Patrz, kolejna knajpa TCBY.
Mrożone jogurty to żyła złota.
To właśnie chcę zrobić z Mr. Buffalo.
Ma być wszędzie tam, gdzie TCBY.
Zdrowe żarcie, miła obsługa.
Zarobimy kupę kasy. Zapamiętaj moje słowa, Eriku.
To, co TCBY zrobił dla jogurtu, nasz Mr. Buffalo zrobi dla skrzydełek.
Możesz włączyć KIIS-FM?
- Proszę! - Lyle.
Kurwa.
Wyluzuj.
Muszę mu mówić za każdym razem?
Dziękuję.
Kocham tych gości.
Powiedziałem Jamie, że zabiorę ją na koncert, jak przyjadą.
À propos muzyki.
Klient Mr. Buffalo przyjdzie, by zjeść skrzydełka i się wyluzować.
Muzyka odegra ważną rolę.
To buty taty?
Nosisz jego buty?
Tak.
W końcu idziemy w jego ślady.
Wypada więc włożyć jego buty.
Tylko trochę mnie uciskają. Chyba muszę kupić większe mokasyny.
Przestań.
Eriku, posłuchaj.
Nie możesz się rozkleić.
Przepraszam.
Nie bądź cipą i weź się w garść.
Już dobrze.
Kocham cię.
- Ja ciebie też. - Już dobrze.
Wszystko zależy od nas.
A oni byliby z nas dumni.
Byliby dumni.
Co mi wczoraj mówiłeś?
Powiedz.
Że chyba byliby z nas dumni.
Wiem, że byliby z nas dumni.
To tutaj.
Kretyn.
Zatrzymaj się, do kurwy nędzy!
- Miałem podjechać na tyły. - Nie, wysadź nas przy krawężniku.
- Sporo ludzi. - To ich przejedź.
Co, do chuja? Mieli podjechać do rampy.
Eriku!
- Rodziców zabiła mafia? - Co?
Jestem Lyle.
I nie wiem.
Musimy się tego dowiedzieć.
Nie boicie się o swoje życie?
Tak. Gdzie kamera?
Mafio, życzę wam powodzenia.
- To groźba? - Chodź.
Jesteście celem.
Załatwiamy wam całodobową ochronę.
Peter?
Mam dla ciebie ważne zadanie.
Jesteś pewien, że da radę?
Spoko, to świetny aktor.
Recytował kiedyś monolog Szekspira.
Chciałbym zacząć od pewnej historii.
Gdy byliśmy z Lyle’em dziećmi, z przodu domu było wielkie okno.
Ciągle latały tam ptaki,
uderzały w szybę, spadały i się kaleczyły.
Mama je wtedy podnosiła,
wnosiła do domu, opatrywała i pomagała im wyzdrowieć.
A potem je żegnała i patrzyła,
jak odlatują.
To jedno z moich ulubionych wspomnień.
Troszczyła się o ptaki.
Chciałbym im powiedzieć,
że może kiedyś, gdy ponownie spotkamy się w niebie,
pogramy sobie razem w tenisa.
Dziękuję.
Biedni chłopcy.
Lyle kazał mi puścić jedną piosenkę.
AMERYKAŃSKA GILDIA REŻYSERÓW DGA
Ikona.
Legenda.
Lider w świecie biznesu.
Mąż. Trener tenisa.
Jose Menendez był tym wszystkim, o czym większość z nas tylko marzy.
Był też naszym ojcem.
Każdy, kto znał mojego tatę, wie, że był twardzielem.
Spytajcie sędziego, który nie zareagował odpowiednio
podczas któregoś z naszych meczów.
Tato, jeśli tego słuchasz, a wiem, że tak,
wiedz, że jestem gotów przejąć twoje obowiązki
i być opoką naszej rodziny.
I…
Mamo…
Cóż mogę powiedzieć?
Jeśli tata był fundamentem, ty byłaś tapetą i pięknymi meblami.
Nie zawsze było ci łatwo z dwoma niesfornymi chłopcami,
ale w każdym miejscu tworzyłaś dla nas prawdziwy dom.
Mamo, niech więc ostatnie słowa do ciebie
wyrzekną dwaj poeci, którzy są w tym lepsi ode mnie.
Powtórzę za nimi: „Dziewczyno, będę za tobą tęsknić”.
Od początku wiedziałem Że serce mi złamiesz
Musiałem jednak Odegrać tę bolesną rolę
Wokół małego paluszka Owinęłaś mnie sobie
Magicznym uśmiechem
Trzymałaś mnie w miłosnej niepewności
Rzuciłaś na mnie urok Zapierałaś dech w piersiach
Ale nie mogłem zrobić nic By cię przy sobie zatrzymać
Będę za tobą tęsknić
Cała miłość, którą do ciebie czuję
Nic nie wpłynie Na moją decyzję
Och, dziewczyno
Będę za tobą tęsknić, skarbie
Nawet cała miłość Którą do ciebie czuję
Nie mogła wpłynąć Na twoją decyzję
Odchodzisz
Teraz siedzę tu, marnując czas
Już nie wiem, co mam robić
To prawdziwa tragedia Że ten sen się skończył
Nigdy nie zapomnę dnia W którym się poznaliśmy
Dziewczyno, będę za tobą tęsknić
POTWORY: HISTORIA LYLE’A I ERIKA MENENDEZÓW
Co nie?
Minęły ponad dwa miesiące
od brutalnego morderstwa Jose i Kitty Menendezów
w ich domu w Beverly Hills.
Policja nie poczyniła postępów w znalezieniu sprawców.
Dalej, cipo.
Nie przestawaj.
Początkowo spekulowano, że mogła stać za tym mafia,
być może w związku z interesami Jose Menendeza
w branży filmów wideo, jako dyrektor Live Entertainment.
Detektyw Les Zoeller z wydziału policji w Beverly Hills
poinformował dziennikarzy, że sprawa badana jest pod każdym kątem.
Nie mogę podać wielu szczegółów,
ale powiem tylko tyle, że nadal prowadzimy intensywne śledztwo.
Nie spoczniemy, póki sprawca tych bezsensownych i potwornych zabójstw
nie trafi za kratki, otrzymując karę śmierci.
Co to?
Nie!
Nie uwierzysz, ale powiedziała,
że wybrała te sukienki, bo sądziła, że ponownie je włożymy.
Ja mogłabym ją włożyć.
Gdyby piekło zamarzło, a mnie zaprosili tam na łyżwy.
NASZA MOC BEZ GRANIC ANTHONY ROBBINS
Doktor Oziel.
Doktorze, tu Erik Menendez.
Dzwonię w ostatniej chwili,
ale czy mógłbym się dzisiaj z panem zobaczyć?
To ważne.
Jeśli ci pasuje, o drugiej mam wolny termin.
Nie.
Ja…
Chcę być ostatnim pacjentem.
Nie chcę, żeby ktoś mnie zobaczył.
Proszę. Doktorze?
To może o czwartej? Porozmawiamy, jak długo będziesz chciał.
Dobrze, o czwartej. Świetnie.
Do zobaczenia.
Jasna cholera.
Widziałaś to?
Skoczył jak mała dziewczynka. Przekomiczne.
Nie bądź wredny.
- Wychodzisz? - Tak, muszę załatwić parę spraw.
Pospiesz się. Kupiliśmy z Jamie tonę słodyczy na Halloween.
I to nie jakąś taniochę.
- Wiesz, że kocham Halloween. - Tak.
Podtrzymujmy rodzinną tradycję.
Wejdź, proszę. Usiądź.
Wyglądasz świetnie. Miło cię widzieć, młody człowieku.
Wejdź, Eriku.
Dobrze, że zadzwoniłeś.
Tak.
A więc co czujesz?
Po prostu mam…
myśli samobójcze.
Może usiądziesz?
To, co tu mówię…
Nikt tego nie słucha, prawda?
Nie nagrywa pan tego?
Nie.
Nie może pan nikomu powtórzyć?
Gdy przychodziłeś do mnie po skazaniu za kradzież z włamaniem
i z powodu różnych innych głupot,
byłem zmuszony informować rodziców o przebiegu naszych sesji.
Ale teraz oczywiście…
To znaczy są…
Moglibyśmy się przejść?
Męczą mnie koszmary.
Każdej nocy śnią mi się rodzice.
Są w tych snach zabijani?
Tak, najczęściej.
Śni mi się, że przy tym jestem i od nowa wszystko przeżywam.
Tylko w zwolnionym tempie.
Stoję tam,
gdy mama zostaje postrzelona w brzuch,
a potem w nogę, bo jej kolano praktycznie wybucha.
- Prawda? - Tak.
Ciągle do niej strzelają, a ona nie umiera.
A tata dostaje kulkę za kulką w twarz.
Jego twarz praktycznie znika i wszędzie jest pełno dymu.
- Śnisz o tym każdej nocy? - Prawie.
To Thriller.
Dzieciak przebrał się za Michaela Jacksona.
Dlaczego chcesz się zabić?
Co by to rozwiązało?
- Cukierek albo psikus! - Chodźcie.
Dobra jest.
- Cukierek albo psikus. - Proszę.
O mój Boże.
- Upuściłeś miecz, kolego. - Dzięki.
- Proszę. - Dziękujemy. Miłego Halloween!
- Proszę. - Za kogo się przebrałeś?
Co?
Jestem Tomem Cruise’em.
Z filmu Koktajl.
Kultowy.
To w tym domu rodzice zostali…
Co?
Zastrzeleni?
Może wejdziesz i sam sprawdzisz?
Albo opuścisz moją posiadłość,
zanim wepchnę ci w dupę tego jebanego snickersa, kowboju?
Mój tata był wspaniałym człowiekiem.
Wiele osób o tym nie wiedziało.
Zaczął pracować dla Hertza,
a potem wkręcił się do branży filmowej.
Działał za kulisami, dbając o finansowanie,
ale był równie wpływowy co Spielberg czy Scorsese.
Jasne.
Pomyślałem więc, że mógłbym napisać o nim książkę,
bo miał tyle różnych ambicji.
Wie pan, że chciał być senatorem?
Pierwszym na Florydzie kubańsko-amerykańskim senatorem.
Musiałby się tam przeprowadzić.
Tak, mieliśmy się tam przenieść.
I być jak rodzina Kennedych. To wszystko opiszę w książce.
Myślał też, że mogliśmy z bratem
zostać kiedyś prezydentami.
Dlatego był dla nas taki surowy…
Przez cały czas. Był po prostu…
naprawdę…
Co się dzieje?
Więc…
Zrobiliśmy to z bratem…
Wy ich zastrzeliliście?
Tak.
Powinniśmy wrócić do gabinetu i o tym porozmawiać.
Czujesz się lepiej?
Po tym, jak mi powiedziałeś?
- Trochę. - Dobrze.
Musisz mi dokładnie opowiedzieć, co się wydarzyło.
Dobra, ale nie nagrywa pan tego?
Nie nagrywam.
Czemu chce pan to wiedzieć?
- Chcę opowiedzieć o uczuciach. - Tak.
A najlepszym sposobem na to jest opisanie tego, co się wydarzyło.
Plan zrodził się chyba wtedy,
gdy oglądałem film Klub młodych miliarderów.
Naprawdę bardzo się bał.
Opowiada o dzieciach, które zabijają swoich bogatych rodziców.
Zacząłem o tym myśleć,
bo nasze życie wyglądało dosłownie tak samo.
Frank go zastrzelił.
Lyle, spójrz na to.
Krew zaczęła się sączyć, więc szybko owinęliśmy go w kołdrę
i zabraliśmy do auta.
Zaczęliśmy mimochodem o tym rozmawiać.
O tym, jak by to było,
gdyby ta negatywna, kontrolująca siła zniknęła z naszego życia.
Szybko opracowaliśmy plan.
Ja chciałem zrobić to prędko, abyśmy nie stchórzyli.
Ale Lyle wolał działać powoli, dobrze to zaplanować.
Ustaliliśmy, że zrobimy to tydzień później, w niedzielę.
Dlaczego w niedzielę?
Pokojówka miała wtedy wolne.
To wszystko?
Obejrzałeś film i postanowiłeś zabić rodziców.
Dlaczego?
Dlaczego co?
- Dlaczego to zrobiliśmy? - Tak, Eriku.
Rodzicobójstwo to bardzo poważny czyn.
Rodzicobójstwo?
Zabicie rodziców.
Nie jest oczywiście niespotykane.
Zdarza się.
Jedno na cztery morderstwa dotyczy członka rodziny.
Serio?
Każda sprawa jest inna,
ale w większości z nich istnieją okoliczności obciążające.
Tak, były obciążające.
Miałem na myśli maltretowanie.
Spory o pieniądze.
Twój ojciec był bardzo kontrolujący. Rozmawialiśmy o tym.
Obejrzałeś film i postanowiłeś zabić rodziców.
Ludzie zwykle tego nie robią.
Tak.
Bo nie znają mojego taty.
Gem. O’Connell prowadzi pięć do jednego.
Co to, kurwa, było?
Co ty odjebujesz?
Jezu! Ty gnojku!
Nad czym pracowaliśmy?
- Jezu! - Panie Menendez!
Nie dotykaj mnie.
Dwadzieścia pięć tysięcy dolarów! Wypierdalaj. Zwalniam cię.
- Przestań. Czy mógłbyś… - Erik!
Zajmij jebaną pozycję.
Czy twój ojciec znęcał się nad tobą fizycznie?
Waszyngton.
Olympia.
Dakota Południowa.
Koniec czasu.
Dakota Południowa!
Kurwa!
Kochanie.
Pieprzony imbecyl.
To Pierre.
Pierre!
Nie wierzę, że studiujesz w Princeton.
Nie wierzę.
Niespecjalnie.
To była ostatnia szansa.
Słyszysz? Co ci mówiłem?
- Grałeś jak jakaś cipa! - Przestań.
- Sędzia się pomylił. - Co?
- Była za linią! - Nie pierdol! Wsiadaj.
Zamknij drzwi.
Był po prostu…
bardzo…
dominujący.
A czemu zabiliście mamę?
Bo była uzależniona od taty.
Miał romans.
A ona zaczęła pić.
Brać leki.
Miała myśli samobójcze.
Pomyśleliśmy, że to znak, że jej życie nie ma żadnej wartości.
A my w pewien sposób…
skracaliśmy jej cierpienie.
No i zdarzył się pewien incydent.
Lyle był w domu.
Wyrzucili go z Princeton za plagiat.
Ty ohydna kupo gówna!
- Ty jebany pedale! - I co zrobisz?
Przypierdolisz mi? Wiesz co? Chcę, żebyś mi przypierdolił.
Zamknij ryj!
- Nie dotykaj mnie! - Zobaczmy, staruszku.
Nie przestawali się kłócić. A potem wtrąciła się mama.
Kocham ją. Powinnaś to zrozumieć, mamo.
Masz 20 lat. Wybij sobie ślub z głowy.
Nie ma mowy.
- Też wyszłaś za mąż w moim wieku! - To zwykła dziwka.
- Leci na kasę. - No i zobacz, co z tego mam.
Jesteś hipokrytką. Mam to gdzieś.
- Ożenię się z nią! - Ja hipokrytką?
Nie pochodzi z dobrej rodziny. Zapomnij o tym.
- Wykluczone. - Tato!
- Próbuję cię ratować. - Nie.
Zrobiłaś dokładnie to samo w moim wieku.
To ty jesteś hipokrytą!
A to?
Daj mi to.
Załóż.
Już dobrze, chłopcze.
Nic się nie stało.
O rany.
Od kiedy to nosisz?
Od trzech lat. Może czterech.
Czemu o tym nie wiedziałem?
Bo nie miałeś wiedzieć. Po to ją mam. Żeby nikt nie wiedział!
Nawet Jamie o tym nie wie.
Na Wilshire Boulevard jest jeden sklep z perukami…
Było w tym coś…
W widoku brata,
którego ubóstwiałem
i który zawsze…
mnie chronił.
Był w tym momencie
całkowicie bezbronny.
Musisz ją wkręcać?
Raczej przyczepiać.
Tata mnie zmusił.
Zobaczyłem go.
I zrozumiałem, jak okrutne było to, co się działo w tym domu.
I…
Powiedziałem mu.
Co?
Co mu powiedziałeś?
Tylko to, że go kocham.
I że od teraz zawsze będę wybierać jego, a nie rodziców.
Ten moment wszystko zmienił?
Tak. A potem obejrzałem film.
I już wiedziałem, że to się wydarzy.
Że to zrobimy.
Nawet nie musieliśmy o tym rozmawiać. Pomysł zaczął żyć własnym życiem.
Poszliśmy do sklepu z bronią w zachodnim Los Angeles.
Na broń trzeba czekać dwa tygodnie.
- Co? Nie ma mowy. - Mam do tego święte prawo.
Komu ty to mówisz? Podziękuj za to Brownowi.
Kalifornijska ustawa o broni palnej. Kompletna bzdura.
Kurwa!
Potrzebuję tylko kalifornijskiego prawa jazdy.
Próbowaliśmy w hrabstwie Orange.
Pokażcie prawa jazdy, a dam wam broń.
Pieprzyć to. To nielegalne!
Jestem amerykańskim obywatelem. Mam swoje prawa.
Tak mówi konstytucja.
Zatrzymano mu prawko za mandaty za przekroczenie prędkości.
A ja miałem przy sobie tylko podrobione.
Kurwa!
- Dobre na intruzów? - O tak.
W końcu znaleźliśmy sklep w San Diego, w którym chcieli tylko dowód tożsamości.
Muszę tylko zobaczyć twój dowód.
Do realizacji czeku wymagają dwóch form identyfikacji.
Do kupna strzelby - jednej.
Użyłem podrobionego prawka.
Bo pozwoliłeś jej odejść
Teraz to już nie to samo
Musisz zrzucić na coś winę
Wszystko przez deszcz Który padał, padał
Potem załatwiliśmy sobie alibi z przyjacielem Lyle’a, Perrym Bermanem.
Co tam, mordeczko?
Jasne, spotkajmy się tam. Wieki tam nie byłem.
Wszystko było przygotowane.
I była niedziela.
Musieliśmy to zrobić.
Naprawdę to zrobimy?
Tak.
Zrobimy to.
Zróbmy to teraz.
Strzel pierwszy, żebyś się nie wycofał.
Co?
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Nie odzywał się od 24 godzin.
Co wy robicie? Co to jest?
Nie!
Wykończę mamę.
Długo razem pracowali…
Pozbieraj łuski.
Chodź tu.
Lyle, poprowadzisz? Ja nie dam rady.
Jedźmy do kanionu.
Nie słyszysz, co mówię?
Projekcja Batmana o 21.50.
Tak, ale jest już 22.40.
Wiem, ale właśnie to chcemy zobaczyć.
Jest tam moja dziewczyna.
Druga połowa jest najlepsza.
Pierwsza połowa jest do bani i rujnuje cały film.
Więc chcemy zobaczyć tylko drugą.
Nie sprzedajemy biletów 15 minut po rozpoczęciu.
- Dobra. Kurwa! - Kurwa.
Nie przeklinaj.
Dobra. Daj mi dwa bilety na seans o 22.55.
Wolniej, proszę.
- Dzięki. - Miłego seansu.
Wiesz co? Erik! Chrzanić to. Jedźmy do restauracji.
Co my robimy?
Wsiadaj, do cholery.
Bilety są bezużyteczne. Jedźmy.
Przepraszam.
To edam?
Tak, wędzony edam.
Jest kremowy.
Erik, spróbuj go.
Ale nie łączyłbym go z chablis.
Chyba powinniśmy iść.
- Uspokój się. - Spóźniliśmy się. Perry’ego nie ma.
Co z tego? Delektuję się dobrym winem i serem,
i dbam o to, by ludzie nas widzieli.
Bo jesteśmy tu od czterech godzin.
Czas szybko płynie przy dobrym winie.
Nikogo nie ma.
- Numer alarmowy w Beverly Hills. - Tak. Z policją…
Lyle!
- Co się stało? - Ktoś…
- Co się stało? - Ktoś zabił moich rodziców.
Proszę?
Ktoś zabił moich rodziców.
Mamo!
Jak się czujesz?
Nieciekawie.
Eriku, cofnijmy się do tamtej nocy.
Nie.
Co z pana za terapeuta? Przyszedłem, by poczuć się lepiej.
Co sprawi, że poczujesz się lepiej?
Chcę usłyszeć, że nie jestem zły.
Proszę mi to powiedzieć.
Zabiłeś swoich rodziców.
Wiem.
Ale…
Nie jestem zły.
Nie jestem.
Powie to pan?
Nie jesteś złym człowiekiem.
Mam koszmary i nie mogę spać.
Mieszkam w domu, w którym zastrzeliłem rodziców.
Nie mogę spać.
Każda noc to koszmar.
Każdej nocy, gdy jestem w domu,
śni mi się, że do nich strzelam, a oni nie umierają.
I tak w kółko.
Przestaną tylko wtedy, gdy się zastrzelę.
Wszystko przez deszcz
Zasypiam dopiero wtedy, gdy strzelam sobie w łeb.
Tutaj jesteś bezpieczny.
Proponuję, żebyśmy coś z tym zrobili.
Zadzwońmy po Lyle’a. Niech tu przyjedzie.
Cukierek albo psikus.
Trzymajcie.
Dostanę jeszcze jeden?
O co ci, kurwa, lata? To wielgachne snickersy.
- Wiesz, jaki jestem hojny? - Jezu. Tylko pytam.
Skurwysyn.
Wracaj do tych swoich slumsów, jebany biedaku.
- Pierdol się! - Sam się pierdol.
Ale się wykosztowałeś na kostium, ćwoku!
Pieprzone bachory.
Mówi doktor Oziel. Przyjedź do gabinetu. Erik tu czeka.
Co?
Lyle, o wszystkim mi powiedział.
Daj go do telefonu.
Nie, przyjedź do gabinetu, żebyśmy mogli o tym porozmawiać.
Natychmiast daj mi brata do telefonu!
Nie zrobię tego.
Przyjedź do gabinetu i porozmawiaj z nim osobiście. To ważne.
Pieprzony…
Kurwa!
Chyba jest już w drodze.
Postąpiłeś słusznie, mówiąc mi o tym.
A teraz tu poczekaj.
Ja tylko skoczę po kawę, bo czuję, że to będzie długa noc.
Tylko nie wychodź. Zaraz wracam.
No dalej.
- Halo? - Judalon, posłuchaj.
- Przyjedź do gabinetu. - Za kogo ty się masz?
- Znowu posuwasz żonę. - Cholera.
„Przepraszam. Pracujmy nad naszym małżeństwem.
Pieprzmy się, a ja powiem Judalon, że to koniec”.
- Wal się, Jerry. - Zamknij się i posłuchaj!
Erik właśnie przyznał się do morderstw.
Lyle już tu jedzie. Mogę być w niebezpieczeństwie.
Musisz być moim świadkiem.
- Nie przyjadę. - Przyjedziesz.
- Żeby mnie też zabili? - Nie zrobi tego!
Nikt cię nie zabije. Tylko zaraz tu przyjedź.
Co? Jerry!
Co?
Kurwa.
Szybciej.
Jedź, kurwa!
Jedź!
Długo już pani czeka?
Lekarze, co?
Coś ty mu nagadał?
Lyle, usiądź.
Nie rozmawiam z tobą.
Co mu powiedziałeś?
O czym? O mamie i tacie?
Bo nie wiemy, kto ich zabił.
Wszystko mu powiedziałem.
Ale o czym?
Że pewnie zlikwidowała ich mafia?
Mam koszmary.
Musiałem komuś powiedzieć.
Wszystko wiem.
Co znaczy „wszystko”? Nie wiem, co to, kurwa, znaczy.
Poza tym to nie musi być prawda.
Bałem się, że się zabiję.
Proszę.
Stul pysk. Rozmawiam z bratem.
Zabiliśmy ich.
Zastrzeliliśmy.
Kto to, kurwa, był?
- Co? - Kto to był?
Nie mam pojęcia.
Gabinet jest dźwiękoszczelny.
Usiądź, proszę. Wszystko jest w porządku.
- W porządku? - Usiądź.
Jak to w porządku?
Gdybyśmy ich zabili, co by było w porządku?
Nie masz przy sobie broni, prawda?
To poufne.
Wszystko, co tu mówicie, jest poufne.
Wszystko, co powiesz mnie albo bratu, pozostanie między nami.
Gdybyś więc mógł…
- Co? - Powiedzieć mi, co masz w kieszeni.
- Nie rób tego. - Siadaj!
Co ja mam z tobą zrobić? Nie poznaję cię!
Nie mam brata!
Musiałem komuś powiedzieć.
To czemu, kurwa, nie powiedziałeś tego mnie?
Kurwa! Czemu zmyślasz takie historie?
Nie zmyślam. Zrobiliśmy to.
Co masz w kieszeni?
Jebanego snickersa.
Właśnie rozdałem ich chyba z trzysta.
Jesteśmy dobrymi ludźmi.
Zepsułeś najlepszą noc w roku.
Tymi swoimi kłamstwami.
- Nie kłamię. - Zamknij się.
- Doktor Oziel nie może… - Daj mi pomyśleć.
Bo gdyby to była prawda, tobyśmy cię zabili.
- Lyle. - Prawda?
To nie jest dobry pomysł.
Boisz się, doktorze?
Nie chcę żyć w strachu.
Jak mój tata.
Tylko dlatego, że brat coś mówi,
nie znaczy, że to musi być prawda.
Nie rozumiesz, że nie może nikomu powiedzieć?
Nikt by się o tym nigdy nie dowiedział. Nikt by się nie dowiedział!
To była zbrodnia doskonała.
I nawet byłby z nas dumny.
Byłby dumny.
Sam mówiłeś.
Nikt się o tym nie dowie, prawda?
To, co tu mówimy, nie może zostać wykorzystane w sądzie.
Możemy powiedzieć, że to było…
Co?
Ćwiczenie umysłowe?
- Tak. - Tak.
Masz rację. Nie mogę nikomu powiedzieć.
Nikomu.
Musiałem po prostu z kimś porozmawiać.
Lyle, usiądź.
Może nawet dobrze się stało.
Co?
Powiedzmy, że was skażą.
- Mówił pan… - Nic nie powiem.
Nie mogę nikomu powiedzieć.
Czy to dla was jasne?
Jeśli was złapią, to nie przeze mnie.
Ale gdyby ktoś coś widział…
Byłbym ostatnią deską ratunku.
Jak to?
Bo wiedziałbym, co naprawdę się wydarzyło, gdybyście mi to opowiedzieli.
Mógłbym zeznać przed sądem, że się baliście.
Nie mogliście już dłużej znieść kontrolującego ojca.
Są różne rodzaje morderstw.
Zabójstwa w afekcie, gdy komuś puszczają nerwy.
W przeciwieństwie do bardziej przemyślanego czynu.
Popełnionego z premedytacją, jak morderstwo socjopatyczne.
A które to…
według ciebie?
Jesteśmy socjopatami, doktorze?
Nie, dlatego powinniście opowiedzieć mi całą historię.
Tak myślisz?
Tak.
- Chodź. - Naprawdę.
Wróćcie tu.
Mogę wam pomóc.
Właściwie co zamierzasz teraz zrobić?
Zadzwonisz do telewizji?
Co?
Pytam, co zamierzasz zrobić teraz z tą informacją.
Nic.
Idę na kolację z żoną.
Dobra.
Powodzenia, doktorze Oziel.
CENTRUM MEDYCZNE
Stoję na Rexford.
Podrzucę cię.
- Przepraszam, Lyle. - Nie.
Już dobrze.
Wiemy, co trzeba zrobić.
Co?
Zabić go.
Napisy: Monika Bartz