Ława przysięgłych wydała werdykt.
Oskarżony, proszę wstać.
W sprawie stan Kalifornii przeciw Johnowi Thomasowi Sweeneyowi
w przypadku morderstwa drugiego stopnia
ława przysięgłych uznaje oskarżonego za niewinnego.
W przypadku nieumyślnego spowodowania śmierci
ława przysięgłych uznaje oskarżonego za winnego.
Panie i panowie przysięgli,
w imieniu własnym, prawników i obu obecnych tu rodzin
dziękuję wam za waszą pracę.
Nie w imieniu naszej rodziny, sędzio Katz!
Proszę nie dziękować im w imieniu naszej rodziny!
Będzie pan mógł zabrać głos podczas odczytywania wyroku.
Wtedy będzie za późno!
Ten człowiek udusił naszą córkę.
Powinien gnić w więzieniu do końca życia.
Panie Dunne.
A pan zataił przed ławnikami ważne dowody
dotyczące przemocy tego człowieka wobec kobiet.
Miesiącami bił moją córkę, a potem ją zabił.
Wyrwał jej włosy.
Panie Dunne!
Dusił ją przez pięć minut!
Udusiłeś moją córkę, ty sukinsynu!
- Panie Dunne. Strażnik. - Obyś zgnił w piekle.
A ty, jak możesz spać w nocy, broniąc tego potwora?
POTWORY: HISTORIA LYLE’A I ERIKA MENENDEZÓW
Hej, krokodylku.
Jak się trzymasz?
W porządku.
Wyjdę stąd.
Obiecuję.
Przygotowujemy się do procesu, a moja adwokat, Jill...
- To znaczy... - To takie trudne.
Na przykład moi rodzice.
Ani trochę ci nie wierzą.
Chcą, żebyśmy zerwali.
Nie przejmuj się. Nie wiedzą, co nas łączy.
Wiesz, że cię kocham.
Prawda?
Chcę to mieć już za sobą,
bym mógł dać ci wszystko, na co zasługujesz.
Potrzebuję twojej pomocy.
Chcę, żebyś obejrzała W swoim kręgu.
Co?
To jakiś film?
Tak, z Seanem Pennem i Christopherem Walkenem.
Naprawdę zajebisty.
Powinnaś go obejrzeć.
Czemu?
Bo musisz coś zrobić.
Co?
Powiedzieć, że mój tata cię zgwałcił.
Co?
Nie.
- Czemu? - Bo nie zgwałcił.
Ale nikt się nie zorientuje.
To nieistotne. Nie mogę kłamać w takiej sprawie.
To powiedz, że do ciebie uderzał.
Błagam, kurwa. Zapłacę ci.
Co mam powiedzieć?
Pamiętasz, jak znalazłeś mnie zamkniętego w szafie?
- Nie pamiętam. - Pamiętasz.
Kazała mi się tarzać w gównie, zamknęła w szafie
i miałem załatwiać się do pojemnika.
- To na pewno byłem ja? - Tak. Jak możesz nie pamiętać?
Że dałem ci pistolet?
Nie, że cię o niego prosiłem.
Bo tak bałeś się taty?
Tak, bo nam groził i baliśmy się o nasze życie,
więc cię zapytaliśmy.
- Jasne. Nie. - Tak, odmówiłeś.
Teraz mówię „nie”. Nie zrobię tego.
Czemu, do chuja?
To naprawdę się wydarzyło.
Musisz tylko sobie przypomnieć.
To chociaż powiedz innym, że pamiętasz, bo to prawda, Brian.
No weź! Co, do kurwy nędzy!
Pamiętasz to!
Pamiętasz, kurwa!
Pamiętasz!
Przepraszam.
Wyjaśnijmy jedną rzecz.
- Ojciec zabił twojego psa. - Tak.
Zagryzł naszą fretkę, więc odciął mu głowę.
Znalazłem ją w zamrażarce.
Gdy źle odpowiadałem na pytania, walił moją głową w stół.
Kwakał i mówił, że chodzę jak kaczka.
Nabijał się z jąkania.
Co najlepiej zrobić, by...
Co?
Mama też nas biła. To było straszne.
Goniła nas z nożem.
Żałuję, że się urodziliście!
Wiesz co?
Skończmy na dzisiaj.
Nie to, że nie wierzę w prawdziwość tych historii.
Ale sposób, w jaki je opowiada, budzi moje wątpliwości.
Gdy pierwszy raz z nim usiadłam, potrzebował trochę czasu,
ale potem był jak wystraszony chłopiec, któremu bardzo współczułam.
Ale z jakiegoś powodu gdy zeznaje, wydaje się, jakby mówił o kimś innym.
Sprawia wrażenie...
psychopaty.
Chciałam powiedzieć, że kiepskiego aktora, ale czemu nie.
Myślisz, że to on stoi za tym wszystkim?
Lyle wymyślił całą historię,
a potem przekonał do niej Erika?
A co, jeśli było odwrotnie?
Nie mówię, że do tego zmierzam.
Tylko myślę na głos.
„Widziałam cię w telewizji i musiałam napisać.
Wiem, że tego nie zrobiłeś, bo jestem wróżką”.
„Pozwól, że się przedstawię. Mam na imię Candy
i jestem rozwiedzioną matką dwójki dzieci, która zmaga się z nadwagą...”
„Cześć, Lyle. Piszę tylko, żeby powiedzieć, że ci wierzę.
Nie mogłeś zrobić tego wszystkiego,
a jeśli zrobiłeś, to musiałeś mieć dobry powód.
Widziałam to w twoich oczach, kiedy pierwszy raz cię zobaczyłam.
Gdybyś czegoś potrzebował
albo chciał z kimś pogadać, zadzwoń.
Pozdrawiam – Norma”.
Telefon z zakładu karnego hrabstwa Los Angeles od...
Lyle’a Menendeza.
Norma?
Boże, nie wierzę, że dzwonisz.
Nie pasowaliśmy do siebie z Jamie.
Teraz zmyśla, że kazałem jej coś mówić.
To dowodzi, że niektórzy...
Oznaczają kłopoty.
Tak.
Ale nie ty.
Masz sexy głos.
Tęsknię za Tonym.
Przy nim nie miałem czasu na depresję.
Za czym tęsknisz najbardziej?
Za seksem czy...
Za czym?
Pamiętam, że powiedziałem panu, że mój tata i ten człowiek...
Że był kochankiem taty.
Ten, który powiedział ci, że tata zamierzał was zabić?
Tak.
To nie miało miejsca. Ja...
Zmyśliłem to.
Zmyśliłem.
Mogę zapytać dlaczego?
Czemu to zmyśliłeś?
Lyle kazał ci to wymyślić?
Muszę się dowiedzieć, co ze sprawą tego całego Oziela.
To nasz słaby punkt.
Czemu nie powiedziałem mu o molestowaniu?
Tak. To...
Tak.
Chciałbym napisać książkę.
Moją historię.
Wyjaśnić, co czułem, będąc Lyle’em Menendezem.
Wtedy nikt nie uważałby, że zasługuję na więzienie.
Lyle, to naprawdę dobry pomysł.
Mogłabym pomóc ci ją napisać.
Lyle, poproszę cię, byś ponownie przeżył ten dzień.
Który?
Ostatni dzień, w którym wasi rodzice żyli.
Dobra.
Grałem w tenisa.
Ale byłem rozkojarzony.
Bo myślałeś, że rodzice cię zabiją.
Ja o tym wiedziałem.
- To była kwestia czasu. - Dlatego rejs był przerażający.
Tak. Gdyby nie było tam kapitana,
na pewno by to wtedy zrobili.
Zabiliby nas, wrzucili do wody i powiedzieli, że utonęliśmy.
Ale chciałabym, żebyś krok po kroku opowiedział mi o tej niedzieli.
O dniu, w którym to się stało.
Dobra.
Musimy uciekać.
Gdzie oni są? Gdzie są, kurwa, rodzice?
Nie wiem. Chyba na dole. Telewizor jest włączony.
Spierdalajmy.
Spotkajmy się za minutę przy aucie. Zachowaj spokój.
Dokąd idziesz?
Idziemy do kina.
- Nie sądzę. - Nie wyjdziecie z domu.
Chcemy iść tylko do kina.
Zostajecie w domu, a ty, Eriku, idź na górę.
Nie, nie tkniesz mojego brata.
Nigdy więcej go nie dotkniesz.
Twój brat jest moim synem i mogę z nim robić, co chcę. Odsuń się.
Będziesz tak, kurwa, stała i mu na to pozwalała?
Nie odzywaj się do mnie.
Masz gówno do powiedzenia.
Zniszczyłeś tę rodzinę.
Kitty, chodźmy.
Chodźmy.
Jak myślisz, co zamierzali zrobić?
Poszli po broń.
Broń jest na górze?
Nie wiem. Sprawdzimy?
Trzymaj.
Nie mamy czasu. Weź strzelbę. Spotkajmy się przy aucie.
Ale tak się nie stało, prawda?
Nie, ale myśleliśmy, że tak się stanie.
Nie wierzę.
W co?
Jako ława przysięgłych nie uwierzę w ani jedno twoje słowo.
Gdy pierwszy raz mi to opowiadałeś, czułeś wszystkie emocje,
przez co ja też je czułam.
Byłam tam z tobą.
Ale z jakiegoś powodu, gdy siedzisz na tym krześle,
mam wrażenie, że zmyślasz.
Chcę to wyjaśnić.
Zapomnij o tym. To moje zadanie.
Przyłożyłeś matce strzelbę do twarzy.
Dlaczego to zrobiłeś?
Próbowaliśmy ukrócić jej cierpienia.
Nie jesteś farmerem, Lyle.
A ona nie była twoją maciorą.
Dlaczego zasłużyła na śmierć?
- Bo pozwoliła mu nas zgwałcić. - Tak!
Dziękuję.
Bo pozwoliła mu was zgwałcić.
Muszę poczuć wasz ból.
Przysięgli też muszą.
Ta kobieta, wasza matka,
pozwoliła mu was zgwałcić.
Grozi wam kara śmierci.
Pokaż mi, co wtedy czułeś.
Pokazać więcej emocji?
Tak.
Mam płakać?
Bo mogę.
Tak.
Chciałem jej tylko pomóc.
Tak bardzo ją kochałem.
I było mi jej żal.
To ja znalazłem jej list pożegnalny.
Więc tylko ja wiedziałem, co planowała zrobić.
Powiedziałem jej, żeby go zostawiła.
I że w razie rozwodu staniemy po jej stronie...
Chciałem jej pomóc.
Zaproponowałem, by wróciła do Princeton i zamieszkała ze mną.
Obiecałem, że pomogę jej przestać łykać tyle tabletek.
I że wszystko będzie dobrze.
Chciałem, by tak było.
Byłem zwykłym kłamcą, bo nie wszystko było dobrze.
Ale ją kochałem.
Kochałem i nadal kocham.
Kocham mamę.
Kocham mamusię.
Bardzo dobrze.
O to chodziło.
RAPORT Z AUTOPSJI
LIPIEC
TRANSPORT WIĘŹNIÓW NIE ZBLIŻAĆ SIĘ
MENENDEZOWIE NA ZAWSZE
KOCHAMY BRACI MENENDEZÓW
ZA SŁODCY NA ZABÓJCÓW
WYJDŹ ZA MNIE, LYLE!!!
Pani Abramson.
Spokojnie, to tylko duży druk, żebym dobrze widziała.
Nie będę przeciągać jak prokuratura.
Ten proces...
Ten proces nie będzie o tym kto.
Nie będzie o tym co, gdzie i kiedy.
Ten proces będzie o tym dlaczego.
Dlaczego Erik i Lyle Menendez zabili swoich rodziców?
To proste pytanie.
Ale odpowiedź, którą będziecie słyszeć
przez następnych kilka tygodni i miesięcy
od ponad 50 świadków i biegłych,
wcale nie jest taka prosta.
Dowiecie się w makabrycznych i szokujących szczegółach o tym,
że Jose Menendez był perwersyjnym sadystą,
który molestował swoich synów.
I o tym, że Kitty Menendez też lubiła to robić.
Co zrobili ci chłopcy, by tak się nad nimi znęcano?
Co zrobili?
Powiem wam, w czym Erik i Lyle zawinili.
Zawinili jedynie w tym,
że kochali matkę i ojca, którzy ich torturowali.
Tych dwóch chłopców
przeżyło straszliwą gehennę, jaką było zastrzelenie rodziców.
Ale nie zrobili tego przez złośliwość czy z zemsty.
Nie z powodu luksusowych aut czy nowiutkich ubrań.
Nie chodziło o pieniądze.
Strzelali w samoobronie.
Zastrzelili matkę i ojca, których kochali,
by Jose i Kitty Menendez nie zabili ich pierwsi.
Interesująca strategia.
Cóż za zbieg okoliczności, że to dokładnie ta sama linia obrony,
której użyłaś w sprawie Arnela Salvatierry.
Skończyło się na nieumyślnym spowodowaniu śmierci.
Pewnie dlatego cię wynajęli.
Zaraz, zaraz. To nie była ich początkowa obrona.
Bo nie przyznawali się do winy.
Chyba nie wymyśliłaś tego całego molestowania, co?
Bo ostatnim razem podziałało.
Wiesz co, Dominicku?
Współczuję ci z powodu córki.
Ten człowiek nie wyszedłby na wolność, gdybym miała coś do powiedzenia.
Ale powinieneś zdać sobie sprawę, że coś ci dał.
Karierę i pieprzony punkt widzenia.
I za to powinieneś mu podziękować.
A jeśli naprawdę myśleli, że tamtej nocy byli w niebezpieczeństwie,
że rodzice chcieli ich zabić?
Stara, niedoskonała teoria o samoobronie.
Skarbie, mam nieruchomości w pobliżu uskoku San Andreas,
które chciałbym ci sprzedać.
I cóż za historia.
To grecka tragedia.
Bracia latami dręczeni i molestowani
z obawy o swoje życie zabijają rodziców
w desperackim akcie samoobrony.
To także absurdalne i pełne niedociągnięć.
Gdyby Jose i Kitty planowali tamtej niedzieli morderstwo synów,
to po co Kitty zapraszałaby do domu koleżankę Karen Wiere
na partyjkę brydża tego wieczoru?
Zadzwońcie, nawet jeśli wrócicie bardzo późno z Santa Barbary.
Może uda wam się wpaść.
I czy Lyle i Erik naprawdę się bali,
że rodzice zamordują ich podczas rejsu?
Złapiemy parę rekinków?
Przecież na pokładzie znajdowały się trzy inne osoby.
Myślałam, że to prywatny rejs.
Wiedzieliście też, że Kitty i Jose mieli lecieć do Princeton
w tygodniu, w którym zginęli,
by pomóc Lyle’owi umeblować mieszkanie, które właśnie dla niego kupili,
co sugeruje, że może jednak nie zamierzali go zabić?
Kitty Menendez wypełniała dla Erika formularz aplikacyjny na studia
w noc morderstwa.
Dobra, powiedzmy, że Lyle i Erik naprawdę zamordowali ich w samoobronie,
bo bali się o swoje życie.
Czy nie zadzwoniliby wtedy na policję i nie powiedzieli prawdy?
Czy nie przyznaliby się, wyjawiając wszystkie sekrety rodzinne,
które latami skrywali?
Czy nie zachowywaliby się,
jakby mieli choć odrobinę wyrzutów sumienia?
Ale tak się nie stało.
Co zrobili zamiast tego?
Od samego początku kłamali.
Jesteś pewien, że dasz radę? Bo inaczej się skapną.
Nie skapną, kurwa!
- Damy radę. - Zrobimy to.
Damy radę!
Zrobimy to!
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Bardzo, Eriku.
Nie schrzań tego.
Numer alarmowy.
Ktoś zabił naszych rodziców.
Kłamali jak z nut.
Z tego, co policzyłem, skłamali przynajmniej 50 razy.
Okłamywali opinię publiczną, przyjaciół, krewnych i prasę.
A potem kłamali, by upewnić się, że dostaną część spadku.
A co z krewnymi?
Zeznali, że Jose był agresywny,
że mieszkanie w tym domu było koszmarem.
Mój brat bywał zaborczy.
Lyle’owi nie wolno było wyrażać swojego zdania.
A co z Erikiem?
Myślał, że jest słaby i zbyt wrażliwy.
Mówił mu, że nie jest godzien nosić nazwiska Menendez.
Robił różne rzeczy, by go zranić i doprowadzić do łez,
a potem nazywał „maminsynkiem”.
Chciał, by zmężniał.
Ile razy spędził pan z kuzynami wakacje?
Osiem razy.
A gdy spędzał pan z nimi wakacje,
czy zauważył pan coś, co wskazywałoby na molestowanie?
Nie bezpośrednio.
Ale wiedziałem, że Lyle i Erik
biorą z tatą prysznic po lekcjach tenisa.
Jak tylko Jose zabierał któregoś z chłopców do ich pokoju,
zamykał drzwi na klucz.
A Kitty jasno się wyraziła, by nie chodzić tym korytarzem.
Nigdy.
Dobra, przyznaję.
Dorastanie w domu Menendezów nie było najłatwiejsze.
Ale kto przy tym stole
nie doświadczył w dzieciństwie jakiejś formy nadużycia?
Według dzisiejszych standardów znęcano się nade mną.
Ojciec lał mnie niemiłosiernie
pasami i wieszakami.
Niedosłyszę na skutek jednego z tych pobić.
Też miał mnie za maminsynka.
Ale go nie zamordowałem.
Uciekłem w staromodny sposób.
Wyprowadziłem się i zacząłem własne życie.
Ale nie molestowano cię seksualnie.
Braci Menendez też nie.
Ani słowem nie wspomnieli o molestowaniu Jerome’owi Ozielowi.
To dość duże przeoczenie.
Skoro już przyznali się do zamordowania rodziców,
czemu nie wyznali również tego?
Myślisz, że to ściema? Że zmyślają?
Według krewnego Menendezów, z którym rozmawiałem...
Którego krewnego?
Muszę chronić swoje źródła, Lindo.
Ale według niego
wpadli na pomysł z molestowaniem
po przeczytaniu kilku książek na temat rodzicobójstwa i kazirodztwa.
Zapewniły im one wszystkie szczegóły potrzebne do tego,
by przekonać ławę przysięgłych.
A z perspektywy Leslie
motyw molestowania służy również temu,
by odwrócić uwagę od...
seksualności Erika.
Chwila.
Chcesz powiedzieć, że Erik jest...
Rozmawiałem ostatnio przy lunchu z moją nową koleżanką, Pam Bozanich,
- Powiedziała, że... - Wszyscy wiedzą, że Erik jest gejem.
To tajemnica poliszynela, o której się nie rozmawia.
Mój zespół o tym wie, obrona też,
ale jak tylko ktoś zrobi do tego aluzję,
Leslie dostaje szału.
Dlaczego sądzisz, że jest gejem?
Podobno inni osadzeni robili mu loda.
To nie znaczy, że jest gejem, tylko że jest popularny.
Pozował też gejowskiemu fotografowi do dość homoerotycznych zdjęć.
Dobra, może Erik jest gejem,
ale ukrywanie tego nie czyni go mordercą.
Ani nawet złym człowiekiem.
Nie.
Ale być może...
bracia skrywali nawet głębszą, mroczniejszą tajemnicę.
Tajemnicę, która nie miała nic wspólnego z Jose.
Może właśnie o niej wiedziała Kitty.
Ile razy ci mówiłam?
Przestań walać spocone spodenki na podłogę.
Zasmrodzisz cały dom.
Twierdzisz, że Lyle i Erik
ze sobą obcowali?
To zjawisko przeniesienia.
Łatwiej oskarżyć Jose o molestowanie seksualne
niż przyznać się do prawdziwej relacji kazirodczej.
Za obopólną zgodą.
Wyobraźcie sobie, jaką winę i wstyd czuliby bracia,
gdyby ich sekret wyszedł na jaw.
Być może zabili rodziców, żeby nigdy do tego nie doszło.
Chodzi mi o to, że bez względu na to, co im się przydarzyło,
nie zasługują na nasze przebaczenie.
Leslie i jej zespół myślą, że jeśli odwrócą naszą uwagę od faktów,
będą trzymać pewne dowody z dala od sali sądowej,
kołować nas dziwacznymi teoriami prawnymi,
przedstawią ich jako godnych współczucia,
nieszczęsnych chłopców prosto z powieści Dickensa,
wszyscy się na to nabierzemy,
a ich życie będzie miało hollywoodzkie zakończenie.
Ale jeśli ktoś brutalnie odbiera życie drugiej osobie...
to nie powinno mieć znaczenia, jak parszywe było jego dzieciństwo.
Powinien zostać ukarany w najszerszym zakresie prawa.
To zakończenie, na jakie zasługują bracia Menendez.
I modlę się w imię sprawiedliwości,
aby taki był finał procesu.
Panie Dunne, zaraz wychodzimy.
Coś jeszcze?
Jak się nazywasz?
Paul D’Emilio.
Paul, mam tu kawałek kompletnie nietkniętego tiramisu.
Nie chcę, by się zmarnował.
Chciałbym, ale jutro mam sesję zdjęciową i chyba muszę być bez koszulki.
Poświęcenia, jakich dokonujemy dla naszego powołania.
Panie Dunne, chciałem tylko powiedzieć...
Przykro mi z powodu tego, co stało się pańskiej córce.
Była fantastyczna w Duchu.
To był jeden z moich ulubionych filmów.
Nie widziałem go od lat.
Nie mogę się przemóc.
A co tam.
Kawałek tiramisu mnie nie zabije.
Spalę go rano przed sesją na siłowni.
Mogę?
Jak najbardziej.
Zakładam, że nie masz dzieci.
Jeszcze nie. Może kiedyś.
Mieliśmy z żoną dwie córki przed Dominique,
ale obie zmarły w dzieciństwie,
co czyniło Dominique cudownym dzieckiem,
naszym aniołem,
który, jak sądziliśmy, nas pogrzebie.
Taka powinna być kolej rzeczy.
Byłem przekonany,
że to byłby najtrudniejszy moment
tego całego koszmaru...
Najtrudniejszy w całym naszym życiu.
Ale myliłem się.
O wiele gorsze było oglądanie procesu Johna Sweeneya
i tego, jak obrona próbowała zrobić z niego ofiarę.
Ile miał pan lat?
Jakieś pięć.
Pamiętam, jak pijany ojciec wpadał w furię
i ściskał szyję mojej matki.
Bałem się, że ją zabije.
Czy wobec pana też był agresywny?
Tak.
Niejednokrotnie.
Znęcał się bez końca.
Powiem ci coś o znęcaniu się.
Dusił Dominique...
przez pięć minut.
Moja dziewczynka walczyła...
przez pięć minut.
Ten bydlak przyznał się już na trawniku.
Zabiłem ją.
Próbowałem się zabić.
Spędził trzy i pół roku w więzieniu.
Dostał pracę jako kucharz w Santa Monica.
To nie jest sprawiedliwość.
Nie.
Dlatego nie wierzę w ani jedno słowo wychodzące z ust obrońców.
Będą kłamać, oszukiwać, kraść i robić wszystko, by wygrać.
Nawet jeśli oznacza to bezczeszczenie pamięci prawdziwych ofiar.
Co jest jak mordowanie ich drugi raz.
Tiramisu ci smakowało?
Jak widać, bardzo.
Jak widać.
Mogę zostać dłużej, jeśli pan chce.
Już późno.
A Lyle Menendez będzie jutro zeznawał.
Ale dziękuję za to, że mnie wysłuchałeś.
I powodzenia na sesji.
TRANSPORT WIĘŹNIÓW NIE ZBLIŻAĆ SIĘ
Obrona wzywa Josepha Lyle’a Menendeza.
Proszę podnieść prawą rękę.
Czy uroczyście przysięga pan mówić prawdę,
całą prawdę i tylko prawdę, tak panu dopomóż Bóg?
- Tak. - Proszę usiąść.
Czy pana rodzice to Mary Louise Menendez i Jose Menendez?
Tak.
Kochał ich pan?
Tak.
A czy 20 sierpnia 1989 roku
zabił pan z bratem rodziców?
Tak.
Dlaczego to zrobiliście?
Bo się baliśmy.
Pamięta pan, jak strzelił do ojca z bardzo bliskiej odległości?
Tak sądzę. Nie pamiętam.
Pamiętam zdjęcie.
Które tu pan widział? Z raną głowy pańskiego ojca?
Czy w pewnym momencie zabrakło panu nabojów?
Tak.
Dowiedział się pan wtedy czegoś o matce?
Widział pan coś albo słyszał?
Zauważyłem, że rusza się za tatą.
Tak mi się zdawało.
I...
Przeładowałem broń.
Przeładował pan?
- Tak? - Tak.
A co zrobił pan potem?
Wychyliłem się i strzeliłem do niej z bliska.
Wróćmy do czasu, gdy miał pan sześć lat.
Czy pański ojciec robił zdjęcia panu i bratu?
Tak.
Wysoki Sądzie, proszę poprosić świadka, aby mówił trochę głośniej.
Tak. Panie Menendez, proszę mówić bliżej mikrofonu.
Przepraszam.
Panie Menendez, na kopercie widnieje napis „Szóste urodziny Erika”.
- Rozpoznaje pan to zdjęcie? - To ja.
A to?
To mój brat.
- Rozpoznaje pan znamię na jego ciele? - Tak.
Brązowe znamię.
Gdy ojciec robił podobne zdjęcia...
czy fotografował wasze twarze?
Nie, robił zdjęcia naszych genitaliów,
dolnej połowy ciała...
lub gdy się schylaliśmy.
A czy między szóstym a ósmym rokiem życia...
ojciec miał z panem kontakty seksualne?
Tak.
Jak to się zaczęło?
Po prostu...
Zaczęło się od...
Masował mnie po treningach.
Pieścił mnie i pokazywał, co robi,
a potem prosił, bym robił mu to samo.
Kładł mnie na podłogę
i kierował moimi ruchami.
Uprawiałem z nim seks oralny.
Chciał to pan robić?
Czy w pewnym momencie zrobił też coś innego?
Tak.
On...
Używał przedmiotów.
Szczoteczki do zębów
i...
jakiegoś przyrządu do golenia.
Co z nimi robił?
Mieliśmy sesje z przedmiotami.
Kładł mnie nagiego na łóżku,
brał tubkę wazeliny i po prostu...
bawił się mną.
A czy w pewnym momencie
spróbował spenetrować pana czymś innym?
Tak. On...
Zgwałcił mnie.
Płakał pan?
Tak.
- Krwawił? - Tak.
Bał się pan?
Bardzo.
Prosił pan, by przestał?
Powiedziałam, że nie... Przepraszam.
Powiedziałem, że nie chcę tego robić i że to bolesne.
Odpowiedział, że nie chce mnie krzywdzić.
- Powiedział pan mamie? - Tak.
Co dokładnie?
Kazałem jej poprosić tatę, żeby dał mi spokój.
Że ciągle mnie dotyka.
Co odpowiedziała?
Powiedziała: „Przestań. Przesadzasz.
Twój tata musi cię ukarać, gdy źle postępujesz”.
I dodała, że tata mnie kocha.
Mówił pan o tym komuś jeszcze?
Nie, bo się bałem.
Tata tego nie chciał.
Zagroził, że jeśli komuś o tym powiem, wydarzy się coś złego,
że mnie zabije.
Powiedział pan bratu?
Nie.
Zrobił pan coś bratu?
Tak.
Co zrobił pan bratu?
Czasem, gdy czułem...
Nie wiem...
Brałem szczoteczkę i...
bawiłem się z Erikiem w ten sam sposób.
Przepraszam.
Tak mi przykro.
Nie wiem, co tam się stało. To było niewiarygodne.
Po prostu niewiarygodne!
I wszyscy to kupili.
Wszystko, kurwa, kupili.
Ja...
Przepraszam cię, Pam.
Mówiłem, że poruszę przysięgłych. Dziesięć do dwóch. Taki będzie wynik.
Bo to było najlepsze zeznanie na świecie.
Byłem jak biały rycerz.
Tak. Zgadzam się.
Nie poprzestanę na książce.
Zrobię z tego scenariusz i nakręcę film.
Wiesz, kto by mnie zagrał? Richard Grieco.
Bo czemu by nie?
Nie zdziwiłbym się, gdyby ławnicy napisali do sędziego,
że nie chcą już tego słuchać i żeby zakończyć ten gówniany proces.
Mógłbym wyprodukować 10 000 listów
od ludzi zapewniających, że przyjęliby mnie pod swój dach.
Nawet jebany ksiądz by mnie przyjął.
Tak, ksiądz.
Jestem ci winien przeprosiny.
Nie musisz przepraszać. Po prostu przestań za mną łazić.
Przepraszam.
Nie miałem pojęcia.
Wierzę mu.
Co oznacza jedną z dwóch rzeczy.
Albo ci dwaj chłopcy doświadczyli
najokropniejszych rzeczy, jakie można sobie wyobrazić,
a ich rodzice dostali dokładnie to, na co zasłużyli,
albo tak wspaniale wytrenowałaś kłamliwego, morderczego psychopatę.
Nie wiem, która opcja przeraża mnie bardziej.
W każdym razie gratuluję.
Bardzo mi przykro.
Była piękną dziewczyną.
Miała przed sobą całe życie.
Wiesz, jakie były jej ostatnie słowa?
„Kocham cię, tatusiu”.
Przynajmniej to pozostało mi na zawsze.
POTWORY: HISTORIA LYLE’A I ERIKA MENENDEZÓW
Napisy: Monika Bartz