O xurado chegou a un veredicto.
Pode poñerse en pé o acusado?
No caso do estado de California contra John Thomas Sweeney
polo cargo de asasinato en segundo grao
declaramos o acusado inocente.
Polo cargo de homicidio involuntario
declaramos o acusado culpable.
Señoras e señores do xurado:
no meu nome, en nome dos avogados e das dúas familias aquí presentes,
quero agradecervos o voso servizo.
Non fale pola nosa familia, xuíz Katz.
Non lles dea as grazas en nome da nosa familia!
Señor Dunne, terá tempo para falar durante a sentencia.
Entón será tarde!
Ese home estrangulou a nosa filla ata matala.
Tería que podrecer no cárcere o resto da súa vida.
Señor Dunne.
E vostede ocultoulle probas relevantes ao xurado
sobre o seu historial de violencia contra as mulleres.
Mallou na miña filla durante meses e despois matouna.
Arrincoulle guedellas de pelo.
Señor Dunne!
Estrangulouna durante cinco minutos!
Estrangulaches a miña filla. Es un fillo de puta!
- Sr. Dunne. Alguacil! - Oxalá apodrentes no inferno.
E vós, como podedes durmir polas noites defendendo a este monstro?
Ola, crocodilo.
Ola.
Como estás?
Estou ben, xa sabes.
Vou saír de aquí. Prométocho.
Empezamos a preparar o xuízo e Jill, a miña avogada, é...
É tan duro.
Sabes? Meus pais...
Non te cren, Lyle.
Queren que rompamos.
Jamie...
Esquécete. Non saben o que temos.
Ei. Sabes que te quero.
Verdade?
Quero deixar isto atrás
para poder darche todo o que mereces. Si?
E preciso da túa axuda.
Vale?
Quero que vexas Homes fronte a fronte.
Que é, unha película ou algo así?
Si, con Sean Penn e Christopher Walken.
É caralluda.
Tes que vela.
Vale. Por que?
Quero que fagas unha cousa.
O que?
Quero que digas que o meu pai te violou.
Que?
Non!
- Por que? - Non o fixo!
Xa. Pero iso non o van saber.
Non importa. Non podo mentir en algo así.
Podes dicir que se che insinuou, ou algo?
Por favor! Pagareiche.
Queres que diga o que?
Lembras a vez que me atopaches pechado no armario?
- Non o lembro. - Si, lembras.
Envorcalloume en merda. Atopáchesme no armario.
Dérame un Tupper para facer as necesidades.
- Seguro que era eu? - Si. Como puideches esquecelo?
Que che din unha pistola?
Non. Só que cha pedín.
Porque tiñas medo do teu pai?
Si. Porque nos ameazara e tiñamos medo de morrer,
así que cha pedimos.
- Pero non... - Exacto, negácheste.
Digo que non agora. Non o vou facer.
Por que non? Pasou! Pasou de verdade.
Tes que lembralo, porque foi así.
Ou polo menos dicir que te lembras.
Porque te lembras, Brian.
Veña, Brian! Que carallo!
Brian, tes que lembrarte, cona!
Tes que lembrarte!
Perdón.
A ver se me aclaro. Teu pai matou o can.
Si. Matou o noso furón. Cortoulle a cabeza.
Atopeina no conxelador.
Se contestaba algo mal, golpeábame a cabeza contra a mesa.
Burlábase de min por como camiñaba.
Burlábase cando tatexaba.
- Ca... cal sería a mellor forma... - Ca... ca...
Cal?
Miña nai pegábanos. Daba moito medo.
Perseguíanos cun coitelo.
Desexaría que non tivésedes nacido!
Sabes que? Imos parar por hoxe.
Non é que non crea que as historias sexan certas.
É que non as creo como as conta, sabes?
É como a primeira vez que sentei con el. Tardei un segundo,
pero vin un neno pequeno e asustado polo que sentín moita simpatía.
Pero cando sube ao estrado
transfórmase noutra persoa.
Xa. Parece...
un psicópata.
Ía dicir un mal actor, pero si.
Pensas que está detrás de todo?
Lyle inventa toda a historia
e convence a Erik para que a apoie?
E se é ao revés?
Non dixen que sexa a miña teoría.
Só estou pensando en voz alta.
Vinte na tele o outro día e tiña que escribirche.
Sei que es inocente porque son médium.
Permíteme que me presente. Son Candy,
nai divorciada con dous fillos. Levo intentando perder peso toda a...
Ola, Lyle: Só escribo para dicirche que te creo.
Non puideches facer o que din que fixeches,
e se o fixeches, seguro que tiñas unha boa razón.
Sóubeno ao mirar os teus ollos a primeira vez que te vin.
Se precisas algo, calquera cousa,
simplemente alguén con quen falar, chámame.
Con todo o meu amor, Norma.
Chamada da prisión do condado de Los Ángeles de...
Lyle Menendez.
Diga?
Ola! Norma?
Meu Deus. Isto está a pasar de verdade?
Jamie e eu non estabamos predestinados.
Agora anda a inventar, di que lle pedín que mentise...
Iso demostra que algunhas persoas...
Non son boas.
Si. Pero non é o teu caso.
Tes unha voz sexy.
Boto en falta a Tony.
Non tiña tempo para penas cando andaba por aí.
Que botas máis en falta?
O sexo, ou...
Que?
Lembras cando che contei que o meu pai e este home eran...?
Que era o amante do meu pai?
O que che dixo que o teu pai planeaba matarte?
Si.
Pois iso non pasou. Eu...
Inventeino.
Simplemente inventeino.
Podo preguntar por que?
Por que o inventaches?
Erik?
Erik, Lyle pediuche que o inventases?
Teño que ver que pasa co tema de Oziel.
É un fallo enorme, sabes?
Por que non lle contamos o do sexo co meu pai?
Xa. Iso é... si.
Encantaríame escribir un libro.
A miña historia.
Contar como foi a miña vida sendo Lyle Menendez.
Así ninguén diría que merezo estar no cárcere.
Lyle, é moi boa idea. Incluso podo axudarte a escribilo.
Lyle, quero que revivas aquel día.
Que día?
O último día. O último día de vida dos teus pais.
Si, vale.
Xoguei a tenis.
Pero estaba algo distraído.
Porque crías que os teus pais te ían matar?
Non, sabía que nos ían matar.
A pregunta era cando.
Por iso vos daba medo o do barco.
Si. Penso que se o capitán non estivese
posiblemente teríano feito daquela.
Dispararíannos, tiraríannos pola borda e dirían que afogamos.
Lyle, quero que repasemos de verdade o que pasou aquel domingo.
O día que sucedeu.
Si, vale.
Temos que saír de aquí.
Onde carallo están mamá e papá?
Non o sei. Pode que abaixo, a tele está posta.
Temos que marchar de aquí.
Vémonos no coche nun minuto. Non perdas a calma.
A onde ides?
- Imos ao cine. - Non, diso nada.
Non ides saír desta casa.
Só queremos ir ao cine.
Quedades na casa. E ti, Erik, sube.
Non. Non vas tocar o meu irmán.
Non o vas tocar nunca máis.
O teu irmán é o meu fillo e podo facer o que queira con el. Aparta!
Vas quedar aí quieta e permitirllo?
Non tes dereito a falarme así. Non tes dereito a dicir nada!
Arruinaches esta familia!
Kitty, vamos.
Vamos.
Que pensaches que ían facer?
Coller as pistolas.
- Onde están as pistolas? Arriba? - Non sei. Miramos?
Toma.
Non hai tempo. Colle a escopeta. Vémonos no coche.
Pero non foi así, verdade?
Non. Foi o que pensamos que ía pasar.
Non o creo.
O que?
Se estivese no xurado non tragaría a primeira palabra.
Vale.
A primeira vez que mo contaches reviviches todas as emocións,
e por iso eu tamén as vivín.
Estaba aí, ao teu carón.
Pero por algún motivo, cando sentas aí,
parece que o inventas.
- Quero que a historia quede clara. - Esquécea. Diso ocúpome eu.
Puxeches unha escopeta na cara da túa nai, non?
Por que o fixeches?
Supoño que lle queriamos aforrar o sufrimento.
Non, non es un granxeiro, Lyle.
Non era a túa porca favorita.
Por que merecía morrer?
- Porque deixaba que nos violase. - Si!
Grazas.
Porque deixaba que te violase.
Necesito sentir esa dor, Lyle.
O xurado necesita sentila.
Esa muller, a túa nai, deixaba que te violase.
Enfróntaste á pena de morte.
Ensíname o que sentiches.
En plan emocións?
Si.
Queres que chore?
Porque podo facelo.
Si.
Só quería axudala.
Queríaa moito.
E sentíame moi mal por ela.
Eu atopei a súa carta de suicidio.
Era o único que realmente sabía o que planeaba facerse.
Díxenlle que tiña que abandonalo.
Que nos poñeriamos do seu lado no divorcio. Que eu...
Que quería axudar. Se precisaba volver a Princeton
e vivir comigo, que estaba ben.
Díxenlle que a axudaría a deixar de tomar tantas pílulas.
Díxenlle que todo estaría ben.
Quería que todo estivese ben, e non.
Fun un puto mentireiro porque non estaba todo ben.
Pero queríaa.
Queríaa, e aínda a quero.
Quero a miña nai.
Quero a mamá.
Moi ben, Lyle.
Agora si.
INFORME DA AUTOPSIA
XULLO DE 1993
TRANSPORTE DE PRESOS MANTEÑA A DISTANCIA
MENENDEZ PARA SEMPRE
AMAMOS OS IRMÁNS MENENDEZ
DEMASIADO RIQUIÑOS PARA MATAR
CASA COMIGO, LYLE!
Vale.
Señora Abramson.
Tranquilos. Está en letra grande para poder lela.
Non me vai levar tanto tempo como á acusación.
Este xuízo non vai sobre o quen.
Non vai sobre o que, cando ou onde.
Este xuízo vai sobre o porqué.
Por que mataron Erik e Lyle Menendez os seus pais?
A pregunta é simple.
Pero a resposta que ides escoitar
durante as próximas semanas e meses
de máis de 50 testemuñas e expertos
é de todo menos simple.
Descubriredes con todo luxo de detalles repugnantes e estremecedores
o sádico e pervertido sexual que era Jose Menendez,
quen abusaba dos seus fillos.
E como Kitty Menendez tamén abusaba sexualmente deles.
Que fixeron estes nenos, estes fillos, para merecer abusos dese tipo?
Que fixeron?
Direivos de que son culpables Erik e Lyle.
O único do que son culpables
é de amar un pai e unha nai que os torturaban.
Cando Erik e Lyle sufriron
a horrorosa experiencia de disparar aos seus pais,
non foi por maldade ou vinganza.
Non tivo que ver con coches caros nin roupa de marca.
Non tivo que ver co diñeiro.
Dispararon aquelas armas en defensa propia.
Dispararon á nai e ao pai que amaban
para que Jose e Kitty Menendez non os matasen antes.
É un enfoque moi interesante.
Que coincidencia que sexa a mesma defensa que usaches
no caso de Arnel Salvatierra.
E foi absolto do delito de homicidio.
Supoño que por iso te contrataron.
Un momento! Esa non era a defensa inicial.
Declaráranse inocentes.
Non inventaches o do abuso sexual, non?
Porque funcionou a última vez.
Sabes que, Dominick?
Sinto moito o que lle pasou á túa filla.
Ese home non merecía ser libre.
E non o sería se estivese nas miñas mans.
Pero tes que recoñecer que che deu algo.
Deuche unha carreira e unha puta perspectiva.
Por iso terías que estarlle agradecido.
Pero que pasa se pensaban que estaban en perigo esa noite?
Que os seus pais os ían matar?
A vella teoría da lexítima defensa imperfecta!
Mira, cariño, teño unhas propiedades preto da falla de San Andreas
que che quero vender.
Tremendo conto!
É unha traxedia grega.
Irmáns que sufriron tormentos e abusos durante anos,
que temen polas súas vidas, matan os pais
nun acto desesperado de defensa propia.
É un despropósito e está cheo de incoherencias.
Se Jose e Kitty tiñan pensado matar os seus fillos o domingo,
por que invitou Kitty á súa amiga Karen Wiere
para xogar ao bridge esa mesma noite na casa?
Aínda que ti e Peter cheguedes tarde de Santa Bárbara, chamádenos.
Igual vos dá tempo a pasar.
E tiñan medo Lyle e Erik realmente
de que os seus pais os fosen matar nese barco?
Estades listos para pescar tiburóns?
Cando había tres persoas máis a bordo?
Pensei que ía ser privado.
Ademais, sabiades que Kitty e Jose ían voar a Princeton
a semana en que morreron
para axudarlle a Lyle a amoblar o condo que lle acababan de mercar?
Pode que iso indique que non tiñan pensado matalo?
Kitty Menendez estaba enchendo a matrícula da universidade de Erik
a noite que foron asasinados.
A modo de argumento,
digamos que Lyle e Erik mataron os seus pais en defensa propia
porque temían polas súas vidas.
Por que non chamaron a policía para dicir a verdade?
Por que non confesaron e sacaron os terribles segredos familiares
que levaban escondendo durante anos?
Por que non se comportaron
como se sentisen un mínimo de culpa polo que fixeron?
Pero non. Iso non foi o que pasou.
Que fixeron en vez diso?
Mentiron dende o primeiro momento.
Vas... Estás seguro de que o podes facer? Porque o van saber.
Non o van saber, Erik!
Ei.
- Témolo controlado. - Ímolo facer.
- Témolo controlado. - Ímolo facer, hostia!
- Quérote moito. - Eu tamén.
Quérote moito, Erik. Vale?
Non a cagues, vale?
Emerxencias de Beverly Hills.
Alguén matou os meus pais.
Mentiron e mentiron.
E continuaron mentindo polo menos as 50 veces que levo contadas.
Mentiron ao público, aos amigos e familiares, á prensa.
E continuaron mentindo para asegurar os cartos da herdanza.
E que pasa cos familiares?
Dixeron que Jose era un maltratador,
que vivir naquela casa era un pesadelo.
O meu irmán podía ser moi posesivo.
A Lyle non lle permitía expresar as súas opinións.
E Erik?
Pensaba que era débil, moi brando
Dicíalle que non merecía o apelido Menendez.
Ás veces facía cousas para facerlle dano, para facelo chorar,
e logo burlábase del e chamábao maricas.
Quería curtilo.
Cantos veráns calcula que pasou cos seus primos?
Oito.
E neses oito veráns que pasou cos seus primos,
viu algún indicio de abuso sexual?
Non, directamente non.
Pero si que sabía que Lyle e Erik se duchaban co seu pai
despois de tenis.
E cando Jose metía un dos nenos na habitación,
pechaba a porta.
E Kitty deixábanos claro que non podiamos ir ao corredor. Nunca.
Mirade, iso si que o compro.
Crecer na familia Menendez non era fácil.
Pero quen desta mesa non sufriu algún tipo de abuso
cando era neno?
Dende a perspectiva de hoxe, eu fun vítima de abuso infantil.
Meu pai mallaba en min sen piedade
con correas, perchas, un cinto de equitación...
Estou medio xordo por culpa dunha das súas malleiras.
Tamén pensaba que era un maricas.
Pero non o asasinei.
Escapei á vella escola. Mudeime e fixen a miña vida.
Pero Nick, non abusaron sexualmente de ti.
Tampouco dos irmáns Menendez.
Lyle e Erik nunca lle mencionaron
a Jerome Oziel que abusaran sexualmente deles.
É unha omisión bastante importante.
Se xa confesaches que mataches os teus pais,
por que non falar de todo?
Entón pensas que é mentira? Que o están a inventar todo?
Segundo un familiar co que estiven a falar...
Que familiar?
Linda, teño que protexer as fontes!
Segundo me dixo,
os irmáns empezaron co conto dos abusos sexuais
despois de ler algúns libros sobre parricidio e incesto.
Os libros déronlles todos os detalles necesarios
para convencer a un xurado de que lles pasara a eles.
E dende a perspectiva de Leslie,
o argumento do abuso sexual tamén serviría
para desviar a atención...
da sexualidade de Erik.
Espera. Queres dicir que Erik é...
O outro día estaba falando
coa miña nova compañeira de almorzo favorita, Pam Bozanich, e dixo...
Todo o mundo sabe que Erik é gay.
É un segredo a voces do que ninguén quere falar.
O meu equipo sábeo, a defensa sábeo...
pero se se insinúa minimamente durante o xuízo,
Leslie ponse furiosísima.
Por que pensas que o é?
Escoitei que algúns presos lle estiveron comendo a pirola.
Iso non che fai gay. Faiche popular.
Ademais posou de forma homoerótica para un fotógrafo gay.
Vale, pode que Erik sexa gay,
pero estar no armario non te fai asasino,
nin sequera mala persoa.
Non, non o fai.
Pero podería ser
que os irmáns estivesen escondendo un segredo máis profundo, máis escuro.
Un segredo que nada ten que ver con Jose.
E pode que fose iso o que sabía Kitty.
Erik! Cantas veces cho dixen?
Non deixes os pantalóns de tenis suados no chan.
Vas facer que apeste toda a casa!
Nick, estás dicindo que Lyle e Erik
estaban xuntos?
É o concepto da transferencia.
É máis fácil acusar a Jose de abuso sexual
que recoñecer una relación incestuosa real.
Consensuada.
Imaxina a culpa e vergoña que sentirían os irmáns
se o seu segredo saíse á luz.
Pode que matasen os seus pais para evitalo.
Mirade, quero dicir que independentemente do que lles pasase,
Lyle e Erik non merecen perdón.
Leslie e o seu equipo pensan que nos poden distraer dos feitos,
que poden deixar probas fóra do tribunal,
confundirnos con teorías legais estrafalarias,
suscitar simpatía
e pintar os irmáns coma nenos desgraciados sacados dunha novela de Dickens,
e todos caeremos.
E acabarán cun final propio de Hollywood que ela pensa que merecen.
Pero cando acabas de forma salvaxe coa vida doutra persoa...
non tería que importar o mala que foi a túa infancia.
Tes que ser castigado con todo o peso da lei.
Ese é o destino que merecen os irmáns Menendez.
E rezo, polo ben da xustiza,
que sexa así como acaben.
Señor Dunne, imos marchar.
Necesita algo máis?
Como te chamas?
Paul. Paul D'Emilio.
Paul, hai un anaco de tiramisú que non se tocou.
Non quero que se perda.
Encantaríame,
pero teño unha sesión de fotos mañá e penso que vai ser sen camiseta.
Os sacrificios que facemos pola nosa vocación.
Señor Dunne, quería dicirlle
que sinto o que lle pasou á súa filla.
Encantoume en Poltergeist.
Era das miñas pelis favoritas cando era neno.
Hai anos que non a vexo.
Non son capaz.
Que máis dá! Un anaco ou dous de tiramisú non me van matar.
Xa o queimarei mañá no ximnasio antes da sesión.
Podo?
Por suposto.
Entendo que non tes fillos.
Aínda non. Pode que algún día.
A miña exmuller e mais eu tivemos dúas fillas antes de Dominique,
pero as dúas morreron sendo pequenas.
Por iso, Dominique era o noso milagre,
o noso anxo.
Sempre pensamos que nos enterraría.
Suponse que ten que ser así, verdade?
Estaba convencido
de que ese sería o momento máis difícil
de todo o calvario.
Das nosas vidas.
Pero estaba equivocado.
Foi moito peor ver o xuízo de John Sweeney
e como a defensa intentaba convertelo en vítima.
Cantos anos tiña?
Uns cinco.
Lembro o meu pai caendo nunha espiral de ira
e apertándolle o pescozo á miña nai.
Tiña pánico de que a fose matar.
E foi violento con vostede algunha vez?
Si.
Moitas veces.
Os abusos non paraban nunca.
Déixame que che diga algo sobre o abuso.
Estrangulou a Dominique durante cinco minutos.
A miña nena loitou
durante cinco minutos.
O moi bastardo admitiuno cando estaba tirado no céspede.
Mateina. Tratei de matarme a min mesmo.
Pasou tres anos e medio en prisión.
Conseguiu un traballo de chef en Santa Mónica.
Iso non é xustiza.
Non, non o é.
Por iso nunca creo unha palabra que saia da boca dun avogado defensor.
Menten. Enganan. Rouban. Calquera cousa para gañar.
Incluso se implica profanar a memoria das vítimas reais.
Iso é como matalas unha segunda vez.
Que tal o tiramisú?
Claramente estaba boísimo.
Claramente.
Podo quedar máis tempo se queres.
Estase a facer tarde, Paul.
E Lyle Menendez sube ao estrado mañá.
Pero grazas por escoitar.
E boa sorte coa sesión!
TRANSPORTE DE PRESOS MANTEÑA A DISTANCIA
A defensa chama a Joseph Lyle Menendez.
Levante a man dereita.
Xura solemnemente
que o testemuño que vai dar é a verdade,
toda a verdade e nada máis que a verdade coa axuda de Deus?
- Si. - Sente, por favor.
Os teus pais eran Mary Louise Menendez e Jose Menendez?
Si.
Queríalos?
Si.
E o 20 de agosto de 1989
ti e ou teu irmán matastes os vosos pais?
Si.
Por que matastes os vosos pais?
Porque tiñamos medo.
Lembras pegarlle un tiro ao teu pai moi de cerca?
Creo que si. Non me lembro.
Lembro a imaxe.
A imaxe que tes aí? A da ferida na cabeza do teu pai?
Chegou a quedar sen balas a túa escopeta?
Si.
E descubriches entón algo sobre a túa nai?
Viches ou escoitaches algo?
Vin movemento detrás do meu pai.
Parecía moverse.
E...
Recargueina.
Recargáchela?
- Iso é un si? - Si.
E que fixeches despois de recargala?
Achegueime a ela e dispareille de cerca.
Lyle, quero que falemos de cando tiñas seis anos.
O voso pai sacouvos fotos algunha vez a ti e ao teu irmán?
Si.
Señoría, pode pedirlle á testemuña que fale máis alto?
Si. Señor Menendez, se pode, fale un pouco máis preto do micro.
Perdoe, señoría.
Señor Menendez, neste sobre di: "Sexto aniversario de Erik".
- Recoñeces esta foto? - Son eu.
E esta?
Meu irmán.
- Recoñeces a marca no teu irmán? - A marca de nacemento.
A marca de nacemento marrón.
E cando o voso pai sacaba fotos deste tipo,
sacaba tamén fotos das vosas caras?
Non. Sacaba fotos da nosa zona xenital
ou da parte de abaixo do noso corpo, e...
ou de nós agachándonos.
E entre os seis e os oito anos,
tivo teu pai contacto sexual contigo algunha vez?
Si.
Como empezou?
Empezou...
Empezou con...
Despois de adestrar dábame masaxes.
E ensinábame e agarimábame
e pedíame que lle fixese o mesmo a el.
Poñíame no chan.
E guiaba os meus movementos.
E eu facía sexo oral con el.
Querías facelo?
Nalgún momento fixo outras cousas contigo?
Si.
El...
Si, el usaba obxectos,
un cepillo de dentes,
e... un utensilio para afeitarse.
E que facía cos obxectos?
Tiñamos sesións con eles.
Tombábame na cama, espido,
e tiña un tubo de vaselina co que...
Xogaba comigo.
E nalgún momento
intentou penetrarte analmente con algo máis?
Si. El...
violoume.
Choraches?
Si.
- Sangraches? - Si.
Tiñas medo?
Moito.
Pedícheslle que non o fixese?
Dixen que non quería... perdoa.
Dixen que non quería, e que doía.
Dixo que non quería mancarme e que me quería.
- Contáchesllo á túa nai? - Si.
- Que lle dixeches? - Que lle pedise ao meu pai que parase.
Que non paraba de tocarme.
Que dixo a túa nai?
Dixo: "Para, estás esaxerando.
Teu pai ten que castigarte se fas algo mal."
E dixo que el me quería.
Contáchesllo a alguén más?
Non, porque tiña medo,
e o meu pai non quería.
Dixo que pasarían cousas malas se o contaba,
que me mataría.
Contáchesllo ao teu irmán?
Non.
Fixécheslle algo ao teu irmán?
Si.
Que lle fixeches?
Ás veces, cando sentía...
Non sei...
Collía o cepillo de dentes e...
xogaba con Erik do mesmo xeito.
Síntoo.
Síntoo moito.
Non sei que pasou aí dentro. Foi incrible.
Pero incrible de verdade.
E os da sala tragárono.
Tragárono! Creo que o tragaron todo.
Eu...
Síntoo, Pam. Tesme que desculpar.
Ves? Díxenche que podía conmover o xurado. Dez a dous. Así vai quedar.
Penso que foi o mellor testemuño da historia.
Fun un cabaleiro branco.
Si, concordo.
E non penso limitarme a un libro.
Vou coller todo isto e escribir un guión para facer unha peli.
Sabes quen vai facer de min? Richard Grieco.
En serio, non vou parar.
Pode que o xurado lle diga ao xuíz
que non precisan escoitar máis, que xa se falou todo.
Podo entregar 10 000 cartas de persoas
que me ofrecen as súas casas para quedar.
Ata un cura me dixo que podía quedar con el.
Si, un puto cura!
Déboche unha desculpa.
Non te tes que desculpar, Dominick. Pero para de acosarme.
Perdoa. Non tiña nin idea.
Créoo. E iso pode significar dúas cousas.
Ou eses nenos enfrontáronse aos peores abusos imaxinables,
e os seus pais levaron exactamente o que merecían,
ou preparaches para esa actuación a un psicópata asasino e mentireiro.
Non sei cal das dúas opcións me dá máis medo.
En calquera caso, parabéns, supoño.
Dominick.
Síntoo moito.
Era unha nena preciosa.
Tiña toda a vida por diante.
Sabes cales foron as súas últimas palabras?
"Quérote, papi."
Iso non mo quitarán nunca.
Subtítulos: Ana Belén Barrera