Powiedział, że to nie ważne
i nie rozumiem czemu cię to tak interesuje.
Zapomnij o tym, Ricardo.
Nie trzeba było tego roztrząsać.
Ona zadaje pytania.
Tak czy owak, to ty mnie wydałeś.
Sekundę.
Enrique,
czy jest coś, o czym firma powinna wiedzieć?
Może powinnaś spytać jego.
Czemu?
Przepraszam, nie chciałem ci mówić
kogo masz pytać, nie śmiałbym, ale...
Wiesz coś?
Tak czy nie?
Przepraszam, ale nie mam zamiaru przez to przechodzić.
Ty też nie musisz.
-Nie widzisz tego upokorzenia? -To żadne upokorzenie. Nie przesadzajmy.
Niezła z niego sztuka!
Może dajmy mu podeszwy do wylizania?
Przepraszam, ale mówiłam wam na początku.
Nikt was nie zmusza do zostania.
Póki jednak jesteście w tym pokoju
firma dyktuje warunki.
Widzisz co się dzieje?
Jeśli nie macie nic przeciwko, wolałbym...
Nie widzisz, że proszą cię, byś mnie wydał?
Nie wyciągajmy pochopnych wniosków.
O to właśnie proszą.
Ona chce znać naszą opinię.
Ona chce, byś opowiedział jej o mnie.
Spokojnie.
To co o mnie wiesz, powiedziałem ci,
bo ci ufałem.
Spokojnie, spokojnie.
Nie róbmy z tego afery.
To było tylko przeoczenie na formularzu.
Przeoczenie, o którym nie chcę, by wiedzieli.
Myślę, że przesadzasz.
Nie masz nic do powiedzenia?
Pozwolisz, by to się stało?
Nie wciągaj w to mnie. To twój problem.
Bardzo mi przykro, że sprawy zaszły tak daleko.
Tak, jasne.
Ale, Enrique,
wiesz coś, czego firma nie wie
a powinna wiedzieć,
i nie powiesz co to.
Nie wiem.
Twój koncept lojalności firmie jest trochę dziwny.
Niesamowite.
I tak miałeś odpaść, prawda?
Co za różnica, że jej powiem?
Nie dam ci tej przyjemności.
Jeśli na mnie doniesiesz... Patrz na mnie.
Jeśli masz to zrobić,
zrób to w mojej obecności.
To nic nie było.
Tylko to, że Ricardo,
kiedyś pracował dla firmy państwowej w Argentynie.
Kiedy została sprywatyzowana, został przywódcą związku.
I kompletnie podkopał nowy zarząd,
który był pewnie hiszpański.
Tacy ludzie...
A potem mówią o stereotypach.
Argentyńczycy...
nie możemy generalizować.
-Dziękuje, Montse. -Nie ma za co.
Byłaś fantastyczna, naprawdę cudowna.
Jak się czujesz?
Nieźle. A ty?
Dobrze, dzięki.
Teraz już wiecie, że jestem kablem.
Nieves...
Jedziemy dalej.
Co teraz sądzisz o metodzie?
Dobra, prawda?
Oczywiście.
Powiedz mi.
Tak.
Co uważasz?
O tym co zrobiłeś.
-Co zrobiłem. -Tak.
Myślisz, że to było poprawne?
Co wy wszyscy myślicie?
Jak ocenilibyście to, co zrobił?
Nie masz nic do powiedzenia?
Tak.
Jasne.
Zgadzam się.
Przyznaję, że...
Nie wiem, co się stało.
Ponoszą mnie emocje.
Myślałem, że sekretarka,
Montse...
Myślałem, że ona...
To takie głupie, prawda?
Chcę przeprosić,
wszystkich za to, co przeze mnie przeszliście.
Wciąż nie wiem co myślisz, o tym co zrobiłeś.
Co zrobiłem?
Powiedziałeś firmie, co o mnie wiedziałeś.
Powinieneś był to zrobić, czy nie?
Tak, tak. Nie.
Wydaję mi się, że nie powinienem był.
-Tak czy nie? -Tak czy nie?
Tak czy nie powinieneś był to zrobić?
Nie.
Tak. Nie wiem.
Nie wiem.
Nie wiem. Ja...
Nie wiem... Nie mogę wiedzieć.
Zrób mi przysługę.
Złóż kolejne podanie, jak ustabilizujesz poglądy.
Z przyjemnością znowu cię ocenimy.
Jak na razie jesteś bezużyteczny.
TO KONIEC
Żegnam.
Przy odrobinie szczęścia niedługo pójdziemy do domu.
Teraz następny test?
Zobaczymy.
-Co to teraz będzie? -Ricardo,
tylko jedno pytanie.
Są tu kamery czy nie?
Nie ma.
Nie dlatego, że jest to nielegalne.
To nieetyczne.
Nie robimy takich rzeczy.
Większość firm nie tylko ma kamery,
ale nagrywa rozmowy kwalifikacyjne.
Ale nie.
My tego nie robimy.
Bawimy się dobrze.
Też tak uważacie?
Na jaki temat?
Że było zabawnie.
Nie powiedziałbym, że było szczególnie zabawnie.
A co ty byś powiedział? Podniecająco?
Intensywnie.
Nieźle. Intensywnie.
Z powodu Enrique?
Między innymi.
Enrique'owi podobało się chyba najbardziej.
Siedział tam, bardzo skupiony i skoncentrowany.
Nie poszło mu źle.
Udzielał się bardziej niż inni.
-Kawa? -Nie, dzięki.
Ja poproszę.
Oczywiście.
Enrique jest teraz na pewno wkurzony,
i będzie przez parę dni.
Ale, na dłuższą metę,
myślicie, że mu się to przyda?
Jak Enrique zwykł mawiać,
"Patrząc na to z tej strony..."
Dziękuję.
A teraz na serio.
Niektórzy kandydaci mi dziękują.
Nawet jeśli zostaną wyeliminowani.
Czują się lepiej przygotowani na walkę dnia codziennego,
bardziej świadomi swoich możliwości i ograniczeń.
Wiedzieliście, że to armia wymyśliła testy doboru?
Po II Wojnie Światowej, w Niemczech.
Traktat Wersalski nakładał wielkie ograniczenia na niemieckie wojsko,
więc zaczęto wysyłać oficerów na tego typu testy.
By lepiej ich ocenić,
zawsze używano psychologów.
Przejęła to potem angielska armia,
potem amerykańska, a potem firmy.
Powinieneś uczyć się czegoś nowego każdego dnia.
Trudny wybór.
Z wyborem jednego z was, ma się rozumieć.
Jesteście naprawdę bardzo dobrzy.
Niestety tylko jeden może zostać.
Montse, mogę dostać piłkę?
Pamiętacie żart o Angliku,
Francuzie i Hiszpanie?
Serrano ham.
-Naleśnik. -Budyń.
Placek ziemniaczany.
Tartar.
Whiskey.
-Absynt. -Sarsaparilla.
Czas.
Angielskie drinki są żałosne!
Kontynuuj, Fernando.
Piłkarze.
Raúl.
Rooney.
-Zidane. -Bardzo dobrze.
-Valeron. -Owen.
Mendieta.
Zizou.
-Ten już był. -Tak, ale jest Francuzem.
Ale już był.
Zostawmy piłkę nożną.
Fernando zaczyna od
zdobyczy ludzkości.
Co?
Serrano ham.
Gilotyna.
Inkwizycja.
-Shakespeare. -Quijote.
Republika.
Nie możecie rzucać do siebie?
Iberyjski macho.
Zdobycze ludzkości nie są koniecznie pozytywne.
Dalej.
Carlos.
Beatlesi.
Chupa-chups.
Seks,
ale z ludźmi.
Ktoś uważa, że Francuzi
wymyślili seks?
Nie, niby co go różni
od tego w innych krajach.
Dalej, Fernando.
Musisz być szybki.
Fernando, do Carlosa.
Zdobycze biznesu.
Funt nie zależy od innych europejskich gospodarek.
Euro rośnie w siłę.
Przerwa.
Mówimy po angielsku, to zdecydowana zdobycz biznesu.
Większość z nas mówi po angielsku i francusku.
Anglicy nie mogą tego o sobie powiedzieć.
Sporne.
Ale idziemy dalej.
Nie mówimy w innych językach, bo jesteśmy wielcy.
-To ma być zdobycz biznesu. -Nie w tym wypadku.
Mówimy po hiszpańsku, w drugim języku świata.
Angielski jest drugi.
-W takim razie w pierwszym. -Pierwszy jest mandaryński chiński.
Chrzanić Chińczyków.
Carlos, proszę.
Mamy bliskie związki z USA.
Wielka Brytania to matka największego imperium na świecie.
Wielkie mi coś, mamy rynek południowo-amerykański.
My też mamy bliski kontakt z USA.
Jesteśmy wszystkim, czym oni nie będą.
Z pewnością, moja droga.
To nie jest zaleta biznesowa.
Sporne, ale jedziemy dalej.
Języki też się liczą?
Skoro mówimy o zaletach.
Obawiam się, że ten "chowinista" to tylko gra w chowanego.
Dopiero się zorientowałeś?
-Czas na Fernanda. -Ale...
A, tak.
Najlepiej w europie zapowiada się gospodarka hiszpańska.
Francja jest czwartą potęgą gospodarczą świata.
Hiszpania też.
Teraz mówicie przewagi nad pozostałymi dwoma.
My jesteśmy potęgą ekonomiczną. Ty mówisz o takiej, której nie masz.
Dalej, Carlos.
Mamy najniższe bezrobocie w całej UE.
Mamy najlepsze prace tymczasowe i kontrakty krótkoterminowe.
Bardzo dobre dla biznesmanów.
Mamy najwyższe PNB i dochód trzech państw.
Hiszpania jest najszybciej rosnącą europejską gospodarką.
Potęga? Dziewczyny? Czy masz problem ze wzwodem?
Czas. Do Fernanda.
Cholera.
Zapomniałem powiedzieć o przewadze.
Nie mamy aktualnie deficytu finansowego.
Może nie mamy finansowego, ale co z fizycznym?
Nie sprzedajemy czego nie mamy.
Co powiedziałaś?
Nie mylimy poparcia z podglądaniem.
Czas, Fernando. Do Nieves.
Co powiedziałeś?
Nic, mały podglądaczu, wracaj do swojej budki.
Uważaj gdzie leziesz, chłopcze.
Spoko, to tylko zabawa słowna.
Fernando.
-Rzuć do Nieves. -Tak, przepraszam.
Podglądacz, podglądacz...
Przepraszam.
Francja ma największy udział na rynkach arabskich.
Nasze interesy z Indiami i Australią są niemal tak samo prężne.
Hiszpania jest najczęściej odwiedzanym krajem w Europie.
Zaraz wymieni plaże topless.
Mówimy o zaletach finansowych, Fernando.
On zawsze chciał być inwestorem, a został rajfurem.
Co w tym śmiesznego?
Przepraszam, to był głupi żart. Nie zrozumiałeś?
Nieves, czas.
Do Fernando.
Nie, nie zrozumiałem. Przetłumaczysz?
Czas mija.
To mój czas. Przetłumaczysz?
Powiedział, że chciałeś zostać inwestorem
a zostałeś...
inwentaryzatorem.
Wyborne.
Czas. Carlos dostaje piłkę.
Nie zrozumiałem. Możesz wytłumaczyć?
Nazwał cię rajfurem.
Jeszcze chwila i urwę ci łeb.
Dzieciak!
Moje gratulacje, wygrałaś. Jesteś najlepsza.
Cholernie dobra!
Jesteś najlepiej wykwalifikowana. Prawdopodobnie.
Wiesz dlaczego?
Bo w to wierzysz.
We wszystkie bzdury o odpowiedzialności i japońskiej etykiecie.
W całe to gówno
o demokratycznych firmach i ciągłym postępie.
To wszystko, uwierz mi.
Mówią, że jesteś najlepsza, wierzysz im.
Najinteligentniejsza, wierzysz im.
Najbardziej tolerancyjna,
najnowocześniejsza,
najbardziej ludzka, i ty im wierzysz!
Wiesz kim jesteś?
Temu wymoczkowi nie zależy.
Wymoczki mają to gdzieś, tego uczyli się od urodzenia.
Dlatego jest mu łatwo.
Zapomnij o nim.
A co będzie, kiedy przestaniesz wierzyć?
Kiedy będziesz chciała mieć dziecko
a będzie za późno?
Bo robi się późno.
Kiedy "iberyjski macho" nie będzie chciał mieć z tobą do czynienia?
Kiedy ten śmiech zmieni się w grymas?
Jednym się różnimy.
Tylko jednym.
Ja wiem od dawna, że przegrywa się w samotności.
W samotności.
TO KONIEC
Jak się czujesz?
Nie wierzę, że jesteś psychologiem.
Myślałem, że wiedziałeś.
Tak mi się zdawało,
ale jesteś bardzo dobrym aktorem.
Nie wiesz jak.
Bo jestem kandydatem.
Tak źle sobie radziłem
że przez przerwę załatwiłem z Montse
że zastawię pułapkę na Enrique, czym zdobędę przewagę.
I zaakceptowali.
Dupek.
Jesteś naprawdę dobry.
Dobrze się czujesz?
Chcesz aspiryny?
Zawsze mamy ciężej, prawda?
My, kobiety.
Tak jest.
Ale byłaś niesamowita.
Cały dzień, we wszystkich testach.
Naprawdę. Byłaś moim faworytem.
Tak właśnie jest.
Nie ma psychologów.
Tylko ona i ja.
Organizujemy to, oceniamy.
Taka jest metoda. Resztę projektuje wasz umysł.
Niesamowite.
Więc Montse też jest psychologiem?
Skąd pochodzi metoda Grönholma?
Znikąd. Ale brzmi nieźle, prawda?
Aktorzy.
Co masz na myśli?
Cóż, od czasu do czasu zmieniamy się rolami.
Ja udaję psychologa, on sekretarkę.
Oni decydują, kto odchodzi
i jakie testy zastosować.
Oni?
Zespół psychologów.
Co za pytanie!
Myślałaś, że sami to robimy?
To zależy od tego, kto zostanie.
Test z piłką był dla Fernanda.
Czemu?
Wiedzieliśmy, że nie zna języków.
Nie rozumiem. Chcieliście go dopaść?
Nie, ale to był jego test.
Języki nie są wymaganiem,
ale chcieliśmy zobaczyć, jak sobie poradzi.
Wiedzieliśmy, że wykorzystacie jego słabość.
Nie przejmuj się Fernando. Był dupkiem.
Został wcześniej wykluczony.
Co masz na myśli?
Wszyscy byli wcześniej wykluczeni.
Poza tobą i Carlosem.
Wszyscy byli wykluczeni.
Wiedzieliście, że nie mieli...?
Oczywiście. Ale psychologowie
potrzebowali więcej kandydatów, by was ocenić.
Ona dostanie tę pracę, Carlos.
Tak będzie.
W tym momencie powinniśmy powiedzieć,
"Dzięki za przyjście, będziemy w kontakcie", itd.
Nie tylko dlatego, że Montse tak wybrała.
Psychologowie czy nie, kobiety zawsze trzymają się razem.
Nieves wypadła lepiej w testach.
Taka jest prawda.
Nie mówisz mi tego, by mnie wyrzucić?
Zawarliśmy układ z Montse.
Damy ci ostatnią szansę.
Większość zespołu wciąż woli jego.
Chyba radził sobie lepiej.
I prawdę mówiąc, to szowiniści.
Tak czy owak,
teoretycznie jest jeszcze jeden test, więc masz szansę.
Możesz jeszcze dostać tą pracę.
Jeszcze jeden?
Powiedzmy inny.
Ale Carlos nie wie.
Złamać ją?
To wyjątkowa sytuacja.
Uparłem się. Jeśli ci się nie uda, ona dostanie pracę.
Jak mam ją złamać?
Jak chcesz.
Carlos, musiałem o to walczyć.
Nie zawiedź mnie.
Masz 15 minut.
Ricardo będzie udawał,
że musi coś jeszcze sprawdzić.
Twoim zadaniem jest,
kiedy będziesz czekać z Carlosem,
zmusić go do odejścia.
Nieves, ta praca może być jeszcze twoja.
Musisz go przekonać do poddania się.
Przekonać go?
Czymkolwiek, powiedz, że jego matka jest w szpitalu.
Dalej, Nieves.
I pamiętaj.
15 minut.
Wszystkie chwyty dozwolone.
Musiałem się wysrać, z nerwów.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Na pewno?
Jeśli mogę ci jakoś pomóc,
jeśli chcesz porozmawiać...
Fernando to dupek.
Był taki brutalny.
Bałem się.
Naprawdę myślisz, że to dupek?
Nieves, on prawie rozkwasił ci twarz piłką.
Mówił o dzieciach, których nie miałaś,
o tym jaka jesteś samotna.
Może widział twoją słabość.
Nie mówmy o tym.
-Wiesz, że to jego koszula? -Tak, zauważyłam.
To takie dziwne.
Zmyłem plamę z mojej,
i nim się spostrzegłem
ukradł ją.
Spotkałeś go w łazience?
Widziałaś...
Tak.
Co powiedział?
"Przepraszam, idę zwalić konia."?
Nie, pewnie powiedział,
"Dam ci dziecko, którego zawsze chciałaś".
-Zmusił cię? -Nie chcę o tym mówić.
Oczywiście.
Chciałem tylko pomóc.
Jeśli chcesz porozmawiać...
-To nie jest konieczne. -Jasne.
Rozumiem.
Ricardo się nie spieszy.
Carlos!
Nic.
Tak się cieszę, że cię znalazłem.
Nawet w tym miejscu.
Któreś z nas musi przegrać.
Nawet jeśli to będę ja, trudno.
Nie pozwolę ci uciec.
Myślałem dużo o tobie.
Co o mnie myślałeś?
Nie szukaj drugiego dna, gdzie go nie ma.
Nie idealizuję tego, co się zdarzyło,
ale też o tym nie zapomniałem.
Przez cały ten czas,
żyłem jak zwykle,
ale...
Tamtej nocy poczyniliśmy
te wszystkie plany.
Wiedzieliśmy, że to tylko gra,
ale można je zrealizować.
Rozumiesz?
Przez te trzy lata,
co prawda nie tęskniłem za naszym wyśnionym życiem,
ale niczego nie zbudowałem.
To co mówiłaś o małym murzynku,
to była prawda?
Miałabyś ze mną dziecko?
Chodźmy.
Chodźmy teraz.
Zapomnijmy o teście.
-Teraz? -Tak, teraz.
Pokazaliśmy im, czego jesteśmy warci.
Jeśli chcą, niech decydują sami.
Jesteś pewna?
Co więcej mogą sprawdzić?
Jak długo możemy konkurować?
Aż wydrapiemy sobie oczy?
Wiem, że jest wielu chętnych i jedna praca.
Wiem, że musimy konkurować.
Przyjmuję życie jakim jest.
Jeśli mam być wilkiem, niech tak będzie.
Mało mnie obchodzą inni.
Ale z tobą...
nie chcę.
Nie chcę.
Chcę być na plaży i upijać się
i marzyć o otworzeniu baru.
-Przekonasz mnie. -Tego właśnie chcę.
Chodźmy.
Mademoiselle...
Merci.
Czekaj.
Idziemy?
Której części ciebie mam teraz wierzyć?
Tej, Carlos.
Jasne!
Jasne! Jasne!
Dlaczego się nie zorientowałam?
Tobie też dali cel, prawda?
To nie ma znaczenia.
Nie udało mi się.
Nie wiemy, co by się stało.
Wszystko co powiedziałeś...
Czy dlatego?
Spytałeś o murzynka.
Chciałeś wiedzieć czy będę miała z tobą dziecko,
czy tylko zdać test?
Jeszcze nie jest za późno.
Jeszcze możesz dostać tą pracę.
Muszę coś jeszcze zrobić, byś ją dostał?
Co mam zrobić?
Tłumaczenie: loard >> KMSG << kinomania.org
Odwiedź www.NAPiSY.info