CALABASAS, KALIFORNIA ROK 1988
- Łatwo poszło. - A nie mówiłem?
Dobra robota.
Co nam zawsze powtarzają? Tylko nie daj się złapać.
POTWORY: HISTORIA LYLE’A I ERIKA MENENDEZÓW
Ale was złapali.
Jeśli się nie mylę, ojciec stwierdził, że Erik poniesie za to odpowiedzialność.
Tak.
To nie była moja decyzja.
Tak poznaliście Jerome’a Oziela?
Tak. Za karę musieliśmy między innymi chodzić do terapeuty.
Lyle, odbyłam z Erikiem rozmowę.
Chcę usłyszeć twoją wersję pewnych wydarzeń.
Powiedział mi, że wykorzystałeś go seksualnie
i że ojciec zrobił to samo tobie.
Czy ona próbuje zwalić na mnie winę?
Nie.
To prawda, że Leslie jest prawniczką Erika, a ja twoją.
Ale to normalne w takich sprawach. Musimy usłyszeć obie wersje.
Wiem, co robicie.
Chcecie przedstawić ojca jako potwora, a on nim nie był.
Był wspaniały i bardzo go kochałem.
Nie wiem, czy jesteście w stanie to zrozumieć.
Kochałem go, a on mnie. I chciał dla nas jak najlepiej.
Dlatego tak wysoko stawiał nam poprzeczkę.
A wy chcecie, żebym opowiadał, jaki był okropny.
Ja...
nie zamierzam tego robić.
Kochał mnie.
Kochałem tatę.
Strzeliłeś mu w głowę.
Przyznasz, że to nielogiczne.
Wiem, że pani może tak się wydawać.
Nie rozumiecie, kim był i czego ode mnie chciał.
A czego chciał?
Żebym był najlepszy.
W czym?
We wszystkim.
Musiałem być najlepszy w tenisie.
No i proszę! Tak!
- Zuch chłopak. - Tak!
Musiałem mieć najlepsze oceny.
Myślisz, że te wypociny zaprowadzą cię do Ligi Bluszczowej?
Ten esej jest kompletnie infantylny, a do tego żałosny.
Ręce, kurwa, opadają.
Napiszę ci go.
Musiałem mieć najlepsze dziewczyny.
To ona.
Zaprosiłem ją na kolację.
Nie, słyszałem o tej dziewczynie. To dziunia i zdzira.
Jeśli to ta, którą mi wczoraj pokazałeś, to zapomnij.
- Mamo! - Nie.
Nie będzie jadła z mojej dobrej porcelany.
Pewnie ma AIDS.
Mamo, co ty pierdolisz?
- Co ty, kurwa, pierdolisz? - Spokojnie.
Jest przed domem.
- Pod drzwiami. - Usiądź.
Otwórz te drzwi, to cię zajebię.
Siadaj.
Boże.
Ja odprawię tę naciągaczkę.
Dziękuję. Pozbądź się jej.
Lyle nie może się z tobą umawiać, skarbie.
Pa!
Musiałem dostać się do Ligi Bluszczowej. Miał obsesję na tym punkcie.
„I powiem wam tylko, droga komisjo rekrutacyjna,
że pisana jest mi nie tylko uczelnia Princeton.
Mnie, Josephowi Lyle’owi Menendezowi, pisany jest sukces”.
Lyle, świetnie. Bardzo dobre, kochanie.
- Bardzo dobre. - Dzięki.
Chwila. Mówicie do mnie czy do niego? Bo ja to napisałem.
Jego esej wyglądał, jakby...
napisał go przedszkolak.
Tak dostajesz się do Princeton.
To się nazywa esej.
- Tato, czy to nie... - Oszustwo?
Zdradzę ci pewien sekret.
Na tym świecie każdy oszukuje.
I wiesz, co ci powiem?
Wiecie, jak dojść do tego wszystkiego?
Kłam. Oszukuj.
Kradnij.
Ale wygrywaj.
Nie daj się złapać.
Ale dostałeś się do Princeton.
Tak.
Trochę to trwało.
I najpierw musiałem odbębnić rok w lokalnym college’u.
Na pewno możemy zrobić coś, żeby to naprostować.
Przyłapano go na odpisywaniu w laboratorium psychologicznym...
Przepraszam. Chwilę.
Pan wybaczy. Laboratorium psychologicznym?
Pierwsze słyszę o czymś takim.
To na psychologii mają laboratoria?
Serio?
Tak.
Ale w prawdziwym świecie nie widzimy psychologa mówiącego:
„Pa, idę do laboratorium!”. No błagam.
To trochę idiotyczne.
Chodzi mi o to, że...
Syn nie oszukiwał na ważnym przedmiocie.
My widzimy to niestety inaczej.
Dobra, oszukiwał. I za to spiorę go na kwaśne jabłko.
- Ale nie zostanie wyrzucony. - Panie Menendez...
Nie. Nie zostanie stąd wyrzucony.
Jak Boga kocham.
Jako filar tej społeczności daję wam mnóstwo pieniędzy.
Co roku przysyłam jebane worki pieniędzy.
Musimy dojść do jakiegoś porozumienia.
Mówię śmiertelnie poważnie.
Nie ruszę się z tego krzesła.
Zsikam się w gacie.
Najlepsze, co mogę zaoferować, to zawieszenie na rok.
Tylko nikomu ani słowa.
- Jasne? - Tak.
Tego lata popracujesz u mnie w LA.
Będziesz stażystą w zarządzie. Wszystko gra.
- Rozumiesz? - Tak. Przepraszam, tato.
Rodzice przenieśli się do Kalifornii, bo tata dostał ważną robotę.
Co jest, kurwa?
Lyle ma przerwę semestralną w Princeton. Nie wiem, czy słyszeliście o tej uczelni.
Dziękuję za śmiech.
Dostaje same piątki. Bum, bum, bum. Jedną po drugiej.
Jest najlepszy w drużynie tenisowej.
Co wy na to?
A teraz został naszym stażystą szkolonym na stanowisko kierownicze.
Powitajmy więc gorąco w LIVE Entertainment Lyle’a Menendeza.
Chwila. Wypadają ci włosy?
Wieczorem czeka nas wyjątkowa projekcja.
Ale z niego palant.
Myślę: „Dobra, wiem, kim jest twój stary”.
Potakuję i mówię: „Super pomysł”.
Prawda? Pieprzone bogate dzieciaki.
Ten model będzie świetnie pasował.
- Tak, jest idealny. - Tak!
Tak!
Dobra robota.
Sam nie wiem.
Nie wiem, czy ta jest dobra.
Nie?
Przestań.
También bravo. Wyglądasz super.
Chyba chcesz wyglądać zabójczo?
- Tak. - Prawda?
- I odnieść sukces w biznesie? - Tak, ojcze.
Chcesz się zająć polityką?
To musisz mieć ładne włosy.
Piękna.
Fantastyczna.
A co, jeśli ja...
nie chcę?
Czego nie chcesz?
Nosić peruki.
Co, jeśli nie chcę nosić peruki?
Pogadamy o tym w domu.
Teraz masz nosić.
I tak ma zostać.
Może byś powiedział: „Dziękuję za to, co dla mnie robisz?”.
Dziękuję za to, co dla mnie robisz.
Właśnie.
Da pan wiarę?
Lyle, chcę wrócić na chwilę do czasu przed zawieszeniem,
do napadów i spotkania z Ozielem.
Co robicie?
Spójrz na to.
Cholera.
Skąd to macie?
Rodzice Johna wyjechali, więc urządził imprezkę.
A nasz spryciarz znalazł karteczkę z kombinacją do sejfu.
Lepsze to niż proszenie o kasę ojca, nie?
Lyle, to łatwizna. Znamy wszystkie dzieciaki na wakacjach.
- Komputer stacjonarny IBM? - Tak.
Przyrząd do ćwiczeń. Ognioodporny sejf. Drukarka.
Mam wszystko.
To kupa rzeczy. Czego brakuje na liście?
Rzeczy, które oddali w zastaw. Biżuterii, porcelany.
To chyba sosjerka, o której wspominała.
Było też osiem tysięcy w gotówce.
Proszę podać mi numer i wypiszę czek.
- Bardzo nam przykro, tato. - Nie. Proszę, nie.
Nie chcę słyszeć ani słowa.
Co mam zrobić?
Masz coś do powiedzenia na ten temat?
Tak.
Przepraszamy.
Nie.
Dziękujemy, że wpłaciłeś za nas kaucję.
Nie rozumiesz.
Nic nie rozumiesz.
Obaj zostajecie wykreśleni z testamentu.
Tyle na ten temat.
Kłam, oszukuj, kradnij, ale nie daj się, kurwa, złapać!
Nakaz sądowy.
Sędzia każe im to zrobić, więc zrobią.
Nie potrzebują terapii. Nic im nie dolega.
Potrzebny nam tylko pański podpis.
Moje dzieci nie przyjdą rozmawiać o naszej rodzinie
ani o tym, co się dzieje w domu.
A gdyby zaczęły o tym mówić, to proszę mi o tym powiedzieć,
bo nie po to tam przyjdą.
Tylko po to, by rozmawiać o...
kradzieżach i...
o tym, jak im przykro i jak tego żałują.
Bla, bla, bla, i tyle.
Przepraszam, że czekaliście. Który z was to Erik?
Jestem Erik, a to Lyle.
Czemu mu nie powiedziałeś?
- Doktorowi Ozielowi. - O czym?
O molestowaniu.
O wykorzystywaniu seksualnym.
Gdy zaczęliśmy się z nim widywać...
nie wiedziałem, że tata nadal robi z Erikiem to, co robił ze mną.
Jeszcze mi wtedy nie powiedział.
Ale wiesz, o co mi chodzi?
Czemu nie powiedziałeś nikomu
o tym, że ojciec cię molestował?
Mówisz o wszystkim innym, ale ten fakt ustawicznie pomijasz.
To jasne, że kochałeś ojca.
Rozumiemy to z Jill.
Ale jeśli twój ojciec wykorzystał cię seksualnie,
musimy o tym usłyszeć,
i to jak najbardziej szczegółowo.
Rozumiem.
Ja...
Przepraszam.
Nie spiesz się.
Wie o tym Erik.
I Donovan, mój współlokator z Princeton.
Powiedziałem kuzynce.
Mieszkała z nami.
I...
Chciałem spać z nią w piwnicy, by tata nie mógł tam zejść.
Zapytałem, czy jej ojciec kiedykolwiek...
dotykał jej miejsc intymnych.
Spojrzała na mnie,
w ogóle nie rozumiejąc, o co mi chodzi.
Ile miałeś lat, gdy to się zaczęło?
Chyba sześć.
Kiedy odtwarzam to w myślach...
Mam wrażenie, że to film. Wszystko dzieje się w zwolnionym tempie.
Zaczęło się od masaży po tenisie.
Chodź.
Co jest zabawne, bo dziecko nie potrzebuje po treningu masażu.
Pamiętam jego ręce.
Czułem się...
wyjątkowy?
Jakbym był centrum jego świata.
Pieściliśmy się nawzajem.
Czy twoja matka o tym wiedziała?
Nie sądziłem.
Kiedy skończyłem siedem lat,
przybrało to inną formę i...
zaczął pokazywać mi filmy.
Pornograficzne?
Musiałem...
Szliśmy do łazienki, a ja musiałem klękać na kafelku,
który miał dziwaczny wzór.
Chyba często na niego patrzyłem, bo teraz cały czas go bezwiednie rysuję.
W każdym razie...
Klęczałem, a on kierował moimi ruchami.
Kierował ruchami, byś go pieścił?
Tak, ale ustami.
Kiedy miałaś siedem lat...
ojciec zmusił cię do seksu oralnego?
Tak.
Wiem, że miałem siedem lat,
bo dostałem właśnie pluszaki z Ulicy Sezamkowej.
Sprzeczały się o to, co robiłem z moim...
Kto się sprzeczał?
Pluszaki.
Oskar był tym wzburzony, a Ernie chciał się po tym ze mną bawić.
Może żebym o tym zapomniał?
Bo w tym czasie lub trochę później naprawdę tego nie lubiłem.
Tata zaczął używać przedmiotów.
Rozbierał mnie do naga, a potem wkładał mi różne przedmioty.
Wiedziałem, że to dziwne, i powiedziałem o tym kuzynce.
Mama jej nie uwierzyła.
Albo po prostu miała to w dupie.
Wtedy zacząłem robić to samo Erikowi.
Nie wiem, czemu to robiłem, bo nie lubiłem, gdy tata mi to robił.
On też tego nie lubił. Ciągle prosił, bym przestał.
Próbowałem zrobić coś normalnego z tego, co robił ze mną tata.
Choć wiedziałem, że tak nie było.
Gdy skończyłem osiem lat,
było jeszcze gorzej.
Zaczęliśmy brać razem prysznic.
I wtedy mnie zgwałcił.
Bardzo mnie bolało...
Powiedziałem mu, że to bolesne i żeby przestał.
A on odpowiedział: „Kocham cię. Nie chcę cię krzywdzić. Przestanę”.
I tak się stało.
Przestał.
Teraz wiem dlaczego. Bo robił to Erikowi.
Poszedłem więc do niego
i powiedziałem, że wiem, co się dzieje między nim a Erikiem.
Kazałem mu przestać.
Spojrzał i powiedział...
Erik zmyśla.
Niech to pozostanie między nami.
Bardzo ci współczuję, że musiałeś przez to przechodzić.
Dopiero później dowiedziałem się, że...
wciąż robił to Erikowi.
Lyle, muszę ci coś powiedzieć.
Co?
A gdy mi o tym powiedział, czułem...
Co czułeś?
Jakby ojciec odebrał mi brata,
nienawidząc go i kochając mnie, i nienawidząc go.
Nie!
45, 46, 47.
Dalej, Erik. Wytrzymasz minutę.
Nienawidził Erika i to sprawiło, że ja też.
Widziałem, jak tata go traktował, i ja też go tak traktowałem.
Jakim trzeba być pojebem, by zrobić coś takiego bratu?
Zrobiłem mu to, czego sam nie lubiłem.
Wiem o tobie i Eriku.
Co? Co powiedziałeś?
- Nie zgrywaj głupa! - Chwila. Co ty mówisz?
Przysięgam na Boga, że to koniec.
Rozumiesz?
Koniec z tym.
I nie waż się go więcej tknąć.
Nigdy więcej.
Powiem wszystkim.
Więc po prostu przestań.
A więc tak zdecydowałeś?
Po prostu, kurwa, przestań. Tak, jak obiecałeś.
Tak, ale dokonałeś wyboru.
Nie, powiedziałem tylko, że jeśli nie przestaniesz...
Słyszałem.
A teraz bądź mężczyzną...
i to zrób.
Co?
Nie wiem.
Mnie pytasz?
Ale jestem z ciebie dumny. Bo w końcu działasz.
Pięknie.
Zuch chłopak! Dobrze.
Erik dokonał wyboru.
Ty dokonałeś wyboru.
Ja też dokonam wyboru.
Zastanawiałeś się, co miał na myśli?
Nie musiałem się zastanawiać.
Wiedziałem.
Chciał nas zabić.
Moja droga.
Dziękuję, kochanie.
Moje panie, nigdy nie powtarzam plotek, więc słuchajcie uważnie.
Poważnie, jak udało ci się zwiedzić dom Menendezów?
Carrie, reporter Vanity Fair nigdy nie ujawnia swych źródeł,
ale powiem tylko, że dobrze znać agentów nieruchomości w Beverly Hills.
Jak było?
Po pierwsze, dom ma królewskie pochodzenie.
Mieszkali tam między innymi Prince, reżyser teatralny Hal Prince,
saudyjski książę,
a nawet jedna księżniczka.
Diana?
Elton John.
Wchodząc do środka,
nie sposób nie zauważyć przeraźliwie tandetnych mebli.
Gdy jednak zapomnimy o kiczowatym wnętrzu,
naszą uwagę przykuje pokój telewizyjny.
Na pierwszy rzut oka nic nie wskazuje na to, co tam się wydarzyło.
Ale jeśli dobrze się przyjrzymy...
Co jest, kurwa?
Na podstawie moich rozmów z detektywami prowadzącymi sprawę
i po przyjrzeniu się rozkładowi pokoju stało się dla mnie jasne,
że bracia weszli od tyłu, przez drzwi tarasowe,
aby w ten sposób zaskoczyć rodziców.
Jose i Kitty byli całkowicie bezbronni i nie mieli pojęcia, co ich czeka.
Stanowili łatwy cel.
Więc zrobili to z premedytacją?
Nie mam najmniejszych wątpliwości.
Lyle i Erik myśleli o tym tygodniami, może nawet latami.
Potwierdza to kilka moich źródeł.
Myślałem, że piszemy scenariusz.
A nie strategię Erika na temat wykończenia jego rodziców.
Nie.
Nigdy nie powiedzieli, że znajdują się w niebezpieczeństwie.
Mieli dość tej sytuacji i postanowili położyć temu kres.
A gdy weźmiemy pod uwagę ich zachowanie po morderstwach...
Zależało im tylko na wożeniu się limuzynami
i apartamencie prezydenckim w hotelu Bel-Air.
To bardzo ładny apartament.
A także po aresztowaniu...
Znalazłem w celi list od Lyle’a.
Koleś napisał zwariowany plan ucieczki.
Coraz trudniej nam ronić łzy nad tym socjopatycznym rodzeństwem.
Oczywiście niektórzy członkowie ich rodziny
nadal prowadzą kampanię w ich obronie.
Kilkoro z nich dopatruje się nawet jakichś dziwacznych teorii spiskowych.
Firma Jose zabiła jego i Kitty, żeby dostać pieniądze z ubezpieczenia.
To banda... Jak to się mówi?
Chciwych skurwysynów!
Nie zapominajmy też o ich niezłomnym zespole prawników,
z nieustraszoną heterą na czele.
Mówcie sobie, co chcecie, kretyni,
ale Erik i Lyle są jednymi z moich najlepszych klientów.
Są uroczy.
Czekaj. Chyba nie nazwała ich uroczymi.
Wiesz, że nigdy nie przesadzam.
Jak myślisz, jaki mieli motyw? Pieniądze?
Nie mordujesz rodziców w sposób, w jaki zamordowano Jose i Kitty Menendezów
dla pieniędzy.
Nie strzelasz do nich ze strzelb z bliskiej odległości,
dosłownie ich masakrując.
Nie przeładowujesz broni,
gdy zauważasz, że matka nadal żyje.
Nawet po tym, gdy wpakowałeś w nią naboje, które przeszyły jej ciało,
a ona czołga się po podłodze jak okaleczone zwierzę,
ledwie trzymając się życia.
Nie podchodzisz do niej, krocząc w dymie i po łuskach,
nie przykładasz jej lufy do policzka
i nie patrzysz prosto w oczy, by wiedziała, że to ty...
a potem...
Nie.
Nie chodzi o pieniądze.
Tylko o coś głębszego, mroczniejszego.
O zło, które wykracza poza nienawiść.
Jezu, Nick.
Dobrze, że nie zatrudniliśmy cię do przeróbki Pretty Woman.
A tak przy okazji.
Jak zatytułowałeś artykuł w Vanity Fair?
Koszmar z Elm Drive.
Nie wierzę, kurwa.
Spokojnie. Nie powinnaś tego czytać.
Reszta Ameryki niestety czyta.
Nie dość, że mam na głowie dziennikarzy, to teraz jeszcze pseudodziennikarzy.
Psychologów z bożej łaski jak Dunne, którzy gdzieś mają fakty.
„Chłopcy weszli przez drzwi tarasowe”? Co za bzdura!
„Mieli na sobie kombinezony i rękawiczki”? Kolejna bzdura.
„Jose i Kitty raczyli się lodami i owocami”.
Czy on w ogóle czytał raport kryminalny?
Rozumiem.
Zamordowano mu córkę, to okropna tragedia.
Nie próbuję tego umniejszać.
Ale czy to daje mu prawo do szerzenia kłamstw
i bycia pismakiem na usługach prokuratury?
Dunne lubi dziennikarstwo plotkarskie, a plotki się sprzedają.
Ale czy naprawdę nazwałaś Lyle’a i Erika uroczymi?
Nie w tym rzecz.
Rzecz w tym, że rozpieprzył opinię publiczną.
Możemy zapomnieć o sprawiedliwym procesie.
To rzuć to w diabły.
Nie mogę.
Znasz mnie. Nie lubię nic rzucać.
Dlatego wciąż palę.
Gdybym tylko znała dziennikarza,
który pomógłby mi odeprzeć te niedorzeczne zarzuty.
Zawarliśmy pakt, pamiętasz? Rozdział Kościoła od państwa.
Ach, to.
A w sądzie idzie ci lepiej niż z dziennikarzami.
Bo większość z nich to dupki.
Rozumiem. Jesteś psem bojowym.
Dlatego cię poślubiłem.
Tylko za tydzień postaraj się nie wkurzyć nikogo w ośrodku adopcyjnym.
A dokładnie kiedy?
We wtorek.
Cholera. Nie mogę. Przepraszam. Mamy przesłuchanie w sprawie taśm Oziela.
- Przekładaliśmy już dwa razy. - Nie mogę.
Sprawa w dużej mierze zależy od tego, czy wykluczą taśmy.
Dobrze.
Zadzwonię i to przełożę.
Może oszczędzimy sobie zachodu i adoptujemy Lyle’a i Erika.
Może tylko Erika.
Dziękuję, że zgodziłeś się ze mną porozmawiać, Donovanie.
Wiem, że od kilku miesięcy wszyscy nękają cię pytaniami.
Chętnie z panią porozmawiam i odpowiem na pytania.
Ale nie chcę być powołany na świadka.
W tym momencie to chyba raczej nieuniknione.
Erik użył w końcu twojego dowodu, by kupić strzelby.
Poza tym, skoro byliście z Lyle’em tak blisko,
na pewno zrobiłbyś wszystko, co w twojej mocy,
by pomóc w jego obronie.
Grozi mu komora gazowa.
Nadal ją tam mają?
Tak.
Gdy byliście współlokatorami, o czym rozmawialiście?
Chyba o wszystkim.
O naszych marzeniach, aspiracjach, rodzinach.
Wiele nas łączyło.
Na przykład?
Obaj mieliśmy apodyktycznych ojców. Choć Jose był znacznie gorszy.
Dla niego liczyła się tylko wygrana.
Lyle znajdował się pod presją.
Ale czy...
Czy kiedykolwiek zdradził ci jakieś rodzinne sekrety?
A konkretnie sekrety ojca?
Pewnej nocy powiedział, że jego ojciec ma romans.
Gdy mama się dowiedziała, prawie ją to zabiło.
Nigdy nie widziałem go tak wściekłego.
Mógłbym go zajebać za to, co jej robi.
No weź.
- Nie mówisz serio. - Mówię.
Za wszystko, co zrobił jej i nam.
Może trzeba go zabić. Bo nie da się z nim żyć.
Nie przejąłem się tym. Ludzie mówią w złości różne rzeczy.
Kilka tygodni później byliśmy w chińskiej knajpie.
Na zdrowie!
Kurwa.
Mój najlepszy kumpel.
Tak.
- Zrobilibyśmy dla siebie wszystko. - Jasne, że tak.
Powiedzmy na przykład, że przydarzyłoby ci się coś złego.
Zaopiekowałbym się twoją rodziną.
A gdyby to mnie przytrafiło się coś naprawdę złego,
ty zaopiekowałbyś się Erikiem i moją mamą.
- Oczywiście. - Bo jesteśmy rodziną.
Tak.
A nie ma nic ważniejszego niż rodzina.
Właśnie.
W prawdziwej rodzinie nie ma tajemnic.
Zgoda.
Nic przede mną nie ukrywasz?
Absolutnie nic?
W tym momencie czułem, że Lyle mnie testuje.
Gdybym nie powiedział tego, co trzeba, byłby to koniec przyjaźni, więc...
zdradziłem mu, że w dzieciństwie byłem molestowany.
W domu przyjaciela rodziny.
O wszystkim mu opowiedziałem.
O tym, jak nadal pamiętam pokój, w którym to się wydarzyło,
obrazy na ścianach,
plamy atramentu na dywanie.
Zapach tego faceta...
Nigdy nikomu o tym nie mówiłem, więc nie byłem pewien, jak zareaguje.
Bardzo ci współczuję.
Jestem z tobą.
Wiem, przez co przechodzisz.
Dzięki, stary.
Serio. Naprawdę wiem.
Erik i ja.
Też byliśmy molestowani.
Przez ojca.
Więc Lyle przyznał ci się, że był molestowany przez ojca
cztery miesiące przed morderstwami?
Tak, ale bez wdawania się w zbytnie szczegóły.
Opowiedział mi o przerażających prysznicach.
Erik trafił najgorzej.
Najtrudniejsze dla Lyle’a było to, że nie zdołał ochronić brata.
Miał poczucie winy.
Jakby to on był za to odpowiedzialny.
Lyle, mam pytanie.
Co było wyjątkowego w tamtym weekendzie?
Dlaczego czuliście, że wasze życie było zagrożone?
Erik powie pani więcej, ale gdy skonfrontowałem się z tatą,
Erik późno wrócił do domu, a ja byłem już w łóżku.
Erik, otwórz drzwi!
Wpuść mnie!
Jezu. Otwórz drzwi, proszę!
Wpuść mnie.
- Miałeś nikomu nie mówić! - Przepraszam, tato.
Miałeś nikomu nie mówić!
Zniszczyłeś naszą rodzinę.
Zejdź ze mnie!
Co się z tobą dzieje?
- Nic. Nie rozumiesz. - Oczywiście, że rozumiem.
Myślałeś, że nie wiem?
Masz mnie za idiotkę?
Zawsze wiedziałam.
Co ty mówisz?
Musiałam trzymać jakoś tę rodzinę razem.
Wtedy zrozumieliśmy, że stanie po stronie ojca.
Otwórz drzwi.
Co się stało?
Jego zdrady i wszystko inne nie miały znaczenia.
Co jest?
- Lyle, ona wie. - Co?
Nie mamy dużo czasu.
Aż wasza matka co? Zabije was?
Nie znała pani mojej mamy.
Mama uwielbiała broń.
Nienawidziła ptaków. Sieweczek.
No i chciała odstraszyć bezdomnych.
Pewnego razu zabrała Erika do sklepu z bronią.
I powiedziała mu...
Kogoś nią zabiję.
Myślał, że ma na myśli ojca albo jego dziewczynę.
Ten sobie teraz sprawię.
Zmieści się do torebki.
Myślałeś, że ma krótką broń?
Tak, z tłumikiem.
Obaj tak myśleliśmy.
Wzięliśmy kasę ze starej książeczki Erika i pojechaliśmy kupić strzelby.
To był piątek?
Tak, bo w sobotę miała być wyprawa na ryby.
Połów rekinów. Rodzinny wypad.
Ale potem stało się coś, co nas przeraziło.
Wycieczka została przesunięta. Z 11.00 na 16.00.
Powiedz Lyle’owi.
Naprawdę nas to zaniepokoiło.
Inaczej po co zmienialiby czas?
Żeby na dworze było ciemno, a oni mogli wyrzucić nas za burtę.
Kto wypływa na połów rekinów w nocy?
Panikowaliśmy.
Stwierdziliśmy, że będziemy jeździć całe południe
w nadziei, że wypłyną bez nas.
Cholera! Jeszcze tu są.
Dalej, łódź zaraz odpływa. Jezu, chodźcie.
Co robimy z bronią?
Zostaw w aucie.
Ostrożnie.
Złapiemy parę rekinków?
O czym oni rozmawiają?
Nie idź tam. Trzymajmy się razem.
Wtedy nas nie dorwą.
Tak mi przykro.
Przykro mi, że czułeś, że nie mogłeś do mnie przyjść.
I przepraszam, że...
Przepraszam, że ci to zrobiłem.
Nie wiem, czemu...
To nie twoja wina.
Będą łowić rekiny czy nie?
A kto ich tam wie.
Strata czasu i pieniędzy.
A wy co? Wsiadajcie.
Spotykamy się z Perrym.
Nie, wsiadajcie.
Pogadamy i wyjaśnimy sobie parę rzeczy.
Wskakujcie.
Jedźcie.
Spotykamy się z Perrym.
W tym momencie postanowiliśmy,
że nigdy więcej nie damy im okazji nas skrzywdzić.
Albo stanąć między nami.
Chciałem go chronić.
Chcecie mały czy gruby śrut?
Mały ma łagodniejszy odrzut, ale nie powstrzyma złoczyńcy.
Napisy: Monika Bartz