No caso do estado de California contra Orenthal James Simpson,
con número BA097211,
o xurado, en referencia ao caso,
declaramos o acusado Orenthal James Simpson
non culpable do delito de asasinato previsto no artigo 187A do Código Penal,
cometido contra Nicole Brown Simpson, un ser humano,
segundo o acusado no primeiro cargo.
Que queres dicir? Que estamos fodidos? Porque, sinceramente, eu non o vexo así.
O. J. é algo así como o maior asasino de todos os tempos, non?
E saíuse coa súa.
E o mellor de todo, Leslie, é que non tivo nin que subir ao estrado...
Lyle, están sedentos de sangue.
A Garcetti só lle importa unha cousa: a súa reelección.
Por iso intentan destruír o noso caso, porque necesitan unha vitoria xa.
Vale, iso enténdoo.
Entón presenta unha moción.
Esta é unha boa razón para non levar un avogado de oficio de merda.
Charles Gessler é o mellor de LA.
De verdade?
Lyle, por fin nos coñecemos.
Vamos.
Non vai pasar.
De ningunha forma.
Non sei que hai que facer para solucionar isto.
Prefiro traer de novo a Jill ou chamar a Cochran.
Non podo chamar a Cochran e ti non tes cartos.
Leslie, sabes cantos cartos recadei só na semana pasada?
Alégrome de que o menciones, porque...
Unha boa cabeceira, por certo.
"Ao axudarme, tamén estás apoiando a moitas outras persoas abusadas.
Todos somos sobreviventes.
Se podes axudar cunha doazón o día 15 de cada mes..."
Unha tarxeta de doazón mensual ao Fondo para a Defensa de Lyle Menendez?
Cantas veces che dixen que deixes de escribir cartas?
Porque serán usadas contra ti e danche unha imaxe horrible!
Fala a que fai 4000 dólares ao día en Dateline falando de O. J.
e atacando as mesmas persoas...
- É o meu traballo! - Vale.
E xa que falamos de cartos, permíteme mencionar
que sigo aquí loitando pola túa vida pro bono.
Pediches que che enviasen unha perruca ao cárcere
que custou 2500 dólares?
É do que lle fixo o tratamento capilar a O. J.
- Si, fíxeno. - Lyle!
Creo que todos podemos tomar exemplo dese home, vale?
Porque o tipo si que sabía que facer!
Sabes que tiña? Tiña un slogan!
Creo que a todos nos viría ben un slogan.
Creo que o noso podería ser:
"Se fuches violado, non podes ser acusado."
- Que carallo é tan gracioso, Erik? - Es incrible.
Vale, síntoo. Tes razón. Pero é que a miña vida está en xogo.
Xa. Pero pareces un idiota.
Erik, teño que lembrarche por que estamos aquí?
Pola túa culpa.
Ti es o puto idiota.
O único que tiñas que facer era manter a boquiña pechada.
En serio?
Lyle Menendez: as súas palabras.
- Que lle dean polo cu! - Non.
Non. Xa non podes seguir facendo isto.
Ti nos fodíchesnos.
Estamos fodidos. Hai horas de gravacións túas!
- Non sabía que me estaba gravando! - E soas como un tolo!
Soas como un tolo. Dáste conta do estúpido que foi?
E despois escribes todas esas cartas
pedíndolles a todos que mintan?
Que tes na cabeza?
Sempre quixen ser coma ti.
Pero sabes o que din de ti agora?
Que levas a morte nos ollos.
Que os teus ollos son negros. Chámante psicópata.
Estabamos moi preto. Lyle, case eramos libres.
Si, grazas a min.
Grazas a ti case saímos de aquí.
Pero non o fixemos.
E agora estamos fodidos e todo é culpa túa!
Tiñamos que convencer a un máis,
só a unha persoa máis e estariamos fóra de aquí.
Pero iso xa non vai pasar nunca porque ninguén nos cre.
Todos nos odian. Todos nos queren mortos!
Teño moito medo porque non quero morrer.
E non quero que morras. E odio o que fixemos.
Gustaríame que nunca tivese pasado e volver atrás, pero non podo.
Agora estou pechado neste inferno.
Penso niso todos os días mentres ti vas por aí coma un tolo!
O único que quero é que nos salvemos. Agora todo depende de min
e non sei se podo subir e facelo de novo.
Pois xa podes. Non vou morrer aquí só porque sexas débil e patético.
Ei! Xa é suficiente!
Mandáchelo todo á merda!
- Tería que terte matado a ti tamén. - Aí está.
- Aí está o meu irmán. O asasino. - Fillo da...
Ponte así na sala, por favor,
porque estou preparado para saír deste puto lugar.
Fillo da...
Gustoume ver isto de novo.
- Sácao. - Fai o teu traballo.
Fillo da...
Así que esa é a estratexia: xulgar os pais
porque a defensa falla lóxica, psicolóxica e legalmente.
É unha historia que nunca tivo lugar.
- Protesto. - Non se admite.
Non escoitaredes a Lyle Menendez neste xuízo
porque escribiu un libro que é un glosario das súas mentiras.
Protesto.
Non se admite.
Así que todo se reducirá ao testemuño de Erik Menendez, o asasino,
e se o ides crer a el.
Protesto.
Señora Abramson, non fagamos isto.
Non se admite. Que fale.
Grazas.
Señoras e señores, xulguen as persoas polo que fan.
Erik Menendez pode dicir misa,
pero lembrade o que fixeron Lyle e Erik Menendez.
Vostede vendeulle a Jose Menendez o Alfa Romeo
que lle comprou ao seu fillo Lyle, correcto?
Correcto.
Feliz graduación, fillo.
- En serio? - Si.
Papá, este coche é unha merda.
Canto pagou por esa merda?
- Trinta e dous mil. - Protesto.
Por que?
Porque importe o prezo.
Sente.
- Señoría, pódome achegar? - Non.
Lyle estaba moi enfadado polo Alfa.
Eu díxenlle: "É un coche moi bo."
Se me agacho toco o asento do pasaxeiro.
Parece o coche dun pallaso.
- Parezo un puto pallaso! - Vale.
Síntoo. Conseguirémosche outro.
A túa nai e eu pensamos que era perfecto.
Pois pensastes mal! Polo amor de Deus!
Acabemos con isto. Asina os putos papeis.
Grazas por comprarme unha merda.
Craig, vostede é un dos guionistas de Friends, non?
Non falamos do programa de éxito da NBC, por certo.
Este é un guión sen producir que escribiron vostede e Erik.
Correcto.
E ata onde vostede sabe, o programa da NBC protagonizado por Jennifer Aniston
trata sobre persoas que asasinan os seus pais a sangue frío?
Protesto.
Pode responder.
Non, non trata diso.
Non. Porque o guión de Friends que escribiron vostede e Erik
trata dun personaxe chamado Hamilton Cromwell
que asasina os seus pais.
Protesto. Irrelevante.
Desculpe, pero non pode protestar por todo.
Craig...
Erik confesoullo, verdade?
Si.
Pero non é a historia que lle contaron ao doutor Oziel.
Non.
Tampouco é a mesma historia que contaron nesta sala.
Non.
Que lle contou Erik?
Que foron ao cine e Erik entrou a coller o seu carné falso.
Pero non entrou pola porta principal, senón pola do salón.
E dixo por que?
Si, porque facía menos ruído e non quería espertalos.
Entón estaban durmidos.
Si. Iso me dixo.
Merda.
Tamén me dixo que cando volveu ao coche
Lyle collera as armas.
Queres facelo? Agora mesmo.
Imos facelo.
E entón asasinaron os seus pais mentres durmían.
Si.
Si! Hostia!
Lyle... Temos que cambiar a puta roupa.
Mira, hai sangue! Como non a vin?
Cre que os asasinatos foron premeditados?
- Protesto. Que non conste en acta. - Está a berrar, avogada.
Sinto berrar. Estou enfadada, así que falo alto.
Non me importa se está enfadada. Na miña sala tense que controlar.
Señor Cignarelli, coñece vostede a película Billionaire Boys Club?
Si. É basicamente o que fixeron Lyle e Erik,
nenos ricos que matan os pais por cartos.
Protesto.
Este tribunal vaina declarar en desacato.
E eu vou desacatar este tribunal
porque os seus fallos son sorprendentemente parciais.
Erik non vira esa película na tele por casualidade, non?
Non.
El sabía da historia antes de que fose película.
Os dous sabiamos dela porque o noso amigo Brian...
Trataba sobre os seus pais.
Catorce meses antes do asasinato,
Erik escoitou a historia de como os seus foran asasinados por diñeiro.
Pois... si. Correcto.
Brian, escribiulle Lyle dende o cárcere?
Si. Quería que vise a película Homes fronte a fronte.
Necesito que digas que a vimos co meu pai,
que dixo que non era realista porque o pai tería matado o fillo
xa cando comezaron os problemas,
e quedaches impresionado cando o dixo.
Logo dis que sempre sentiches que meu pai tiña poder
e que nunca te sentiches benvido.
Diga o seu nome.
Erik Galen Menendez: M, E, N, E, N, D, E, Z.
- Ola, Erik. - Protesto.
Só dixen ola.
- Intimidación, señoría. - Non se admite.
Erik, é certo que pensou en usar unha bésta para matar os seus pais?
Coma se fosen animais?
A ver, nós só... iso foi...
Poderiamos facelo cunha bésta.
Sen carné e con todas as túas putas multas por velocidade...
Non sería problema porque non precisamos carné.
Na tenda, cando pensei que non poderiamos conseguir unha arma,
fixeime en que había béstas na...
E só foi unha idea. Esquecinme dela un segundo despois.
Pero a recarga...
Si, só terías un disparo.
Cando pensou que non podía conseguila, ou cando xa a intentara conseguir?
Non me lembro.
Porque se viu béstas onde intentaba conseguir unha arma,
significa que non só pensaba conseguila, senón que xa o intentara.
- Teño que protestar por relevancia. - Non se admite.
Consideraron outras armas?
E se usamos un coitelo?
- Protesto. Relevancia... - Intento establecer premeditación.
Señoría, Lyle e Erik Menendez idearon, conspiraron
e planificaron asasinar os seus pais.
Como, por que e cando é moi relevante.
É fundamental para o interese do estado neste caso.
Correcto. Acéptase.
- Xuízo nulo. - Oh, nulo.
Leslie, avogada, pare.
Quere desviar as preguntas porque demostran circunstancias agravantes
que poden rematar en pena de morte.
Non, só quero que me escoiten.
- Señora Abramson, pare. - Señoría...
Isto é...
Erik, cando comprou as armas,
é certo que comprou inicialmente perdigóns como munición?
Creo que non. Creo que...
Cito: "Compramos inicialmente perdigóns como munición."
Vale, si. Iso lémbroo.
E decidiron que non ía ser suficiente?
Suficiente?
Volveron para comprar balote porque é máis letal?
- Si. - Vale.
E despois de disparar 12 cartuchos de balote aproximadamente
nos corpos e rostros da súa nai e seu pai...
Protesto. Cifra incorrecta.
- Aproximadamente. - Dixo aproximadamente.
- Non hai amor. Non hai amor nesta sala. - Non, avogada. Non.
Onde non hai amor nesta sala é aí e aí.
Se non hai amor nesta sala
é polos dous asasinos desalmados que non amaban os seus pais.
Porque se queres os teus pais...
non fas isto.
Se é falta de amor o que está a sentir
creo que é nese lado da mesa.
Erik,
tras baleirar dúas escopetas na súa nai e no seu pai,
e despois de que Lyle saíse para recargar,
é certo o que lle dixo ao doutor Vicary? Deulle o último cartucho ao seu irmán?
- Non o sei. - Vale. Non o sabe?
Vou citalo de novo.
Cito: "Lyle saíu e como a munición estaba ciscada polo maleteiro,
deille o cartucho."
Dixo iso?
Si.
Cando vostede e Lyle estaban mentindo á familia, á prensa,
dicindo que crían que era a mafia quen matara os seus pais,
dixo algo interesante.
Dixo que cría que a mafia usara escopetas para, e cito:
"facer un estrago" e "enviar unha mensaxe".
- Vale. - Que quería dicir co de facer un estrago?
Simplemente que...
Xa sabe, a mafia, eles...
disparan ás rótulas da xente
e, en definitiva,
estragan as vítimas.
Pero foi vostede.
Vostede e Lyle fixeron iso.
Vostede e Lyle dispararon á rótula da súa nai.
Aquí está.
Disparáronlle moitas veces, Erik.
Tantas veces que o seu esqueleto,
cito: "perdera toda integridade estrutural."
- Protesto. - Non se admite.
- Vale. - Vale?
- Si. Vale. Fíxoo vostede. - Xa o declarei.
Si, pero o que digo é que planeaba facelo así. Non?
Planeaba que parecese cousa da mafia.
Compraron escopetas, balote.
Disparoulle no xeonllo. Disparoulle moitas, moitas veces.
Planeaba que parecese cousa da mafia?
Non se lle ocorreu coa emoción do momento.
Vostede planeouno.
En termos legais iso é estar á espreita.
Entendo por onde quere ir, señor Conn,
pero non planeamos nada.
De verdade. Só intentabamos estar preparados para defendernos
porque cando era un neno,
meu pai sempre me dicía
que se lle contaba a alguén o que estaba a pasar entre nós,
que me mataría.
E entón díxenllo a Lyle.
Cando Lyle se enfrontou a el, eu crin o que dixo.
Pensei que nos ía matar. Eu non...
Esa preparación que está a describir é premeditación, Erik.
O xeito en que o fixo demostra que foi un dobre asasinato premeditado.
Algunha vez foi violado polo seu pai?
- Irrelevante. - Protesto!
Xa chegaremos ao da mentira do abuso sexual.
- Protesto. - Non se admite.
Ou podemos facelo agora, señoría.
Falamos co de mantemento?
Hai dous días na miña vida que nunca esquecerei:
o día que dispararon a Kennedy,
e o día que vin a Erik e a Lyle falándolles así aos seus pais.
Por que te pos así? Non o entendo.
Porque es un puto maricón, papá!
- Exacto. - Lyle!
- Non o defendas, mamá. - Mandeiche calar.
Só para confirmar, que día foi?
O sábado.
O sábado, o día antes dos asasinatos.
Lyle e Erik parecían asustados dos seus pais?
Non. Os seus pais tiñan medo deles.
Ese día no barco, parecía que Lyle e Erik tivesen medo dos seus pais?
En absoluto.
Descubriron que o barco se usara na película Conexión Tequila
e iso gustoulles moito.
Encántame esa película. Cheguei á terceira base con ela.
- Claro, é Michelle Pfeiffer. - Si.
- É moi elegante. - Está que rompe.
Cando escoitou que a Jose e Kitty Menendez os mataran a tiros na súa casa,
pode dicir que foi o primeiro que pensou?
Claro. Que foran os rapaces.
Grazas.
Vivía na casa dos Menendez cinco días á semana, verdade?
- De luns a venres? - Si.
- E vivía dentro da casa? - Si.
O meu cuarto estaba na casa principal xunto á cociña.
Erik declarou que era unha casa violenta, que sempre había liortas.
Que os pais lles berraban e mallaban neles. Era así?
Non. Nunca oín berro ningún.
Pero que hai das liortas? Erik dixo que Jose e Kitty sempre pelexaban.
Non. Nunca os escoitei pelexar nin berrar.
Eran moi desordenados.
Traballou para Jose Menendez moitos anos.
Vía como se relacionaba cos nenos.
Si, dende pequenos.
E viu como lles pegaba, ameazaba ou berraba algunha vez?
Nunca. Ningunha vez.
Jose non era un home enfadado. Nunca o vin así.
Ela amaba eses rapaces. Faría calquera cousa por eles.
Deixouno todo por eles.
E que a acusen do que a están a acusar...
Arderedes no inferno por iso, rapaces.
- Protesto. - Non se admite.
Esta...
Esta é a única proba de que o abuso tivo lugar.
É un informe médico
de cando Erik Menendez tivo un hematoma no fondo da gorxa.
- Protesto. - Non se admite.
Un hematoma que a propia testemuña admitiu que é típica nos nenos.
Protesto.
Non se admite.
Lembrades este libro, señoras e señores?
CANDO UN NENO MATA
E se vén de aquí a súa historia?
Non sería de estrañar
cando o autor deste libro asesorou a defensa no xuízo anterior.
Señoría, nada diso é certo.
Non hai ningunha proba de que algo diso pasase.
Pídolle que anule o xuízo.
Non. Sente.
Señoría.
Señora Abramson, sente. Agora.
Avogado.
Grazas, señoría.
Todo está aquí, señoras e señores.
Ata di que cun xersei amarelo no estrado
pareces inocente.
Oito casos dos supostos abusos son exactamente iguais aos deste libro.
Cantas horas pasaron confesándose ao doutor Oziel?
Se mencionaron todas as outras escusas, por que non a do abuso sexual?
Cando Erik lle confesou ao seu amigo Craig que eles mataran os seus pais,
por que non mencionou o motivo?
O suposto abuso sexual que se remonta a anos atrás?
Por que non o mencionaron nunca?
Porque nunca pasou.
Porque nin se lles ocorrera dicilo
ata que coñeceron a esa muller de aí.
- Protesto. - Non se admite.
Esa muller, cuxo último cliente foi un asasino que quedou libre.
Como? Coa escusa do abuso.
Basicamente foi ela a pioneira.
Por que non probar tamén aquí? Así é como funciona.
Colles algúns feitos, vale?
Jose golpeou a Lyle no brazo unha vez, a ferida do xeado...
E convértelo nunha historia tan horrible
que é case imposible de crer.
Non vos sintades mal se non a credes.
Señoras e señores, é literalmente imposible de crer.
E non é práctico
que as únicas persoas que poden corroborar a historia de Leslie
estean mortas?
Ah, e estanlle pagando.
Non é incrible?
Jose e Kitty Menendez, en morte, pagaron a Leslie Abramson
case un millón.
Un millón de dólares
pola historia máis ridícula nunca escoitada nun tribunal.
Pero esta vez non vai funcionar.
Esta vez non vai funcionar porque, aínda que fose verdade,
aínda son culpables de asasinato en primeiro grao.
Conspiraron. Estaban á espreita.
Eles executaron un asasinato múltiple premeditado.
A lei, señoras e señores, esixe que os consideredes culpables.
A lei esixe que sexan condenados a morte.
Pode que vos maltratasen a algúns de vós.
Un amigo, un familiar, un pai... sexual ou doutro xeito.
Por desgraza, iso ocórrelles a millóns de persoas en todo o mundo.
O que non é habitual é asasinar con escopetas.
O que non é habitual é colocarlle unha escopeta ao teu pai na cabeza
e apertar o gatillo.
O que non é común é colocar unha escopeta na meixela da túa nai,
a quen disparaches no xeonllo,
cuxos dedos lle rebentaches, e apertar o gatillo.
Señoría, podería pedirlle á señora Abramson
que deixe de xogar ao aforcado co seu cliente?
Avogada, pode deixar de xogar ao aforcado co seu cliente?
INDIGNACIÓN
Gustaríame dicir que non é traballo meu demostrar o móbil,
pero...
Está claro cal é o móbil aquí.
Os cartos.
Lyle dixo que o seu maior obxectivo na vida era ter un Rolex.
E este.
Erik nunca tivo traballo.
Lyle tivo dous.
Repartiu pizzas un día,
e fixo prácticas na empresa do seu pai.
O pai díxolles que os ía sacar do testamento.
Boa sorte, rapaces. Estades sós.
Tiñan que matalo antes de que pasase.
- Protesto. - Non se admite.
Lyle e Erik percorreron Beverly Hills cunha caixa forte.
Erik durmía coa caixa forte. Quen fai iso?
Supoño que a xente que ama o diñeiro.
Lyle abriu esa caixa forte cando estaba só.
Estaba aí o testamento novo? O que os deixaba fóra a el e a Erik?
Sabemos que Erik lle dixo a Craig Cignarelli
que o seu pai tiña entre 75 e 90 millóns nunha conta bancaria suíza.
Entre 75 e 90 millóns de dólares.
Durante as semanas e meses despois do asasinato
gastaron, apresuradamente, 700 000 dólares.
O Jeep, o Porsche, as apostas. Vivían no Hotel Bel-Air.
Para conseguir os cartos só tiñan que desfacerse do seu pai.
Só tiñan que cometer un pequeno asasinato
para ter todo o diñeiro do mundo.
Pero se a nai quedaba viva, non conseguirían nada.
Entón, ela tamén tiña que marchar.
Tamén tiña que marchar.
Señoras e señores, os acusados e o seu equipo legal son culpables.
Do crime do que están acusados,
pero tamén de algo aínda máis sinistro.
Son culpables de explotar o trauma das auténticas vítimas de abusos sexuais
e intentar usalo para saír impunes.
Son culpables de coller as lembranzas duns pais bos, decentes e cariñosos
que mataron, e tiralas
a unha fosa séptica chea das mentiras máis espantosas.
Se hai un crime tan atroz como os asasinatos que cometeron,
só pode ser ese.
Jose e Kitty Menendez estaban durmindo.
Estaban durmindo.
Así que non se puideron defender dos fillos que os executaron.
Agora non poden defenderse
das mentiras que inventaron os fillos
para intentar librarse das consecuencias das súas accións.
Pero non vos equivoques, Jose e Kitty están a chamarvos
dende o máis alá para que os defendades agora.
Vós, señoras e señores, tedes ese poder.
Tedes o poder de defendelos agora. Tedes o poder de vingalos!
Vingalos.
Aínda estás en contacto coa familia Goldman?
Si. Con Kim, especialmente.
Nin que dicir ten que aínda están devastados.
Pensar que O. J. Simpson é un home libre
a pesar das abafadoras probas na súa contra...
Pero esa é a xustiza que hai nos Estados Unidos.
Coa escusa do racismo ou do abuso,
se tes un equipo de defensa que saiba burlar o sistema,
podes librarte de calquera cousa.
Entón, non pensas escribir sobre iso?
Non. De feito, marcho a Connecticut a semana que vén para rematar o meu libro.
Os de Crown estivéronme apertando.
Nick! Non podes marchar de LA agora.
Honestamente, estou un pouco farto dos Menendez.
E creo que o resto do país tamén.
No panteón dos asasinos famosos xa pasaron de moda.
A cultura avanzou.
E non quero ser malo, pero tédelos visto ultimamente?
Perderon o seu brillo, por non falar da maioría das groupies.
Pero escoitei que Lyle ten nunha relación bastante seria e comprometida.
Chámase Anna Eriksson.
Comezaron sendo amigos por correspondencia,
pero agora parece que o príncipe Lyle e a súa doce Rapunzel están moi namorados.
E os rumores din que as campás de voda poderían soar nun futuro próximo.
E que pasa con Erik? Algunha noticia sobre el?
O Home Ferido.
Parece que está pasando por un mal momento ultimamente.
Devólveme o meu libro, por favor.
- Non o teño. - Si que o tes!
Vin como o collías. Devólvemo.
Dixen que non teño o teu puto libro!
E eu dixen que me devolvas o meu libro!
Illárono por varias faltas de conduta,
pelexas cos presos, arrebatos de rabia, outro suposto plan de fuga...
É obvio que está máis nervioso neste xuízo que no primeiro.
Segue coa mesma moza?
Polo que sei, si. Tammi.
Aínda vive en Minnesota
e, ao parecer, escríbense todo o tempo.
Benquerida Tammi: Deséxoche 300 días de amor.
Podemos estar separados por miles de quilómetros,
pero síntote preto do meu corazón.
Cres que serán declarados culpables esta vez?
Quen sabe?
Pero despois de Rodney King, os disturbios e O. J.,
non creo que esta cidade poida sobrevivir a outra grave inxustiza.
Iso significa que despois de case sete anos, dous xuízos
e innumerables manobras legais,
este podería ser o final para Erik e Lyle,
e terían que enfrontarse por fin ao destino que merecen.
Entón pode que, polo menos no caso Menendez,
vexamos algo de xustiza por fin.
Se aínda puidese crer na esperanza,
seguro que a tería.
O xurado chegou a un veredicto. Acusados, levántense.
Nós, o xurado, atopamos o acusado Joseph Lyle Menendez
culpable dos asasinatos en primeiro grao de Jose Menendez e Mary Louise Menendez.
Ademais aceptamos as circunstancias agravantes
de que o acusado, Erik Galen Menendez,
matou as vítimas intencionadamente mentres estaba á espreita.
Membros do xurado, é ese o seu veredicto? Estades todos de acordo?
Si.
O tribunal volverase a reunir o luns ás 8:30
para determinar a sentenza.
E xa que os acusados foron declarados culpables de asasinato en primeiro grao
con circunstancias agravantes, segundo a lei de California,
o xurado só pode considerar dúas sentenzas:
cadea perpetua ou pena de morte.
Levántase a sesión.
Non me veñas con merdas. Merecen morrer e ti sábelo.
Leigh, entendemos como te sentes.
Non estou en desacordo contigo, pero temos que deixar que fale.
Estoume poñendo enferma. Pero vale, Mary, adiante.
Creo que abusaron deses rapaces toda a vida.
- Bobadas. - Como podes dicir iso?
Porque nunca pasou.
Pero pode que si.
Escoitaches a súa familia? Os curmáns?
Veña! Pagáronlles para que dixesen o que dixeron.
Non o podes demostrar. Ese pobre rapaz, Andy, como podes dicir iso del?
Porque é un mentireiro.
Se lle importase tanto o seu pobre curmán,
por que non dixo nada anos atrás?
Porque era un neno e tiña medo.
E que dis desas horribles fotos pornográficas dos nenos?
Oh, por favor. Eles mesmos sacaron esas fotos.
Como podes ser tan parva?
Viches o resto do carrete. Todas sacadas por nenos!
Pero non sabes se Jose...
Se Jose era tan pedófilo, por que había só dúas fotos?
Onde estaba o resto?
Xa que falamos das fotos, Andrew,
déixame ver esa na que están no colo de Jose.
De verdade cres que isto é abuso sexual?
Porque na miña casa chamámoslle tarxeta de Nadal.
- Teremos que avanzar... - Non!
De verdade queres que crea que Erik, a estrela do deporte,
permitiu que o seu pai o violase ata unha semana antes do asasinato?
E despois toda esa merda sobre atacalo cun coitelo en plan Rambo?
Son todo trolas!
Se fose verdade, debería ter escapado ou terllo contado á policía.
Leigh, pode que tivese moito medo de ir á policía.
Sabedes que? É coma se nacésedes nunha burbulla.
Vistes a Erik no estrado.
Nada do que dixo tiña sentido. Nada!
O único que fixo foi mentir. Todo eran mentiras.
Os alfinetes e os cepillos de dentes.
E non me fagas falar do cretino da perruca.
Só Deus sabe por que non declarou.
Escoitáchelo na casete
falando de botar en falta os pais que asasinou?
Como cando botaba en falta o seu can? O seu can!
Xesús! Creo que é o máis frío que lle escoitei dicir a ninguén.
Puto psicópata!
Esperas que teña simpatía? E esa pobre nai?
Ponme enferma.
Despois seguen falando sobre o medo que tiñan.
Se tiñan tanto medo, por que non fuxiron?
Iso é o que fas cando tes medo.
Non é o que fixeron. Correron nesa dirección.
Correron cara o que dicían que lles daba medo.
É o máis estúpido que escoitei nunca.
E veñen aquí cunha historia demente
sobre guerreiros gregos, peluches,
bochas no pene, e cagar nun Tupper de plástico...
Esperades que crea unha palabra? Pois non! E nunca o farei.
Porque son pequenos monstros malvados e merecen morrer.
Non pararei ata que todos vós saquedes a cabeza do cu
e os levedes á morte.
Estás ben, Leigh? Meu Deus.
- Leigh! - Meu Deus, Leigh.
Que alguén pida axuda!
Meu Deus! Pedide axuda agora mesmo!
Meu Deus! Apartade! Que alguén nos axude, por favor!
Debo admitir que estou bastante nervioso por estar aquí.
É un pouco tolo como funcionan as cousas.
Sei que non falamos moito porque só era un suplente,
pero pasei as últimas semanas intentando pensar
que faría se tivese que decidir entre a vida e a morte.
E agora aquí estou.
Ninguén dixo que fosen violentos ou que se metesen en liortas.
Só oín falar do bos que eran.
Todos eses adestradores e profesores.
Non podía crer canto se preocupaban todos por eles.
E seguín pensando nos seus familiares.
Falando do moito que os querían. Loitando polas súas vidas.
Iso ten que significar algo.
Mirade, sinceramente non sei que crer.
Pero sei que se estivese nos seus lugares
e tivese vivido o que dixeron que viviron,
probablemente tería feito o mesmo.
Tería estoupado antes.
Nunca matei a ninguén, pero teño estoupado.
Sei que nunca imos saber que pasou realmente nesa familia,
pero se hai a máis mínima posibilidade que o que dixeron sexa certo...
Vouvos dicir agora mesmo
que non quero ser responsable de quitarlles a vida.
Penso que iso sería un gran erro.
E cando chegue o momento e votemos...
Espero que todos pensemos niso.
E espero que tomemos unha decisión coa que poidamos vivir
igual que fixeron eles aquela noite.
Porque teremos que vivir con iso o resto das nosas vidas.
Ei.
Que?
Están agardando por vós.
Estás listo?
O xurado acaba de recomendar que Lyle e Erik Menendez
sexan condenados a dúas cadeas perpetuas consecutivas
polos brutais asasinatos dos seus pais, Jose e Kitty Menendez.
O xurado podería ter recomendado a pena de morte,
pero tras tres días de deliberación,
optaron por envialos ao cárcere o resto das súas vidas
sen posibilidade de condicional.
Está decepcionado porque non recomendaron a pena de morte?
Creo que fixeron un traballo excelente.
Podemos descansar máis tranquilos
sabendo que Lyle e Erik nunca serán libres
e que morrerán no cárcere.
Sinceramente, teño unha sensación de alivio enorme.
É unha vitoria?
A ver, que é unha vitoria?
Van estar o resto das súas vidas en prisión,
nun lugar horrible.
É mellor que velos atados nunha cama en San Quentin
sendo executados mediante inxección letal.
Son dous seres humanos incribles,
e estou segura de que atoparán unha forma
de contribuír á sociedade dende o cárcere.
E se teñen que pasar as súas vidas no cárcere,
polo menos non estarán sós.
Teranse o un ao outro.
Les, sei o que estás facendo. Intentas separar os rapaces.
É cruel. É punitivo.
Os familiares permanecen xuntos.
Familiares que conspiran para librarse dos asasinatos que cometen xuntos?
Por favor.
Quen sabe o que argallarían se vivisen no mesmo cárcere
o resto das súas vidas.
Sabes en quen estiven pensando o outro día?
En todos os clientes que tiven durante 26 anos,
todos os que conseguín absolver e que andan por Los Angeles.
Queres saber de que me decatei?
Erik e Lyle Menendez
son probablemente os menos perigosos de todos.
Leslie, son mentireiros.
Dispararon aos seus pais mentres durmían nun sofá.
En realidade non é imposible.
A xente podería espertar nuns anos e dicir:
"Temos que cambiar o sistema, que dous nenos..."
E si, sei que o que fixemos estivo moi mal, enténdoo.
Pero pasar o resto das nosas vidas no cárcere? Iso é...
- Cal é o propósito? - Erik.
Quero dicir algo.
Senta.
É bo que esteas a pasar polo proceso de apelación.
Absolutamente.
Pero non quero que saír do cárcere sexa o único que esperes.
Entendes o que digo?
Non.
Erik, a túa vida está aquí agora.
Tes que buscar o significado e propósito da túa vida aquí.
E iso é posible, Erik. Podes ter unha vida significativa aquí.
Téñoo visto e teño plena fe en que ti tamén a terás.
Esperta, Menendez.
Que está pasando?
Ti e o teu irmán ides ser transferidos.
Vale.
Veña, vamos.
Erik Menendez.
- Si? - Entra.
Onde imos?
Á prisión de Folsom. Ponte cómodo. É unha viaxe longa.
- E... - Dixen que entres.
Por que non nos segue a outra furgoneta?
A onde... pensei que iamos a Folsom.
Ti vas a Folsom. O teu irmán vai a outro lugar.
A onde?
É bonito.
Sabes que hai un naufraxio xusto aquí, uns 60 metros máis abaixo?
Os tiburóns están aí.
- Xusto aquí. - Espera, imos pescar tiburóns?
Si. Non cho dixen?
Non. Dixeches que iamos pescar. Non dixeches tiburóns.
Xa che falei do tipo de Arista que coñecín en Nova York.
Quería pechar un trato con el
e dixo que lle encantaba pescar os tiburóns do carallo.
Mentinlle. Díxenlle: "Si, a min tamén!
Vaiamos pescar tiburóns a próxima vez que esteas na cidade!"
Así saberei de que estou a falar.
- Que tipo de tiburóns estamos pescando? - Non o sei.
Nin idea.
Capitán!
Si, señor?
Que tipo de tiburóns temos hoxe?
Estamos buscando tiburóns azuis, marraxos, quizais algún branco.
Pero a maioría serán novos.
- Xenial! - Novos!
Vanme arrincar o brazo!
Odiaba cando ías de viaxe.
Eu soa cos rapaces mentres estabas con ela.
Pequena Kitty, mírame. Mírame, pequena Kitty. Non.
Iso rematou.
Busquei as cousas equivocadas. Busquei merda durante moito tempo.
O que máis necesitaba xa o tiña comigo.
Tíñate a ti.
E quérote.
Non foi doado, pero fixémolo. Conseguímolo.
Sabes que? Deberías volver ao xornalismo, Kitty.
Agarda, que? Non.
Si, en serio. Escoita.
Se me presento ao Senado poderás escribir sobre min.
Si! Reportaxes sobre o marabilloso marido que son.
Ah, si? Non fagas brincadeiras porque son capaz.
Veña, nenos! É hora de tinguir a auga.
Vamos!
Imos espallalo por aquí.
Meu Deus!
Non o aguanto!
Nenos, volvede!
- ¿Que lles pasa? - Non sei.
Quen carallo sabe? Déixaos estar.
Non te estás acovardando, non? Compramos as armas.
Non.
Fagámolo.
Si.
Fagámolo.
Lyle e Erik Menendez manteñen a acusación
de abuso sexual por parte da súa nai e do seu pai.
Seguen cumprindo cadea perpetua sen posibilidade de liberdade condicional.
Subtítulos: Ana Belén Barrera