CALABASAS, CALIFORNIA
- Foi facilísimo! - Ves? Díxencho.
Bo traballo, Erik.
Que é o que nos din sempre? "Que non vos collan."
Pero colléronvos.
E corríxeme se me equivoco,
teu pai fixo que Erik cargase coa culpa toda, non?
Si. Non o decidín eu.
E así coñeciches a Jerome Oziel?
Si. Parte da pena era empezar cun psicólogo.
Lyle, tiven unha conversa con Erik.
Contoume algunhas cousas e quero a túa versión.
Vale.
Díxome que abusaches sexualmente del
e que o teu pai che fixo o mesmo a ti.
Estades intentando botarme toda a culpa a min?
Non, Lyle, é certo.
Leslie é a avogada de Erik. Eu son a túa.
Pero isto é normal neste tipo de xuízos.
Necesitamos coñecer as dúas versións.
Sei o que estades a facer.
Queredes que meu pai quede coma un demo. Pois non.
Non era así. Era un home grandioso. Queríao moitísimo.
Non sei se podedes entendelo. Parece que non.
Queríao, e el a min. Quería o mellor para nós.
E ninguén entende
que esperaba moito de nós, vale?
E traédesme aquí para falar do terrible que era?
Non vou entrar nese xogo, vale?
Queríame.
Quero o meu pai.
Lyle, pegácheslle un tiro na testa. Entendes que non ten sentido?
Entendo que non o teña para ti.
Non sabes quen era o meu pai, que quería de min.
- E que quería? - Que fose o número un.
En que?
En todo.
Tiña que ser o mellor en tenis.
- Aí está! Si! Ese é o meu neno. - Si!
Sacar as mellores notas.
Pensas que vas entrar na Ivy League con esta merda?
Esta redacción é totalmente infantil e patética.
É incrible, hostia.
Eu fago a próxima.
Saír coas mellores rapazas.
Pois aí a tes! Díxenlle que podía vir cear.
Non. Xa me falaron dela. É unha mala pécora.
Se é da que falaches onte, entón de ningunha maneira.
- Mamá! - Non!
Esa rapaza non vai comer na miña vaixela boa.
Seguro que ten a sida.
- Mamá, de que cona falas? - Ei, tranquilo!
- Está fóra. Está na porta! - Senta. Non!
Lyle!
Se abres esa porta xuro que te mato. Senta.
Senta.
Meu Deus. Xa falo eu con esa pelella.
Grazas. Desfaite dela. Agora.
Vale.
Ola?
Lyle non pode saír contigo, cariño.
Chao!
Tiven que entrar nunha universidade da Ivy League. Estaba obsesionado.
"Consello de Admisión: podo dicirvos con confianza
que o meu destino está máis alá de Princeton.
Eu, Joseph Lyle Menendez, estou destinado á grandeza."
Oh, Lyle. É excelente.
Realmente ben, cariño.
- Está moi ben. - Grazas.
Espera. Falas con el ou comigo? Porque fun eu quen a escribiu!
Parecía que a súa carta estaba...
escrita con lapis de cores.
Así é como se entra en Princeton.
Esa si que é unha carta.
- Papá, iso non é... - Que? Trampa?
Vouche contar un segredo, vale?
Todo o mundo minte neste mundo. E sabedes que opino diso?
Sabedes como se consegue todo isto?
Mentide. Enganade.
Roubade.
Pero gañade.
Vale?
Que non vos collan.
Pero ao final entraches en Princeton.
Si.
Levou un pouco.
E primeiro fixen un ano de universidade comunitaria, pero si.
Ten que haber algo que poidamos facer. Estou seguro.
Colleron a Lyle copiando nunha tarefa do laboratorio de psicoloxía...
Perdoe. Un momento.
Desculpe. Laboratorio de psicoloxía? Iso que é?
Non o escoitei na vida.
Veña! Hai laboratorios en psicoloxía?
De verdade?
Hai.
No mundo real, quero dicir. Cando vas ver un psicólogo,
non di: "Chao, marcho ao laboratorio." Veña!
É un pouco... é unha parvada!
Quero dicir que...
O meu fillo non copiou en algo importante.
Por desgraza non opinamos o mesmo.
Vale. Mire. Copiou. E vouno mallar a hostias por iso.
- Pero non o van expulsar. - Señor Menendez...
Non, señor. Non o van expulsar. Ben o sabe Deus. Escoite.
Son un piar desta comunidade. Dei moitos cartos,
moitos putos cartos ano tras ano.
Así que, polo menos, temos que atopar unha solución.
Falo moi en serio.
Non me vou mover desta cadeira.
Mexarei por min.
Vale.
O mellor que podo ofrecer é expulsalo un ano.
Non o podes contar.
- Entendido? - Si.
En verán vés traballar comigo como executivo en prácticas.
E aquí non pasou nada.
- Entendido? - Si. Síntoo moito, papá.
Meus pais mudáranse a California por un traballo importante do meu pai.
Pero que carallo?
E Lyle, aquí presente, ten vacacións en Princeton.
Non sei se vos soa.
Grazas polas risas.
Está sacando todo sobres. Un detrás do outro.
É o mellor do seu equipo de tenis.
- Brutal, eh? - Si.
E agora é o noso novo aprendiz de dirección, vale?
Deámoslle unha cálida benvida a LIVE Entertainment a Lyle Menendez!
Moi ben!
Espera, estache a caer o pelo?
Moi ben.
Para esta noite temos unha proxección especial.
Puto panoco.
Mira, sei quen é o seu pai, vale.
Toca asentir e darlle a razón.
Si, verdade? Putos nenos ricos.
Este modelo vaiche sentar de luxo.
- Si, ese é perfecto. - Si!
Si!
Moi bo traballo.
Non sei.
Non sei se é a adecuada.
Como que non? Veña!
Estás ben bravo. Quédache xenial.
Queres ser o mellor, non?
- Si. - Verdade?
- Queres ter éxito nos negocios? - Si, señor.
Queres meterte en política?
Todo o que necesitas é ter bo pelo.
É precioso. Bo traballo. Fantástico
Pero que pasa se...
se non quero?
Se non queres o que?
Levar perruca.
Que pasa se non a quero levar?
Podemos discutilo na casa, vale?
De momento levas perruca.
E así ten que ser. Vale?
Que tal se me das as grazas por todo o que fago por ti?
Grazas, papá, por todo o que fas por min.
Exactamente. Vale.
Podes crer esta merda?
Lyle, quero volver un momento a antes da expulsión.
Falemos dos roubos e de cando coñeciches a Oziel.
Lyle!
- Que facedes? - Mira.
Hostia!
De onde o sacastes?
Os pais de John List non están e fixo unha festa.
O listo este atopou a clave da caixa forte nun papel.
É mellor que pedirlle cartos a papá, eh?
Lyle, é tan fácil! Sabemos quen está fóra de vacacións.
- Ordenador IBM PS/2? - Si!
Máquina Soloflex. Caixa forte ignífuga grande. Impresora.
Si, está todo.
Hai unha chea de cousas. Que falta da lista?
Cousas que empeñaron. Xoias, algunha peza de porcelana...
Esa debe ser a salseira que dicía a muller.
E tamén 8000 en efectivo.
Vale, dígame unha cifra e preparo un cheque.
Vale.
- Sentímolo moito, papá. - Non, por favor.
Non quero escoitar unha palabra.
Que vou facer?
Lyle, que tes que dicir de todo isto?
Só que... si.
Que o sentimos.
Non.
Grazas por pagar a fianza.
Non. Non o entendes.
Non entendes un carallo.
Estades os dous desherdados.
Xa está.
Mentide. Enganade. Roubade. Pero que non vos collan!
É cousa do xuíz.
O xuíz di que o teñen que facer, e así será.
Os meus nenos non necesitan terapia. Están ben.
O único que me importa é que asines o papel.
Porque non van para falar da familia
nin do que sucede nesta casa.
Non. E se o fan tesmo que dicir, por favor.
Porque non van para iso. Van para falar de...
dos roubos, e...
Si, do moito que o senten e do arrepentidos que están.
Bla, bla, bla... e mais nada.
Perdoade pola espera. Quen dos dous é Erik?
Eu son Erik, e este é Lyle.
E por que non llo contaches?
- Ao doutor Oziel. - Contarlle o que?
O dos abusos.
O dos abusos sexuais.
Daquela, cando empezamos a velo...
eu non sabía que meu pai aínda lle facía esas cousas a Erik,
cousas das que me facía a min. Aínda non mo dixera.
Si, pero entendes o que digo?
Por que non lle contaches a ninguén
o dos abusos do teu pai?
Nolo estás a contar todo, pero iso non.
Está claro que querías o teu pai.
Jill e mais eu entendémolo.
Pero se abusou sexualmente de ti, témolo que saber.
Témolo que saber con todos os detalles que nos poidas dar.
Vale.
Vale?
Vale, si, enténdoo.
Eu...
Perdoade.
Toma o tempo que necesites.
Erik sábeo, obviamente.
E Donovan, o meu compañeiro de cuarto en Princeton.
Conteillo á miña curmá.
Estaba vivindo con nós.
E...
Quería durmir no soto con ela para que meu pai non baixase.
E lembro que lle preguntei se o seu pai...
lle tocaba as súas partes.
E ela miroume
coma se non entendese o que lle dicía.
- Cantos anos tiñas cando empezou todo? - Seis, creo.
E cando o recordo é como...
Non sei. Como unha película, creo.
Todo vai a cámara lenta.
Empezou con masaxes despois de tenis e cousas así.
Veña!
É gracioso, porque un neno que fai deporte non precisa unha masaxe.
E lembro as súas mans.
Sentíase...
especial?
Coma se eu fose o centro do seu mundo.
Agarimabámonos o un ao outro.
E a túa nai sabía que iso estaba a acontecer?
Pensaba que non.
Total, que cando cumprín sete anos
empezou a cambiar, e...
Empezou a ensinarme películas.
Películas porno?
E eu tiña que...
Iamos ao baño e tíñame que axeonllar nos azulexos,
que facían unha forma rara.
Creo que os miraba moito. Agora, ás veces, cando fago garabatos,
debuxo esa forma.
Total...
Que me axeonllaba e el guiaba os meus movementos.
Guiaba os teus movementos para agarimalo?
Pero coa boca.
Cando tiñas sete...
teu pai obrigoute a facerlle sexo oral?
Si.
E sei que tiña sete
porque me acababan de mercar os peluches de Barrio Sésamo
e discutían sobre o que facía con...
Quen discutía?
Os peluches.
Oscar tiña moito que dicir,
e Epi sempre quería xogar comigo despois.
Supoño que para distraerme.
Porque daquela, ou pode que algo despois,
empezou a non gustarme nada.
Porque meu pai empezou a incorporar obxectos.
Espíame e despois metíame os obxectos.
Sabía que iso era raro, e conteillo á miña curmá.
Miña nai non a creu, ou pode que lle importase unha merda.
Entón empeceillo a facer a Erik.
Non sei por que, porque non me gustaba cando mo facía meu pai.
A el tampouco lle gustaba. Sempre me pedía que parase.
Pero tiña que normalizalo, non?
Tiña que facer que o que me facían fose normal.
Aínda que sabía que non o era.
Cando fun crecendo e cumprín oito anos
o sexo volveuse peor.
Empezamos a darnos duchas xuntos.
E violábame.
Doía moito, e...
Díxenlle que doía, e que quería que parase.
Lembro que me contestou:
"Quérote. Non che quero facer mal. Vou parar."
E fíxoo.
Parou.
Agora sei por que. Estaba facéndollo a Erik.
Entón fun falar con el
e díxenlle que sabía o que estaba a pasar con el e con Erik.
E que tiña que parar.
Miroume e dixo...
Erik inventa cousas.
Garda este segredo entre nós, vale?
Lyle, sinto moito que pasases por isto.
E non foi ata moito máis tarde cando descubrín que...
que aínda llo estaba a facer a Erik.
Lyle, teño que contarche algo.
Que?
E cando mo dixo sentín que...
Que?
Que me arrebatara o meu irmán.
Odiando a Erik, queréndome a min... E odiando moito a Erik!
Non! 45, 46, 47!
Veña, Erik! Podes chegar ao minuto!
Odiaba a Erik e fixo que eu tamén o odiase.
E vía como o trataba meu pai, e entón tratábao do mesmo xeito.
Quen pode facerlle iso a un irmán? Que puto dexenerado?
A min non me gustaba, e eu facíallo a el.
- Sei o que está a pasar con Erik. - Que? Que dixeches?
- Non te fagas o parvo! - Que estás a dicir?
Xúroche que isto acabou.
Enténdelo? Acabouse entre os dous.
E non o vas tocar nunca máis.
Nunca.
Contareillo a todos.
Así que para.
Entón esa é a túa decisión, non?
Non. Simplemente para, como prometiches!
Si, pero tomaches unha decisión.
Non, papá. Só digo que se non paras...
Xa che escoitei.
Agora sé un puto home...
e faino.
Que faga o que?
Non sei.
Acábasme de preguntar.
Estou orgulloso de ti, Lyle, porque por fin estás a facer algo.
Moi ben! Ese é o meu neno, ben!
Erik tomou unha decisión.
Ti tomaches unha decisión.
E eu tomarei a miña.
Que imaxinas que quixo dicir con iso?
Non tiven que imaxinalo. Sóubeno.
Que nos ía matar.
Miña rula.
Oh, grazas, meu rei.
Señoritas, eu nunca repito un conto, así que prestade atención.
En serio, Nick. Como puideches entrar na casa dos Menendez?
Pero Carrie! Un xornalista da Vanity Fair nunca revela as súas fontes.
Digamos que convén coñecer axentes inmobiliarios en Beverly Hills.
E como era?
A casa ten certo pedigree real.
Algúns inquilinos anteriores foron Prince, o director de teatro Hal Prince,
un príncipe saudita, e incluso unha princesa.
Diana?
Elton John.
Cando entras,
é imposible non fixarse nos mobles de segunda.
Pero cando superas as charramangueiradas
a atención céntrase na sala da televisión.
Ao principio nin imaxinas o que pasou aí.
Pero se prestas atención suficiente...
Pero que carallo?
Baseándome nas miñas conversas sobre o caso cos detectives
e na disposición da sala, non teño dúbida
de que entraron por detrás, pola porta da terraza,
para coller os pais por sorpresa.
Jose e Kitty estaban totalmente desarmados
e non tiñan idea do que ía suceder.
Brancos fáciles.
Entón pensas que foi premeditado?
Totalmente premeditado.
Pensárono durante semanas, ou anos!
Teño varias fontes que o confirman.
Pensei que só estabamos a escribir un guión.
Non tiña nin idea de que era un proxecto para que Erik matase os seus pais.
Non. Nunca lle contaron a Jerry que estaban en perigo inminente.
Simplemente estaban fartos da situación
e decidiron que lle ían poñer fin.
E se tes en conta o comportamento despois dos asasinatos...
O único que querían era que lles desen paseos en limusina
e quedar na suite presidencial do Hotel Bel-Air.
É unha suite ben xeitosa.
E tamén despois do arresto...
Atoparon unha carta de Lyle na cela de Erik.
O tipo escribiu un plan de escape disparatado.
Cada vez é máis difícil
botar unha lágrima por eses irmáns sociópatas.
E, naturalmente, algúns familiares
continúan emperrados en defendelos.
Algúns agárranse incluso a teorías conspiradoras raras.
Penso que a empresa de Jose matounos
polos cartos do seguro.
Son todos unha panda de... como se di? Fillos de puta avarentos!
E, por suposto, non nos podemos esquecer do seu formidable equipo legal
liderado pola destemida Annie, a pequena orfa.
Podedes dicir o que queirades,
pero Erik e Lyle son dos mellores clientes que tiven nunca.
Son adorables.
Espera. En serio dixo que eran adorables?
Xa sabes que nunca esaxero.
Cal cres que foi o motivo? Diñeiro?
Ninguén mata os seus pais
como mataron a Jose e a Kitty Menendez
só por diñeiro.
Rebentándoos con escopetas tan de cerca.
Desfigurándoos, literalmente.
Non recargas a arma
cando te decatas de que a túa nai segue viva.
Despois de encherlle o corpo de balas
que atravesaron o seu corpo
e ver como se arrastra polo chan coma un animal mutilado,
coa vida pendente dun fío.
Non te achegas a ela a través do fume e por riba dos cartuchos
para apuntarlle a meixela coa escopeta,
mirala aos ollos para que saiba que fuches ti...
E despois...
Non.
Iso non é por cartos.
É por algo máis profundo, máis escuro
e máis maligno que traspasa o odio.
Xesús, Nick!
Por isto non te contratamos para reescribir Pretty Woman.
Por certo, Nick, tes nome para o artigo de Vanity Fair?
Pesadelo en Elm Drive.
Non o podo crer.
Reláxate. Non o tiñas nin que ler.
Resulta que o resto do país si que o está a ler.
Xa é difícil tratar con xornalistas de verdade,
e agora... pseudoxornalistas!
Psicólogos de pacotilla coma Dunne que non lles importan os feitos.
"Os rapaces entraron pola porta da terraza." Merda!
"Levaban monos e luvas." Merda, tamén!
"Jose e Kitty estaban tomando xeado con froita."
Molestouse polo menos en ler o puto informe forense?
E mira, enténdoo.
A súa filla foi asasinada. Unha traxedia.
Non intento quitarlle peso a iso.
Pero non lle dá dereito a contar mentiras
e facerlle o traballo sucio á fiscalía!
Dunne traballa con dixomedíxomes e, por desgraza, iso vende.
A todo isto, dixeches que Lyle e Erik eran adorables?
O tema non é ese, Tim!
O tema é que por culpa del a opinión pública está fodida!
Estes nenos xa non poden ter un xuízo xusto.
E se deixas o caso?
Non podo deixalo.
Xa me coñeces. Non podo deixar nada.
Por iso sigo fumando.
Se soubese dun bo xornalista
que me axudase a frear toda esta merda que favorece á fiscalía...
Les, fixemos un pacto, lembras? Separación Igrexa-Estado.
Oh, iso.
Ademais, es mellor nun xulgado que coa prensa.
Porque a maioría son imbéciles!
Vale, entendido! Es das que atacan.
Por iso casei contigo.
Intenta non liala cos de adopción a semana que vén.
A semana que vén? Que día?
O martes.
Merda. Non podo, síntoo. Teño a vista para o das casetes de Oziel.
- Xa cambiamos a data dúas veces! - Non podo.
Gran parte do caso depende de que non as admitan como proba.
Vale, está ben. Chamarei para cambiar a data.
Quizais podemos aforrar problemas e adoptar a Lyle e Erik.
En todo caso só a Erik.
Grazas por permitirme falar contigo, Donovan.
Sei que moita xente te está a abafar con preguntas
nos últimos meses.
Mira, podo falar contigo e contestar as túas preguntas.
Pero non quero subir ao estrado.
A estas alturas probablemente é inevitable.
No fin de contas, Erik usou o teu carné para comprar as escopetas.
CARNÉ DE CONDUCIR DE CALIFORNIA
Ademais, se erades tan íntimos como dis,
imaxino que farás todo o posible para axudalo na súa defensa.
Enfróntase á cámara de gas.
- Aínda teñen iso en California? - Teñen.
Cando ti e Lyle compartiades cuarto, de que falabades?
De todo, basicamente.
Dos nosos soños, aspiracións, familias...
Tiñamos moito en común.
Como que?
Os dous tiñamos pais moi autoritarios. Pero Jose era dez veces peor.
Só lle importaba gañar, daba igual como.
Lyle tiña moita presión.
Algunha vez compartiu
segredos da súa familia contigo?
Concretamente do seu pai?
Unha noite contoume que o seu pai tiña unha aventura.
Cando a súa nai o descubriu case morre.
Nunca vira a Lyle tan enfadado por nada.
Podería matalo polo que lle está a facer.
Veña...
- Non o dis en serio. - É en serio.
A merda que lle fixo, que nos fixo a todos...
Tería que matalo. É imposible vivir con el.
Daquela non lle dei importancia. A xente di merdas cando se enfada.
Un par de semanas despois fomos a un chinés.
Saúde!
Carallo! O meu puto mellor amigo, verdade?
Si.
- Fariámolo todo o un polo outro. - Si, obviamente.
Imaxina que che pasa algunha movida moi mala.
Sabes que obviamente me ocuparía da túa familia.
E se me pasa algunha movida moi mala a min
ti coidarías de Erik e da miña nai.
- Por suposto! - Porque somos familia.
Exacto.
Nada é máis importante que a familia, eh?
Exacto.
Porque, xa sabes, coa familia de verdade
non podes ter segredos.
Concordo.
Entón non me escondes nada?
Nada de nada?
Nese momento sentín que Lyle me poñía a proba.
Que se non dicía o correcto sería a fin da nosa amizade. Así que...
Conteille que abusaron de min cando era neno.
Foi na casa dun amigo da familia.
Conteillo.
Sabes? Como lembro aínda a sala onde sucedeu,
as fotos das paredes,
as manchas na alfombra...
O cheiro do seu...
Era a primeira vez que o contaba, sabes?
Non sabía como ía reaccionar.
Síntoo moito.
Estou aquí contigo.
Sei o que estás a pasar.
Grazas, meu.
En serio, meu. Seino.
Erik e mais eu.
Tamén abusaron de nós.
Foi o noso pai.
Lyle confesouche que o seu pai abusou sexualmente del
catro meses antes dos asasinatos?
Si. Non entrou en moito detalle.
Pero si que me contou o das duchas noxentas.
Parece que Erik levou o peor.
Penso que o máis duro para Lyle foi non poder protexer a Erik.
Sentía moita culpa.
Coma se el fose o responsable.
Lyle, teño unha pregunta.
Por que foi tan especial esa fin de semana?
Por que pensaches que estabades en perigo nese momento?
Erik pódeche contar máis da noite na que me enfrontei co meu pai.
Erik chegara tarde a casa e eu xa estaba na cama.
Erik, veña! Abre a porta.
Déixame entrar! Erik!
Xesús. Abre a porta, por favor!
Déixame entrar. Erik!
- Díxenche que non llo contases a ninguén! - Xa o sei, síntoo.
Díxenche que non llo contases a ninguén!
A culpa é túa! Destruíches esta familia!
Saca de aí!
Que pasa contigo?
- Nada. Ti non o entendes. - Por suposto que si.
Pensas que non o sabía?
Que son estúpida?
Sempre o souben.
Que estás dicindo?
Esforceime por manter esta familia unida!
Daquela souben que sempre se ía poñer do lado do meu pai.
Lyle!
Lyle, abre a porta.
Que pasa?
Despois de todo o que lle fixo, de enganala... non importaba.
Pero que cona pasa?
- Ela sábeo, Lyle. Sábeo. - Que?
Non temos moito tempo.
Antes de que? De que vos matase a vosa nai?
Non creo que entendas a miña nai.
Encantábanlle as armas.
Odiaba uns paxaros, as píllaras.
E tamén quería asustar os vagabundos.
Unha vez levou a Erik con ela para mercar un arma.
E parece que lle dixo...
Vou matar a alguén con isto.
Pensou que falaba do noso pai ou da súa moza.
Esta é a próxima que vou comprar.
Perfecta para o bolso.
Pensabas que tiña unha pistola?
Con un silenciador, si.
Os dous o pensabamos.
Abrimos a hucha de Peter Rabbit de Erik
e fomos mercar escopetas.
E isto foi... o venres?
Si. Porque o sábado tiñamos unha excursión para pescar.
Pescar tiburóns, en plan familia.
Pero pasou algo que nos descolocou totalmente.
A excursión en barco mañá atrásase.
Xa non é ás 11:00. É ás 16:00.
Avisa a Lyle.
Había algo que nos deixou moi asustados.
Por que van cambiar a hora?
É para que estea escuro,
tirarnos pola borda e dicir que afogamos.
Ninguén vai pescar tiburóns pola noite, verdade?
Estabamos cagados.
Ocorréusenos que o mellor era dar voltas toda a tarde
para ver se marchaban sen nós.
Merda. Aínda están aquí.
Veña! Que vai marchar o barco, vamos!
- Que facemos coas escopetas? - Deixámolas no coche.
Coidado.
Listos para pescar tiburóns?
Que andarán a falar?
Non vaias. Temos que estar xuntos.
Non poden cos dous.
Síntoo moito, Erik.
Sinto que non puideses confiar en min.
E sinto...
Sinto o que che fixen.
Non sei por que...
Non é culpa túa.
Pero eles queren pescar?
E eu que carallo sei.
Tremenda merda.
Que facedes? Subide.
Perry vén recollernos.
Non. Subide ao coche.
Non, temos que falar. Aclarar algunhas cousas. Veña.
Non pasa nada, marchade. Quedamos con Perry.
E nese momento decidimos
non darlles outra oportunidade para facernos dano.
E que nunca máis se meterían entre nós.
Ía protexelo.
Queredes perdigón ou balote?
O perdigón ten menos retroceso, pero non lle frea os pés a ninguén.
Subtítulos: Ana Belén Barrera