Diga o seu nome.
Judalon Smyth.
J, U, D, A, L, O, N. Smyth: S, M, Y, T, H.
Teño unha empresa de duplicación de casetes.
Tamén vendo e estou especializada en cristais e pedras
e publico un boletín para coleccionistas de bonecas.
Teño dous gatos: Shanti Oz e Ishi Kitty.
Como coñeceu a L. Jerome Oziel?
Estaba duplicando unhas casetes de seminarios sobre relacións
e quería asistir a un.
Ao final dábanche o contacto do Instituto de Fobias de Beverly Hills
e o doutor Oziel contestou o teléfono.
Díxome que non necesitaba un seminario, senón terapia individual.
A vosa relación volveuse sexual, verdade?
A nosa relación volveuse violación, lavado de cerebro, hipnotismo...
- Protesto! - Admítese.
...abuso físico, mental, secuestro.
- Protesto! - Admítese.
- Señora Smyth. - Estou falando!
Perdoa, pode repetir a pregunta?
Receitoume Xanax e Prozac.
Obrigoume a facer unha proba de sida antes de ter sexo.
O divorcio sempre ía ter lugar en sete meses.
Sete meses despois,
dicía que o divorcio tería lugar en sete meses.
Podo preguntar como é? Menendez ou Menendes?
A Jerry retiráronlle a licencia dende o principio.
- Non tería que ter visto a ninguén. - Protesto!
Os pacientes pagábanlle con recados, coma criados.
- Protesto! - Eu era a súa criada sexual.
Protesto!
Non sei por que protesta.
Porque che meten pílulas pola gorxa?
Eu tamén protestei ante iso.
Admítese, señora Smyth.
Perdón, só intentaba responder a pregunta.
- É unha puta diva. - Totalmente.
Vai gañar este xuízo por nós.
- Señora Smyth, sabe que é isto? - Si.
É un vale por 500 actos sexuais que lle tiven que facer.
E vostede firmouno, verdade?
Si. E os meus gatos foron as testemuñas.
Aquí están as patiñas.
Así.
Cando empezou a gravar ao doutor Oziel?
Ao principio era cousa do contestador.
Gravaba as persoas coma se tivese vontade propia.
Ola? Segues aí?
Ai, meu Deus! Creo que nos está a gravar!
Despois, como tiña tanto equipo para o meu negocio,
si, empecei a gravalo.
Son un... oh, si!
Vouche subir a dose de Prozak porque son un galán que arde de amor.
Aí está imitando a Elvis.
E ás veces, cando nos bicamos, é tanta a honestidade
que fochicaría contigo no chan da cociña.
Iso é un poema de amor.
O que el entende como poema de amor.
Gústame.
Gústame moito, meu papaíño.
Eu facía moito o de poñer voz de bebé.
Señora Smyth, pode lembrarnos aquel Halloween?
Aquel no que L. Jerome Oziel afirma que Erik llo confesou?
El sabía que quería romper con el,
así que utilizou a Lyle e a Erik para atraerme de novo.
Judalon! Falo en serio.
Está de camiño e teño medo. Necesito a túa axuda.
Que?
Levei unha pistola cargada que lle pedín prestada ao meu veciño.
Puido escoitar o que dicían na consulta?
Non, só escoitei a Erik chorar e a Lyle berrar.
Entón non os escoitou ameazar a L. Jerome Oziel.
Non. O único que lle escoitei a Lyle foi...
Hawai, eh?
Pasarédelo xenial vaiades onde vaiades.
É unha aposta segura.
Boa sorte, doutor Oziel.
"Boa sorte, doutor Oziel."
Correcto. E Jerry non estaba asustado cando marcharon.
Hai 14 millóns de dólares en xogo.
Judalon!
Só quero axudarlles a investilos.
E si, AutoMax é a miña empresa, pero tamén é un bo investimento.
E despois empeorou.
Para!
Non!
Iso é.
Traga.
Pero, salvo iso, está estable?
Si.
Intentouno facer máis veces.
Son o seu doutor.
Podo ocuparme eu.
Non.
Se me abandonas, farei que te ingresen.
Non paraba de dicirme que Erik viña por min.
E tiña pesadelos.
E non paraba de repetir que o ollo de Kitty lle pendía da cunca
cando a encontraron. Unha e outra vez.
Dicía que a miña nai era unha meiga que me ía envelenar.
Utilizou a palabra "espiñas" para hipnotizarme.
Cada vez que a dicía, a miña mente quedaba en branco.
Violoume.
Violoume dúas veces.
Acusaron a L. Jerome Oziel algunha vez de agredir outros pacientes?
Protesto. Irrelevante.
Opino que é moi relevante saber se tiña sexo cos pacientes,
se lles daba medicamentos sen prescrición...
- Protesto. - Admítese.
...ou se lles obrigaba a chamalo papaíño.
Dixen que se admite.
- Que non conste en acta. - Eliminado.
É certo que foi á policía pola súa seguridade?
Para protexerse do seu violador? Que temía pola súa vida?
- Si. - Que pretende, avogada?
- E que fixeron? - Absolutamente nada.
Señora Smyth, está namorada do doutor Oziel?
Non, por favor!
Entón non di todo isto
porque non se divorcia e ten fillos con vostede?
Eu non quería fillos que se lle parecesen.
Grazas, señora Smyth. Non teño máis preguntas.
Imos parar para comer. Volvemos ás 13:30.
Membros do xurado, lembrade que non podedes deliberar nin falar do caso.
Sentíchelo?
Non. O que?
Catorce millóns, meu.
Pensaba que ían ser uns 30.
Seguro que serán uns 30 os que recibamos do estado,
pero digamos que son 14.
- Hai que pagar honorarios. - Pois 13.
Pensei no futuro todo este tempo porque sabía que ía saír ben.
Teño o meu soño ben claro: Mr. Buffalo, o libro...
E vai haber unha peli.
Sábelo, non?
Erik, van facer unha puta peli sobre nós.
Erik!
- Quen fará de nós? - Non sei.
Temos que conseguir ser os responsables desas decisións.
Vale, si.
Tes que empezar a pensar no teu soño.
Que queres facer cando todo isto acabe? Porque xa falta pouco.
Fixémolo.
E todos eses panocos que dicían que eramos asasinos en serie como Jeffrey Dahmer?
- Os primos de Dahmer. - Que vaian comer merda.
Brian Bosworth sería un Lyle de puta nai.
Estiven pensando que Rob Lowe podería facer de ti.
É sexy!
Hai que facerlle unha proba.
Que foi iso?
- Pero que... - Escoitáchelo?
17 DE XANEIRO DE 1994
Abride as portas!
Lyle!
Que pare!
Ola. Quero falar co cárcere do condado.
Cheira a gas. Temos que saír!
Só quero saber se o edificio segue aí.
Hai que marchar.
Quero saber se segue en pé.
- Colga. Hai que marchar! - Podes dicirme se segue en pé?
Merda.
- Leslie, acabo de falar con Lyle. - Grazas a Deus. Puideches?
Si. Os dous están ben. Atordados, pero ben.
Non paran.
Que tal a túa zona? Estabas en Westwood?
Cheviot Hills, pero é nova construción e pensei que ía colapsar.
Falei con Weisberg
e dixo que non é seguro continuar aquí.
Di que hai opcións, como ir ao tribunal do centro.
Polo menos, a viaxe é máis fácil para Erik e Lyle.
Malkovich, meu. O puto John Malkovich.
Fixo de min en Saturday Night Live.
Norma viuno, dixo que foi a hostia. Somos famosos.
Non só o xuízo, somos nós.
A nosa popularidade está polas nubes, Erik.
Non pasa nada por chorar no estrado, vale?
Si.
A ver...
Que che vou contar! Ti es o actor e o guionista.
Non digo que esteas a actuar...
Xa te entendo.
Quero dicir que co do limón, o da canela...
Non pasa nada se te emocionas ou o que sexa.
Lyle, podo facelo.
Hoxe sácasnos de aquí.
Diga o seu nome.
Erik Galen Menendez. M, E, N, E, N, D, E, Z.
Señor Menendez, estás ao tanto da idiosincrasia dese micrófono?
Que?
Se estás moi cerca, satúrase. Se estás moi lonxe, non te escoitamos.
Si, correcto.
Vale. Intenta colocarte nunha distancia intermedia.
Vale.
Penso que te tes que achegar.
- Vale. Iso é demasiado, Erik. - Vale.
- Simplemente... - Vale.
Vale. Xusto aí.
Ben.
Veña, Erik, vamos!
Eu... non me sentía importante.
Estás saturando o micro.
Pensei que me castigaría, porque cando...
Erik, senta máis lonxe. Estás saturando o micro.
Ela gravaba as miñas chamadas. Pinchoume o teléfono...
Sepárate do micro.
Pinchoume... o teléfono.
Poñía... Ela poñía...
- Creo que está moi baixo. - Vale.
Axente Wolf, pode colocar o micrófono?
Podes sentar máis atrás?
Máis atrás.
Intenta quedar aí.
Vale?
Vale. Continúa.
Había un Tupper no armario.
Está fodéndoo todo. Parece un puto psicópata.
Entre que dúas cousas?
Entre o meu cuarto e o cuarto dos meus pais.
Sepárate do micro.
Aparta do micro. Así. Aparta.
Tes que apartar porque saturas o micro. Así que apóiate no respaldo da cadeira.
Queda aí, vale?
E tiñas 11?
Tiña 11.
Tes problemas por non mirar de fronte.
Mira o micro de fronte.
Vale, xa o sei. Teño que ir ao baño. Necesito un descanso.
Vale. Imos facer un descanso.
Cal cres que foi a causa que orixinou
que ti e o teu irmán disparásedes aos vosos pais?
Cando dixen...
Que dixeches?
Cando lle dixen a Lyle que...
Cando lle dixeches que?
Que o meu pai...
O meu...
Vale. Que lle dixeches a Lyle?
O meu pai...
O meu...
- Podes responder? - Si.
Que o meu pai abusaba de min.
E querías algo do teu irmán?
Por iso llo dixeches?
Só quería que parase.
Había distintos tipos de abusos, Erik?
- E... - Si.
E podes dicirnos como os chamabas?
Xeonllos.
Xeonllos?
- Ese era un tipo? - Si.
Vale. Que máis tipos había?
Sexo agradable.
Fálalle ao micro.
Sexo agradable.
E que máis?
Vale. Que máis tipos había?
Sexo duro.
Señor Menendez,
despois de que vostede e o seu irmán disparasen aos vosos pais,
mentiron moito.
Protesto. Argumentación.
Non se admite.
Mentiron. Mentiron aos xornalistas.
Mentiron aos membros da familia.
Mentiron aos detectives.
Pero agora está a dicir a verdade.
É unha pregunta?
- Está dicindo a verdade agora? - Si.
- Sobre todo? - Si.
- Non está mentindo? - Non.
- Sobre nada? - Non.
Vale. E foron realmente ao Big 5 de Santa Mónica
a mañá do 18 de agosto a mercar pistolas?
Si. Non teño dúbida.
E vostedes quixeron levalas,
pero lles dixeron que non o podían facer
porque había 15 días de espera. Foi así?
Si.
Señor Menendez, sabía que Big 5 deixou de vender pistolas en 1986?
Non, non o sabía.
Vale.
Señora Bozanich, alí había armas.
Mirámolas.
E o tipo dixo que non as podía sacar da tenda. Así que...
Todo isto foi en 1989, non?
Si.
Vale. Señor Menendez,
mentiu no pasado, pero non está a mentir agora, non?
Non.
Vale.
Non hai máis preguntas.
Por que o dixeches?
Que intentamos mercar un arma en Big 5?
Lyle, xa cho dixen, porque é o que recordo.
Dicía a verdade.
Non. Intentamos mercar pistolas nunha tenda de Sepulveda, ao oeste de LA.
No Big 5 só as había de aire comprimido, xusto ao lado das putas cañas de pescar.
Por iso tivemos que ir a San Diego, parvo!
Vale. Síntoo, Lyle.
Non ía mirando o mapa. Non tiña unha Guía Thomas comigo!
Fixen a actuación da miña vida, e a ti colléronte nunha mentira.
Non estaba mentindo!
Como podes dicir iso?
Estiven aí durante horas.
Parecías un psicópata que quería matar a alguén.
Si, por culpa do micro!
Un puto obxecto inanimado! Tanto adiante e atrás. Sentaras quieto!
No sitio. Contestando as preguntas como practicamos.
Non me vas culpar por isto.
Non é a miña culpa. Ti o fixeches.
Ti me obrigaches. Todo isto foi idea túa.
Que acabas de dicir?
Eu fixen isto?
Eu?
Ti es o obsesionado con Billionaire Boys Club.
Ti es quen escribiu un guión sobre como matar os pais.
E, perdoa se me repito,
pero que merda de título é Friends?
Quen vai ver algo chamado Friends?
Como te atreves, pedazo de merda?
Puiden subir ao estrado e dicir que todo isto pasou
porque pincharon as túas chamadas
e te escoitaron dicir mariconadas.
Descubriron que ti e Craig Signorelli
estabades a comervos as pirolas
e un montón de cousas pecaminosas máis.
Puiden dicir que me rogaches que te axudase a solucionalo.
- Non son gay. - Pois ben que nos fodiches.
Ti provocaches isto.
A culpa é túa.
En serio?
Pegácheslle un tiro a papá na cabeza e a mamá na cara.
Non esquezamos o que nos fixeron, vale?
Levaron o que merecían.
O parto foi moi xenial, sen problemas.
E o neno está ben?
O voso neno está perfecto e san. Pesa 3,30 quilos.
Queres collelo?
Ola.
Kirk Cameron é un bo actor.
Pero non é sexy, sabes?
Porque Lyle Menendez ten sex appeal. Mira isto.
Sabes quen é?
- Timber Dawn. - É a miña moza.
Que? Vai rañala.
- Non é posible. - Xúrocho. Pódoche ensinar as cartas.
Estoume cansando destas réplicas.
Van acabar pronto. Cada vez están máis espazadas.
- Estás preparado? - Si.
Ola, cariño.
Parabéns.
Que tal o bebé?
É precioso.
Pero hoxe centrámonos en ti.
Imos sacarte de aquí, vale?
A carga da proba neste caso recae sobre a fiscalía.
Non hai dúbida.
Ides entender en que consiste a lexítima defensa imperfecta.
Significa que cando alguén cre de forma honesta e a boa fe
que está en perigo e se defende,
só se lle pode condenar por homicidio involuntario.
A fiscalía vai dicir que o fixeron por diñeiro.
Pero Marta Cano dixo que sabían que estaban desherdados
e que non ían levar os cinco millóns do seguro de vida
porque Jose non fixera a proba médica.
Se tivesen esperado dúas semanas, entón levarían os cinco millóns.
Entón, por que non esperaron se o fixeron por cartos?
A fiscalía vai sinalar o feito de que mercaron escopetas.
Significa que tiñan pensado matar os seus pais?
Unha pregunta:
Se vivides nunha veciñanza cun gran número de roubos
e mercades unha pistola, o voso plan é matar?
Non. Estades a defendervos.
Se estivésedes planeando matar,
por que non esperar dúas semanas polas pistolas?
Por que comprar dúas escopetas grandes e ruidosas?
A fiscalía quere que vos esquezades do primo Andy,
a quen Erik lle dixo con 12 anos que o seu pai lle masaxeaba o pene
e como lle doía.
E preguntoulle se era normal.
Ou do primo Al,
que dixo que Jose obrigaba a Erik e Lyle a ducharse con el.
Das malleiras que lles daba.
De como aos seis anos, cando empezaron os abusos,
Erik pasou de ser un neno feliz a estar totalmente retraído.
Ou da prima Diane,
que dixo que Erik e Lyle tiveron que loitar polo privilexio
de non ter que durmir coa súa nai.
Ou do adestrador Wadlington, que dixo o seguinte:
"Jose Menendez foi o peor pai
e a persoa máis dura que coñecín nunca."
"Erik e Lyle traerannos gloria e fama.
Serán os nosos ratos de laboratorio."
Cravoulle alfinetes e chinchetas coma estas nas coxas
e resgoulle o pene.
Que irónico que morresen baixo os trofeos.
Porque os nenos eran iso eran para eles. Trofeos.
Nesa familia non se falaba.
Eran perversos experimentos sexuais, e os abusadores en serie
son moi posesivos cos seus experimentos.
O problema é que os nenos abusados coma eles
non sempre rematan sendo produtos pequenos e perfectos.
Non respectamos moito os nenos neste país.
Pensamos que menten, que inventan cousas, que fantasían.
Está claro por que os nenos abusados teñen problemas para confiar nos adultos.
Se os nomes dos meus clientes fosen Lila e Erika Menendez,
cambiaría algo?
Porque se é así, non debería.
En teoría, os nenos non son as vítimas, pero ás veces si o son.
E non se pode culpar a vítima.
Sei que a miña argumentación foi algo longa.
Iso é porque en canto acabe Erik deixará de estar baixo o meu control.
E non o quero deixar marchar.
Igual que Jill non quere deixar marchar a Lyle.
A xente preguntoume
que quero sacar de todo isto.
E...
a miña resposta non ten que ver con temas legais.
Quero ver a Erik camiñar pola rúa.
Sen esposas.
Sen cadeas.
Simplemente camiñando.
Libre de todo isto.
O que suceda agora
depende de vós.
Fostes un xurado extraordinario.
E douvos as grazas.
Isto está listo, meu.
Feito.
A cubana e a negra que se estaban mirando
nin de broma din culpable.
Si, a ver...
Non o sei.
O xuízo podería ser nulo e habería que repetilo.
Erik, é demasiado caro.
Canto custa este xuízo? Millóns dos contribuíntes?
Para que? Para condenar a dúas persoas que o país adora?
Unha merda!
Non permitirían que volvesen por nós. Montarían unha boa.
Non o sei.
Teño a sensación de...
De que?
De que algo cambiou.
A cidade enteira está no límite.
Primeiro os disturbios, despois o terremoto, e agora esperar o veredicto.
Sabedes quen ten pánico dos terremotos?
Erik Menendez.
De feito, está baixo vixilancia para que non se suicide.
Díxenche que non podo.
Está perdendo a cabeza, evidentemente.
Pasa as noites escribindo unha especie de novela de ficción.
"Escapou, san e salvo, a través do portal do feiticeiro
e regresou á 17a dimensión."
Tamén está a pintar.
E sabedes que?
É bo.
É máis hábil coa escopeta que a maioría de artistas que coñezo.
Ah, e isto é o mellor.
Erik ten moza.
Non sei como vai funcionar.
Non sei como podo estar tan desbordada polos sentimentos.
Pero sei que son reais.
Sinto que te coñezo dende sempre, Erik.
E que te coñecerei o resto da miña vida. Con todo o meu amor.
Tammi.
Que tipo de muller quere saír cun psicópata?
Que saca disto?
Este non vai recibir visitas conxugais, se é o que preguntas.
E iso, supoño, vénlle de perlas a Erik.
Sentídelo?
Xesús, non paran!
Tim!
Que? Non pasa nada.
Estamos ben.
Respira.
Todo está ben.
Teño os nervios disparados.
Estou fatal.
Nin sequera foi dos grandes, verdade?
Non, non foi.
Esquecín o indefensos que son.
Non podo relaxarme, porque...
Nunca sabes que será o próximo.
Xa o sei.
Pero o próximo que a ti che preocupa...
non é un terremoto.
Penso que Lyle foi un xenio no estrado.
Pode que un xenio do mal.
Pero non podo dicir o mesmo de Erik.
Observei o xurado
e creo que non conectou con eles.
E que pasou con Judalon?
Ei! Señor Dunne?
Ola.
Judalon Smyth.
Ola.
A ver. Demi tivo a súa portada.
E Michelle Pfeiffer tamén. Entendo que son estrelas.
Espera.
Refíreste a portadas de Vanity Fair?
O que quero saber é se tes contacto directo con Graydon Carter.
Porque cada vez que chamo contesta a mesma pendona de recepción.
Ti que pensas?
Se os condenan por homicidio voluntario en primeiro grao,
libraríanse?
A verdade é que non o sei.
Pero o que si sei...
é que se o xurado os deixa marchar libres,
esas dúas almas en pena vagarán polo mundo...
para atormentalos.
O karma vai ir por eles.
En pé.
Grazas.
STANLEY M. WEISBERG XUÍZ
Tras moita deliberación,
o xurado continúa bloqueado e non é capaz de chegar a un veredicto.
Isto chámase xurado indeciso.
Sentíndoo moito, teño que declarar nulo este xuízo.
Por favor, señores, un momento.
Esperen, por favor. Veña!
- Isto é bo, non? - Orde, por favor!
Se non somos culpables... que?
- Xa falaremos despois. - Si, pero como puido pasar?
Por culpa dos homes.
Orde, por favor.
SEIS MESES DESPOIS
Como xa sabedes, imos ter que facelo todo de novo.
E vós, as miñas heroínas,
sodes as que chegastes á conclusión de que Erik non era culpable,
ou de que foi homicidio involuntario.
Así que quero tirarvos da lingua.
Que pasou? En que fallamos?
Que escoitaron eses homes para non ceder?
E que credes que necesitaban escoitar?
Ao final eu sentía que Erik e Lyle eran os meus fillos.
E penso que quizais ese instinto maternal
non o teñen os homes.
Eu non creo que poidas matar así os teus pais
se non pasou algo horrible.
Non é o que penso, senón o que penso que eles o pensan.
Penso que pensan que os nenos non sofren abusos sexuais.
Vale. Que máis?
Imos... perdoa.
Dixeches que o podiamos chamar?
Ola, Erik, aquí están as túas raparigas.
Ola, Erik!
Só queremos dicir...
Chámome Tina. É un pracer coñecerte.
Aínda que sinto que xa o fago!
Quería dicir que todas o sentimos moito.
Cremos que non se fixo xustiza.
Si, exacto.
Erik, escoitáchelo?
Podo falar só contigo?
Claro!
Un segundo.
Ola. Como estás?
Soas moi deprimido.
Si.
Estouno.
Tes que animarte, vale?
Imos gañar. Prométocho.
Non, non mo podes prometer.
Oh, Erik.
Algo cambiou.
Sabes?
Todos están na nosa contra nos medios, sabes?
Chéganme moitas cartas de odio.
Isto non pasou nunca.
Así que...
Non sei.
Parece que algo cambiou.
Non sei o que, pero...
parece que todo acabou.
Non vou deixar que te deprimas así.
- Non. Imos gañar. - Non pasa nada. Falamos logo.
Grazas a todas. Que volvades ben a casa.
- Grazas. Adeus! - Adeus.
En realidade, Señora Abramson...
Se realmente queres saber cal foi o problema, ou un dos problemas...
Creo que o resto non o quería dicir.
Por favor, dimo.
O tema dos homes...
Non lles gustaban Erik e Lyle, iso é certo.
Pero o problema eras ti.
Por se che serve de algo,
ti non lles gustabas.
Grazas por dicirmo. Non pasa nada.
Por suposto.
Grazas de novo.
Temos malas noticias.
Moitas.
Vale.
Non sei como dicilo.
Empezarei polo máis fácil: non hai cartos.
Non me preocupan os cartos.
Debería, porque non hai nada.
A non ser que empecemos a traballar pro bono...
Hai cartos.
- Creme. Non os hai. - Vai haber cartos.
Imos pechar este asunto.
Quero que rexistres as horas
e logo xa chas pagaremos.
Pagareichas.
Mira, vai haber un libro.
Estou a escribilo.
A miña amiga Norma está axudándome.
Está máis ben nun posto como de secretaria.
Pero está totalmente obsesionada comigo.
Estou seguro de que está namorada.
É moi especial.
E estame axudando a escribilo.
Ela está escribindo o libro.
Os dous estamos traballando nel. Pero si, é o meu libro.
Non, quero dicir que o libro vai saír.
Porque deixaches que te gravase.
E agora vai publicar as gravacións.
Ese é o libro.
Non.
Lyle, contáchesllo todo.
"Díxenche que podía conmover o xurado porque practiquei o de chorar.
Estáseme dando moi ben o de chorar."
"Temos que inventar algo para o de Oziel, por que non lle contamos o do sexo...
Tamén podemos dicir que nos está a chantaxear."
"Está claro que esa noite me pasei.
Refírome á noite dos asasinatos."
Despois di: "Lyle enumeroume os tipos de abuso infantil
que ten pensado dicir no xuízo."
É unha puta mentira, Jill! Eu nunca dixen iso.
Gravoute!
- Sabes que significa isto? - Non.
Significa que poden interrogarte
por todo o que lle contaches se testificas.
Vale.
- Así que... - Non podes testificar.
Non no segundo xuízo.
Lyle, isto destrúe a nosa defensa.
Así que vas ter que confiar en Erik.
Que?
Non.
Lyle...
Creo que xa non te podo defender máis.
E quero axudarte a atopar un bo avogado de oficio.
Pero non vou traballar contigo no segundo xuízo.
Síntoo.
Merda.
Segundo os últimos informes non teñen un peso.
Así que me pregunto...
estaría a xente disposta a doar cartos para os irmáns Menendez?
Unha doazón para os Menendez?
Que vaian á m...!
Que vaian á m...? Que maleducado!
Todo depende de ti agora.
Pero creo que iso nos facilita as cousas.
Ti sempre caíches mellor.
Iso non é certo.
Si que o é. Es unha testemuña moito mellor que Lyle.
Xa non podemos dicir que foi defensa propia...
Non.
O xuíz...
non quere outro xurado indeciso.
Así que o da lexítima defensa imperfecta está descartado.
Pois esa era a verdade.
- Era esa. - Xa.
Era a nosa defensa.
Faremos outra cousa.
Sei que non queres escoitar isto, pero non hai probas
de que ti matases a túa nai ou o teu pai.
Pode que lles disparases, pero quen os matou foi Erik.
El pegou o tiro fatal na cabeza do teu pai.
Só digo que el saíu a recargar mentres túa nai seguía con vida.
Sabes canto te odia a xente?
En serio, sábelo?
Non fixeches un bo traballo.
Puxéchesme unhas lentes que non necesito.
Vestíchesnos con cores pasteis.
Non funcionou.
- Erik... - Nada diso funcionou.
E agora todo o mundo nos odia. A miña vida está acabada.
- Non, non o está... - Cala a puta boca!
Quero que cales a puta boca!
Non o sabes.
Vale? Eu si.
Como me vas axudar?
Como vas arranxar isto?
Non podes.
Levanta. Hai que limpar o módulo hoxe.
Por que?
Vai vir alguén importante.
O. J. Simpson está nese Ford Bronco con Al Cowlings.
A Policía afirma que O. J. está apuntándolle cun arma
e esixindo que o leve á casa da súa nai.
Estamos de novo na 405 dirección norte
e acabamos de deixar Manchester atrás.
Penso que estará en La Tijera agora mesmo.
A Patrulla de Carreteiras, a Policía de LA
e polo menos doce coches de policía
están en Código 3, con luces e sereas, perseguindo...
ou máis ben seguindo a O. J. Simpson...
ULTIMA HORA
...mentres continúa avanzando cara o que supoñemos que é
a súa casa en Brentwood.
Podemos chamarte Juice?
Vos sodes os gardas.
Chamádeme como queirades.
Juice paréceme ben.
- Ponte cómodo - Como se estiveses na túa casa, Juice.
Si. Teredes algo para comer?
- Agora traemos algo. - Grazas, meu.
Amigo.
Ei.
O. J.?
- O. J.? - Si, quen es?
Son Erik. Erik Menendez.
Cala a boca!
Si.
Un dos irmáns?
- E o teu irmán está aquí contigo? - Non, esta noutra ala.
Que merda. Xa levades aquí un tempo.
Si, uns tres anos.
Imos ter outro xuízo agora.
Sabes que che digo? Eu non vou estar moito.
Porque non o fixen.
Sabes? Nicole pegoume a min.
Sabes o que din aí fóra sobre min?
Si.
Si, sei.
E escoitei que... e verdade?
Que Robert Shapiro é o teu avogado?
Si.
A ver, teño un montón. Sabes, non?
Si. Pero quería dicirche que...
Tamén foi o noso avogado.
E a verdade é que...
Que tes que ter coidado con el
porque nos fodeu vivos.
Puiden quedar en Londres
e agora non me estaría enfrontando á pena de morte, probablemente.
Pero foi el quen me dixo que volvese, así que...
Grazas polo consello.
Viches a toda esa xente facendo cola na 405?
Foi cousa de tolos.
Si. A xente adora a O. J.
Supoño que agora a xente deixará de prestarnos atención a nós
e só cha prestará a ti.
- Podo dicirche algo máis? - Si, claro.
Intenta pactar coa fiscalía.
Subtítulos: Ana Belén Barrera