CARBONDALE, ILLINOIS
Przepraszam.
Podoba mi się, kim jesteś.
Co masz na myśli?
Po prostu jesteś taka...
amerykańska.
A ty...
nie.
To moja dziewczyna!
Jose, jesteś za młody na ślub.
A na to, by przylecieć tutaj z Carlosem i zacząć od zera, nie byłem?
Nie będę się powtarzać.
Jesteście za młodzi na ślub. Wybij to sobie z głowy!
Może kiedyś ci powiem, jak bardzo mnie zraniłaś.
Czy imię „Jose” to hiszpański odpowiednik Josepha?
Tak.
Joseph to ładne imię.
Nawet na niego nie spojrzałaś!
- Zastanów się! - Nie rozumiesz, mamo. Kocham go!
Miło było panią poznać. Chodźmy.
Już dobrze.
Nie potrzebujemy jej. Potrzebujemy tylko siebie.
Ogłaszam was mężem i żoną.
To jest jak sen.
Jestem Kitty Menendez.
To jest sen.
Amerykański sen.
Dam ci wszystko.
Więcej, niż mogłabyś przypuszczać.
POTWORY: HISTORIA LYLE’A I ERIKA MENENDEZÓW
Nie znoszę moich dzieci.
Powiedziałam to.
I tak by pan to ze mnie wyciągnął.
W sumie to pasożyty.
Nie tylko moje dzieci. Tak ogólnie.
Gdy w tobie rosną, wyciągają ci z kości wapń.
Niszczą ciało, pożerając cię żywcem.
Moje dzieci?
Nie wiem. Lyle?
Chcesz po jednym dniu rzucić pracę?
Mamo!
Więcej kasy znalazłbym w cholernym koszu na bieliznę!
Rozumiesz to?
Lyle mnie przeraża.
A Erik jest po prostu...
Kurwa!
Erik jest żałosny.
Troszczę się o nich na swój sposób.
Bardzo.
Gdy są pogrążeni we śnie,
nadal czuję z nimi więź.
Pępowina wciąż nas spaja.
Przypominam sobie wtedy, jak byli małymi chłopcami.
I znów czuję do nich miłość.
Ale przez większość czasu
ledwo ich poznaję.
Jakbym patrzyła na swoje życie przez zaparowaną szybę.
Między nami jest dystans.
A mój mąż?
Pominę go.
Po prostu za mało mi daje.
Lyle i Erik odebrali mi Jose.
Ci chłopcy zawsze próbują ukraść mi miłość mojego życia.
Oni i kobieta, którą pieprzy.
Chyba ma na imię Louise.
Od lat rozstają się i schodzą.
Rozumiem to. Serio.
Mąż próbuje uciec od chaosu w domu.
Chaosu, jakim są Lyle i Erik.
Jedyne, co mi pozostaje, to remont domu.
Będzie piękny.
Jose daje mi wolną rękę.
A na przyszły tydzień mam zaplanowany lifting
i, o dziwo, mam dobre przeczucie.
Oby tylko opuchlizna zeszła do świąt.
Myślę, że Jose się spodoba.
Mała poprawa wyglądu przed Bożym Narodzeniem.
- A ta? - Ładna.
Nie, zieleń jest zbyt tradycyjna.
Zrobiłam dla ciebie lifting, a ty nic nie mówisz?
Powiedziałem, gdy płaciłem za operację plastyczną.
Wyglądasz świetnie.
Świeżo.
Wyglądasz pięknie.
Ale zadbaj, proszę, o swoje ciało.
Zgub cztery kilo.
Gdzie chłopcy? Mówiłem im, żeby byli na czas.
Zdążymy więc podmienić choinki. Po jednej w każdym pokoju. Pomóż mi.
Zielona jest ładna. Zostawmy ją.
Dalej.
To Wigilia.
Musi być idealnie, nie tylko ładnie.
Cholera. Już są.
Nie wpuszczaj ich jeszcze.
Gdzie byliście? Mówiłem wam.
O czym? Byliśmy na imprezie.
Mieliśmy wręczyć prezenty, bo Lyle ma jutro turniej.
Jest Wigilia.
Chwila.
Jest Wigilia, ale rano grasz w tenisa.
Turniej świąteczny.
Dlatego właśnie dziś wręczamy prezenty.
I dlatego kazałem wam być na czas.
Wesołych Świąt!
Oto i on.
Ale z ciebie przystojniak, Mikołaju.
Dziękuję.
Wesołych Świąt. Dla ciebie, kochanie.
„Kochanie”.
- Mikołaj nie jest żonaty? - Jest.
- Jak możesz robić to Mikołajowej? - Dla ciebie.
I dla ciebie.
Książka.
Super.
Macie coś dla mamy?
Nie mówiłeś, że robimy sobie prezenty.
Mówiłem.
Mówiłem, że są święta. A na święta daje się prezenty.
Otwórz.
Jest przepiękna, kochanie.
Ale czy to wszystko?
Co?
Pytam, czy jest tam coś jeszcze.
Boże! Samochód?
Mercedes?
Mikołaju!
Co? Mikołaju! Muszę go zobaczyć!
Patrzcie na nią.
To kabriolet!
Boże! Muszę go pokazać Alicii. Zaraz wracam.
To właśnie miłość.
Otwórzcie swoje.
Fajnie, że mama dostała mercedesa, a my książki.
Miło z twojej strony, tato.
Tak. To książka.
NAJWIĘKSZY KUPIEC ŚWIATA
Gdy przenieśliśmy się do Nowego Jorku, mogłem jedynie pracować na zmywaku.
Na Kubie arystokrata, w Ameryce służący.
Zmywałem ślinę i brud z talerzy innych ludzi.
Ale tylko tam chcieli mnie zatrudnić.
Kierownik miał kopię tej książki.
Czytałem ją w przerwach, non stop.
Stała się moją biblią na temat tego, jak osiągnąć sukces w tym kraju.
Czemu zaczerniłeś tyle fragmentów?
Zaczerniłem bzdury. Jest ich tam sporo.
Ale zostały słowa...
Musicie tylko... Słuchajcie.
Musicie tylko się ich nauczyć.
Wziąć je sobie do serca.
„Dzisiaj będę panem moich emocji”.
„Dzisiaj będę panem moich emocji.
Jestem gotów przejąć kontrolę
nad każdą osobowością, która się we mnie obudzi.
Poprzez pozytywne działanie będę kontrolował swoje nastroje.
Bo kontrolując nastroje,
kontroluję swoje przeznaczenie”.
W porządku?
- Jose Menendez? - Tak, to ja.
Detektyw Mills. Z biura szeryfa hrabstwa Los Angeles.
Dzień dobry. W czym mogę pomóc?
Mamy tu pana chłopców.
Moich chłopców? Co ma pan na myśli? Moich synów?
Tak, aresztowaliśmy ich dziś rano.
Uważamy, że są zamieszani w serię włamań w okolicy.
Tato, zaczekaj.
- Tato. - Do samochodu.
Nie obrabowaliśmy tych domów.
Tato, Erik i ja...
Musiałeś wyjść z pracy. Przepraszamy.
Naprawdę bardzo doceniamy...
Kurwa!
Kurwa.
Nie wychodź, kurwa!
Nie zbliżaj się do mnie, proszę.
Tato?
Staw jest tutaj.
A chcę mieć go tutaj.
Mam przesunąć staw o pół metra?
Razem z nowym prysznicem koszty się podwoją.
Jakim prysznicem?
Nie robimy prysznica.
Pani mąż chce mieć duży prysznic z różnymi natryskami.
Jak w łaźni rzymskiej.
Przeprowadzamy się. Znalazłem dom w Beverly Hills.
Za tydzień wyjeżdżamy.
Co? Z powodu pleśni?
To szaleństwo. Nie było jej aż tak dużo.
Z powodu naszych synów.
Bo to przestępcy. Kryminaliści.
Prowadzą gang przestępczy w Calabasas.
Nazwisko Menendez jest zrujnowane.
Zrujnowane w tym mieście.
Zaczniemy tam, gdzie nikt nas nie zna,
a ja będę mógł nadzorować rehabilitację naszej rodziny.
Co za upokorzenie.
To dom moich marzeń.
Zatrzymaj go. I dalej remontuj.
Zostaniemy tam, póki Erik nie pójdzie na studia,
a za kilka lat tu wrócimy.
Oby do tego czasu hańba, jaką okryli moje nazwisko,
była tylko wspomnieniem,
a ja będę mógł iść naszą ulicą z podniesioną głową.
Cześć, Michael. Miło cię widzieć.
Wiem, skarbie.
Ale zacznijmy się pakować.
Potrzymaj.
Chwileczkę. Nie tam. Do telewizyjnego, proszę.
Witam. Tu Jose Menendez.
Proszę nie ufać temu, co mówią moi synowie.
To kłamcy, bajarze.
I socjopaci.
Musi pan o tym wiedzieć.
Przyprowadzam ich do pana, bo tak nakazuje mi sąd.
Oby ich pan naprostował. Nie wiem, czy ktokolwiek potrafi.
Ale powodzenia. Do jutra. Pa.
Pod wieloma względami te włamania były wołaniem o pomoc.
- Sporo przeszliśmy. - Tak.
I...
W domu nie zawsze jest nam łatwo...
Co jest dla was niełatwe?
Tak, co jest niełatwe? Co?
Ubrania? Czy co?
Niełatwo wam wydawać tysiące dolarów na buty i ubrania?
- Nie, panie Menendez. - Zamknij się, kurwa.
Płacę panu. Wie pan o tym.
Czy może to, że razem z matką stworzyliśmy wam świetne możliwości?
A może niełatwe jest to,
że macie wszystko, czego tylko dusza zapragnie?
Nie rozumiem.
Ja pierdolę!
Panie doktorze?
Boże.
Jesteście... niepoważni.
To jakiś pieprzony żart.
Dobra, wstawaj.
Wstawaj. Idziemy do chińskiej knajpy.
Miłej zabawy, doktorze. Te dzieciaki są naszą dumą i radością.
Chcesz omówić to jeszcze raz?
Tak. Czemu nie?
Członkami Menudo są dzieci.
Co będzie, gdy dorosną lub poproszą o więcej pieniędzy?
Gdy głos członka Menudo zacznie się zmieniać,
zostanie zastąpiony młodszym wykonawcą.
Gdy członek Menudo poprosi o więcej pieniędzy,
zostanie zastąpiony przez kogoś innego.
Kurwa. Czy ja im to zrobiłem?
Moim dzieciom.
To przeze mnie są takie?
Jakie?
Kompletnie bezużyteczne i leniwe.
Czy to moja wina?
- Dlaczego twoja? - Wiesz, o czym mówię.
Gdy przyjechałem do tego kraju, miałem 16 lat.
Szesnaście.
Rodzina wsadziła mnie do samolotu. Nie miałem niczego.
Znałem tu jedną osobę.
I...
Wybacz.
Słyszałaś tę historię milion razy.
Właściwie nie.
Kochałem żonę i dzieci, imałem się każdej pracy.
Nie mówiłem po angielsku. Sprzątałem ze stołów, myłem podłogi.
Spotkałem kobietę, którą kochałem, i dała mi dwoje pięknych dzieci. Synów.
Byłem tak wdzięczny jej i temu krajowi.
Chciałem im dać wszystko, czym byłem i co posiadałem.
A jedyne, co dostaję od nich w zamian, to przekonanie, że im się to należy.
Walczyłem i walczyłem.
Walczyłem o to wszystko.
A oni chcą, by podano im to na tacy,
by mogli napchać te swoje chciwe gęby bez walki, wysiłku i poświęceń.
Jest mi za nich wstyd.
Za siebie zresztą też, bo tak ich wychowałem.
Mieli coś osiągnąć.
Przykro mi.
A zamiast tego robią coś zupełnie odwrotnego.
Nie jesteś złym ojcem.
Choć rzeczywiście bywasz dla nich surowy.
A jaki mam wybór?
W tym momencie?
Powiedz.
Myślisz, że lubię taki być?
Że lubię na nich wrzeszczeć?
Nie lubię.
Ale jeśli nie krzyczę albo im nie grożę, to skurwysyny nie słuchają.
Włamują się do cudzych domów i sprzedają pamiątki rodowe sąsiadów.
Co to, kurwa, ma być?
To nie twoja wina.
Nie?
Nie wiem. Chyba jednak tak.
Chyba tak.
Kurwa.
Co mam teraz zrobić, Marzi?
Ze wszystkim.
Z tym wszystkim.
Bo to nie funkcjonuje.
Nie funkcjonuje.
Co my z nimi zrobimy?
Co robisz?
Piję kawę.
Skarbie, jest 5.30 rano.
Nie kocham cię, Kitty.
Nie kocham naszych synów.
Nie kocham tej rodziny.
Ta rodzina to jakaś jebana porażka.
Jestem nieudacznikiem. Ale, kochanie...
Boże, ty jeszcze większym.
- Jesteś pijaczką i lekomanką. - Przestań.
Nigdy cię nie kochałem. A co mi tam.
Chciałem tylko mieć rodzinę. To było moje marzenie.
I wiesz co? To marzenie szlag trafił.
Kurwa.
Czemu to robisz?
Zaraz wsiadam do samolotu do Nowego Jorku.
Muszę zarabiać dla tej rodziny, bo tego właśnie potrzebuje.
Więcej forsy. I nie mogę już kłamać.
Mówić, że cię kocham.
Nie mogę kłamać i mówić, że kocham tę rodzinę.
- Musisz być pijany, skoro tak mówisz. - Nie jestem.
Przepraszam. Mówię poważnie, Kitty.
Serio.
Dziękuję ci, Jose.
Pozdrów dziewczynę.
Może o niej też przestaniesz kłamać?
Mówisz mi z kamienną twarzą, że nigdy mnie nie kochałeś?
Wstydź się. To jest kłamstwo!
Kochałeś mnie, jak tylko na mnie spojrzałeś.
Kochałeś mnie całym sobą.
Uwielbiałeś mnie.
Wszystko we mnie kochałeś.
Więc nie mów, że mnie nie kochałeś.
Nie wyglądam najlepiej. Jestem wrakiem.
Nie radzę sobie z chłopakami.
Lyle mnie po prostu przeraża.
I próbowałam się zabić.
Ale mi nie wyszło.
Nawet to się nie udało.
Połknęłam tabletki, a potem się obudziłam.
W znakomitej formie.
Jakbym ucięła sobie regenerującą drzemkę.
A teraz każdego dnia
próbuję jakoś przetrwać, nie myśląc o samobójstwie.
Nie pamiętam, kiedy o nim nie myślałam. Może parę lat temu albo w święta.
Bo każdego dnia, odkąd przywlokłeś mnie do Beverly Hills,
z dala od wszystkich przyjaciół,
a na pocieszenie dałeś mi kartę kredytową...
Każdego dnia chciałam się zabić.
Dalej, wracaj do łóżka.
Jesteś nowy w branży. Nie znasz się na muzyce.
Gdzie pracowałeś przed wytwórnią RCA?
W Hertzu.
Czyli wypożyczałeś auta?
Po co przysłali takiego gościa, żeby ze mną negocjował?
Bo do 1990 roku muzyka latynoska odnotuje wzrost o 400 procent.
Bo jestem z Kuby.
Nazywam się Menendez.
I zaproponuję ci 30 milionów za to, by Menudo podpisało kontrakt z RCA.
Gadasz głupoty.
Prawie dałem się nabrać.
Ale jaką macie ofertę?
Mówię poważnie.
Ja też. 30 milionów dolarów. Co ty na to?
Znasz szacha Iranu? Jak chcesz, dam ci jego odrzutowiec.
Menudo ma być wszędzie.
Na automatach z colą. Na śniadaniówkach. Jako figurki.
Będą najpopularniejsi na świecie.
Trzydzieści milionów. Co ty na to?
Cóż... Zobaczmy.
Tak jest.
Oczywiście, że dobiliśmy targu.
Wiem.
Nie ma za co.
Jasne. Pa.
Użyłeś mydła?
Jak to?
- Miałem wziąć prysznic. - I?
Użyłeś mydła?
Tak.
Jesteś biznesmenem? Chyba podpisałeś ważną umowę.
Przestań gadać.
Nie jestem jak inni twoi klienci.
Nie robię tego często.
Zdziwiłbyś się.
Co wiesz o starożytnym Rzymie?
O Grekach. Spartanach.
Formowali mężczyzn w inny sposób niż my.
- Pieprząc się nawzajem? - Boże.
Co za żenada.
Ktoś taki jak ty tego nie rozumie.
Szufladkujesz ich. Nie to robili Rzymianie.
A co?
Nawiązywali ze sobą więź.
Poznawali ból.
Uczyli się, jak wytrzymać prawdziwy ból.
Wszystko robili wspólnie.
Kochali się.
Nie mogli znieść straty towarzysza w bitwie,
bo czuli wtedy, jakby sami ginęli.
Dzięki temu stworzyli niesamowitą siłę bojową,
jakiej świat nigdy więcej nie zobaczył.
Wszystko to odbywało się zupełnie naturalnie,
gdy żołnierze uczyli się nawzajem, jak być prawdziwymi mężczyznami.
Dobra, jak zwał, tak zwał.
Nie, usiądź.
Nic z tych pedalskich gówien.
Nie lubię tych słów.
Czy sprawiają, że chcesz...
mnie uderzyć?
Tak.
Dobrze.
Nie ściągaj tuniki.
Chcę, żebyś stanął na czworakach,
przyczołgał się tutaj
i...
ustami ściągnął mi tunikę.
Czekaj.
Dobra, jedziemy.
Chodź.
Ja pierdolę.
Dawaj!
„Dobry wieczór, matko i ojcze”.
„W jego głosie słychać próbę współczucia, ale nienawiść go przytłacza.
Światło jest wygaszone, a kamera zjeżdża, gdy słyszymy krzaki”.
Czekaj. „Krzaki”? Miały być „krzyki”.
Mamo, napisałaś „krzaki” zamiast „krzyki”.
Co, do diabła! Teraz musimy przepisać całą stronę.
Uspokój się.
My musimy przepisać?
To ja piszę na maszynie.
Napisałeś „krzaki”. Ja tylko powtórzyłam.
Brachu, ale mama cię wkurwiła.
Musisz sprawdzać tekst, zanim zaczynamy go czytać.
Teraz musimy to przepisać!
Ma rację, mamo. Ciągle wszystko pierdolisz.
Nie możecie tak do mnie mówić!
Zmawiacie się przeciwko mnie, gdy ojciec wyjeżdża.
Mam już tego dość.
Jesteście włamywaczami. A do tego psychopatami.
Powinnam nas wszystkich otruć.
Mamo, wyluzuj.
Zamknij się!
Jesteś dupkiem i niszczysz innym życie. A ty sam sobie przepisuj scenariusz.
Craig, nie możesz zostać na kolacji. Nie prowadzę restauracji.
- Co w tym, kurna, jest? - Słucham? To ragú.
Nie, to ma...
Erik, nie jedz tego.
Jak cynamon.
Mamo, włożyłaś tam coś?
O czym ty mówisz?
Chcesz nas otruć?
Ugotowałam wam kolację.
Jebać to! Chciałaś nas otruć, no i proszę.
- Żartowałam. - Chodź. Odbiło ci.
Jedziemy na burgery...
Może powinnam was jednak otruć!
Wreszcie patrzysz na mnie ze strachem i szacunkiem!
Może powinnam was otruć.
Burgery?
Skończyłem z nią. Już po wszystkim.
Wracam do żony.
Do tej stalkerki? Psycholki, której nie chcesz bzykać?
Wiesz, co się stało?
Mam kontrakt z Menudo.
Dziękuję.
Gratulacje. Podróż była produktywna.
Dziękuję.
Jak się masz?
Co się stało z chłopcami? Erik dzwonił.
Przed odlotem wysłał mi wiadomość na pager.
Był bardzo zdenerwowany.
Co zaszło między tobą a chłopcami?
Dokonuję pozytywnych zmian dla naszej rodziny.
I ty musisz zrobić to samo.
Przestań brać tyle tabletek.
Zrobią z ciebie epileptyczkę.
To moja złość. Przytłacza mnie.
Dobra, pomogę ci.
- Pomożesz? - Tak.
Jak?
Co mówiłaś w zeszłym roku?
O terapii par?
Nadal tego chcesz?
Zróbmy to. Znajdź dobrego terapeutę.
Uleczę tę rodzinę.
A teraz zajmę się tymi dwoma dzieciakami na górze.
Tak. Pobudka!
Obudź się! I ubieraj.
No już. Obudź się.
Wiem, kim jesteście.
- Nie... - Nawet nie umiesz przeprosić?
Ile warte były rzeczy, które zostały skradzione?
- Które my ukradliśmy. - Tak, my.
Okradłem panią.
Przepraszam.
Źle postąpiłem.
Bardzo mi przykro.
Widzę tylko jedno rozwiązanie. Eriku, ty za to bekniesz.
Czekaj. Co?
Powiesz to terapeucie.
Powiesz, że to był twój pomysł, a potem powiesz policji.
Jesteś nieletni. To by mi spieprzyło życie.
To nie fair!
Odbębnisz jakieś prace społeczne.
Będziesz zbierał śmieci na drogach.
Co z tego? To łatwizna. Przestań smęcić.
Lyle jeszcze całkowicie nie zniszczył sobie życia. Na razie.
Wciąż ma szansę.
Ale potrzebujemy czystej kartoteki. I dyplomu z Princeton.
A potem zajmiemy się biznesem i polityką.
To i tak był twój pomysł.
Niech to.
Nie byłem dla was najlepszym ojcem.
To oczywiste, ale...
To się zmieni.
Wyciągnę was z tego.
Ostatni raz.
Słyszycie, co mówię?
Koniec z litością.
Sami sobie radźcie.
- Masz chwilę? - Jasne.
Planujesz oddzwonić do Jacka?
Chodzi o liczby Menudo w tym kwartale. Musisz je jeszcze raz z nim przejrzeć.
Lubisz Miami?
Tak, pewnie.
Na tyle, by tam zamieszkać?
Zamknij drzwi.
Usiądź.
Jeszcze jeden kontrakt na 20 milionów dolarów, a potem...
Bum. Jadę na Florydę.
Kupuję mieszkanie.
Kandyduję do senatu. Załatwię Fidela Castro.
Kurwa.
Fuera.
Przyda mi się twoja pomoc. Pojedziesz ze mną?
Nie musisz mówić od razu, ale pomyśl o tym.
Jakbyś wszędzie czuła muzykę w powietrzu.
Myślałem, że będę jak Joe Kennedy,
torując moim dzieciom drogę do polityki.
Ale...
Nie.
Nie. Nie tym dzieciom.
W każdym razie...
Jeśli chcę spełnić amerykański sen, sam muszę to zrobić.
Dla siebie.
Pomyśl o tym i nikomu nie mów.
Zabierz to, proszę.
I połącz mnie z Jackiem. Teraz oddzwonię.
- Zdradzić ci pewien sekret? - Jasne.
Nie mam bladego pojęcia o przemyśle muzycznym, ale cii!
Proszę.
- Co oglądamy? - Prawników z Miasta Aniołów.
Spójrz na nas.
Para grubasków.
Rzucająca palenie. Pałaszująca cukier.
Miło coś razem porobić.
Nie mogę palić w miejscu publicznym, jeśli mam startować w wyborach.
Nie mogę.
- To brzydki nawyk. - Tak.
Nawet Nancy Reagan pali na osobności.
Jeszcze ci mało?
Jose Menendez.
Dzień dobry, panie Menendez. Mówi Charles Deere, dziekan z Princeton.
- Tak. - Mogę zająć chwilkę?
Tak.
Marzi, zarezerwuj mi lot do Newark. Wezmę limuzynę na lotnisko.
W przypadku ściągania obowiązują surowe zasady.
Po prostu nie mam dużego pola manewru.
Lyle będzie musiał zostać zawieszony do rozstrzygnięcia sprawy przez komisję.
Tato, nie ściągałem.
- Przysięgam, że nie oszukiwałem. - Nie odzywaj się, proszę.
Wiesz, co to jest?
Miejsce na cmentarzu, które wykupiłem dla naszej rodziny.
Leżą tu Grover Cleveland, Aaron Burr.
- Wiesz, kim byli? - Prezydentami.
Myślisz, że zasługujesz na to, by spocząć w ich towarzystwie?
W towarzystwie Amerykanów, którzy okryli swoje rodziny dumą?
Uważasz, że jesteś wart nazwiska Menendez?
Nie wiem, co powiedzieć.
Nie, tato.
Nie jestem.
Może być?
„Może być?”
Kim ty jesteś, Lyle?
Czarną owcą albo zakałą? Kim?
Chciałem, żebyś coś osiągnął. W tym cały szkopuł.
Bo wiadomo było, że zrobisz coś odwrotnego.
Może gdybym miał to w dupie, chciałbyś mi udowodnić, że się mylę.
Poważnie o to pytasz?
- Tak. - Czemu tacy jesteśmy?
Naprawdę cię to ciekawi?
A gdy nas przy innych biłeś albo mówiłeś, że jesteśmy gówno warci?
Co z tego?
Mam to powiedzieć?
To znęcanie się.
Tato, to znęcanie się.
Dobra. Co z tego?
- Co z tego? - Tak, co z tego?
Uderzyłem cię, bo co innego miałem robić? Dlatego jesteś nieudacznikiem?
Pamiętasz naszego pierwszego psa?
Khana? Co za wstrętny kundel.
Nienawidziłem go.
Poszedłem do sklepu zoologicznego, by kupić jedną z tych obroży z kolcami.
Ale nie wystających, tylko skierowanych do wewnątrz.
Gdy obroża się zaciska, natychmiast kłuje psa w szyję.
Pociągasz smycz i pies to czuje.
Czuje najmniejsze szarpnięcie i od razu wie, że ma przestać.
Gdy wyprowadzasz psa, a on chce biec albo cię ciągnie,
szarpiesz za smycz, co sprawia mu ból.
Ale tylko wtedy, gdy nie słucha.
Jeśli pies robi to, czego chce właściciel,
obroża go nie kłuje.
Po jakimś czasie wracasz do zwykłej obroży i tyle.
Synu,
wielu ludzi myśli, że kolczatki są okrutne.
A ja uważam, że to inne obroże są okrutne,
bo formują psy, które nie umieją się zachować, ciągną
i są kompletnie zagubione,
jeśli chodzi o to, kim są i co mają robić.
Więc wiesz, co myślę, gdy skarżysz się, że cię biłem?
Myślę, że nie biłem cię wystarczająco mocno, Lyle.
Tak, jak bił mnie ojciec.
Raz zdzielił mnie tak mocno, że głowa pulsowała mi przez kilka dni.
Bolało jak cholera.
Ale wiedziałem, czego ode mnie oczekiwano.
Więc jako ojciec, który cię kocha,
żałuję, że nie biłem cię mocniej.
To moja wina.
Przepraszam.
Chodź tu.
Chodź. Siadaj.
Usiądź.
No więc... Proszę.
- Co to? - Na stopę sportowca.
Zapytałem kilku lekarzy o twoje dolegliwości.
Mówili, że lek bez recepty jest za słaby, więc załatwiłem ci na receptę.
Jest bardzo silny, ale...
Nałóż go.
Jak?
Musisz wetrzeć go między palce.
Głęboko, żeby zabił grzyba.
Jest spray? Mogę spryskać?
Chłopcze, to maść lecznicza.
Boże.
Ściągnij buty i skarpetki.
To podstawowe rzeczy. Jak możesz o tym nie wiedzieć?
Dobra, pokażę ci.
Daj.
Pamiętam, gdy byłeś niemowlęciem.
Jedyną rzeczą, która cię usypiała, był masaż stópek.
Były takie malutkie.
A teraz spójrz.
Trochę piecze.
Ma piec.
To znaczy, że działa.
Dobra, więc...
Powiem ci, co zrobimy, bo nie ufam twojemu osądowi.
Chciałeś grać w tenisa na studiach?
Bo nie jesteś dość dobry. Lyle był dość dobry.
Ale ty nie jesteś, więc...
Zapiszę cię na ekonomię na tutejszym uniwersytecie.
Zamiast w akademiku będziesz mieszkał tu, bym miał cię na oku.
- Czekaj. Ja... - Co?
Ty czekaj.
Bo jeśli pozwolę ci mówić, powiesz mi,
że chcesz zostać...
Kim? Modelem?
Co to jest?
Co to, kurwa, ma być?
- Co to jest? - Zdjęcia z sesji.
Zdjęcia z sesji?
Czy ty... Boże.
Muszę zapytać.
Jesteś homoseksualistą?
Rety...
Pytam, bo nigdy nie widziałem cię z żadną cipką.
Co ty...
Niewiarygodne. Nie muszę tego słuchać.
Siadaj.
Spójrz.
I zmień wyraz twarzy.
Daję ci przyszłość u mojego boku.
Gdy będę senatorem, będziesz pracować ze mną w polityce.
Dlatego potrzebujesz dziewczyny.
Janice Shemanski.
- Nie, tato. - Rozmawiałem z jej rodzicami.
Jest piękna. Wygląda jak misska.
Lubi cię. Zabierzesz ją na studniówkę.
Nie zamierzam.
Pójdziesz z nią na studniówkę, bo potrzebuję waszej fotki,
a potem możecie sobie z Craigiem obciągać.
Nie.
Nie zrobię tego.
Wybieram modeling i aktorstwo.
Idę na studia aktorskie, bo grałem w sztuce Szekspira.
Jestem dobrym aktorem i będę mieszkał w akademiku.
Tego chcę.
Chodź tu. Chodźmy na górę.
Do twojego pokoju.
Właź.
- Tato... - Kurwa.
Przepraszam.
Na kolana.
Co to, kurwa, za zdjęcia?
Masz gówno do gadania!
Nie wierzę, że tyle kasy ładuję w twoją szkołę i treningi tenisa.
Co, do chuja? A ty kim chcesz być?
Modelem?
Kurwa!
Dobra, gotowe.
Uno, dos, tres, cuatro,
cinco, seis, siete, ocho, nueve, diez.
Diez.
Tato.
Diez.
Erik nie używa gumek.
- Skąd wiesz? - Bo policzyłem. Dziesięć.
Nie zrobi nikomu dziecka. Nie ma dziewczyny.
To właśnie mówię. Nie używa prezerwatyw.
Myślisz, że jest...
Nie ma dziewczyny i nie używa przeklętych prezerwatyw.
To co się martwisz?
Nie chcę, żeby Erik złapał AIDS.
Więc myślisz, że jest...
Nie mam pojęcia, ale...
Chyba wiem, co robi.
Nie może przynieść do domu AIDS.
Nie może przynieść tego do domu.
Nie ma, kurwa, mowy.
Eriku, chodź tu.
Tak?
Sprawdzę twojego penisa.
Co?
Czy nie masz pęcherzy.
Albo opryszczki. Daj mi zerknąć.
Mamo, dlaczego?
Co ty... Co?
Jesteś nastolatkiem i nie można ci ufać.
Daj mi zerknąć.
Mamo, mówiłem ci ostatnio, że sprawdzałem i nic nie mam.
Muszę.
- Dobra. - Widzisz?
Chodzi tylko o higienę.
Nad czym pracujesz?
To nic takiego. Komisja wstępna.
To dopiero początki, ale chcą sloganu,
a ja nie mogę nic wymyślić...
Może coś mi przyjdzie do głowy, ale...
Co się stało?
Co?
Kocham cię, Jose.
Kocham cię.
I co?
I jest...
Ja tylko...
Co?
Co się dzieje między tobą a chłopcami?
Co masz na myśli?
Masz jakieś...
skłonności?
Głupio tak w ogóle myśleć, skoro miewasz romanse,
ale nie uprawiamy już seksu.
Nie. To odpowiedź na twoje pytanie.
Czemu tak mówisz?
Bo wydajesz się bardzo zaniepokojony kwestią AIDS.
Zwłaszcza w przypadku Erika.
Spytaj mnie o to, Kitty.
- O co pytasz? - Dobra.
Czy masz z chłopcami jakieś relacje seksualne?
Nikomu nie powiem.
Po prostu muszę wiedzieć.
Nie chcę już więcej kłamstw.
Nie.
Nie mam.
Boże, jesteś pijana?
Musisz być pijana, jeśli zadajesz takie pytanie.
Dzisiaj?
Nie jestem.
Nigdy tego nie zrobiłem.
Nie.
Co...
Nie wiem. Może czas powiedzieć ci dlaczego.
Jak to „czas”? Przerażasz mnie.
Jest coś, o czym ci nie mówiłem.
Nie powiedziałem ci, bo bałem się, jak zareagujesz, co pomyślisz,
jak by to brzmiało.
Wiem, co znaczy molestowanie.
Znam ten cały ból i konsternację.
Bo gdy byłem mały,
nie pamiętam, ile dokładnie miałem lat,
ale wciąż nosiłem pieluchy, więc byłem mały.
Mama pieściła mnie i mojego penisa, aż dostawałem erekcji,
a potem zaczynała się śmiać, bo wydawało jej się to zabawne.
Nie wiedziałem, co o tym myśleć, bo mnie to łaskotało,
no i uwielbiałem rozśmieszać mamę.
Ale później, gdy byłem starszy, miałem może sześć czy siedem lat,
Marta, moja siostra, kłóciła się z nią.
Powiedziała: „Mamo, przestań to robić. Nie powinnaś. To jest złe”.
A mama jej odpowiedziała:
„Nie wygłupiaj się. To nic takiego”.
I wiesz co?
Gdy to usłyszałem, pomyślałem, że ma rację. To nic takiego.
To znaczy...
Wiem teraz, że to było złe, ale w tamtym czasie,
według niej,
może takie nie było, bo dla ludzi z pewnego pokolenia...
było to coś trywialnego i śmiesznego.
Być może...
coś głupiego.
To było coś, co działo się w prawdziwym życiu,
w prawdziwej rodzinie.
Nic takiego.
Wiem, czemu jesteś zdezorientowana.
Ze względu na... Tak, rozumiem to.
Bo czasem po tenisie biorę z nimi prysznic.
Siłuję się z nimi, chwytami ich, dotykam. Ale to całkowicie normalne.
Mój ojciec też to ze mną robił.
A ja...
całe życie próbowałem
zrobić z tych chłopców mężczyzn.
Żołnierzy.
Czy czasem trochę mnie ponosi?
Tak, wiem.
Wiem, że się na nich wydzieram.
I czasem ich walnę. Co z tego?
Żałuję i wstydzę się wielu rzeczy w moim życiu.
Ale nie tego.
Kochanie, kocham cię. Wiesz, czemu tego nie żałuję?
Bo cię kocham i jesteśmy rodziną.
I to się liczy.
Jesteśmy rodziną.
Właściwie to dobry slogan. Kurwa.
„Floryda to rodzina”.
No i proszę.
Chodźmy się położyć.
Nie cierpię swoich dzieci.
To okropne, ale to prawda.
Zmieniły nas w kogoś, kim nie chcemy być.
Rozdzieliły nas.
- Nie chcę mówić za ciebie. - Śmiało. Mów.
Dlatego jestem wdzięczna, że mam takiego faceta.
Jest taki silny.
Jesteś silny i bardzo cię kocham.
Ja ciebie też.
Gdy dorastałam, w moim domu było wiele nadużyć.
Tata bił mamę.
Każdego wieczoru przy kolacji.
Musieliśmy patrzeć.
A potem bił nas i wychodził.
Chyba mnie to pociągało.
Co masz na myśli?
Kobiety wybierają mężczyzn podobnych do ojców.
Nie to, żeby Jose taki był.
Tak.
Chodzi o to, że jest bardzo męski.
- Tak. - Tak.
Ale czy Jose cię kiedyś uderzył?
Nie. Trzepnąłem chłopaków raz czy dwa.
Co, tak na marginesie, popieram całym sercem.
Czy doświadczyłaś molestowania seksualnego?
Nie.
- Jose? - Co?
Czemu o tym rozmawiamy?
Byłeś?
Daj spokój, Kitty.
- Halo? - Mamo. Tu Jose.
- Jak się masz? - Co? Która godzina?
Mamo...
Ty...
Pamiętasz. Dawno temu.
Powiedziałem, że kiedyś ci powiem, jak bardzo mnie zraniłaś.
O czym ty mówisz?
Nie, nie traktuj mnie jak imbecyla.
Dobrze wiesz, co zrobiłaś. Nie każ mi mówić tego na głos.
O czym ty, kurwa, mówisz?
Dokładnie wiesz, o czym mówię.
Byłem, kurwa, dzieckiem.
Marta wiedziała, że to, co robisz, jest złe,
a ty sprawiłaś, że poczuła się...
jak idiotka.
Przez ciebie poczuła się jak idiotka.
Jak ja, gdy byłem starszy i cię o to zapytałem.
Też potraktowałaś mnie jak idiotę.
- Pamiętasz? - Nie wiem, o czym mówisz.
Jak to nie wiesz, o czym mówię?
To samo przytrafiło się tobie! Marta mi powiedziała!
Mówiła mi o twoim wuju. Nie pamiętam, jak się nazywa.
Zawsze był nawalony.
Gdy byłaś dzieckiem, dotykał cię i robił ci różne rzeczy.
- Twoja siostra kłamie. Jest zazdrosna. - Nie wiesz, o czym mówię?
Ostatnia wola niejakiego pana Menendeza. Do roboty.
Dobre. Wejdź.
Jak zwykle zabawny.
Co robimy? Otwieramy ją?
Nie, chodźmy tutaj.
Chcę tylko porozmawiać o hipotetycznych sytuacjach,
bo dużo ostatnio myślałem
i musimy wprowadzić kilka zmian,
jeśli chodzi o moją spuściznę.
Świetnie. Do dzieła.
Tak, poleciałem do Europy, by zobaczyć Jamie.
I rodzice powinni za to zabulić.
Jezu, jesteście niedorzeczni.
To nie dla mnie.
Nie przyjdę tu już.
- Kitty. - Nie ma mowy.
Żałuję, że was urodziłam.
Mamo, nie możesz tak mówić.
Twój ojciec pokonał ocean,
a ja porzuciłam życie królowej piękności.
Mogłam zostać gwiazdą filmową.
A dostałam was?
Erik, chciałbym wrócić do wstydu za samochód.
Możemy o tym porozmawiać?
Mam forda escorta i to trochę żenujące.
Zamknij się, na litość boską.
Co?
- Czemu tak patrzysz? - Nie mogę się do was uśmiechać?
No weź.
Odbyliśmy wspaniałą sesję z doktorem Ozielem.
Dziękuję bardzo.
I siedzę tu z moją piękną żoną.
Cóż jeszcze mogę powiedzieć?
I tak, uśmiecham się,
bo za pięć minut zakończymy sesję
i pojedziemy razem do domu towarowego.
Pięknie.
Kitty, możesz przesunąć się w stronę Lyle’a?
Jeszcze jeden uśmiech.
Spójrzcie na te perełki. Co za rodzina.
I...
Chyba mamy.
Proszę.
NASZ FILM POKAZOWY
POTWORY: HISTORIA LYLE’A I ERIKA MENENDEZÓW
Napisy: Monika Bartz