CARBONDALE, ILLINOIS 1962
Oh, perdoa.
Ola.
Gústame como es.
Que queres dicir?
Es tan...
estadounidense.
E ti... non o es.
Si, esa é a miña nena!
Jose, es moi novo para casar.
Pero non para marchar con Carlos e empezar unha vida só e sen nada.
Non o vou repetir, dixen que non.
Sodes moi novos para casar. Para con esta idea estúpida!
Algún día terei valor para dicirche canto dano me fas.
"Jose" é "Joseph" en español?
Si, é.
Joseph é un nome bonito.
Nin sequera fuches quen de miralo!
- Tes que parar e pensar! - Non o entendes. Ámoo!
Foi un pracer coñecela. Veña, vamos.
Non pasa nada.
Non a necesitamos. Témonos o un ao outro.
Declárovos marido e muller.
É coma un soño. Son Kitty Menendez.
É un soño.
O soño americano.
Voucho dar todo. Máis do que nunca imaxinaches posible.
Odio os meus fillos.
Prefiro non dar rodeos.
Terminarías por sacarmo.
Son uns parasitos, a verdade.
Non só os meus. Todos, en xeral.
Sácanche o calcio dos ósos ao crecer dentro de ti.
Esnaquízanche o corpo mentres te comen viva.
Os meus nenos?
Non o sei. Lyle?
Non podes deixalo. Só levas aí un mes.
Mamá! Podo atopar máis cartos
na puta cesta da roupa sucia!
Dáste conta diso?
Lyle dáme medo.
Erik, simplemente...
Merda!
Erik é patético.
Aínda así preocúpome por eles ao meu xeito.
Moito.
Cando están durmidos
aínda me sinto conectada a eles.
O cordón umbilical aínda nos mantén unidos.
Na profundidade da noite lembro cando eran pequenos.
Entón sinto amor por eles de novo.
Pero a maioría dos días
apenas os recoñezo.
É como mirar a miña vida a través dun cristal velado.
Hai distancia entre nós.
E o meu marido?
Ausente.
Nunca teño suficiente del.
Tiven a Lyle e a Erik
e roubáronme a Jose.
Eses rapaces sempre me intentan roubar o amor da miña vida.
Eles e a muller coa que estivo fodendo.
Penso que se chama Louise. Levan anos fochicando.
Enténdoo. De verdade.
Só intenta escapar do caos da casa.
O caos que son Lyle e Erik.
A única alegría que teño é renovar a casa.
Vai quedar bonita.
Jose déixame facer o que quero.
E teño un lifting a semana que vén co cal estou estrañamente optimista.
Espero que cure antes das festas.
Creo que a Jose lle vai gustar.
Un pouco de chapa e pintura antes do Nadal.
- Que opinas desta? - Está ben.
Non, o verde é moi tradicional, non?
Fixen un lifting para ti e non me dis nada?
Díxencho cando paguei pola cirurxía. E estás estupenda.
Pareces anovada. Estás guapa.
Pero tes que facer algo co teu corpo, por favor.
Quero que perdas catro quilos.
Onde están? Díxenlles que non tardasen.
Temos tempo para cambiar as árbores.
Unha en cada cuarto. Axúdame.
A verde está ben. Quedemos con esa. Veña.
É Noiteboa. Ten que ser perfecto.
Non só ben, senón perfecto.
Merda, chegaron.
Que non entren aínda.
Onde estabades? Que vos dixen?
Que pasa? Estabamos nunha festa.
Os regalos son esta noite porque Lyle ten torneo mañá.
- Papá, é Noiteboa. - Ei! Esperade.
É Noiteboa, pero tes tenis pola mañá.
É o torneo de Nadal.
Por iso facemos os regalos esta noite.
E por iso díxenvos que chegásedes cedo.
Bo Nadal!
Oh, aquí está!
Que guapo estás, Santa.
Grazas.
Bo Nadal. Isto é para ti, miña rula.
Oh, miña rula.
- Erik, Santa non está casado? - Si.
Mamá, como lle fas iso á señora Claus?
Isto é para ti, e isto é para ti.
Vaia. Un libro.
Xenial.
Tedes algo para a vosa nai?
Non. Ninguén nos dixo que había regalos.
Si, dixen.
Díxenvos que era Nadal. E en Nadal facemos regalos.
Ábreo.
Oh, é moi bonito, cariño.
- Iso é todo o que hai? - Como?
Pregunto se iso é todo o que hai.
Oh, meu Deus, un coche? Un Mercedes Benz?
Santa!
Pero Santa! Teño que velo.
Míraa!
Un convertible!
Oh, meu Deus! Teño que ensinarllo a Alicia. Veño agora!
Iso é amor. Iso de aí é amor. Moi ben, abride os vosos.
Que ben que mamá leve un Mercedes e nós, libros.
Que considerado da túa parte.
Si. Un libro.
Cando a vosa nai e eu chegamos a Nova York só me contrataban para fregar a louza.
Case da realeza en Cuba e un criado nos Estados Unidos.
Limpando saliva e lixo dos pratos de outros.
Era o único sitio onde me contrataban.
E o xerente tiña ese libro.
E eu líao nos descansos, sen parar.
E converteuse na miña biblia para ser alguén neste país.
Por que hai tantas pasaxes tachadas?
Tachei as parvadas. O libro está cheo delas.
Pero o que queda, esas palabras...
O que tedes que... Escoita!
O que tedes que facer é aprendelas, levalas no corazón.
"Hoxe serei dono das miñas emocións."
"Hoxe serei dono das miñas emocións.
Dende este momento podo controlar calquera personalidade que esperte en min.
Controlarei o meu ánimo mediante accións positivas.
E cando controle o meu ánimo controlarei o meu destino."
Vale, rapaces?
Ola.
- Jose Menendez? - Si, son eu.
Son o detective Mills, da comisaría do condado.
Ola. En que podo axudalo?
Señor, os seus rapaces están aquí.
Os meus rapaces? Que quere dicir? Os meus fillos?
Si. Señor, arrestámolos esta mañá.
Cremos que están involucrados nunha serie de roubos na zona.
Papá, espera.
- Papá. - Entrade no coche.
Non roubamos esas casas, vale? Non o fixemos.
Papá, Erik e eu...
Sabemos que estabas no traballo. Sentímolo.
Queremos dicirche canto agradecemos...
Merda!
Merda.
Quedade no puto coche!
Non vos acheguedes, por favor.
Papá? Ei!
Ves que o estanque está aí?
Pois quéroo aí.
Queres que mova o estanque das carpas medio metro? Vale.
Só con isto e o novo cuarto de duchas duplicamos o orzamento.
Que cuarto de duchas? Non imos facer iso.
O que quere o teu marido. Un cuarto grande con duchas.
Coma un baño romano, dixo.
Mudámonos.
Atopei unha casa en Beverly Hills. Saímos nunha semana.
Que? Polo mofo?
Que tolería! Só é un pouco de mofo.
Non. Polos nosos fillos.
Porque son felóns. Criminais.
Lideran unha banda criminal aquí en Calabasas.
O apelido Menendez está arruinado.
Arruinado nesta vila.
Empezaremos de novo onde non nos coñezan
e poida supervisar a nosa rehabilitación como familia.
Estou mortificado.
Esta é a casa dos meus soños.
Queda con ela. Continúa renovándoa.
Marchamos ata que Erik vaia á universidade
e logo volvemos nun par de anos.
Espero que, entón, a deshonra traída polos nenos
sexa un recordo distante
e poida pasear sen preocuparme por eles.
Ola. Alégrome de verte. Que tal?
Vale? Xa o sei, miña rula.
Vamos facer as maletas.
Aguanta isto.
Espera. Aí non. Na sala, por favor.
Ola?
Ola. Son Jose Menendez.
Non creas o que che conten meus fillos.
Son uns mentireiros. Fabuladores. Sociópatas.
Tes que sabelo, vale?
Lévochos porque o xuíz dixo que teño que facelo.
Espero que os arranxes.
Neste momento non creo que ninguén poida.
Pero boa sorte. Vémonos mañá. Chao.
Creo que os roubos foron un grito de axuda.
- Temos sufrido moito. - Si.
E...
Na casa non sempre é fácil. Así que...
Que é o que non é fácil?
Si. Que é o que non é fácil?
As roupas. O que?
É duro gastar miles de dólares en roupa e zapatos?
- Non, señor Menendez... - Cale a puta boca.
Eu son quen paga, doutor.
E difícil que a vosa nai e mais eu vos deamos todas as putas oportunidades?
Ou é máis difícil ter todo o que queredes,
todo o que necesitades?
Non o entendo.
Puto carallo!
Ben.
Doutor?
Meu Deus. Sodes... unha broma.
Sodes unha puta brincadeira.
Veña. Levanta.
Ti, levanta. Vamos a Mr. Chow.
Vale.
Pásao ben con eles, doutor. Son o noso tesouro.
Queres repasalo de novo?
Si. Por que non? Veña.
"Os membros de Menudo son nenos.
Que pasa cando crezan ou, peor, cando pidan máis cartos?"
Cando lle cambie a voz a un membro de Menudo
cambiámolo por un artista máis novo.
Cando un membro de Menudo pida máis cartos
cambiámolo por outro artista.
Merda. Fíxenlles eu isto?
Cres que os meus fillos son así pola miña culpa?
Así como?
Uns auténticos inútiles. Uns lacazáns.
É culpa miña?
- Como pode ser culpa túa? - Veña, xa sabes do que falo.
Cando cheguei a este país tiña 16 anos.
Dezaseis anos.
A miña familia meteume nun avión. Non tiña nada.
Coñecía unha persoa aquí.
Quero dicir, e...
Perdoa.
Xa o escoitaches un millón de veces.
En realidade non.
Cando amas a túa muller e fillos, cando empezas dende abaixo.
Non falaba inglés, limpaba mesas, chans, o que fose.
E coñeces a muller á que amas,
e vaiche dar dous fillos preciosos.
Entón sénteste tan agradecido a ela, a este país.
Queres darlle todo o que es,
todo o que tes, entregarte.
Pero entón, todo o que recibo deles, todo o que vexo, son aires de privilexio.
E ti loitaches moito. Loitaches por todo.
Pero eles só queren que llo poñan en bandexa de prata
e que lles dean de comer na boca
sen loita, esforzo nin sacrificio.
Danme vergoña.
Doume vergoña a min mesmo por como os criei.
Teñen que ganalo.
Síntoo.
Pero as súas vidas son totalmente inxenuas. Iso é o que teñen.
Non es un mal pai, Jose.
Se me permites dicilo, ás veces es duro con eles, si...
Pero que outras opcións teño agora, a estas alturas?
Dime. Pensas que me gusta ser así?
Pensas que me gusta berrarlles?
Non, non me gusta.
Pero se non lles berro e ameazo
eses fillos de puta non escoitan
e entran en casas para vender as reliquias desas familias.
Que merda é iso?
Ti non fixeches iso.
Non o fixen?
Non o sei. Penso que si.
Penso que o fixen, si.
Merda.
Que fago agora, Marzi?
Con todo.
Con todo iso.
Non está funcionando.
Non funciona.
Que merda podemos facer con eles?
Que fas?
Estou tomando un café.
Cariño, son as 5:30 da mañá.
Non te quero, Kitty.
Non quero os nosos fillos.
Non quero esta familia.
Penso que esta familia é un puto fracaso.
Son un fracaso. Pero, cariño...
Meu Deus. Ti tamén o es.
- Unha borracha, adicta ás pílulas... - Para.
Nunca estiven namorado de ti, que hostia.
Quería ter unha familia. Iso é todo. Ese era o meu soño.
Sabes que? O sono fracasou.
Merda.
Por que fas isto?
Estou a piques de coller un avión a Nova York.
Teño que facer máis cartos. É o que necesita esta familia.
Cartos. Sabes? Non podo mentir máis.
Non podo dicirche que te quero.
Non podo dicirche que amo esta familia. Non podo.
- Tes que estar borracho para falar así. - Non o estou.
Síntoo. Todo o que digo é certo, Kitty.
Dígoo de verdade.
Moitas grazas, Jose.
Saúda a esa moza túa.
Se estás canso de mentir, por que mantés iso?
Estas aí con cara de pau dicindo que nunca me quixeches?
Que vergoña. Esa é a mentira.
Quixéchesme en canto me viches, Jose Menendez.
Quixéchesme ata a médula.
Adorábasme.
Queríalo todo de min.
Non digas que non, porque é así.
E non estou guapa. Son un desastre.
Non podo manexar os nenos.
Lyle dáme un medo de morte.
Intentei matarme, sabes?
Non funcionou. Fracasei.
Fracasei niso.
Tomei as pílulas e despois espertei Sentíndome xenial, por certo.
Coma se botase unha sesta fantástica.
E agora, todos os días,
inténtoo e sobrevivo sen pensar en quitarme a vida.
Non lembro a última vez. Hai uns anos. En Nadal talvez.
Nin sequera o sei.
Porque todos os días dende que me arrastraches a Beverly Hills,
lonxe das únicas amigas que tiven,
e me deches unha tarxeta para compensalo...
Todos os días quixen estar morta.
Kitty...
Veña. Volve á cama.
Es o tipo novo. Non sabes nada de música.
Onde traballaches antes de RCA?
Hertz.
Ti es o tipo que aluga coches!
Por que me enviaron un tipo que aluga carros a negociar comigo.
Pois porque a música latina vai crecer un 400 % para o ano 1990.
Porque son cubano e meu nome é Jose Menendez.
Vouche ofrecer 30 millóns de dólares
para que Menudo firme con RCA. Que che parece?
Estás dicindo parvadas.
Por pouco me colles!
Cal é a oferta? Agora falo en serio.
Dígocho en serio: 30 millóns de dólares. Que che parece?
Ti sabes quen é o xa de Irán? Pois douche o seu avión se o queres.
Quéroos por todos os lados: máquinas de Coca Cola, friameiras, xoguetes...
Vai ser o grupo máis grande do mundo.
Trinta millóns. Que dis?
Ben... imos ver.
Iso é.
Si, totalmente. Pechei o puto trato.
Seino. De nada!
Claro. Adeus.
Usaches xabón?
Que queres dicir?
- Dixéchesme que me dese unha ducha. - E? Usaches xabón?
- Si. - Vale.
Entón es un empresario, non? Parece que pechaches un gran trato.
Para. Para de falar.
Non son como a maioría dos teus clientes.
Non fago isto moito.
Sorprenderíache.
Que sabes da Roma antiga?
Os gregos. Os espartanos.
Crearon un home de forma distinta a como o facemos agora.
- Fodendo entre eles? - Meu Deus.
Que barato é iso.
Alguén coma ti non o entende.
Estás poñéndolle nome. Iso non o fixeron os romanos.
E que fixeron?
Uníronse entre eles.
Aprenderon o que era a dor.
O que se necesitaba para soportar unha dor real.
Estaban sempre xuntos, para facelo todo.
Amábanse.
Non soportaban perder un compañeiro na batalla
porque era como perderse a un mesmo.
E a partir de aí construíron esa forza de batalla incrible
que o mundo non volverá ver nunca. Sabes?
E todo iso pasou dunha forma moi natural,
con soldados que se ensinaban a ser un home de verdade entre eles.
Vale. Se o queres chamar así...
Non. Senta. Nada de mariconadas.
Non me gustan esas palabras.
Esas palabras fan que queiras...
pegarme?
Si. Fan.
Ben.
Non quites a túnica.
Quero que te poñas a catro patas,
veñas ata aquí
e...
me quites a túnica coa boca.
Espera.
Vale. Empecemos. Veña.
Veña.
Oh, merda.
Adiante!
Si!
"Boa tarde, madre. Boa tarde, padre."
"A súa voz intenta ser compasiva, pero o odio tíngueo todo."
"A luz apágase e a cámara baixa polas escaleiras.
Escóitanse os burros..."
"Burros"? Tería que ser "berros".
Oh, si.
Mamá, escribiches "burros" en non "berros".
Que carallo? Agora temos que mecanografar a páxina outra vez!
Cálmate! Como que temos que mecanografar?
Son eu a que está mecanografando.
Escribiches "burros". Copiei o que puxeches.
Mamá acábache de patear o cu.
Mamá, tes que revisalo antes de que o leamos.
Agora hai que escribilo de novo!
Iso é verdade, mamá. Sempre o estragas todo.
Non me podedes falar así.
Sempre me machacades cando o voso pai está fóra.
Non o soporto máis.
Sodes uns ladróns. Sodes psicópatas.
Tería que envelenarvos a todos.
Mamá, tranquila.
Cala a boca!
Es un imbécil e un arruinador de vidas.
Xa podes mecanografar ti o guión!
E Craig, non podes quedar a cear. Síntoo, non son un restaurante.
- Que ten isto? - Que queres dicir? É ragú.
Non. Ten como...
- Erik, non o comas. - É como canela.
- Mamá, puxeches algunha merda nisto? - Pero que dis?
Envelenáchesnos?
Só fixen cea para todos...
Dixeches que nos ías envelenar, e fixéchelo!
- Era unha broma... - Erik, veña. Estás tola.
Vamos a Hamburger Hamlet...
Quizais tería que envelenarvos!
Por fin me tedes medo e respecto?
Quizais tería que envelenarvos.
Hamlet, entón?
Ola.
Ei.
Ola.
Cortei con ela. Acabou.
Vou volver coa miña muller.
Coa acosadora? Coa psicópata que non es quen de foder?
Sabes que pasou?
Fichei a Menudo.
Grazas.
Parabéns. Parece que a viaxe foi produtiva.
Grazas.
Que tal estás?
Que pasou cos nenos? Chamoume Erik.
Avisáronme na sala de United Airlines antes do voo.
Estaba moi cabreado.
Que che pasou cos nenos?
Estou a facer cambios positivos para esta familia.
Vale? Necesito que fagas o mesmo.
Non tomes tantas pílulas. Vaste volver epiléptica.
É a miña carraxe. Supérame.
Vale.
Vale. Axudareiche.
- Si? - Si.
Vale. Como?
Que dixeras o ano pasado sobre o terapeuta de parellas?
Aínda queres ir?
Fagámolo. Vamos. Busca un bo, e vamos.
Vou arranxar esta familia.
Agora vou ver que pasa cos dous nenos de aí arriba.
Si. Esperta!
Esperta, hostia!
Esperta! Vístete.
Veña, esperta!
Ola.
Sei quen sodes.
- Eu non... - Non sabes nin pedir perdón?
Canto calculas que che roubaron en dólares?
- Que che roubamos. - Que che roubamos.
Ola.
Roubei na túa casa.
Síntoo. Estivo mal.
Síntoo moito.
A única forma de facelo, Erik, é que asumas todas as consecuencias.
- Espera. Que? - Vasllo contar ao terapeuta.
Dis que a idea foi túa, e cóntasllo á policía.
Es menor. Eu teño 21. Podería arruinarme.
Non é xusto!
Vas facer servizos comunitarios.
Vas recoller lixo un par de semanas.
Que máis dá? É fácil. Deixa de chorar.
Lyle non escarallou completamente a súa vida. Aínda.
Aínda ten unha oportunidade.
Pero necesitamos uns antecedentes limpos e un título de Princeton.
Vale? E logo virán os negocios e a política.
A verdade é que a idea foi túa, Erik.
Maldita sexa.
Non fun o pai que necesitabades,
iso é obvio. Pero...
iso vai cambiar. Agora mesmo.
Vouvos sacar desta. Pero é a última vez.
Ei, volos dous, escoitádesme?
Non máis axuda.
Estades sós.
- Tes un minuto? - Claro.
Quería saber se lle vas devolver a chamada a Jack.
Quere que lle expliques de novo as cifras de Menudo do trimestre.
Gústache Miami?
Si, claro.
Tanto como para mudarte?
Pecha a porta.
Senta.
Outro trato de 20 millóns. Non preciso máis. E despois...
Marcho a Florida.
Merco un complexo.
Preséntome a senador. Acabo con Fidel.
Así. Fóra.
Viríame ben a túa axuda. Virías comigo?
Non mo tes que dicir agora, pero pénsao.
Atraes boas vibracións alá onde vas.
Pensei que sería como Joe Kennedy,
preparando o camiño para meter os nenos en política.
Pero... non.
Non. Non con estes nenos.
Ben! Entón...
Se quero o soño americano teño que facelo eu.
Para min.
Así que pénsao, e que quede entre nós.
Leva isto de aquí, por favor.
E pásame a Jack. Vouno chamar agora mesmo.
- Queres saber un secreto, Marzi? - Claro.
Non sei nada da industria musical. Pero...
Toma.
- Que poñen esta noite? - L.A. Law.
Moi ben!
Míranos.
Unha parella de gordechos.
Deixando de fumar, ata o cu de azucre.
Esta noite imos divertirnos xuntos.
E non me poden ver fumar en público se me vou presentar a unhas eleccións.
Non podo.
- É un hábito noxento. - Si.
Escoitei que Nancy Reagan fuma en privado.
Non tes suficiente?
Jose Menendez.
Ola, señor Menendez. Son Charles Deere, decano de Princeton.
- Si. - Tes un minuto?
Si.
Marzi, resérvame un voo a Newark. Vou ao aeroporto na limusina.
Temos un código estrito no relativo a copiar.
Non podo ser moi flexible nisto.
Lyle vai ser suspendido de Princeton, e dependerá da xunta.
Papá, non copiei.
- Vale? Xuro que non copiei. - Non me fales, Lyle. Por favor.
Sabes que é isto?
É a parcela funeraria que merquei para nós, preto de Princeton.
Grover Cleveland, Aaron Burr...
- Sabes quen eran? - Si. Presidentes.
Vale.
Cres que mereces ser enterrado aquí, con esta compaña?
Con homes estadounidenses que trouxeron a honra ás súas familias?
Cres que mereces o apelido Menendez?
Non sei que queres que diga.
Non, papá, creo que non.
Contento?
"Contento?"
Que es, Lyle?
Unha ovella negra ou algo así? Que es?
Eu só quería o mellor para ti. Ese foi o problema.
Porque sempre fixeches o contrario, obviamente.
Se non quixese nada para ti, teríasme demostrado o que vales.
- Pregúntasmo de verdade? - Si.
Por que Erik e mais eu somos así?
Tes curiosidade de verdade?
Que hai de cando nos pegabas ou chamabas inútiles diante de xente?
Que pasa?
Queres que o diga?
Iso é abuso.
Iso é abuso, papá.
Vale. E que pasa?
- Que pasa? - Si, que pasa?
Mallaba en ti, o que queiras. Que pasa? Por iso es un perdedor?
Lémbraste do noso primeiro can?
Khan? Era un can terrible.
Odiaba a ese puto can.
Fun mercar un colar deses que teñen pinchos, ou puntas.
Pero que non están para fóra. Están para dentro.
E cando apertas, crávanse no pescozo do can. Sabes?
E cando tiras da correa, o can sénteo, sabes?
Con tirar un pouco, o can xa o nota
e sabe o que queres: que pare.
E cando sacas ao can, e o can quere correr ou tirar,
tiras da correa e dóelle.
Pero só doe cando non obedece.
Se o can obedece e fai o que quere o dono,
o colar non doe.
Despois dun tempo, usas un colar normal outra vez e xa está.
E agora, meu fillo,
moita xente pensa que eses colares son crueis.
Eu penso que os crueis son os outros
porque crean cans que se portan mal, que tiran
e que están totalmente perdidos
sen saber quen son e que teñen que facer.
Entón, sabes o que penso cando te queixas de que mallaba en ti?
Penso que non mallei o suficiente, Lyle.
Como me pegaba meu pai...
Tan forte que a miña cabeza pasaba días zumbando.
Era realmente doloroso.
Pero sabía ben que se esperaba de min.
Vale?
Como pai que te quere, Lyle,
sinto non ter mallado máis.
A culpa é miña.
Síntoo.
Erik, ven aquí.
Ven. Senta.
Senta.
Vale. Entón... toma!
- Que é? - Para o pé de atleta.
Chamei a varios médicos polo teu problema.
Dixeron que non chega cunha crema normal, así que collín esta con receita.
É moi potente, pero... non sei. Pona.
Poñela como?
Esténdea entre os dedos.
Ben profundo, para que mate o fungo.
- Haina en spray? - É unha crema medicinal.
Meu Deus.
Saca os zapatos e os calcetíns.
Isto é algo básico, Erik. Como podes non saber?
Veña, ensínoche eu.
Aquí!
Lémbrome de cando eras un bebé.
A única forma de que durmises era cunha masaxe nos pés.
Eran tan pequenos. E mira agora.
Pica un pouco.
Ten que picar. Se pica é que cura, non?
Vale, entón...
Vouche dicir o que imos facer, porque non confío no teu xuízo.
Pensabas xogar a tenis na universidade?
Porque non es suficientemente bo. Lyle si o era.
Ti non o es. Entón...
Voute meter na escola de negocios da UCLA. Pero non vas vivir na residencia.
Vas vivir aquí, para controlarte.
Espera. Eu...
Que? Espera ti.
Porque se che deixo falar
vasme contar que queres ser...
Que? Modelo?
Que merda é isto, Erik? Que merda...
Que merda é isto?
- Que? - As miñas fotos de modelo.
Fotos de modelo? Erik.
Es... meu Deus.
Pregunta sincera.
Es homosexual?
Oh, meu...
Pregúntoo de verdade porque nunca te vin cunha rapaza.
Pero que... Isto é incrible. Non teño que escoitar isto.
Senta.
Mírame.
Borra esa expresión.
Estouche a dar un futuro comigo.
Cando sexa senador, traballarás comigo en política.
Para ter ese futuro precisas unha moza. Janice Shemanski.
- Non, papá. - Xa falei cos seus pais.
É guapa. Parece Miss América.
E gústaslle. Vala levar ao baile de graduación.
Non.
Vala levar ao baile porque o único que me importa é a foto.
E logo podes ir co teu amigo Craig a chuparvos as pirolas. Vale?
Non. Non o vou facer.
Vou ser modelo e actor.
Voume especializar en teatro. Interpretei a Shakespeare.
Son un bo actor.
Vou vivir na residencia, non aquí.
Iso quero facer.
Ven. Vamos arriba.
Vamos ao teu cuarto.
Entra.
- Papá... - Merda.
Por favor.
Baixa. Que son esas putas fotos?
Non podes dicir nada.
Con todos os cartos que estou a meter nos teus estudos,
na universidade, no tenis...
Que carallo? E queres ser que? Modelo?
Merda!
Vale, xa está.
Vale.
Un, dous, tres, catro,
cinco, seis, sete, oito, nove, dez.
Dez.
Papá.
Dez.
Erik non está usando condóns.
- Como o sabes? - Porque os contei. Dez.
Non vai preñar a ninguén. Non ten moza.
Iso é o que digo. Non usa ningún condón.
Pensas que é...
Non ten moza. Vale. E non usa condóns.
E por que estás preocupado?
Porque non quero que Erik teña sida.
Entón si que pensas que é...
Non o sei, pero...
Sei o que penso que está a facer.
Non pode traer a sida a esta casa.
Non a pode traer a esta casa.
Erik, ven aquí.
Si?
Teño que mirar o teu pene.
Que?
Por se tes bochas.
Déixame mirar, por favor. E úlceras por herpes.
Mamá, por que? Que estás a... que?
Es un adolescente e non se pode confiar en ti.
Déixame mirar, por favor.
Mamá, díxencho a última vez. Podo mirar eu, e non hai nada.
Teño que facelo.
- Vale. - Ves?
É unha cuestión de hixiene.
Con que andas?
Con nada. Estou co comité exploratorio.
Aínda falta moito, pero queren un slogan
e non se me ocorre ningún. Non podo...
Pode que me veña algo, pero...
Que foi?
Que?
Quérote, Jose.
Quérote.
Vale.
E que pasa?
Hai...
Eu...
Que?
Quero saber que pasa contigo e os nenos.
Que queres dicir?
Tes... inclinacións?
Soa parvo tendo en conta as aventuras que tiveches.
Pero é que non temos sexo nunca.
Non. A resposta á túa pregunta é non.
Por que o dis?
Porque pareces moi preocupado pola sida.
Sobre todo por Erik.
Fai a pregunta. Faina, Kitty. Faime a pregunta.
- Que estás a preguntar? - Vale.
Está a pasar algo sexual entre ti e os nenos?
Non llo vou contar a ninguén.
Simplemente necesito sabelo.
Non quero máis mentiras entre nós.
Non.
Non, non hai nada.
Estás bébeda?
Tes que estalo para preguntar algo así. Estás bébeda?
Esta noite? Non.
Non, nunca o fixen.
Non.
Quero dicir, que...
Quizais chegou o momento de contarcho.
Que queres dicir? Estás a asustarme.
Hai algo que non che contei.
Non cho contei por como reaccionarías, o que pensarías,
como soaría.
Sei o que é que abusen de ti.
A dor e a confusión que supón.
Porque cando era neno,
non lembro cantos anos tiña,
pero aínda levaba cueiros, así que era pequeno.
Miña nai agarimábame o pene ata provocarme unha erección
e entón empezaba a rir porque lle parecía gracioso.
Non sabía que pensar, porque me facía cóxegas
e encantábame facer rir a miña nai.
Despois, cando fun máis maior, cuns seis ou sete anos,
Marta, miña irmá, estaba discutindo con ela
e dicindo: "Mamá, non o volvas facer. Non podes. Está mal."
E miña nai dixo:
"Marta, deixa de dicir parvadas. Non é nada."
E sabes que?
Cando escoitei iso, pensei que estaba no certo, que non era nada.
Quero dicir, é...
Agora sei que estaba mal, pero daquela,
para ela,
quizais non.
Porque para esa xente de certa idade
era só unha parvada, algo divertido.
Algo... estúpido, quizais.
Era algo que pasaba na vida real,
que pasaba nunha familia real.
Non era un problema.
Xa sei por que estás confundida.
Porque... Si, enténdoo.
Dúchome con eles ás veces despois do tenis.
Pelexo con eles, cólloos, tócoos.
Veña. Iso é completamente normal.
Iso tamén o facía meu pai comigo.
E eu...
intentei toda a miña vida
converter a eses nenos en homes.
Soldados.
Leveino moi lonxe ás veces?
Si, seino.
Gritei moito. Seino.
Mallei neles ás veces. Que carallo?
Arrepíntome de cousas na miña vida. Danme vergoña moitas cousas.
Pero iso non.
Amor, quérote. Sabes por que non me arrepinto?
Porque te quero, e porque somos unha familia.
Iso é o que importa.
Somos unha familia.
Vaia! A verdade é que é un bo slogan. "Florida é familia."
Aí está.
Vamos durmir un pouco.
Odio os meus nenos.
E é horrible, pero é a verdade.
Convertéronnos no que non queremos ser.
Separáronnos.
- Non quero falar por ti, cariño. - Continúa, veña.
Por iso estou tan agradecida por ter un home así.
É tan forte.
Jose, es moi forte, e quérote moito.
Quérote.
Había moito abuso na miña casa cando era nena.
Meu pai pegaba a miña nai.
Todas as noites, na cociña, tiñamos que presencialo.
E despois pegábanos a nós, e despois marchaba.
Creo que iso me atraeu.
Que queres dicir?
Que as mulleres casan con homes que son coma seus pais.
Jose non é así para nada.
Si.
É pola súa actitude, a súa presencia moi masculina.
- Si. - Si.
Pero Jose bate en ti?
Oh, non. Bato nos nenos algunha vez.
Iso apóioo de corazón, por certo.
Había abuso sexual na túa casa cando eras nena?
Non.
- Jose? - Que?
Por que estamos a falar disto?
Había?
Oh, veña, Kitty.
- Ola? - Mami, son Jose.
- Como estás? - Que? Que hora é?
Mami, ti...
lembras que eu che dixen hai tempo que...
que eu te chamaría para contarche o que ti me fixeches pasar?
De que falas?
Non, non me trates coma un imbécil, coma un parvo.
Ti sabes ben o que fixeches. Non me obrigues a dicircho, por favor.
De que cona falas?
Sabes exactamente do que estou falando. Que eu era un neno, cona.
Marta sabía que o que facías estaba mal, e de pronto chamáchela e dixécheslle...
que era unha parva.
Fixéchela sentir coma unha estúpida.
E cando me fixen maior díxenche que eu tamén quería saber,
e ti tratáchesme coma un estúpido. Acórdaste diso?
- Acórdaste ou non? - Non sei de falas.
Como que non sabes do que che estou a falar?
Que che pasou a ti tamén, que Marta mo dixo!
Marta díxome o do teu tío,
non sei como se chamaba, que estaba sempre bébedo.
Que ti eras moi pequena cando te tocaba, cando che facía merdas.
- Túa irmá é unha mentireira. Ten celos. - Non sabes do que estou a falar.
Vontades e último testamento para o señor Menendez!
Que gracioso. Pasa! Sempre con brincadeiras.
Que queres facer? Queres revisalo?
Non. Pasemos aí.
Quero revisar algúns casos hipotéticos.
Estiven meditando ultimamente
e quero facer algúns cambios
na miña vida e no meu legado.
- Vale? - Si.
Vale. Xenial. Fagámolo.
Si. Voei a Europa para ver a Jamie, quéroa,
e penso que mamá e papá teñen que pagalo.
Xesús, que ridículos sodes.
Ata aquí cheguei.
Non vou volver a estas sesións.
- Kitty. - Non. Non volvo.
Lamento tervos parido.
Mamá, non podes dicir iso.
O voso pai cruzou un océano.
Eu abandonei a vida dunha raíña da beleza.
Podería ter sido unha estrela coma Kim Novak.
E téñovos a vós?
Erik, quero volver á vergoña causada polo teu vehículo.
Podes falar diso?
É un Ford Escort, é unha vergoña.
Cala, polo amor de Deus.
Que?
- Por que nos miras así? - Non podo sorrir?
Veña!
Tivemos unha sesión estupenda co doutor Oziel.
Moitas grazas.
E estou sentado coa miña preciosa muller.
Que máis podo dicir?
Si, estou practicando o meu sorriso
porque imos finalizar esta sesión en cinco minutos
e imos ir os catro a Sears.
Bonito.
Kitty, podes inclinarte cara Lyle un pouco?
Vale. Dádeme outro gran sorriso.
Mirade que perlas brancas! Que familia!
E...
Creo que esta é a boa.
Aquí tes.
A PELÍCULA DE HOXE
Subtítulos: Ana Belén Barrera