Mira, outro TCBY.
É unha mina de ouro.
Isto é xusto o que quero facer con Mr. Buffalo.
Diante de cada TCBY debería haber un Mr. Buffalo.
Comida saudable, un servizo atento…
Faremos cartos a moreas. Lembra as miñas palabras.
O que fixo TCBY co iogur
é exactamente o que o Mr. Buffalo vai facer coas aliñas de polo.
Podes poñer KIIS-FM?
- Por favor! - Lyle.
Merda!
Tranquilízate.
Parece que llo teño que dicir sempre.
Grazas.
Encántanme estes rapaces.
Díxenlle a Jamie que cando veñan ao Forum alí estaremos.
A música é outro tema.
Un cliente de Mr. Buffalo vén para comer ás e relaxarse, non é?
A música vai ser importante.
Son os zapatos de papá?
Levas os seus zapatos?
Si, agora imos levar os seus zapatos, non?
Dixen: "que mellor maneira…"
Son uns Alden 560, son estreitos.
Debería mercalos nun 43,5.
Para.
Erik, escóitame. Non podes facer isto agora.
Síntoo.
Achanta e non sexas choromicas.
Ei, tranquilo.
Ei.
Quérote.
- Quérote. - Estás ben.
Agora depende de nós.
E estarían orgullosos de nós.
Que dixeches onte? Que me dixeches?
Dimo.
Que penso que estarían orgullosos de nós.
Erik, sei que estarían orgullosos de nós.
Ei, é xusto aquí.
Paspán.
Ei! Para o puto coche.
- Téñovos que deixar atrás. - Non! Déixanos na beirarrúa.
- Hai moito xentío. - Pois pásalles por riba.
Tiñan que ir ao peirao de carga.
Erik! Matou a mafia os teus pais?
Que?
Non, son Lyle.
Paréceo, dende logo, pero temos que investigalo.
Tes medo de que a mafia vaia por vós?
Si. Onde está o teu cámara?
Mafia, a ver se vos atrevedes agora.
- Iso é unha ameaza? - Vamos.
Sodes albos, vale?
Imos poñervos seguridade as 24 horas, de acordo?
Peter.
Hoxe preciso que fagas unha cousa.
Estás seguro de que vai poder facelo?
Tranquila. É moi bo actor.
Fixo un monólogo de Shakespeare unha vez.
Quero empezar contando unha historia.
Cando Lyle e eu eramos pequenos había unha ventá grande na casa.
Os paxaros sempre voaban,
chocaban contra a ventá e caían feridos.
E miña nai collía os paxaros,
levábaos dentro e curábaos,
axudábaos a mellorar
e mirábaos marchar,
mirábaos marchar voando.
É un dos meus recordos favoritos de miña nai.
Como se preocupaba polos paxaros.
Supoño que o que lles diría é:
"Talvez algún día, cando vos vexa no ceo,
poderiamos pelotear un pouco."
Grazas.
Pobres rapaces.
Lyle está obsesionado con que poñamos unha canción.
SINDICATO DE DIRECTORES DOS ESTADOS UNIDOS
Icona.
Lenda.
Rei dos negocios.
Marido. Adestrador de tenis.
A maioría só pode soñar con ser algo diso,
pero Jose Menendez érao todo.
E tamén era o noso pai.
Calquera que coñecese a meu pai diravos que era duro.
Que lles pregunten aos xuíces que fallaban nos meus partidos de tenis e nos de Erik.
Papá, se estás a escoitar, e sei que o estás a facer,
podes estar seguro de que estou listo para coller o relevo
e ser o piar desta familia
E, mamá…
Que podo dicir?
Se papá era o noso piar,
mamá, ti eras o papel pintado e todos os mobles bonitos.
Sei que ter dous nenos revoltosos non sempre era fácil,
mais convertiches as casas nas que vivimos en fogares.
Mamá, as miñas últimas palabras para ti
deixareillas a dous poetas que nisto son moito mellores ca min.
Nas súas palabras: "Nena, voute botar en falta."
Souben dende o principio que me ías romper o corazón,
e aínda así tiven que asumir este doloroso papel.
Envolvíchesme ao redor do teu dediño,
co teu sorriso máxico.
Deixáchesme colgado na cruz dos amantes un bo anaco.
Botáchesme un meigallo,
deixáchesme sen alento.
Mais non podía facer nada para que quedases.
Voute botar en falta.
Todo o amor que sinto por ti,
nada podería facer que cambie o meu punto de vista.
Oh, nena.
Voute botar en falta, bebé.
Darche todo o amor que sinto por ti
non fixo que cambiases o teu punto de vista.
Estás a marchar.
Agora estou aquí sentado perdendo o tempo.
Simplemente non sei o que teño que facer.
É unha traxedia para min ver que o soño rematou.
E nunca esquecerei o día que nos coñecemos.
Nena, voute botar en falta.
A que si?
Pasaron máis de dous meses dende os asasinatos de Jose e Kitty Menendez
na súa casa de Beverly Hills.
Mais, de momento, non parece que a policía estea preto de atopar os asasinos.
Vamos, cagainas de merda. Non pares!
Os informes iniciais especularon que podería ser un golpe da mafia
relacionado cos negocios de Jose Menendez
na industria audiovisual como executivo de LIVE Entertainment.
O detective Les Zoeller e a Policía de Beverly Hills
declararon á prensa que están a investigar todas as posibilidades.
Non podo dar moitos detalles,
pero podo dicir que a investigación continúa moi activa,
e que non descansaremos
ata que o autor destes asasinatos sen sentido e atroces
estea detrás das reixas e enfrontándose á pena de morte.
Que é iso?
Non!
Podes crer que dixo
que elixiu os vestidos porque pensaba que os poderiamos usar de novo?
Eu podería usalo outra vez.
Cando xee no inferno e me inviten a unha festa de patinaxe.
PODER SEN LÍMITES ANTHONY ROBBINS
Aquí o doutor Oziel.
Doutor Oziel, son Erik Menendez.
Erik?
Sei que é moi improvisado,
pero hai algunha forma de vernos hoxe?
É importante.
Parece que teño libre ás dúas, se che vén ben.
Non. Eu…
Quero ser a túa última cita.
Non quero que me vexan os teus pacientes.
Por favor? Doutor Oziel?
Si. Que tal ás catro? Poderiamos falar canto precises.
Vale. Ás catro. Perfecto.
Vale. Vémonos.
Hostia. Viches iso, Jamie?
Saltou coma unha nena pequena. Que gracioso!
Non sexas parvo, Lyle.
- Ola, Erik. - Ola, Jamie.
- Vas a algún sitio? - Si, teño que facer uns recados.
Vale. Non tardes. Mercamos unha chea de lambetadas de Halloween para os nenos.
Non das baratas. Temos merda boa!
- Xa sabes canto me gusta Halloween! - Si.
Hai que manter a tradición!
Erik!
Pasa, por favor. Senta.
Tes un aspecto incrible. Alégrome de verte, rapaz.
Erik, entra.
- Alégrome de que chamases. - Si, eu tamén.
Entón estás a sentirte… que?
Si, estiven como…
suicida.
Vale.
Por que non sentas?
O que digo aquí,
ninguén está a escoitar, verdade?
- Non o estás a gravar? - Non.
Non podes contar o que che conto?
Ben, cando viñeches daquela, pola condena por roubo,
esa parvada que xa superaches,
o tribunal ordenou que lles contase os teus pais o que falásemos.
Mais agora, obviamente…
Quero dicir, eles…
Podemos dar un paseo, quizais?
Estiven tendo pesadelos
todas as noites sobre miña nai e meu pai.
Nestes pesadelos, son asasinados?
Si, máis ou menos.
No soño é como que estou aí e o estou a revivir.
Pero é como a cámara lenta.
E estou aí
e miña nai recibe un tiro no estómago e despois na perna,
porque o seu xeonllo explota.
- Si? - Si.
E continúa recibindo disparos pero non morre.
E a cara de meu pai rebenta unha e outra vez.
A súa cara desaparece e hai fume por todas partes.
- Tes este soño todas as noites? - Si, practicamente.
Iso é "Thriller".
Nenos vestidos do Michael Jackson de "Thriller".
Por que queres suicidarte, Erik?
Que solucionaría iso?
- Truco ou trato! - Veña, vamos!
Moi ben!
- Truco ou trato! - Aquí tedes!
Oh, meu Deus.
- Caeuche a espada. - Grazas.
- Aquí tes. - Grazas. Feliz Halloween!
- Aquí tes. - De que vas vestido?
Que?
Son Tom Cruise!
De Cocktail.
A hostia de icónico.
Esta é a casa dos pais que…
Que?
Dispararon?
Por que non entras e miras?
Que tal se saes da miña propiedade
antes de que che meta a barra de Snickers polo cu, vaqueiro?
Meu pai era un home xenial.
Moita xente non o sabía.
Empezou traballando para Hertz
e despois pasou á industria do cine.
Estaba no lado dos cartos, entre bastidores,
pero foi tan influínte coma Spielberg ou Scorsese.
Certo, si.
Pensei que tería que escribir un libro sobre el,
porque, xa sabes, tiña todas estas metas.
E quería ser senador. Sabíalo?
Quería ser o primeiro senador cubanoamericano en Florida.
Pero tería que mudarse a Florida, non?
Si. Quería levarnos alí. Iamos ser coma os Kennedy.
Ves? Todo isto irá no libro.
El tamén pensaba que Lyle e mais eu
poderiamos chegar a presidentes algún día.
E por iso era tan duro con nós…
todo o tempo.
Simplemente era…
moi…
Que sucede, Erik?
Entón…
Fixémolo. Meu irmán e mais eu…
Disparásteslles?
Si.
Vale.
Que opinas? Volvemos á consulta e falamos do tema?
Vale.
Sénteste algo mellor
despois de dicirmo?
- Un pouco. - Vale.
Erik,
preciso que me contes o que pasou, se podes.
Vale, pero non estás a gravar isto.
Non estou a gravar isto.
Por que precisas sabelo?
- Só preciso falar do que sinto. - Si.
E dicirme o que pasou é a mellor forma de facelo.
Supoño que o plan empezou
cando estaba vendo a película Billionaire Boys Club.
Tiña medo, moito medo.
Vai sobre uns rapaces que teñen pais ricos, e mátanos.
Os rapaces matan.
E fíxome pensar,
porque parecía exactamente as nosas vidas, a de Lyle e a miña.
Frank vooulle a cabeza.
Lyle, mira isto.
O sangue empezou a filtrarse, así que o envolvemos rápido na colcha
e o levamos ao coche.
Así que simplemente empezamos a falar do tema de cando en vez.
Como sería
que esa forza negativa e controladora desaparecese das nosas vidas.
Así que fixemos un plan.
Eu queríao facer pronto, antes de perder a bravura para facelo.
Pero Lyle quería tomalo con calma, planealo de verdade.
Chegamos ao acordo de facelo nunha semana, un domingo.
- Por que un domingo? - A criada libraba as fins de semana.
Iso é todo?
Viches unha película e decidiches matar os teus pais, Erik.
Por que?
Por que que?
- Por que o fixemos? - Si, Erik.
O parricidio é unha medida moi, moi grave.
Parricidio?
Cando matas os teus pais.
E dende logo, Erik, non é algo inaudito.
Sucede.
Nun de cada catro asasinatos hai un familiar implicado.
De verdade?
Vaia. Vale.
Todos os casos son diferentes,
pero a maioría implica circunstancias agravantes.
Xa, eles eran moi agravantes.
Non, quero dicir que hai abusos.
Hai discusións por cartos.
Teu pai era moi controlador. Temos falado diso.
Erik, viches unha película e decidiches matar os teus pais.
A maioría da xente non fai iso.
Xa.
Non coñecen o meu pai.
Xogo. Cinco contra un para O'Connell.
Que carallo foi iso? Que carallo estás facendo, Erik?
Xesús! Pedazo de merda!
En que estivemos traballando?
- Xesús! - Señor Menendez!
Non! Non me toques!
Vinte e cinco mil dólares! Sae de aquí. Estás despedido.
- Para. Simplemente marcha. - Erik!
Mantén a puta posición!
Teu pai vos maltrataba fisicamente, Erik?
Washington.
Olympia.
Dacota do Sur.
Pasando!
Dacota do Sur!
Merda!
Cariño!
Estúpido de merda. É Pierre!
Pierre!
Non podo crer que vaias a Princeton.
Non. A verdade é que non.
Era a última oportunidade.
Escóitasme? Que che dixen?
- Moviches a raqueta coma un cagán. - Para.
- A decisión foi mala. - Mala?
- Estaba detrás da liña. - Unha merda! Entra!
Pecha a porta.
Simplemente…
moi autoritario.
Vale.
Por que mataches a túa nai?
Era adicta ao noso pai.
El tivo un romance.
E ela empezou a beber un montón, a tomar unhas pastillas.
Era suicida.
Pensamos que era un sinal de que a súa vida non tiña valor.
Así que nós…
sacámola da súa miseria.
Pasou unha cousa.
Lyle estaba na casa. Botárano de Princeton por plaxiar.
- Pedazo de merda! - Vale!
- Es un puto marica! - E que vas facer?
Vasme zoscar? Mira o que che digo! Zóscame agora mesmo!
Cala a puta boca!
- Non me toques! - A ver, vello. Vamos!
Non paraban. E logo meteuse miña nai.
Quéroa. E penso que o terías que entender.
Tes 20 anos. Non vas casar.
De ningún xeito.
Como vos vou escoitar se casastes á miña idade?
- É unha pécora que busca cartos. - Mira como saíu!
Un matrimonio feliz.
Hipócrita! Non me importa o que digas.
- Vou casar! - Non me chames hipócrita!
Non é de boa familia. Non vai pasar.
- Xamais! - Papá!
- Intento salvarte. - Non.
Non tes dereito a dicilo cando fixeches o mesmo!
Ti es o hipócrita! Que pasa con isto?
Dáme iso. Pono.
Está ben, meu neno.
Xa está.
Meu neno.
Lyle!
Canto hai que tes iso?
Uns tres ou catro anos.
- Por que non o sabía? - Non quería que o soubeses!
Esa é a cuestión! Ninguén o ten que saber!
Nin sequera Jamie o sabe.
En Wilshire hai un sitio de próteses capilares…
Hai algo niso…
Ver o meu irmán…
a quen idolatraba, non?
Que sempre…
me protexera.
E velo
así, tan vulnerable.
So hai que aparafusalo?
Máis ben enganchalo.
Papá obrigoume.
Simplemente vino.
E de súpeto souben o cruel que era o que estaba a pasar nesa casa.
E…
Díxenllo por fin.
Que?
Que lle dixeches?
Simplemente que o quería.
Que a partir de aí escollería o meu irmán diante dos meus pais.
Foi entón cando todo cambiou para ti?
Si. E foi aí cando vin a película.
E nese momento souben que ía suceder.
Souben que o iamos facer.
Non tiñamos que dicir nada. A idea tiña o seu propio centro de gravidade.
Fomos a unha tenda de armas no oeste de Los Ángeles.
A espera para unha pistola é de dúas semanas.
- Como? De ningunha maneira. - É o meu dereito.
Eu estou de acordo. Agradécello a Jerry Brown.
A Lei Uniforme de Armas de Fogo de California. Unha trapallada.
Merda!
Só necesito un carné de conducir de California.
Entón fomos ao condado de Orange.
Tédesme que amosar os carnés os dous.
Unha merda! Iso é ilegal!
Son cidadán americano e teño dereitos.
Está na Constitución!
Pero a Lyle retiráranlle o carné polas multas de velocidade.
E eu non levaba o real, só un falso.
Merda!
- Estas son boas contra intrusos? - Dende logo.
Finalmente atopamos unha Big 5 en San Diego
onde mercar unha escopeta cun só carné.
Entón só faltaría o teu carné.
En Big 5 precisas dous carnés para cobrar un cheque,
e só un para mercar escopetas.
Así que usei o falso.
Deixáchela marchar
e agora non é o mesmo.
Tes que botarlle a culpa a algo,
tes que botarlle a culpa a algo.
Bótalle a culpa á chuvia que caía.
Despois, preparamos a coartada con Perry Berman, o amigo de Lyle.
Ola.
Que hai, cara de cu?
Si, vémonos en Taste of L.A. Hai anos que non vou.
Así que estaba preparado.
E era domingo.
Tiñamos que facelo.
Ímolo facer de verdade?
Si.
Vale.
- Vale. - Vale. Ímolo facer.
Ímolo facer.
Vale, fagámolo agora mesmo.
Dispara ti primeiro para non botarte atrás.
Que?
Vale.
Quérote, Erik.
Quérote.
Non dixo unha palabra en 24 horas.
Que facedes? Que é iso?
Non!
Eu acabo con mamá.
Traballaron xuntos moito tempo…
Recolle as balas.
Ven. Veña.
Lyle, podes conducir? Penso que eu non podo.
Vamos a Coldwater.
É que non me escoitas?
A proxección das 21:50 de Batman.
Si, pero xa son as 22:40.
Si, pero é a que queremos ver. Pódesme axudar?
Miña moza está dentro.
Dille que o final é o mellor.
Din que a primeira metade fede, que arruína a película.
Así que queremos ver a segunda metade.
É a norma. Non vendemos billetes pasados 15 minutos.
- Vale, moi ben. Merda! - Merda.
Por favor, non insultedes.
Vale. Dáme dous billetes para a das 22:55, supoño.
Máis lento.
- Grazas. - Gozade o espectáculo.
Sabes que? Que lle dean. Vamos a Taste of L.A.
Lyle, que estamos a facer?
Métete no coche, Erik.
Os billetes xa non valen nada. Marchemos.
Vaia.
Desculpa.
É edam?
Si, é edam afumado.
É cremoso, iso é o que é.
Toma, Erik, proba isto.
Sabes que? Non o acompañaría cun chablis.
Penso que teriamos que marchar.
- Non calmarás? - É demasiado tarde. Perry non está.
E que? Estou gozando dun bo viño e queixo
e asegurándome de que a xente nos vexa.
Porque levamos aquí unhas catro horas xa.
Xa sabes o que din: "O tempo voa cando estas no Taste!"
Non hai ninguén.
Emerxencias de Beverly Hills.
Si. Policía…
Lyle!
- Cal é o problema? - Alguén…
- Cal é o problema, señor? - Alguén matou os meus pais.
Desculpe?
Alguén matou os meus pais!
Mamá!
Como te sentes?
Non estou ben.
Erik, volvamos a esa noite.
Non.
Que tipo de terapeuta es? Vin aquí para sentirme mellor.
E como te podo facer sentir mellor?
Vin para que me dixeses que non son malo.
Dime que non son malo.
Mataches a túa nai e o teu pai.
Seino.
Pero…
Non son malo.
Non o son.
Podes dicilo?
Non es malo, Erik.
Estou tendo pesadelos e non podo durmir,
e vivo na casa onde disparei os meus pais.
E non podo durmir, e cada noite é un pesadelo.
E cada noite que estou nesa casa
teño ese pesadelo no que disparo e non dan morto.
E non paran.
A única forma de que paren é pegarme un tiro.
Bótalle a culpa á chuvia…
Entón podo durmir, cando me pego un tiro na cabeza.
Vale.
Erik.
Erik, estás a salvo. Aquí estás a salvo, vale?
Recomendo moito que fagamos unha cousa.
Temos que chamar a Lyle e que veña xa.
- Vale. - Vale?
- Si. - Ben.
Truco ou trato!
Si, aquí tedes.
Pódesme dar outro?
De que falas? Son Snickers extragrandes.
- Sabes o xeneroso que é iso? - Só preguntaba.
Fillo da puta!
Que tal se regresas a Van Nuys, pedazo de merda?
- Si? Vai á merda! - Vai ti!
E bonito disfrace barateiro, cagainas!
Malditos nenos.
- Hola? - Lyle.
Son o doutor Oziel. Quero que veñas á consulta. Erik está aquí.
Que?
Lyle, contoumo todo.
Que? Pásamo.
Non. Ven á consulta agora mesmo para falar do tema.
Pon o meu irmán ao teléfono agora mesmo!
Non, non o vou facer, Lyle.
Ven á consulta e fala con el en persoa. É importante.
Puta merda!
Penso que está de camiño.
Erik, fixeches o correcto contándomo.
Téñoche que pedir que quedes aquí.
Vou ir buscar algo de café porque penso que a noite vai ser longa.
Non marches. Veño agora.
Veña!
- Ola? - Judalon, escóitame.
- Ven á consulta. - Quen te cres que es?
- Fodes coa túa muller de novo. - Merda.
"Perdoa. Teñamos un matrimonio mellor."
"Fodamos, e direille a Judalon que acabou."
- Ben, que te fodan, Jerry! - Cala e escoita!
Erik acaba de confesar os asasinatos.
Lyle está de camiño.
A miña vida pode correr perigo.
Quero que esteas aquí como testemuña.
- Non vou ir. - Si, vas vir.
- Para que me poidan matar a min? - Non o farán!
Ninguén te vai matar! Ti simplemente ven, agora!
Que? Jerry!
Que?
Merda!
Vamos!
Merda! Fixo da puta, veña!
Móvete!
Levas moito esperando?
Doutores, eh?
Que lle contaches?
- Lyle, senta. - Cala. Non estou a falar contigo.
Que lle dixeches? Que lle contaches?
Sobre que? Sobre mamá e papá?
Porque non sabemos quen os matou.
Conteillo todo.
Vale. Todo sobre que?
Como é probable que fose a mafia? Que o fixesen eles?
Lyle, os pesadelos que sufría… tiña que contarllo a alguén.
Contoumo todo.
Non sei que significa que cho contou todo.
Non sei que é todo.
E que diga algo non o fai verdade!
Lyle…
Tiña medo de suicidarme.
Por favor.
Podes calar a boca? Estou a falar co meu irmán.
Matámolos.
Disparámoslles.
- Quen merda era esa? - Que?
Non teño nin idea.
Esta consulta está insonorizada.
Podes sentar, por favor, Lyle? Está ben.
- Está ben? - Podes sentar?
Dime como está ben.
Se matamos os nosos pais, como pode estar ben?
Lyle, non tes unha pistola, verdade?
Vale, isto é confidencial.
Todo o que digas aquí é confidencial.
O que me digas a min ou ao teu irmán non llo podo contar a ninguén,
así que está ben se simplemente…
- Se que? - Se me dis que tes no peto!
- Non o fagas, por favor. - Senta!
Non sei que teño que facer contigo. Non te recoñezo!
Non teño irmán ningún!
Necesitaba contarllo a alguén.
Pois contárasmo a min!
Quero dicir… merda! Por que cona inventaches algo así, Erik?
Non é unha mentira, Lyle. Fixémolo.
Lyle, dime que levas no peto.
É un puto Snickers extragrande.
Acabo de dar 300 destes na nosa casa.
Os nenos adoran a nosa casa. Somos boa xente.
Arruinaches a miña noite favorita do ano.
Coa túa mentira.
- Non é unha mentira. - Non calarás a boca?
- Non pode contar… - Cala e déixame pensar!
Porque se o fixemos témoste que matar.
- Lyle. - Non?
Penso que non é boa idea.
- Tes medo, doutor Oziel? - Lyle!
Elixo non vivir con medo.
Meu pai tampouco tiña.
Que o meu irmán che conte algo
non fai que sexa verdade, doutor Oziel.
O Dr. Oziel non llo pode contar a ninguén. Por que non o entendes?
Ninguén o ía descubrir, Erik!
Ninguén o ía descubrir nunca!
Era o crime perfecto.
E incluso el estaría orgulloso.
Estaría moi orgulloso. Dixéchelo.
Ninguén o vai saber nunca, verdade?
O que digamos aquí non se pode usar na nosa contra, así que está ben.
E podemos dicir que estaba facendo… que?
Un exercicio mental?
- Si. - Si.
Estás no certo. Non llo podo contar a ninguén.
A ninguén.
Só necesitaba falar con alguén.
Lyle, por favor, senta.
Penso que isto podería ser bo.
Que?
Supoñamos que vos declaran culpables.
- Que? Dixeches… - Non o vou dicir…
Non llo podo contar a ninguén, vale? Iso témolo claro?
Se vos collen, non será a miña culpa.
Pero se alguén viu algo…
Podería salvarvos.
Como?
Porque sabería o que pasou de verdade se mo contades todo.
Podería contarlle ao tribunal que tiñades medo.
O pai controlador, simplemente non o podiades aturar.
Hai distintos tipos de asasinatos, sabedes?
Hai crimes pasionais onde simplemente colapsas,
en vez de, xa sabedes, algo máis meditado.
Algo premeditado coma o asasinato dun sociópata.
Entón que foi?
Que pensas?
Somos sociópatas, Dr. Oziel?
Non. Por iso creo que me tedes que contar toda a historia.
Entón pensas iso?
Si, pénsoo.
- Erik, veña. - De verdade.
Penso que tedes que volver. Podo axudarvos nisto.
Que vas facer agora?
- Vas chamar a Diane Sawyer? - Que?
Estouche a preguntar que vas facer agora con esta información.
Nada.
Vou cear coa miña muller.
Vale.
Moi ben.
Boa sorte, doutor Oziel.
CLÍNICA BEDFORD
Estou en Rexford.
Vale.
Lévote.
- Síntoo, Lyle. - Non.
Está ben.
- Sabemos o que temos que facer agora. - Que?
Témolo que matar.
Subtítulos: Ana Belén Barrera