POTWORY: HISTORIA LYLE’A I ERIKA MENENDEZÓW
- Laurel. - Jerry!
- Nie. - Boże.
Natychmiast wracaj do domu.
- O czym ty mówisz? - Natychmiast.
Co jest, kurwa?
8 MARCA 1990 ROKU
- Jak duża jest kuchnia? - 35 metrów kwadratowych.
- Parking z tyłu? - Cztery miejsca.
Jest po prostu zajebiste!
- W sercu Westwood, blisko uczelni. - Idealne.
To cholerna żyła złota.
Gus, co się dzieje?
Jak restauracja?
Co?
- Co wy, do chuja, wyprawiacie? - Jerry!
Doktorze Oziel, wyjaśniłem żonie, że mamy nakaz przeszukania domu.
Na jakiej podstawie?
A na takiej, że podobno znajdują się tu ważne nagrania
dotyczące morderstwa Jose i Kitty Menendezów.
Skąd to wiecie?
Nagrywał ich sesje.
Nagrał wszystkie zeznania.
Godzinami rozmawiali o tym,
jak to zaplanowali, dlaczego to zrobili i czy mieli wyrzuty sumienia.
Z wiarygodnego źródła.
- To ona. - Nie teraz.
- Ta świrnięta suka. - Nie teraz.
Może pójdzie się pani ubrać?
Pragnę podkreślić, że w żaden sposób nie złamałem tajemnicy lekarskiej
ani nie wiedziałem o przeszukaniu mojego domu,
o czym świadczy półnegliż mojej żony, a także fakt...
Rozumiemy, doktorze.
Gdzie są taśmy?
Co...
- Co to? - Weź.
Jeśli gliny mnie aresztują, musicie wpłacić za mnie kaucję,
a potem zadzwonić do adwokata.
Masz paranoję.
To nie paranoja, Glenn.
Nadal myślą, że zabiliśmy rodziców.
Nie wiadomo, z kim jeszcze gadali.
Pewnie z moim terapeutą, Ozielem.
Ale obowiązuje go tajemnica lekarska.
Jebać gliny.
Nie potrafią znaleźć zabójcy.
Gdyby policja obeszła w jakiś sposób kwestię tajemnicy lekarskiej,
a taśmy wpadłyby im w ręce, to miałbym przejebane!
Przejebane!
Czy myślicie, że matka zasłużyła na śmierć?
Nigdy tak o tym nie myśleliśmy.
Stwierdziliśmy, że skoro zabijemy tatę, powinniśmy zabić również mamę.
Któryś z was miał inne odczucia, jeśli chodzi o zabicie mamy?
Absolutnie nie.
Nigdy nie podjąłbym decyzji o zabiciu matki bez zgody Erika.
Nawet nie chciałem na niego wpływać.
Zaproponowałem, by się z tym przespał.
Tak.
Musieliśmy ją zabić.
Kto ma ochotę na lunch? Idziemy.
- Tak. - Chodźcie. Umieram z głodu.
Niezła fura. Słono zabuliłeś?
- Glenn? - Tak?
Zamknij się.
Kiedy naprawią ci porszaka?
Jutro, ale do tego czasu muszę jeździć złomem Erika.
Co robisz, palancie?
Boże.
Ruszamy!
Ręce do góry albo rozwalę ci łeb.
- Wysiadać! - Pokaż ręce!
Wysiadaj.
Ruszaj się.
Na kolana. Połóż się na brzuchu.
Ręce z tyłu.
Nie ruszaj się!
Josephie Lyle’u Menendezie, masz prawo zachować milczenie.
Wszystko, co powiesz, może być użyte przeciwko tobie.
Jak to możliwe, Gerry?
Mówiłeś, że nie mogą nas tknąć.
Że nic na nas nie mają.
Wygląda na to, że teraz mają. Przekonali prokuraturę.
Kurwa!
Co mam robić, Gerry? Powiedz.
Zadzwonię do mojego kumpla,
Roberta Shapira, świetnego adwokata.
Pomoże nam z tym.
A ty w tym czasie
wycofaj się z turnieju tenisowego i wynoś z Izraela.
Chyba że chcesz, by zgarnął cię Interpol i wtrącił do lokalnego więzienia,
w którym nie obowiązuje nasza ochrona konstytucyjna.
Chodź tu. Niech na ciebie spojrzę.
To młody Menendez.
Menendez.
Jasna cholera, lalka.
Podobno zabiłeś rodziców.
El bandito!
Jezu Chryste.
Nie mogę tu mieszkać.
Będziesz musiał.
Właź.
Witamy w Los Angeles.
Dziękujemy, że nas państwo wybrali.
- Obejdzie się bez kajdanek. - Przykro mi.
Przepisy.
Masz prawo zachować milczenie.
Wszystko, co powiesz, może być użyte przeciwko tobie.
Przysługuje ci adwokat.
Możemy zapewnić ci obrońcę z urzędu.
Lyle, to ty?
Tak.
Kiedy wróciłeś do Los Angeles?
Parę godzin temu. Policja zwinęła mnie z lotniska.
Martwiłem się. Myślałem, że może...
spróbujesz uciec i już nigdy cię nie zobaczę.
Oczywiście, że wróciłem.
Jesteś moim bratem.
Co zrobimy?
Co powiemy ludziom?
Zostaliśmy sami.
Jesteśmy zdani na siebie.
To Pert Plus, szampon i odżywka w jednym.
Wysłałam ci lakier do włosów. Aqua Net?
Nie, mówiłem, że nie Aqua Net, bo go tutaj konfiskują.
Można zrobić z niego palnik.
Potrzebuję też pianki. Powiedz Jamie. Wie, co kupić.
- Włóż dziesięć centów. - Kurwa.
Panie Robercie, musimy się streszczać. Trudno tu dostać dziesięciocentówki.
Skup się.
Musimy im opowiedzieć lepszą historię niż prokuratura.
Wersja o Pięciu Rodzinach jest za mało konkretna.
No to wybierzmy jedną rodzinę.
Na przykład...
Bambinos. Weźmy ją.
- Wrzuć dziesięć centów. - Kurwa.
Potrzebuję dziesięciocentówek. Może mi je pan załatwić?
Proszę.
Stary, dasz dyszkę?
Jak possiesz mi fiuta.
Pizda.
MLEKO
Musisz jeść.
Nie mogę.
Dasz mi mleko?
Nie możesz pić tylko mleka.
Ten koleś wciąż się na mnie gapi.
Nie patrz.
Zabiją mnie tu.
Muszę iść.
No weź, stary! Co, do chuja!
Jeśli to przetrwamy, przetrwamy wszystko.
Tak.
Pamiętaj o piance.
I taśmie do peruk.
I jebanych dziesięciocentówkach.
Babcia przysłała nam tylko pięć monet.
Chcesz pogadać z Jamie?
Potrzebuję taśmy do peruk. Topstick.
Perukę przyczepia się do haków,
ale to taśma trzyma ją na miejscu.
Z przodu głowy.
FORMULARZ SKARGI
Erik...
- Czemu w toalecie jest mleko? - Schładzam je.
Nie możesz pić tylko mleka.
Żarcie przyprawia mnie o mdłości. Co mam robić?
Wilgotne chusteczki?
Tyle, ile dasz radę przesłać.
Bo zaczyna cuchnąć.
Chwila. Będzie się nimi mył?
Mam nadzieję.
Chyba boi się iść pod prysznic.
Peruka robi się lepka od taśmy.
Nie można jej doczyścić.
Lyle, to moja szczoteczka?
Menendez.
Przesyłam 50 dolarów. Wymień je sobie na dziesięciocentówki.
Kurwa!
Babciu, ty debilko!
Potrzebuję dziesięciocentówek!
Pierdolonych dziesięciocentówek!
Jesteśmy milionerami, a nie mamy rolki dziesięciocentówek.
Wujku Carlosie, nie mieliśmy absolutnie nic wspólnego z morderstwami.
Słuchajcie. Nie dam wam stu dolców za dziewięć dyszek.
Ta pianka kosztuje 9,99, a dam ci ją za dwie dziesięciocentówki.
Kurwa!
Też się kiedyś bałem brać prysznic.
Czekam 20 minut, aż wszyscy skończą, a potem wchodzę.
Mam prysznice dla siebie.
Narka.
Niezbyt dobrze.
Cześć, wujku.
Potrzebujemy całych rulonów.
Musisz mi to przemycić, bo ci goście nie znoszą peruk.
- Do zobaczenia. - Na razie.
Przy pomocy dwóch kawałków wygląda nawet znośnie,
ale potrzebuję czterech.
Marka nazywa się Topstick.
Potrzebuję jeszcze czegoś... To bardzo ważne.
Bain de Soleil.
Bain de Soleil. Do oporu.
Bain de Soleil. Co to jest?
Samoopalacz.
Proszę spojrzeć.
Biały jak ściana. Ja też.
Te światła wysysają z kości witaminę D.
Gdzie stoimy z Castro?
Coś się ruszyło?
Bo jeśli chodzi o ojca, wszystko sprowadza się do Kuby.
Wspominałeś o tym ostatnio.
- Tak. Myślę, że... - Chłopaki...
Zejdźmy na ziemię.
Chyba nie rozumiecie, co tu się dzieje.
Musimy rozmawiać o sprawie,
nie o samoopalaczu i tupecikach.
To pan nie rozumie, co tu się dzieje, bo mamy rok 1990.
To nowa era, a ta sprawa będzie w telewizji,
więc najbardziej martwię się tym, jak wypadniemy przed kamerą.
Bo jeśli będziemy dobrze wyglądać:
elegancko, schludnie i z widokami na przyszłość,
żadna ława przysięgłych nie uwierzy, że to zrobiliśmy.
- Bo nie zrobiliśmy. - Nie.
Powiem wam, czym ja się najbardziej martwię.
To sauna?
Nie, Eriku.
Komora gazowa.
Dla dwojga, co jest praktyczne.
Z przykrością wam to mówię, ale nie wzbudzacie współczucia.
Jesteście bogaci i rozpieszczeni, a ludzie nienawidzą takich jak wy.
Wasz występ w sądzie był jedną wielką katastrofą.
Wyglądaliście jak psychopaci.
Mieliście się uśmiechać.
Okazywać szacunek.
Tak, Wysoki Sądzie. Nie, Wysoki Sądzie.
- Ale nie. - Światła mnie raziły.
- Sędzia miał idiotyczny głos. - Byłem śpiący.
Chłopaki.
Podejdźmy do tego poważnie.
Bo wizerunek, jaki chcecie przedstawić, nie ma już racji bytu.
Ludzie mają o was bardzo silne zdanie.
Nie zabiliśmy naszych rodziców.
Ale przeciętny Amerykanin uważa, że tak.
Więc jeśli chcecie uniknąć tego,
musimy obmyślić lepszy plan
niż samoopalanie i wieszanie psów na Fidelu Castro.
Zawsze moglibyśmy...
Nie, ja tylko...
Nie rozmawialiśmy o tym, co się naprawdę stało.
- O czym ty mówisz? - Nie mówię o tamtej nocy.
Nie wiemy, co się wtedy stało.
Byliśmy w kinie.
Mówię o tym, co działo się wcześniej.
Przepraszam, mógłbym zamienić z bratem słówko?
Na osobności.
Dziękuję.
Nie będziemy o tym mówić.
Może dzięki temu ławnicy mogliby nas zrozumieć.
Przecież to ma związek z rodzicami.
Takie rzeczy się czasem przytrafiają.
Chłopakom.
Nie będziemy o tym rozmawiać.
Więc mnie zwalniacie.
To chcecie powiedzieć?
To chcemy powiedzieć.
Nawet ich pan nie broni.
Bo ich nie da się obronić.
Dobra, jak chcecie.
Ale dam wam radę.
Zostali aresztowani, bo istnieją taśmy.
A policja, choć nie powinna, przesłuchała je.
Powinniście dopuścić do siebie myśl,
że ich wersja jest pełna niedociągnięć i że mogą być winni.
Nie!
- Zamknij się! - Słuchajcie.
Zatrudniliście mnie, bym dogadał się z prokuraturą.
Myślałem, że po to tu jestem.
Ale jeśli chcecie ich wyciągnąć, to nie do mnie z tym.
Bo ja im nie wierzę i ławnicy też im nie uwierzą.
Musicie znaleźć kogoś innego i wymyślić lepszą historię.
Inaczej wasi chłopcy, których uważacie za niewinnych,
zostaną skazani na karę śmierci przez stan Kalifornia.
Powodzenia.
To było niemal wykroczenie.
Pięć lat temu by tak było.
Ale według nowego prawa pięć kryształków to już przestępstwo.
A że miałem przy sobie spluwę, to od razu poważne przestępstwo.
I siedzę tu z mordercami.
Tak samo jak ty.
Tak, niewinni ludzie.
Taki mamy system.
Nie wiem, o co lata.
Z tobą.
To znaczy?
Co lubisz?
Lubisz facetów, nie?
Jesteś gejem?
Co? Nie.
Nie.
- Nie podoba mi się to słowo. - Mnie też nie.
Nie jesteś gejem, ale lubisz być z kolesiami?
Nie wiem, bo...
Przez to, co przeszedłem.
Ale...
Lubię być przy tobie.
Ja wiem, kim jestem. I się nie przejmuję.
Ty też nie powinieneś.
Możesz być sobą.
Nie w mojej rodzinie.
Co zrobiłem? Nic tu nie mam.
Co to jest?
Co?
Nie wiem.
Erik, przeczytaj to i wyrzuć. To rzeczy, nad którymi myślałem.
Mark powinien podjechać porszakiem pod rampę załadunkową.
Zostawi włączony silnik.
Wskoczymy i skierujemy się na autostradę.
Spójrz na rysunek.
Potem zmienimy wygląd.
Zrobimy operację plastyczną.
Lifting twarzy, może implanty bródki.
I zmienimy fryz.
Będziemy potrzebowali paszportów, wiz...
Potem ustalimy, dokąd jedziemy.
Może do chatki dziadka Marka H. w Kanadzie,
aż sprawa się uspokoi.
Proponuję Toronto, Londyn, Belgię, Liban.
Potem zamieszkamy w Kolumbii.
Lubią tam skrzydełka z kurczaka.
- Co? - Musimy przeszukać celę.
Co to jest?
Nie wiem.
Menendez, podejdź do czerwonej linii.
Co się dzieje?
- Podejdź do czerwonej linii! - Ale po co?
Co się dzieje?
- Do czerwonej linii. - Dlaczego?
- Co, do chuja! - Hej! Lyle!
- Dokąd mnie zabierasz? - Lyle!
- Dokąd go zabierasz? - Co się dzieje?
Przenieśli go do innego bloku.
Nie rozumiem. Dlaczego?
Lyle mówi, że napisał do ciebie jakiś list.
Ciągle podajemy sobie liściki.
Tak, ale ten zawierał plan ucieczki.
Niedobrze.
Kiedy wróci?
Nie wróci.
Masz tam kogoś?
Kogoś na bloku, komu...
możesz zaufać?
Tak.
Czemu zdecydowali się państwo na adopcję?
Od jakiegoś czasu rozmawialiśmy o tym, by założyć własną rodzinę.
Żona ma dorosłą córkę z poprzedniego małżeństwa,
a pobraliśmy się dopiero jako...
Tim, pani nie chce słyszeć całej historii naszego życia.
A może chce?
W ten sposób ustalacie, czy ktoś nadaje się na rodziców?
Szczerze mówiąc, wszystkie pary powinny udowodnić,
że nadają się na rodziców.
Zrobienie dziecka jest zdecydowanie zbyt łatwe.
Niektóre pary mają dziecko.
Potem je zaniedbują albo się nad nim znęcają.
A dwadzieścia lat później muszę go bronić.
Pani Abramson, wygląda na to, że jest pani bardzo skuteczną adwokatką.
Jak wspomniał mąż, ma pani dorosłą córkę,
więc nie muszę pani mówić, jak ciężko być matką.
Czy istnieje powód, dla którego chce pani przerabiać to jeszcze raz?
To będzie żenujące wyznanie.
Nie pamiętam bycia matką.
To znaczy pamiętam.
Ale trochę jak przez mgłę.
Urodziłam Laine przed rozpoczęciem studiów.
Byłam rozwiedziona.
Próbowałam więc utrzymać się jakoś na powierzchni.
Nie żebym była złą matką, bo nie byłam.
Niedoskonałą? Owszem.
Pracoholiczką? Przyznaję się bez bicia.
Ale czuję, że w tym momencie życia
bycie matką sprawiłoby mi przyjemność.
Nie byłoby aż takim wysiłkiem.
A z uwagi na swój zawód
wiem, co się dzieje, gdy dzieci nie mają odpowiedniej opieki.
Jeśli mogę wychować dziecko i dać mu miłość, której potrzebuje,
aby nigdy nie musiało zwracać się do takiego adwokata jak ja,
to się na to piszę.
Nawet jeśli oznacza to zmienianie pieluch przez kilka lat.
Dominicku, przesadzasz.
Sharon, powinnaś znać mnie na tyle dobrze, by wiedzieć,
że ja nigdy nie przesadzam.
Ale zło?
Naprawdę uważasz, że Menendezowie są źli?
Tak.
Gdy raz spojrzałaś złu w twarz, jak mnie się to zdarzyło,
to nigdy tego nie zapomnisz.
Myślisz, że to zrobili?
Oczywiście, że tak.
To klasyczni socjopaci.
Zwłaszcza starszy brat.
Ma bardziej pusty wzrok niż Claus von Bülow.
Jak dziecko może nawet pomyśleć o zrobieniu czegoś takiego rodzicom?
Mnie już nic nie szokuje, Joyce.
Do czego też ludzie są zdolni...
Jedyna rzecz, która mnie szokuje i wzbudza we mnie wstręt,
to nasz wymiar sprawiedliwości,
który stawia prawa zabójców i gwałcicieli ponad prawa ofiar.
Wymiar sprawiedliwości jest rażąco stronniczy wobec oskarżonych,
zwłaszcza jeśli mają inny kolor skóry i brak im dostępu do dobrego obrońcy.
Ale w kilku największych sprawach
wina pani klienta nie podlegała dyskusji.
Więc tylko niewinni ludzie zasługują na dobrą obronę?
Pytam, czy wszyscy mają prawo do obrońcy pokroju Leslie Abramson,
zwłaszcza jeśli grozi im kara śmierci za morderstwo.
Kara śmierci to jakaś karykatura moralności.
Jest nie tylko niemoralna, ale i barbarzyńska.
Nie da się tego opisać.
- O, hetera we własnej osobie. - Kto?
Leslie Abramson.
Obrończyni najgorszych mętów społecznych.
Gdy sądzimy kogoś za morderstwo, musimy poznać wszystkie szczegóły.
Określić stan umysłu, w jakim była dana osoba,
kiedy popełniła przestępstwo.
Ta kobieta uosabia wszystko, co jest nie tak z systemem prawnym.
Czy osoba była poczytalna, gdy popełniała zbrodnię?
Może miała zaburzenia poznawcze?
Czy miała powody, by sądzić, słusznie lub nie,
że jej życie jest zagrożone?
Próbowała pomóc w zawarciu ugody
dla człowieka, który zamordował moją córkę.
Ma patologiczną słabość do winnych klientów,
zwłaszcza do młodych winnych mężczyzn.
A tym, czego prokuratura nie lubi najbardziej, są niuanse.
Dla niej każdy oskarżony jest gwoździem,
który należy przybić za pomocą systemu.
Łatwo mówić o sprawiedliwości, nie znając wszystkich faktów.
Można powiedzieć, że „oburzenie” to pani drugie imię.
Właściwie, proszę wierzyć lub nie,
jest nim Nadzieja.
Cześć, Leslie. Nie spodziewałem się tu ciebie.
To prawda. Nie bywam często w takich miejscach.
Lunche z paniami to raczej twoja domena.
Czytałem, że apelacja twojego klienta Ricka Sandersa znów została odrzucona.
Wygląda na to, że jednak nie uniknie kary śmierci.
Dominick z pewnością zapewnił paniom rozrywkę.
Oprócz bycia nieudanym producentem filmowym
jest też niezłym gawędziarzem.
Ale nie wierzcie we wszystko, co mówi. Ma skłonność do przesady.
Nie będziemy cię zatrzymywać.
Z pewnością czeka na ciebie jakiś morderca w opałach.
Tu Leslie.
Cześć, Gerry.
Właśnie skończyłam udzielać wywiadu.
Tak. Reporterowi.
To nie tak, że nienawidzę całej prasy.
Tylko zidiociałej.
Nie muszę ci przypominać, że jestem żoną reportera.
Co tam?
Jasne, że słyszałam o tej sprawie.
- Pytali o ciebie. - Co?
Zadzwonili i pytali, czy jesteś wolna.
Jaja sobie robisz?
Dziękujemy, że znalazła pani czas, by się z nami spotkać.
Gerry mówił, że jest pani najlepszą obrończynią w mieście.
Nie powiedział tak.
Na pewno nie powiedziałby: „najlepszą obrończynią”.
Powiedziałby po prostu, że jestem najlepsza.
Jak pani wie, właśnie zwolniliśmy Roberta Shapira.
Nie wydawał nam się wystarczająco dobry dla chłopców.
Znam Boba.
To dobry prawnik, ale nie nadaje się do tej sprawy.
Dla niego liczy się wyłącznie snucie medialnej narracji
i uzyskanie korzystnej ugody dla klientów.
Ja nie lubię ugód.
Wolę walczyć.
Bo jeśli nie walczysz, nie wygrywasz.
Pracowała już pani nad podobnymi sprawami?
W których klienci byli oskarżeni o zabójstwo?
Wygrywała je pani?
Broniłam ostatnio młodego człowieka o nazwisku Arnel Salvatierra.
Przyznał się do zabicia ojca.
Groziła mu kara za morderstwo.
Arnel i jego rodzeństwo
przez lata byli maltretowani fizycznie i psychicznie przez ojca.
Torturował ich.
Prokuratura chciała zrobić z Arnela potwora.
Twierdzą, że tygodniami planował morderstwo ojca
i z zimną krwią zastrzelił go we śnie.
Ja uważam, że wydarzyło się coś innego.
Myślę, że Arnel zastrzelił ojca w obronie koniecznej.
Czy chłopak miał czekać,
aż ojciec w końcu go zabije podczas napadu wściekłości?
Albo jego matkę?
Albo jego rodzeństwo?
Miał podzielić los Lisy Steinberg,
nad którą ojciec się znęcał, a potem zamordował?
Chciałam pokazać ławnikom,
że Arnel nie był potworem.
Wręcz przeciwnie, był ofiarą.
Skazanie Arnela za morderstwo pierwszego stopnia
byłoby niczym ręka ojca sięgająca z grobu
i dokonująca ostatniego aktu przemocy przy waszej pomocy.
Uniewinniono go za morderstwo pierwszego stopnia.
I skazano na trzy lata w zawieszeniu.
Mogłaby pani zrobić to dla Lyle’a i Erika?
Mogę bronić tylko Erika.
Lyle musi mieć własnego adwokata,
ale z tego, co zdążyłam przeczytać,
ci chłopcy nie zasługują na spędzenie reszty życia w więzieniu,
nie mówiąc już o karze śmierci.
Nie mogę zagwarantować wyniku,
ale obiecuję,
że będę walczyć jak lwica.
Kiedy może pani zacząć?
Omówmy najpierw kwestię honorarium.
Ostatnie tygodnie musiały być dla ciebie trudne.
Sam w więzieniu, z dala od brata.
Tak, to trudne.
Na pewno słyszałeś, co o was mówią.
Że jesteście rozpuszczonymi dzieciakami, które zabiły rodziców dla kasy.
Co jest prawdą.
Nie kryliście się z wydawaniem pieniędzy po śmierci rodziców.
Samochody, markowe ciuchy,
rolexy, luksusowe mieszkania.
Chyba trochę przegięliście z zakupami na poprawę nastroju.
Zakupowy szał był waszym pierwszym błędem.
Potem nierozsądnie zaufaliście temu draniowi, doktorowi Ozielowi,
i przyznaliście się do winy.
A na domiar złego pozwoliliście mu nagrywać sesje.
- Potem mu groziliście. - Nigdy byśmy go nie zabili.
Z tego powodu taśmy mogą stać się dowodem w sprawie
i zostać użyte przeciwko wam.
Myśleliśmy, że nikt się o nich nie dowie.
Następnie zaczęliście opowiadać różne wersje wydarzeń.
Co?
Byliście tak pewni, że was nie aresztują?
A gdy w końcu was aresztowali i zjawiliście się w sądzie,
wyglądaliście na całkowicie bezdusznych i pozbawionych wyrzutów sumienia.
Kolejny duży błąd.
Choć największym błędem było chyba morderstwo rodziców.
My nie...
Przeczytałam liścik od Lyle’a.
Jego zwariowany plan ucieczki.
Ale...
napisał coś jeszcze, co przykuło moją uwagę.
„Tylko my znamy prawdę.
Tylko my znamy sekrety z przeszłości naszej rodziny”.
Co miał na myśli?
Zatrudniłam doktora Vicary’ego.
Psychiatrę sądowego.
Chcę, byś zaczął rozmawiać z nim o tym, co się stało.
Mam dość psychiatrów.
Nie mogę.
Sama mówiła pani, że rozmowy z Ozielem były błędem.
Bo jest dupkiem, który naruszył zasady etyki zawodowej
i nadużył waszego zaufania.
Zapewniam cię, że doktor Vicary taki nie jest.
Jestem twoim prawnikiem
i nie pozwolę ci popełnić więcej błędów.
Ale musisz być ze mną całkowicie szczery.
I zaufać mi.
Tylko w ten sposób wygramy.
Nie znoszę tego żarcia.
Przez większość życia dbałem o ciało.
Jadłem zdrowe, niskotłuszczowe produkty, ładowałem węglowodany.
A teraz to.
Eriku, marnujesz pieniądze.
Mam ci pomóc dotrzeć do sedna problemu.
Ale nie będę w stanie tego zrobić,
póki nie będziesz ze mną szczery.
Całkowicie szczery.
Po prostu...
To trudne.
Spróbuj.
Cóż...
Zrobiliśmy to.
Lyle i ja.
Ale...
nie...
nie bez powodu.
Dalej.
To notatki z ostatnich dwóch sesji z Erikiem.
Chyba żartujesz.
Rozmawiałam z doktorem.
Nie masz nic przeciwko?
Dziękuję, że mówisz prawdę.
Teraz wypowiem ją na głos.
Byłeś molestowany przez swojego brata, Lyle’a.
Kiedy to się zaczęło?
Byłem mały.
Miałem chyba pięć czy sześć lat.
Myślałem najpierw, że...
nawet mi się to podoba.
Ale potem przestało.
Gdy nie podobało ci się to, a nawet wtedy, gdy myślałeś, że tak,
jak się z tym czułeś?
Nigdy go za to nie obwiniałem.
- Nie? - Nie.
Bo...
Bo co?
Bo tata zrobił mu to samo.
Ojciec molestował twojego brata, Lyle’a?
Tak. Powiedział mu,
że tak robili Spartanie, bo to czyniło ich twardymi.
Nie wiem, jak długo to trwało.
Wiem, że w pewnym momencie Lyle kazał mu przestać i ojciec przestał.
Pamiętam, kiedy to się stało.
I to bardzo wyraźnie.
Dlaczego?
Bo wtedy ojciec zaczął dobierać się do mnie.
Kochanie.
Już dobrze.
Dziękuję, że mi powiedziałeś.
Dziękuję.
Jak ty to przetrwałeś? Powiedz.
Po prostu to robiłem.
Robiłem, co musiałem.
Unikałem go i...
Robiłem, co mi kazał, żeby jak najszybciej się to skończyło.
Posypywałem mu kawę i jedzenie cynamonem...
Chwila. Po co ten cynamon?
Bo sprawiał, że...
sperma lepiej smakowała.
Nie do końca wypaliło, bo...
zaczął się denerwować, że wszędzie czuć cynamon.
Nagle zaczął dodawać do moich potraw sok z cytryny,
żeby przytępić mi kubki smakowe...
Podziałało?
Nie za bardzo.
Ale musiałem próbować.
Zmienić nasze życie.
W pewnym momencie wiedziałem,
że zgodziłbym się zrobić wszystko,
byle tylko to zakończyć.
Napisy: Monika Bartz