- Laurel? - Jerry!
Jerry.
- Non. - Meu Deus.
Tes que volver a casa agora mesmo.
- De que estás a falar? - Agora mesmo!
Pero que carallo...
8 DE MARZO DE 1990
- Cantos metros cadrados ten a cociña? - Ten 35.
- Ten aparcamento? - Catro prazas.
Isto está caralludo! Quero dicir...
- No corazón de Westwood, preto da UCLA... - É perfecta.
É unha puta mina de ouro.
Ola?
Gus! Que pasa, meu?
E o restaurante?
Que?
Jerry?
- Que carallo está pasando? - Jerry!
Doutor, xa llo expliquei á súa muller.
Temos unha orde para rexistrar a casa.
En base a que?
Cremos que existen gravacións importantes
relacionadas co asasinato de Jose e Kitty Menendez.
Quen vos dixo iso?
Gravou as sesións.
Ten as confesións en casetes.
Son horas e horas deles falando
sobre como o planearon, por que o fixeron, se se arrepinten.
Unha fonte crible.
- Foi ela, Jer. - Agora non.
- Esa puta tola! - Dixen que agora non.
Quere subir e vestirse?
Para que conste, quero aclarar
que non violei a confidencialidade dos meus pacientes
nin sabía que se ía producir un rexistro.
Unha proba disto é que a miña muller está sen vestir, e o feito...
Entendémolo, doutor.
E agora, onde están as casetes?
Que...
- Que é isto? - Cólleo.
Se a policía me arresta,
pagade a miña fianza e chamade o meu avogado, Gerry Chaleff.
- Estás paranoico. - Non estou paranoico, Glenn.
A poli aínda pensa que os matamos nós.
Non sei con quen máis falaron.
Pode que co meu terapeuta, Oziel.
Non pode dicir nada pola confidencialidade.
Puta poli. Non tes culpa de que non atopen o asasino.
Hayden, se a policía logra esquivar o tema da confidencialidade,
e chegan ata as casetes, entón estou fodido.
Estou fodido!
Pensades que a vosa nai merecía morrer?
Nunca o vimos así.
Era máis como:
"Se imos matar o noso pai, teriamos que matar tamén a nosa nai."
Algún de vós tiña outra opinión sobre matar a vosa nai?
Non, para nada.
Nunca decidiría matar a miña nai
sen o consentimento de Erik.
Nin sequera quixen influencialo niso.
Deixei que o pensase un par de noites.
Vale. Erik?
Si.
Tivemos que matala.
Veña! Quen quere comer algo? Vamos!
- Si. - Estades listos? Morro coa fame.
Tremendo coche. Saíuche barato?
- Glenn? - Si?
Cala a puta boa.
Cando che dan o Porsche os da tenda?
Mañá. Ata entón teño que usar o Wrangler cutre de Erik.
Que cona fas, pasmón? Merda...
Veña! Vamos!
As mans arriba ou rebéntoche a cabeza!
- Fóra! - Quero ver as mans!
Fóra do coche!
Ven aquí.
De xeonllos! Boca abaixo!
Pon as mans nas costas. Non te movas!
Joseph Lyle Menendez, ten dereito a gardar silencio.
Calquera cousa que diga pode e será usada na súa contra. Ten...
Como é posible, Gerry?
Dixeches que non nos podían arrestar nin tocar!
Dixeches que a policía non tiña probas!
Parece que agora teñen, e o xuíz tamén o pensa.
Merda!
Que teño que facer, Gerry? Dimo!
Escoita, vou chamar o meu colega,
Robert Shapiro, un avogado dos mellores.
Pode axudarnos con isto.
Vale? Mentres tanto,
pasa do torneo de tenis e marcha deseguida de Israel.
Non quererás que te arresten os da Interpol
e acabar nun cárcere de Oriente Medio onde a túa constitución non te protexe.
Ven. Deixa que te mire.
Ei, aí está o Menendez!
Oh, Menendez!
Mi madriña, nena!
Din que mataches os teus pais.
Benvido!
Xesús. Non podo vivir aí.
Pois vas facelo.
Entra.
Benvido a Los Angeles.
Grazas por voar con nós. Benvido.
- Non me tedes que esposar. - Sentímolo.
Son as normas.
Ten dereito a gardar silencio.
Calquera cousa que diga pode e será usada na súa contra.
Ten dereito a un avogado.
Se non pode permitirse un, proporcionaráselle.
Erik?
Lyle?
Ei!
Lyle? Es ti?
Si.
Cando volviches a Los Angeles?
Hai un par de horas. A poli colleume no aeroporto.
Estaba tan preocupado, Erik. Pensaba que...
que intentarías escapar. Non sei. Pensei que non te volvería ver.
Estaba volvendo, por suposto.
Es meu irmán.
Que imos facer?
- Lyle, que lle imos contar á xente? - Ei...
Agora só somos nós, Erik.
Estamos sós.
Iso é o Pert Plus, xampú e acondicionador.
Mandeiche laca. Dixeches Aqua Net?
Non, dixen que Aqua Net non, porque iso confíscano aquí.
Porque podes facer un soprete.
Necesito espuma.
Dillo a Jamie, ela sabe onde collela.
- Meta dez centavos... - Merda!
Que sexa rápido. Putos teléfonos, Robert.
É imposible conseguir moedas de dez.
Céntrate. Necesitamos unha historia máis convincente
que a da acusación, vale?
O das Cinco Familias é moi impreciso.
Entón centrémonos nunha das familias.
Nos "Bambino", por exemplo. Céntrate nesa.
- Meta dez centavos para continuar. - Merda!
Robert, necesito putas moedas, podes conseguirmas?
Por favor.
Pódesme dar unha moeda?
Si, se me comes a pirola.
Maricas.
LEITE
Erik, tes que comer.
Non podo.
Dásme o leite?
Non podes tomar só leite.
O rapaz que está alí non para de mirarme.
Non mires.
Vanme matar aquí.
Vou marchar.
Veña, home! Que cona! Hostia!
Se superamos isto podemos superalo todo.
Si. Escoita. Lémbrate da espuma, vale? E da cinta para a perruca.
E, en serio, das putas moedas.
Avoa mandou cinco. Precisamos moreas.
Erik, queres falar con Jamie?
Necesito cinta. Chámase Topstick.
A perruca vai enganchada.
Pero a cinta é a que suxeita os bordes.
Así é como se coloca diante.
FORMULARIOS DE RECLAMACIÓNS
Erik...
- Por que hai leite no váter? - Porque así o manteño frío.
Ei.
Non podes tomar só leite, vale?
A comida provócame arcadas, Lyle. Que queres que faga?
- Toallas húmidas? - Si. Tantas como poidas.
Porque empeza a apestar.
Espera. Vaise lavar con elas?
Iso espero.
Penso que ten medo das duchas.
Queda moi pegañenta coa cinta. Aquí non a podo limpar ben.
Estás usando o meu cepillo?
Menendez.
Aquí tes 50 dólares. Así conseguirás todas as moedas que queiras.
Merda!
Avoa, panoca de merda! Non necesito cartos. Necesito moedas!
Moedas! Putas moedas!
Somos millonarios e non somos quen de conseguir moedas.
Tío Carlos, non tivemos nada que ver cos asasinatos.
Escoitádeme. Non vos vou dar cen putos dólares por nove moedas.
Esta espuma custa 9,99 e voucha dar por dúas moedas. Dúas!
Merda!
As duchas dábanme medo, pero xa non.
Espero 20 minutos ata que a todos rematen, e entro.
E teño as duchas para min.
Vémonos.
Ei.
Si, non estou ben.
Ola, tío Carlos.
Necesitamos moedas e moedas.
Tes que conseguir pasala. Esta xente odia as perrucas.
- Vémonos. - Si, vémonos.
Con dous anacos cada día podo facer que quede ben,
pero en realidade necesitaría catro. A marca é Topstick.
E tamén necesito unha cousa... Isto é moi importante.
Bain de Soleil.
Bain de Soleil. Tanto como poidas.
Bain de Soleil. Que é iso?
Autobronceador.
Mírao.
Parece un pantasma. Eu tamén.
É pola luz de aquí. Róubache a vitamina D dos ósos.
Que pasa con Castro? Hai algún avance?
Porque todo o do meu pai é culpa de Cuba.
Xusto o dicías o outro día, non?
- Si, penso que... - Rapaces?
Hai que baixar á realidade.
Creo que non entendedes o que está a pasar.
Temos que falar do voso caso. Non de bronceadores e topetes.
Creo que non entendes nada, señor Shapiro.
Estamos en 1990.
É unha nova era. Este caso vai saír na tele.
Por iso, a miña principal preocupación é como saímos nas cámaras.
Porque se saímos ben, sabes?
Ben vestidos, arranxados, con toda a vida por diante...
entón ningún xurado do planeta crerá que o fixemos.
- Porque non o fixemos. - Exacto.
Vale.
Deixádeme que vos comente a miña preocupación número un.
Que é? Unha sauna?
Non, Erik.
É unha cámara de gas.
Para dous, moi práctica.
Sinto ser eu quen volo diga, pero non caedes ben.
Sodes ricos e malcriados, o tipo de persoas que a xente odia.
A vosa comparecencia foi un desastre.
Pareciades psicópatas.
Mandeivos sorrir.
Ter respecto.
- Si, señoría. Non, señoría. Pero non! - A luz molestábame nos ollos!
- O xuíz falaba raro... - Levaba días sen durmir...
Rapaces!
Temos que poñernos serios.
Porque esa imaxe que queredes dar...
ese tren xa marchou!
A xente ten unha opinión moi clara de volos dous.
Non matamos os nosos pais.
Vale, pero a xente de a pé pensa que si.
Se queredes evitar isto suxírovos unha estratexia diferente
que non implique broncearse e culpar a Fidel Castro.
A ver, sempre podemos...
Non, eu...
Non che contamos o que sucedeu en verdade.
- De que cona falas? - Non me refiro a esa noite.
Non sabemos que pasou esa noite. Estabamos no cine.
Estou a falar das cousas que pasaron antes.
Perdón. Podes deixarnos un momentiño?
Sós?
Grazas.
Non imos falar diso.
Penso que podería facer que o xurado o entendese.
É como o que dicías, ten que ver con mamá e papá.
Esas cousas simplemente pasan, Erik.
Son cousas de nenos.
Non imos falar diso.
Así que estou despedido. Iso é o que queredes dicir?
Iso é exactamente o que dicimos. Nin sequera os defendes.
Porque é imposible defendelos.
E despedídesme? Moi ben!
Regálovos un consello.
O motivo polo que están arrestados é porque hai casetes.
A policía, aínda que puido estar mal, escoitounas.
Tedes que entender
que a historia está chea de ocos, e que poden ser culpables.
Non!
- Cala a boca! - Mirade!
Contratástesme para chegar a un acordo, vale?
Ou iso é o que pensaba.
Se queredes sacalos do cárcere, non contedes comigo.
Porque eu non os creo, e o xurado tampouco.
Así que buscade outro avogado. E buscade unha historia mellor.
Se non, a eses rapaces, que tan inocentes pensades que son,
vainos matar o estado de California.
Moita sorte.
Aquela merda foi case un delito menor.
Teríao sido hai cinco anos.
Pero coa nova lei, cinco pedras é un delito grave.
E ademais, como tiña unha pistola, considérase agravante.
E aquí estou, entre asasinos.
Aquí estamos os dous entre eles.
Si, xente inocente.
Supoño que é como funciona o sistema.
Estou confundido...
contigo.
- Por que? - Que che gusta?
Os homes, non?
Es gay, non?
Que? Non.
Non.
- Nin sequera me gusta esa palabra. - A min tampouco.
Non es gay. Pero gústache estar con homes, non?
Non o sei, por...
Polo que vivín na casa.
Pero...
Gústame estar contigo.
Si, vale.
Sei quen son. Non me importa unha merda.
E a ti tampouco che tería que importar.
Está ben ser quen es.
Xa. Non na miña familia.
Que fixen? Non teño nada.
Que é isto?
Que? Non sei.
Erik, le isto e logo tírao. Isto é o que pensei.
Mark leva o Porsche ata o peirao do cárcere.
Sae, pero sen apagar o motor.
Metémonos no coche e tiramos cara a 110.
Consulta o debuxo.
Despois, o noso aspecto.
Precisamos cirurxía plástica.
Precisamos liftings, implantes na barbadela e cambiar o pelo.
Precisamos pasaportes, visas...
E logo decidir a onde imos.
Podemos ir ao cámping do avó de Mark H. en Canadá
ata que todo se calme.
Creo que Toronto, Londres, Bélxica, Líbano
e despois quedamos en Colombia.
Gústanlles as aliñas de polo.
- Que? - Levanta. Rexistro de cela.
Que é isto?
Non o sei.
Lyle Menendez, á liña vermella.
Que sucede?
- Póñase na liña vermella! - Pero por que?
Que sucede?
- Pise a liña vermella. - Por que?
- Ei, que carallo? - Ei, Lyle!
- Onde me levades? - Lyle!
- Onde o levades? - Que sucede?
Levárono a outro bloque de celas.
Non o entendo. Por que?
Lyle di que che escribiu unha carta.
Pasámonos cartas todo o tempo.
Xa. Pero esta carta tiña un plan de fuga.
Erik.
Isto non é bo.
- Cando vai volver? - Levárono para sempre.
Hai alguén aí?
Alguén do teu bloque de celas
en quen poidas confiar?
Si.
Por que queredes adoptar, exactamente?
Levamos un tempo falando de empezar a nosa familia.
Miña muller ten unha filla maior doutro matrimonio
e non casamos ata que os dous estivemos...
Tim, esta muller non quere saber toda a nosa vida.
Pensándoo ben, quizais si.
Supoño que así decidides quen pode ser un bo pai, non?
Penso que todas as parellas terían que demostrar
que poden ser bos pais.
É demasiado fácil ter un fillo.
Algunhas parellas teñen un bebé
e non o coidan, abusan del, trátano fatal.
E vinte anos despois tócame a min defendelos.
Polo que vexo no seu perfil, señorita Abramson,
é unha avogada con moito éxito.
E como mencionou o seu marido, xa ten unha filla maior.
Non é necesario que diga o duro que é ser nai.
Hai algún motivo polo que, a estas alturas,
queira volver a pasar por iso?
Voulle confesar algo embarazoso.
Non lembro ser nai.
A ver, claro que o lembro. Pero é borroso.
Tiven a Laine antes de empezar dereito.
Acabábame de divorciar.
E todo o que facía era non afogar.
Non é que fose unha mala nai, non o era.
Imperfecta? Si.
Enganchada ao traballo? Culpable, señoría.
Pero sinto que estou nun momento da vida
onde podería gozar de verdade sendo nai.
Onde non o sentiría todo como un problema.
E, polo meu traballo,
sei o que pasa cando os nenos non son atendidos como necesitan.
Se podo criar un neno e darlle o amor que necesita,
para que nunca necesite unha avogada penalista coma min,
entón apúnteme.
Incluso se teño cambiar cueiros un par de anos.
Dominick, estás esaxerando.
Sharon, teríasme que coñecer o suficiente para saber
que nunca esaxero.
Vale. Pero... malignos?
Pensas que os nenos Menendez son malignos?
Si.
Cando miraches o mal á cara, como fixen eu,
non o esqueces nunca.
- Entón pensas que o fixeron? - Por suposto que si.
Son sociópatas clásicos.
O irmán maior, especialmente.
A súa mirada é máis fría que a de Claus von Bülow.
Como pode un neno facerlle algo así a un pai?
Xa nada me sorprende, Joyce.
Do que é capaz a xente...
O único que me sorprende, que me da noxo,
é que temos un sistema de xustiza
que antepón os dereitos de asasinos e violadores
aos das vítimas.
O sistema de xustiza prexudica claramente os acusados,
especialmente se son negros ou marróns e non teñen acceso a un bo avogado.
Mais nalgúns dos teus casos máis grandes non se cuestiona a culpa do teu cliente.
Entón só os inocentes merecen unha boa defensa?
Non. A cuestión é se todo o mundo ten dereito á defensa de Leslie Abramson,
especialmente se son acusados de asasinato con pena.
A pena de morte é unha completa farsa moral.
Non só é inmoral, senón unha barbarie.
É inconmensurable.
- Vaia, aí está a avogada do demo. - Quen?
Leslie Abramson,
a avogada defensora dos máis reprobables da sociedade.
Cando traballas nun caso de asasinato non podes quedar na superficie.
Tes que determinar o estado mental da persoa
cando cometeu o crime.
Esa muller
é a encarnación de todo o que está mal no sistema legal.
Eran mentalmente competentes cando cometeron o crime?
Tiñan algún deterioro cognitivo?
Tiñan algún motivo para crer, estando ou non no certo,
que corrían perigo?
Sabes que intentou chegar a un acordo coa fiscalía
para o home que asasinou a miña filla?
Ten unha afección patolóxica por clientes culpables.
Especialmente por homes novos e culpables.
Se hai algo que non lle gusta á fiscalía, son as medias tintas.
Para eles, o acusado é un cravo
que merece ser martelado polo sistema.
É fácil falar de xustiza cando non coñeces todos os datos.
Supoño que "indignación" é o teu segundo nome.
Aínda que non o creas,
é Esperanza.
Dominick.
Ola, Leslie.
Que raro verte aquí.
Certo. Non é o meu escenario habitual.
As xuntanzas comellonas son máis cousa túa.
Lin que a apelación do teu cliente, Rick Sanders, foi desestimada de novo.
Parece que non vai librarse pronto do corredor da morte.
Seguro que Dominick vos estivo entretendo, señoritas.
Ademais dun produtor de cine fracasado,
é un bo contacontos.
Pero non creades todo o que di. Ten tendencia a esaxerar.
Non deixes que te entreteñamos, Leslie.
Seguro que hai algún asasino que precisa da túa axuda.
Aquí Leslie.
Ola, Gerry.
Si, acabo de dar unha entrevista.
Si. A un xornalista.
Oh, non odio toda a prensa.
Veña! Só os boubexos.
Téñoche que recordar que casei cun reporteiro?
Que querías?
Claro que coñezo o caso. Quen non?
- Preguntaron por ti. - Que?
Preguntaron se estabas dispoñible.
Estás de broma?
Señorita Abramson, grazas por atopar un oco
para vir e coñecernos.
Gerry di que es a mellor muller avogada penalista en Los Ángeles.
Seguro que non dixo iso.
Gerry non diría "a mellor muller avogada penalista".
Diría simplemente que son a mellor.
Como sabes, acabamos de despedir a Robert Shapiro.
Pensamos que non era o suficientemente bo para os nosos nenos.
Coñezo a Bob.
É un avogado que está ben, pero non para un caso coma este.
Para el, todo se centra en manipular a narrativa dos medios
e lograr o mellor acordo para os seus clientes.
A min non me gustan os acordos.
Prefiro loitar.
Porque se non loitas, non gañas.
Tes experiencia entón en casos coma este?
Casos nos que se acusa de matar.
Es capaz de gañalos?
Defendín hai pouco a un rapaz chamado Arnel Salvatierra,
quen admitiu ter matado o pai.
Acusárano de asasinato en primeiro grao.
Arnel e os seus irmáns sufriran
anos de abusos físicos e psicolóxicos por parte do seu pai.
Torturábaos.
A acusación quería que a xente pensase que Arnel era un monstro.
Que deseñara o asasinato do seu pai durante semanas
e que lle disparou friamente mentres durmía.
Pois eu non creo que pasase iso.
Penso que Arnel lle disparou en defensa propia.
Acaso tiña que ter esperado a que seu pai,
nun dos seus ataques de ira, terminase por matalo a el?
Ou á súa nai?
Ou a un dos seus irmáns?
Como pasou coa pequena Lisa Steinberg
cando o seu pai maltratador terminou por asasinala?
Quería que os xuíces visen
que Arnel non era o monstro.
Todo o contrario. Era a vítima.
Se condenan a Arnel por asasinato en primeiro grao,
será como se a man do seu pai saíse da tumba
e executase un último acto de terrorismo con vostedes como cómplices.
Foi absolto da acusación de asasinato en primeiro grao
Déronlle tres anos de condicional.
E podes conseguir iso para Lyle e Erik?
Aclaro que só vou defender a Erik.
Lyle ten que quedar co seu propio avogado.
Baseándome nos documentos que lin ata agora,
estes nenos non merecen pasar o resto das súas vidas en prisión,
e moito menos a pena de morte.
Non vos podo garantir un resultado,
pero podo prometervos
que pelexarei con uñas e dentes.
Cando podes empezar?
Podemos empezar por discutir os meus honorarios.
Supoño que as últimas semanas foron duras para ti.
Totalmente só no cárcere, separado do teu irmán.
Si, foi moi duro.
Supoño que sabes o que din de ti e de Lyle.
Que sodes uns nenos ricos e mimados
que mataron os pais por cartos.
E é verdade.
Dende logo dilapidastes ben os cartos despois dos asasinatos.
Os coches, a roupa de deseño,
os Rolex, os apartamentos de luxo...
Un pouco excesivo para ser compras terapéuticas, non cres?
As compras compulsivas foron o voso primeiro erro.
Despois, o pouco xuízo de confiar no parvo do doutor Oziel
e confesarllo.
Despois, deixastes que gravase as sesións.
- Despois, ameazastes con matalo. - Non tiñamos pensado matalo.
Por iso poden utilizarse as casetes como proba na vosa contra.
Non o sabiamos. Pensabamos que era confidencial.
Despois, empezades a contar versións diferentes do que pasou.
Que? Tan seguros estabades de que non vos ían arrestar?
Despois, cando vos arrestan e levan ao xulgado
parece que non tedes alma nin un ápice de remordemento.
Outro erro colosal.
Aínda que o voso erro máis grande
foi matar os vosos pais.
Nós non...
Lin a carta que che escribiu Lyle.
Ese plan de fuga tolo e desatinado.
Pero...
Escribiu outra cosa que me chamou a atención.
"Só nós coñecemos a verdade."
"Só nós coñecemos os secretos do pasado da nosa familia."
Que quere dicir?
Contratei o Dr. William Vicary.
É un psiquiatra forense.
Ídesvos reunir para falar sobre que pasou e por que.
- Psiquiatras non. - Erik...
Non podo.
Dixeches que foi un erro falar co Dr. Oziel. Acabouse.
Iso é porque é un panoco que violou a ética profesional
e abusou da túa confianza.
Asegúroche que o doutor Vicary non é coma el.
Erik...
Agora que son a túa avogada,
non che vou permitir cometer máis erros.
Pero necesito que sexas totalmente honesto comigo
e que confíes en min.
É a única forma de gañar.
Non soporto a comida.
Pasei media vida traballando no meu corpo,
tratando de comer ben, pouca graxa, cargas de carbohidratos... e agora isto.
Erik, o meu tempo custa cartos, vale?
O meu traballo é chegar ao fondo do asunto.
Creme se che digo
que non o podo facer se non es honesto comigo.
Pero honesto de verdade.
Si.
É só que...
É duro.
Inténtao.
Vale.
Ben...
Si que o fixemos.
Lyle e mais eu. Fixémolo.
Pero...
Había...
Había unha razón.
Veña!
Esas son as notas das últimas dúas sesións con Erik.
Tes que estar de broma.
Falei co doutor Vicary.
Espero que non che importe.
Quero darche as grazas por dicir a verdade.
E vou dicir esa verdade en voz alta.
O teu irmán Lyle abusaba sexualmente de ti.
Cando empezou?
Era pequeno.
Uns cinco ou seis anos.
E pensaba que...
me gustaba.
Quizais. Ao principio.
Despois xa non.
E cando non che gustaba, ou cando pensabas que che gustaba,
como te sentías, Erik?
Nunca lle botei a culpa.
- Non? - Non.
Porque...
Por que, Erik?
Porque meu pai llo facía a el.
Teu pai abusaba sexualmente do teu irmán Lyle?
Si. Dicíalle que era
o que facían os espartanos, que che curtía.
Non sei canto tempo o fixo con Lyle.
Pero sei que, chegado un momento, Lyle díxolle que parase, e parou.
E lembro o momento no que parou.
Lembro esa época moi ben.
E iso por que?
Porque meu pai empezou daquela a facermo a min.
Oh, Erik.
Cariño.
Está ben.
Grazas por contarmo.
Grazas.
Como fuches quen de sobrevivir? Cóntamo.
Simplemente sobrevives.
Fas o que tes que facer.
Evitalo, e...
ségueslle o rollo para que sexa máis rápido.
Pasas polo aro.
Bótaslle canela no café, ou na comida, ou...
Espera. Por que canela?
Facía que...
Melloraba o sabor do seme.
Non funcionou, porque...
empezou a queixarse de que todo tiña canela.
Entón empecei a botar zume de limón na miña comida
para atoar as papilas gustativas.
Funcionaba?
A verdade é que non.
Pero tiña que seguir intentándoo.
Só para cambiar as vidas que estabamos a vivir.
Chegou un momento no que souben
que faría calquera cousa
para que todo parase.
Subtítulos: Ana Belén Barrera