movie info: XVID 512x272 25.0fps 698.1 MB /SubEdit b.4043 (http://subedit.prv.pl)/
Tłumaczenie ze słuchu wykonał Makaron makaron@kki.net.pl
Poprawił-pit300@poczta.fm
Ogólne poprawki: ucze
Dalsze poprawki: Henry McRobert
Synchro do releasu: Karol.A.Man.Who.Became.Pope.2005.DVDRip.XviD-FRAGMENT Krzysiek (krzysiu@w.pl)
KRAKÓW, WRZESIEŃ 1939
KAROL - CZŁOWIEK, KTÓRY ZOSTAŁ PAPIEŻEM
W ROLACH GŁÓWNYCH:
Karol, pora zmienić Krystynę.
SCENARIUSZ: Giacomo Battiato
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI: Jan Franciszek Świderkowski "Historia Karola"
Nasza uczelnia już nie istnieje.
500 samolotów zostało zniszczonych jeszcze przed startem.
Słyszałem to w radiu, ale później i ono zostało zbombardowane.
Jadę zawieźć swoich do Wadowic!
A później jak najszybciej jadę się zaciągnąć.
Wiesława ty jesteś Żydówką, opuść kraj, póki jeszcze możesz.
Wadowice to małe spokojne miasto. Żydzi mogą czuć się tam bezpiecznie.
Możesz zobaczyć co moim ojcem?
Ja także chce się zaciągnąć.
Oczywiście pójdziesz ze mną do parafii, bądź spokojny.
Karol! Zawsze mówiłeś mi, że nie pójdziesz do wojska.
Nie mogłem sobie wyobrazić tego co się wydarzy!
Teraz już widzisz co się dzieje.
Wszyscy laureaci w medycynie zostali wezwani do szpitali.
A my co teraz zrobimy?
Módlcie się do Boga za tych, którzy krzywdzą ziemię.
Jeśli to się wydarzy, to nie będziemy posiadali głosu.
Nie będziemy mieli duszy do przekazania.
Ale nie możemy nigdy stracić nadziei!
Wracam do Wadowic, jeśli tylko znajdę pociąg.
Jadę wziąć mojego ojca, a potem jak najszybciej się zaciągnąć.
Profesorze! Profesorze Walczyk!
Wracam na Uniwersytet.
Dyrektor zarządził zamknięcie.
Ale tam są bezcenne książki, i muszę je przenieść w podziemia.
Bomby mogłyby je zniszczyć!
- Idę z panem! - Ja także!
Idziemy wszyscy!
Co będzie z twoją matką i twoją siostrą i babcią, jeśli ty ruszysz z twoim ojcem?
Naziści pozostawiają kobiety w spokoju.
Ale wy dwoje jesteście Żydami, a ci są w wielkim niebezpieczeństwie.
Jesteśmy Polakami i wykopiemy nazistów z naszego kraju.
REŻYSERIA: Giacomo Battiato
Co jest?
Co ci jest?
Boję się.
Proszę cię, jedź i ukryj się w Wadowicach. Bądź przewidująca.
Ale jak tak się boję.
Najwyższy czas, Karol, gdzieś się zgubił?
Tomasz, dzięki Bogu, że tu jesteś.
A to co takiego?
A według ciebie co to jest?
Mój stary mundur wojskowy, idę się zaciągnąć.
Nie, nie, tato! Teraz to mnie dotyczy, a nie ciebie.
Pozostaniesz bezpieczny w parafii, razem z Tomaszem.
Proszę, niech pan zrobi, jak prosi Karol.
Chciałbym, aby twoja matka była ze mnie dumna.
Ona na pewno by mnie prosiła, abym cię zatrzymał.
Spróbuj, może ty go przekonasz do rozumowania, bo ja się poddaję, wiesz jaki on jest.
Proszę cię, Tomasz.
Panie Wojtyła, niech pan posłucha, jest pan już za stary na te rzeczy.
Niech będzie, nie za stary, ale ciało nie jest tak silne jak duch czy serce.
- Jestem gotów. - Co mam zrobić?
Ochraniaj go, ale uważaj też na siebie.
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Chodź zabiorę cię. Jak ci na imię? - Józef.
Już myślałam, że cię zgubiłam, nie powinno się przeszkadzać innym.
- Niech odpocznie, Karol się nim zajmie. - Słyszałaś.
Moja szwagierka ma gospodarstwo, gdzie zajmuje się jabłkami.
Tam jedziemy.
A ja będę patrzył na księżyc. Moja babcia ma pianino.
Józef brał lekcje gry na pianinie.
Chodził do proboszcza u św. Bartłomieja.
A więc jestem zaszczycony, że mogę cię nieść na moich barkach.
- Możemy wejść? - Pewnie.
Zostawiłeś Kraków, aby przyjechać tutaj.
Nie tylko my.
- Jestem szczęśliwa, że tu jesteś - Ja także.
Sławka pocałowała mnie.
Możesz mi dać łyk wody?
Ale ty masz gorączkę? Zobacz jak parzysz.
Nie pleć głupstwa.
Ja nigdy w życiu nie miałem gorączki.
Józek? To Józek!
Józek! Przepuście mnie. Józek poczekaj!
- Karol! - Jak się cieszę że cię widzę.
Jedziemy do Rzeszowa, aby dołączyć do armii.
My także. Masz może miejsce dla mojego ojca? Nie jest z nim dobrze.
Chciałbym mieć.
- Widziałeś Anie? - Tak, dojechała cała i zdrowa do Wadowic.
Nic innego nie robi, tylko mówi o tobie. Ale to już wiesz.
Karol, skończy się ta burza.
Trzymaj. Weź to.
Wszystkiego dobrego.
- Spotkamy się na froncie. - Tak.
"I znów widzę, acz dymem oślepion, Jak przez ganku kolumny Sprzęt podobny do trumny."
"Wydźwigają... runął... runął."
O czym on mówi?
- Józef, jak tam marsz ci idzie? - Dobrze.
Cytowałem naszego wielkiego poetę Norwida.
W czasie Powstania Styczniowego, kiedy żołnierze cara zabijali i niszczyli...
...wyrzucili jeden z fortepianów Chopina przez okno do ognia...
...ale młodzi go wzięli i przenieśli w bezpieczne miejsce.
Oddałbym swoje życie za uratowanie pianina Chopina.
Tak wiem.
Dlatego też poeta mówi, że nasza ojczyzna nie zostanie nigdy zniszczona.
Nigdy.
Ojcze!
- Czy to tutaj jest ołtarz waszej ojczyzny? - Tak, to ten.
To tutaj celebrujecie zwycięstwo polskich żołnierzy nad obcymi wojskami?
- To tutaj Polacy modlą się o wyzwolenie? - Tak, tutaj.
To dzieło zostało wykute przez Niemca. Peter Father Rener z Gdańska.
A te anioły pochodzą od mistrzów z Augsburga.
Jesteśmy na ziemi niemieckiej księże.
Poznał pan administratora generalnego Franka.
Zarządził on, aby katedra została zamknięta dla ludzi.
- Przykro mi. - Jemu przykro.
Musimy opróżnić ją natychmiast. Gdzie idziesz?
- Ten kościół należy do ludzi! - Kraków jest pełen kościołów.
- Ale to jest katedra. - Która jest częścią zamku Wawel.
Który jest teraz częścią mojej rezydencji.
Nie jest więc już własnością Polaków, dlatego też teraz kościół jest mój.
Jeżeli pan określa się jako chrześcijanin.
To powinien wiedzieć, że to miejsce dla ducha, a nie na pańskie buty.
Ten polski ksiądz zaczyna mnie nudzić.
Proszę, ojcze, odejdź.
Dziękuję.
Witam!
Ma pani może jakieś lekarstwo na gorączkę? Mój ojciec źle się czuje.
Nie, nic nie mam ze sobą.
- Jeśli chcesz to ja wiem kto ma. - Naprawdę?
- Oto ona. - Józek, znalazłeś, dziękuję.
Jestem ci zobowiązany, młody paniczu.
- Dziś jest bardzo zimno. - A gdzie twoja kurtka?
Dałem mojemu bratu, ale teraz jest cała mokra.
- Trzymaj. - Dziękuję.
- Przypomina mi Edmunda. - Kto to jest Edmund?
- Mój starszy brat. - Czy on nie żyje?
Tak.
Był doktorem i umarł od choroby, którą leczył w szpitalu.
- Brakuje ci go? - Tak.
Dobrze mu życzyłem za życia.
A więc i ja będę lekarzem, jak będę duży.
- Przepraszam, czy nie miałeś być pianistą? - Będę robił obie rzeczy.
A twoja matka? Czy także i ona nie żyje?
Kiedy byłem w twoim wieku.
Ale wiesz, że ja jeszcze z nią rozmawiam?
Kiedy zamykam oczy, czuję jej ręce, które głaskały mnie po włosach.
Józek! Oddaj kurtkę! Słyszysz co mówię!?
- Mogę ją jeszcze mieć na sobie? - Pewnie, tak długo jak chcesz.
- Do czasu do kiedy nie stanę się dorosły? - Tak, nawet do kiedy nie będziesz dorosły.
A więc podaruję ci to.
A co to jest?
To historia która bardzo mi się podoba, to historia zegarmistrza i węża.
- Możesz mi ją przeczytać? - Pewnie, dlaczego by nie.
"Dzień dobry - powiedział głodny wąż, wchodząc do sklepu zegarmistrza..."
"...nie znajdując tam nic do jedzenia."
/Karol... nie wiem gdzie jesteś.
/Być może już się zaciągnąłeś /i dotarłeś do wolnej Polski.
/Nawet nie wiem czy jeszcze żyjesz.
/Wadowice, nasze szczęśliwe Wadowice, /już nie istnieją.
/W ciągu zaledwie /kilku dni zostały zajęte.
/Tomasz miał rację. /Żydzi są w wielkim niebezpieczeństwie.
/Mówi się, że chcą ich zamknąć /w gettach.
/Gestapo zajęło dom Klugerów, /ale udało się ukryć kobiety.
Hania!
Wiem gdzie idziesz, chcesz zobaczyć Tesię, zabierz mnie ze sobą.
Chodź ze mną.
- Hania. - Mam dla ciebie niespodziankę.
Nie powinieneś tutaj przychodzić. Wiesz co robią Polakom.
Nie mogę żyć bez ciebie.
Tesia, popatrz.
Chałka.
Jesteś taka dobra.
Babciu!
Zobacz co przyniosła nam Hania. Dotknij.
Jak pachnie...
Tasia zrobiła mi prezent. Zaraz ci go pokażę.
Pani Rozalio, chcę zabrać Tesię z tego miejsca.
Ukryję ją w domu moich rodziców.
Musisz pójść z nim.
Tadek kocham cię, ale nie mogę zostawić samej mamy i babci.
- Tesia, proszę cię. - Nie.
Wyjdziemy stąd wszyscy razem, jak to się wszystko skończy.
/Żeby nie nasze nieszczęśliwe przyjaciółki /ruszyłabym od razu...
/...aby cię szukać, Karolu. /Bez względu gdzie jesteś.
Popatrz, udało nam się tato.
Nasze najlepsze dywizje są po drugiej stronie rzeki.
To stamtąd ruszy nasze wyzwolenie.
Nareszcie.
Dołączymy do nich.
Gdzie się wybieracie?! Wracajcie skąd przyszliście!
- Rosjanie weszli do Polski! - Podpisali pakt!
Wojska rosyjskie otaczają nas!
Oni nie biorą jeńców! Wycofajcie się!
Idziemy.
- Tato, idziemy! - Zostaw mnie tutaj!
- Tato, gdzie chcesz iść?! - Do Krakowa!
- Musimy iść. - Nie!
Zostaw mnie tutaj!
Proszę! Podnieś się szybciej!
Zostaw mnie... Zostaw mnie...
- Przestań natychmiast. - Niech umrę...
Przestań! Już wystarczy! Patrz na mnie!
Pomyśl proszę... Jakby mama zobaczyła cię teraz.
Dawaj. Podnieś się.
Już wróciliście? Co się wydarzyło?
Pani Aton. Proszę zejść i mi pomóc.
Idę poszukać doktora Zbajka.
Panie Wojtyła.
- Widziałeś Wiktora Miłosza? - Nie. A co się stało?
Chodź. Zaraz będzie spotkanie.
- Karol. - Dzięki Bogu, że Uniwersytet jest otwarty.
- Co ci się stało? - Szukam Wiktora. Mój ojciec źle się czuje.
- A nasz doktor Zbajk niestety... - Zabrali go naziści.
Dom został zajęty przez polskich kolaborantów.
- Wiktor pracuje w szpitalu, zaraz tam pójdziemy. - Dziękuję
- Karol. - Co jest?
Organizują walkę z ukrycia. Wszyscy powinniśmy się włączyć!
Uważaj na to co mówisz. Wśród nas są donosiciele.
Donosiciele? Niemożliwe, nie wierzę.
Przecież to kołyska naszej historii, naszych korzeni, naszego języka.
Nikt nie zdradza własnej matki!
- Kto zdradza własną matkę? - Profesorze...
...mówiłem o naszym języku.
O wolność walczy się całym sobą. Dlatego też nazywa się wolnością tę rzecz...
...za którą płacisz w chwili, kiedy jesteś jej cząstką.
A pozwala ci na nowo, poznać samego siebie.
- Ty to napisałeś. To byłeś ty, Karol? - Tak.
Jestem trochę zakłopotany faktem, że pan o tym pamięta.
Wojtyła ma rację!
Będziemy mieć wolność... ...z łez i krwi.
Gubernator Frank naznaczył sobie na pobyt Wawel, który należy do Jagiellonów.
Ten intelektualny nazista zadeklarował, że Polska ma króla...
...a Polacy to niewolnicy bez prawa!
Ich jedynym obowiązkiem jest wykonywanie poleceń!
Pozostańcie niezniszczeni w jakimkolwiek momencie, który uznacie za stosowny.
Porozmawiajcie również pomiędzy sobą i zdecydujcie, według waszego sumienia.
Ale w każdym momencie stawiajcie opór!
Teraz, zawsze, wolność!
Długie życie dla Polski!
- Długie życie dla Polski! - Długie życie dla Polski!
Jeszcze tylko trzy zastrzyki, panie Wojtyła, i można wracać do gry w piłkę.
- Nigdy w nią nie grałem. - Nie wierzę.
Stracił pan jedną z wielkich radości życia.
Niech wraca do zdrowia, to może będzie miał okazję spróbować.
Dobrze powiedziane, pani Antom.
Prawie niemożliwe jest dziś znalezienie chininy...
...ale dla Wiktora Miłosza nie ma rzeczy niemożliwych.
Trzymaj. Dawaj mu codziennie jedną przez kilka dni, aż gorączka nie spadnie.
Ja jutro przyjdę ponownie.
- Ile ci się należy? - Teraz nic.
Będziesz płacił słono, kiedy zostanę sławny.
- Szybkiego powrotu do zdrowia, panie Wojtyła. - Dziękuję.
Do zobaczenia.
/Droga Aniu...
/...oczekuję z utęsknieniem /na informacje z Wadowic.
/Ja czytam i piszę dzień i noc.
/Mój tato, czuje się już lepiej...
/...ale nie mamy już więcej pieniędzy /i nie mamy nic do jedzenia.
/Tomasza widuję rzadko, on stoi koło tych, /którzy stracili wszystko.
/Kraków płacze oczyma sierot i wdów, /a to ból straszny, głuchy, beznadziejny.
/"...tak bardzo się boję..."
/Śledzimy lekcje profesora Bodzika...
/...i staramy się zrozumieć co się wydarzy /w pozostałej części Europy.
/Gubernator Hans Frank, /wezwał wszystkich docentów.
/Powiedział, że chce dyskutować /o programach.
/Tego dnia uniwersytet /był zamknięty dla studentów
/Ale ja i Wiktor chcieliśmy zobaczyć.
Chciałbym mieć więcej czasu...
Dużo czasu...
Nieskończenie wiele...
Aby rozmawiać z wami.
Jesteście inteligencją Krakowa, chciałbym porozmawiać z wami o Platonie.
Chciałbym też porozmawiać z wami o Rzymie. Studiowałem w Rzymie.
Chciałbym czytać Nietzschego i Goethego z wami.
Ale nie mam czasu.
Ja! Nie mam czasu!
Mój sen powrotu do odrodzenia, do wyspy szczęścia i ludzkości.
Oraz barbarzyńskiego serca słowiańskiego.
Ale wy Polacy. Inteligencjo. Jesteście konspiratorami.
Nie.
Polska pozostanie w ciszy jak zwłoki.
Zdecydowałem o zamknięciu wszystkich szkół i uniwersytetów.
Gazet i związków artystycznych.
Oraz, że mam zamiar zniszczyć polskie biblioteki!
Do czego są wam potrzebne szkoły i uniwersytety, biblioteki?!
Wy nie jesteście narodem. Nie posiadacie kultury.
/Dzieci z rysami północnymi /zostaną odebrane rodzicom i powierzone Niemcom.
/Pozostali będą pracować ciężko /i mało jeść.
/Na koniec umrą. Polska przestanie istnieć!
Polska nigdy nie zginie!
Jeżeli będziecie próbować ucieczki, to mi tylko pomożecie.
Strzelać będziemy od razu.
- Musisz się oddalić. - Nie.
Ilu jest was obecnie?
187 - dobrze.
Nie będziecie w kajdankach, ale do pojazdów udacie się w ciszy.
Wsiadać będziecie po kolei.
Czy teraz czuje się pan zwycięzcą?! Czyż tak nie jest?
Ale historia jest pełna trupów. Tych zwycięskich!
To co pan zrobi, zapłaci pan za to!
Zwraca się teraz do nas, bo widać, że zorientował się, że życie go opuściło!
Kiedy jednak się pan w tym zorientuje, to niech pan pamięta słowa...
...profesora filologii polskiej!
Zabijcie go.
/Bojcik nauczył nas, że naprawdę słabym jest ten, /kto uzna że jest pokonany.
/A nasi profesorowie, /którzy nie zostali zabici...
/...umierają właśnie /w obozie w Sachsenhausen.
/Wokoło nas panuje ból i cierpienie.
/Hania, nawet sobie nie potrafisz wyobrazić /piekła getta w Krakowie.
Często umierają z głodu.
Umierają na dyzenterię...
...i inne choroby, kiedy ich nie zabiją lub zostają sami.
Nie popełniają samobójstwa.
Tędy.
Wiesz co oznacza "polowanie na myszkę"? Tak to określają naziści.
Istnieją małe otwory w murach getta.
Przez nie mogą przejść tylko małe i chude dzieci.
"Małe myszki".
Następnie wymykają się w poszukiwaniu odpadków i śmieci.
Naziści kiedy je zobaczą, strzelają do nich.
Ot tak sobie. Dla rozrywki.
Zobaczysz zaraz, jak jedna "myszka" się pokaże.
- Chodź Szymonie? - Jestem głodny.
Pokaż język. Zrób "A".
Dziś mam ze sobą tylko lekarstwa.
Jutro postaram się przynieść ziemniaki, dobrze?
Trzymaj.
Oni i jego brat Haihim są stolarzami.
Nie potrzebują już ubrań.
Teraz.
Idź.
Tomasz, co się dzieje? Gdzie idziesz?
Wszystko w porządku, nie przejmuj się.
Gdzie cię zabierają?
Pomódl się do Czarnej Madonny, także za mnie.
Przepraszam, kim pan jest?
Jestem ojciec Tomasz Zalewski.
Widzę, że również ładni chłopcy zdecydowali się na bycie księdzem w Polsce.
Ksiądz z katedry. Przepraszam za spóźnienie.
Mówią mi, że ksiądz spowiada niektórych z moich oficerów.
Chciałbym aby wysłuchano także i mojej spowiedzi...
...ale, obiecałem moim gościom polowanie w lasach.
Więc wysłucha ksiądz mojej spowiedzi po obiedzie? Jak się nazywasz?
- Tomasz Zalewski. - Zalewski.
Zalewski, będzie jadł razem z nami, więc zobaczy nasze grzechy w ustach.
Nie, dziękuję.
Poczekam na zewnątrz.
Nie może tak być, aby ksiądz czekał za drzwiami, kiedy ja jem. Zapraszam.
A więc tobie, kochanie, wypadł zaszczyt krojenia.
Powiedz mi, Zalewski jak bardzo nie lubisz słuchać spowiedzi Polaka?
Słucham cierpienia Polaków.
Chcesz znać prawdę, księże?
Tam gdzie nie ma kultury, nie może istnieć cierpienie. Tylko instynkty.
Polacy skończą się sami.
"Ja cię kocham, a ty śpisz"
Wydaje się, że polskie kobiety niezbyt często się myją.
To nie ich wina. Nie mają mydła.
To powód, który uniemożliwia używanie go.
W Niemczech znaleziono sposób, dzięki któremu będzie możliwe...
...robienie mydła z materii, która nic nie kosztuje.
Nadzwyczajne mydło, które produkuje niespotykaną wręcz pianę.
Zamówiłem już wystarczające jego ilości dla polskich pań.
Mydło wykonane z odchodów.
Pan się nie śmieje, ojcze?
Nie mogę zostać.
Usiądź natychmiast!
Proszę usiąść.
I proszę go nie denerwować, ojcze.
Odwagi.
W krakowskim getto zarządziłem...
...że rodzina umarłego płaci wydatki związane z pochówkiem.
Założę się, że z dnia na dzień spadła umieralność.
Zgadł pan, spadła.
To naród chorych żyjących pośród brudów.
Bród jest ich naturalnym dodatkiem.
To rasa pełna zdegenerowanych i niezdolnych do opieki nad własnymi dziećmi...
...nie tak jak robi się w Niemczech.
Dzieci żydowskie nie są dziećmi.
Co powiedział?
Dzieci niemieckie są czyste...
Dzieci żydowskie są brudne...
Dzieci niemieckie mają zęby...
Te żydowskie nie mają zębów...
Dzieci niemieckie śpią na materacach...
Dzieci żydowskie obok stołów, na których leżą ciała...
Dzieci niemieckie bawią się...
Dzieci żydowskie z getta nie potrafią się już bawić...
Tak... Te dzieci są naprawdę zdegenerowane...
Ich jedyna rozrywka to widok rozstrzelań ich sióstr, braci i rodziców.
Ich rozrywką jest oglądanie rozstrzelań własnych matek!
Dzieci niemieckie śmieją się... Dzieci żydowskie nie śmieją się....
Dzieci niemieckie biegają, a te żydowskie nie!
Nigdy nie nauczycie ich śmiać się, biegać, nawet jeśli byłyby bite!
Nigdy...
Nie wiecie nawet, że żydowskie dzieci nie mają nóg. Nie mają skrzydeł!
A teraz niech każe i mnie rozstrzelać!
Ksiądz polski. Jak on jest zrobiony? Ma skrzydła?
Tak! Tak! Tak...
Co teraz piszesz?
Dramat.
- O czym mówi? - O bólu.
/Właśnie wyruszam, Karolu. /Jadę do ciebie.
/Jeżeli możesz to wyjedź po mnie do Rabsztyna /na trasie do Częstochowy.
/To o czym chce ci opowiedzieć jest zbyt ważne. /Nie mam już łez...
/...nie mam już serca.
/Już nic nie mam.
/Pamiętasz jeszcze synagogę /w Wadowicach?
/Z kryjówki Klugerów widzieliśmy ją.
Co się stało?
Nic, babciu.
Znaleźli bombę i ją wysadzili.
Dlaczego?
Odejdź proszę, moje kochanie, niczym ciebie znajdą.
Odejdź, Tadek.
Zaczęto powoli wywozić osoby starsze oraz chorych.
Dlaczego?
Co robią? Gdzie ich zabierają?
Czy zajmą się nimi właściwie?
Tego nie wiem.
Jak mogli przygotować tego typu rzeczy?
Dlaczego nikt na całym świecie nie ujmie się za nimi?
Wszyscy ci którzy milczą, gdy zabija się innych, są współsprawcami.
- Józek nie żyje? - Nie?
Może i pisał, ale jego listy do mnie nie dotarły.
Możesz mnie pocałować? Bardzo proszę.
/Trzymałam jej głowę w moich dłoniach /i nie mogłam jej puścić.
/Nie chciałam zobaczyć jej dużych, /przepięknych, ale pustych oczu.
/Pustych.
/Kiedy rozpoczęły się deportacje /do obozów koncentracyjnych...
/...gestapo znalazło Klugerów.
/Przybyłam do nich właśnie tego dnia /razem z Tadkiem.
/Te obrazy bolą, /zwłaszcza jak je sobie przypominam.
/Ale trzeba żyć. /Przed pamięcią nie ma ucieczki.
Dlaczego?
Dlaczego te same błędy powtarzają się w ciągu wieków?
I zawsze są gorsze.
Czym może być to: że oczy, serce i duch...
...nie znajdują już w sobie uznania.
Kim są te istoty ludzkie?
Które mają matki, siostry, dzieci i mężów, z którymi później idą do łóżka.
I to są istoty ludzkie, które mają być stworzone na podobieństwo Boga?
Gdzie jest Bóg?
Ty jesteś, Mario, królową Polski.
Twój tron jest w Częstochowie.
Zbuduj nam tarczę, abyśmy mogli odeprzeć wroga.
Pomóż nam. Przynieś nam pokój.
/Dlaczego nie potrafię odpowiedzieć?
/Dlaczego człowiek musi na swoich barkach /nieść ciężar bólu bez nadziei?
Jak możemy na to odpowiedzieć?
Ile milionów oprawców zamieszkuje tę ziemię?
Dlaczego niewinni muszą za to płacić?
Ilu jeszcze musi się narodzić, aby zostać zgładzonymi?
Mogę tylko ci powiedzieć, że zajrzałem naziście w oczy.
Krzywdy, które widziałem, były tak absolutne...
...i niezrozumiałe...
Zapragnąłem jego śmierci.
A ja jestem księdzem.
Czułem się wewnątrz pokonany. Ale nie wolno reagować tak jak oni to robią.
Miłość, miłość.
Tylko miłość może powstrzymać ludzi, aby nie upadli.
Gdzie dziś byłeś?
Stałem dziś w kolejce za chlebem, ale i tak nie starczyło.
Za każdym razem jak wychodzisz z domu boję się, że któregoś razu nie wrócisz.
Tak, wiem, tato, ale muszę przecież wychodzić.
Musimy jeść, dlatego wychodzę.
- Kto tam? - Tomasz.
Co ty tu robisz, przecież jest godzina policyjna.
Jak się pan czuje, panie Wojtyła?
Powróciłem do stanu lwa, jak byłem poprzednio.
Albo prawie.
- Karol, znalazłem ci pracę w kamieniołomach. - Dobrze.
Bez tego cię nie zabiorą.
Dziękuję.
Czy to wszystko to książeczki pracy?
Nie, nie tylko, także fałszywe dokumenty dla Żydów o tym, że byli ochrzczeni.
- Napijesz się troszkę wódki od Wiktora? - Nie.
Przyniósł ją jeden student medycyny, jak już nic innego nie znalazł.
Powiedział, że efekty są takie same, jak przy zażywaniu chininy.
- Dziękuję, panie Wojtyła, ale nie mogę bo muszę iść. - Nie, nie.
No dobrze.
Jesteś silny.
Gdzie, u licha, wcześniej pracowałeś?
Jestem studentem.
Studentem...
Nie podobają mi się studenci.
Grupa zadumanych, która nic nie wie o życiu.
Teraz jestem robotnikiem.
- Spóźniłeś się. - Przepraszam.
Karol, właśnie decydujemy o naszym przyłączeniu się do grup zbrojnych.
Tak, wszyscy.
Ja nie, wy chcecie walczyć przy pomocy broni, a ja za pomocą słowa.
- Mieliśmy teatr i teatr musi kontynuować pracę. - Ale gdzie?
A dla jakich widzów?
Będzie żył w ukryciu naszych domów i piwnic, Sztuka nie może umrzeć.
Ach tak? Polska żyje pogrążona w strachu i chaosie, a ty mówisz o teatrze?
- Nie ma alternatywy, trzeba chwycić za broń. - Słusznie
- Słowo jest silniejsze od pocisków. - Udowodnij. Niech słowo wygra z pistoletem.
- Co o tym sądzisz, Karolu? - My się już zdecydowaliśmy.
Poczekajcie! Czuję respekt i mam szacunek...
...dla tych, którzy chcą chwycić za broń.
Naziści wykańczają ludzi i pragną wykończyć także kulturę.
Chcą skreślić język polski.
Jedyny sposób, aby mieć jeszcze przyszłość, to uratowanie przeszłości.
Kto chce wybrać drogę broni, według mnie robi słusznie.
Jednak jakby nie było, trzeba zachować przy życiu kulturę.
Będziemy robić także teatr, podziemny i ukryty.
Pamiętajcie.
Teatr jest sumieniem życia.
Ty będziesz miał swój teatr, a my wstąpimy do armii.
Dobrze.
Walczymy z tą samą wojną.
Ta sama nadzieja i ten sam wróg.
Idziemy! Szybciej idziemy!
Przykro mi.
Przepraszam, wiem że jest późno. Nazywam się Karol Wojtyła.
Muszę porozmawiać z panią Tuszyńską.
Nie, nie pozwalam, aby w moim pensjonacie...
...dochodziło do odwiedzin mężczyzn w prywatnych pokojach.
To bardzo ważna i pilna sprawa. Nie zatrzymam się na długo.
Tuszyńska.
Przepraszam najmocniej, ale wydaje się że ten pan...
...ma coś bardzo pilnego i ważnego do powiedzenia.
Czy pani go zna?
Tak, pani Białek.
To w porządku, ale zostawcie drzwi otwarte.
Dziękuję.
Wiem, że jesteś odważna.
- Wiem, że jesteś zraniona i szukasz zemsty. - Nie.
Właściwe słowo to: sprawiedliwość, nie zemsta.
Masz rację: sprawiedliwość.
Ale zbyt dobrze cię znam. Nie jest ważne jak bardzo jesteś odważna i silna.
Nie jest ważne, jak bardzo jesteś wytrzymała.
Zostaniesz małą dziewczynką...
...która się przestraszyła, jak zobaczyła przemoc ze strony ludzi.
Nie ma już, nie ma już tamtej dziewczyny.
Twoje serce nie zmieniło się.
Nie będzie łatwo go zabić.
My jesteśmy dokładnie tacy sami. Dalibyśmy się najpierw zabić.
Ale to my mielibyśmy zabijać.
A ja nie chcę, żeby ciebie zabili.
- Powiedział już wszystko, co miał do powiedzenia? - Nie.
Tak, powiedział.
Panienka mówi, że tak.
Proszę cię.
Jedź, jedź.
Stój.
Twoja książka.
Książki... Teraz to czasy krwi.
Zawsze są czasy na książki.
Powiedziałem ci, że na pewno ona nie przyjdzie.
- Magda będzie recytować jej część. - Poczekajmy kilka minut.
Dlaczego? Nie podoba ci się jak recytuję?
Nie. Nie o to chodzi.
Oto ona.
"Muzyka byłaby silniejsza, gdyby nie była głucha..."
"...a mistrz nie uderzył w błędną strunę".
"Jak delikatne okruchy szkła..."
"Dźwięk muzyki otoczył więc ziemię..."
Wojtyła jest moim najlepszym przyjacielem. A pani co porabia?
Gram na koncertach. Jestem pianistką.
Ja rozbijam skały...
"...marsz do chwały, Polska nie umarła."
To zebranie jest nielegalne!
Świętujemy zaręczyny mojej przyjaciółki.
- Zaręczyny? - Tak właśnie.
- Świętujemy! Może się panowie przyłączą? - Nie, dziękuję.
Ja jestem świadkiem. Nowak, jestem robotnikiem w kamieniołomach.
Byłem zakochany w tej dziewczynie, ale ona wybrała jego.
Ale żeby było krótko, mogę tylko powiedzieć:
Niech Bóg im błogosławi, i wszystkiego dobrego.
"RUCH OPORU"
W innym życiu... Krystyno...
Karol, wydarzyła się straszna rzecz.
Krystyna i Wiktor nie żyją.
Muszę prosić was o wykluczenie jakiegokolwiek sentymentu i litości.
Musimy wyeliminować Żydów, gdziekolwiek ich nie znajdziemy.
Przy każdej z okazji.
Trzeba eliminować wszystkich Polaków, którzy im pomagają.
Zaczynając od księży.
W Oświęcimiu już doszliśmy do 10 tysięcy eliminacji na dzień.
Nadzwyczaj dobry wynik.
Dlaczego pan patrzy na mnie w ten sposób?
W jaki sposób?
W taki, jakby mnie nie słuchał!
Słucham z właściwą uwagą, panie Gubernatorze Generalny.
Dobrze.
Bardzo dobrze.
Jak myślisz, gdzie pójdziesz? Gdzie pobiegniesz?
- Chcesz dać się zabić, jak ten pies na środku ulicy? - Kim jesteś?
Jan Turanowski, a ty kim jesteś?
Sparzysz się, Janie.
Jedna zapałka gaśnie, zapala się kolejną...
...ale to nie płomień zapałki, który pali mnie od wewnątrz.
Nie powiedziałeś mi jeszcze jak się nazywasz.
Karol. Muszę iść. Szukałem mojego przyjaciela, księdza do mszy.
- Księdza na mszę żałobną? - Tak.
Zwyciężymy miłością... ...a nie ogniem.
Potrafisz to przekazać nazistom, po przekroczeniu tych drzwi?
Nazizm się skończ, ale krzywdy pozostaną.
Kiedyś zwycięży triumf.
Powróci, być może pod innym imieniem.
Czy to chciałeś powiedzieć?
Dokładnie.
Święty Jan od Krzyża.
Zaskoczy cię niespodzianka.
To będzie twoja ulubiona lektura.
Weź go.
Dziękuję.
Dajesz rozgrzeszenie nazistom?
Historia wiele razy pokazuje twarze przestępców.
Ale czasem jest tak, że nawet ludzie najlepsi, muszą zabić własnego ducha.
Jestem dla nich tak samo tutaj, jak i jestem dla ciebie.
Zajmiesz się Wiktorem i Krystyną?
Nie pokazujcie się na pogrzebie.
Naziści tylko czekają na okazję, aby wszystkich was aresztować.
Będę za nich celebrował mszę podziemną.
Tomasz, co ja mam teraz robić? Moi koledzy powstępowali do ruchu oporu.
Teraz po kolei jeden po drugim giną.
A ja? Po jakiej stronie teraz stoję?
Nie wiem.
My jesteśmy po stronie tych, którzy muszą mieć nadzieję.
Teatr - sen mojego życia, już się skończył.
Co chciałeś przez to powiedzieć?
Widzę ból Anki, a ja nie mogę już na niego patrzeć.
Wszystko jest takie jak i teatr i ślepy świat...
...ślepy, głuchy, nie wystarczy bronić kultury.
Powinienem wziąć broń, ale nie mogę zabić innej istoty ludzkiej.
Powiedziałem ci: nie możesz nigdy, stracić nadziei.
Nie możesz stracić tego nadzwyczajnego sensu życia i miłości.
Oraz wszystkich tych krzywd, do których ludzie są zdolni.
/"Aby być tam gdzie pragniesz być, /musisz przejść z miejsca w którym jesteś"
/"Aby posiadać wszystko, /nie możesz posiadać nic".
Chcę poszukać tych samych nadziei, które masz ty w wierze i nadziei.
Chcę zamknąć się w klasztorze.
Karol, w tych czasach ludzie potrzebują księży obok siebie.
A nie zamkniętych w klasztorze.
Dużo myślałem o tym co pragnę pozostawić i dalej zastanawiam się nad sensem.
To bardzo ważny wybór, przed którym stoję, ale pytam sam siebie.
Może istnieje coś głębszego?
Bóg właśnie mnie wzywa.
Jan napisał w swojej ewangelii, że Jezus powiedział:
"To nie Wy wybraliście mnie, ale to ja Was wybrałem."
Drzwi są otwarte, Karol.
Teraz to ciebie się tyczy.
- Przez Chrystusa, Pana Naszego. - Amen.
- Niech spoczywają w spokoju. - Amen.
Stracić kogoś kogo się kocha, jest zawsze niszczącym.
Nieraz tłumaczono to faktem, że tylko wybrańcy mogli pójść do Boga.
Ale wiara to nie jest tylko przebaczenie.
Wiara nadaje sens naszemu życiu i śmierci.
Waszemu uczciwemu życiu, Krystyno i Wiktorze.
Waszej odważnej śmierci.
Daje sens wielu marzeniom...
...których już nam nigdy nie opowiecie.
/"Wiara jest niczym ciemna noc." /"Wiara jest ukryta w ciemnościach człowieka."
/"Tam gdzie kryją się wartości od Boga."
Uwaga!
Karol!
Karol, uważaj!
Pragniesz umrzeć dla twoich książek?
- Nic ci się nie stało? - Nie.
Pamiętaj i wstaw sobie to do tej twardej głowy: jesteś tutaj robotnikiem!
Trzymaj i załóż to sobie jeśli nie chcesz oślepnąć. Nie, zostaw je sobie.
Zrób jak ci mówię! Będziemy potrzebowali ludzi takich jak ty.
Ale z dobrymi oczami, jak zaczniemy od nowa.
Tato.
Pani Gabryśka przygotowała ci dobrą kolację.
Tato.
Pamiętam, kiedy siadałem ci na kolanach...
...a ty opowiadałeś mi historie naszych bohaterów.
Bardzo lubiłem tę o malarzu.
Adam Chmielowski, który stracił jedną nogę w czasie powstania styczniowego.
To ty mi wytłumaczyłeś, jak on pewnego dnia przestał malować, bo zrozumiał...
...że Bóg go do siebie wzywa, bo ma dla niego inne plany.
I tak oto pewnego dnia zostawił wszystko...
....i poszedł pomiędzy bezdomnych i ubogich.
Ty zostawiłeś mnie samego!
Zostaliście, aby poczekać na mnie na tym deszczu?
Przecież nie jesteśmy zrobieni z cukru.
I co ci odpowiedział?
Że nie jesteśmy zrobieni z cukru.
To jest to, co mi mówił Karol, jak chciał grać w piłkę w czasie deszczu.
Wiem, byłam tam zawsze i na was patrzyłam.
Pamiętasz, Tomasz, jak próbowaliśmy wystawiać Romeo i Julię w szkole?
Tak, pamiętam.
Ty byłaś Julią.
A ty Romeo.
Zawsze chciałem by on recytował za autora. Pamiętasz twoje odpowiedzi?
- Tak, że wolałem być księdzem. - A ja tobie, że to taka mała rola.
A ja tobie odpowiedziałem, Karol, że nie mówię o komedii, ale o moim życiu.
Dziękuję.
Widziałem cały horror, który nas otacza.
Oraz tylko duch, który może utrzymać wszystko.
Kapłaństwo i imię Boga, które mogę poznać tylko poprzez poznanie samego siebie.
Żyć Bogiem jak najgłębiej.
Chcę zostać księdzem.
W tych chwilach szczególnego bólu, my musimy dawać świadectwo...
...że sens życia jest ważniejszy...
...od własnego życia.
Dlatego tutaj jestem.
Naziści zamknęli nasze seminarium. Dlatego ryzykujesz własne życie.
Dlatego też nawet wasza matka nie może wiedzieć, że studiujesz tutaj.
Będziesz prowadzić własne codzienne życie...
...a studiować będziesz potajemnie, jak tylko będziesz mógł.
Boże, czy mnie słyszysz, chłopcze? Słyszysz mnie?
Czy ktoś może mi pomóc?!
Czy jest może wśród was lekarz?!
Ten chłopak umiera!
Poczekaj!
Teraz my się tym zajmiemy.
- Musimy zabrać go natychmiast do szpitala. - Proszę nie zrobić mu krzywdy.
Czyli jednak nie umarłem.
Tomasz...
- I Jan. - Niech Bóg ci błogosławi.
Twoja książka pomogła mi w wyborze.
W jakim wyborze?
W ciemności, światło...
Musisz szybko wyzdrowieć, bo bez ciebie to nie to samo.
- Znam człowieka, który uratował ci życie. - Znasz go?
To niemiecki oficer, ma żonę i troje dzieci.
Jest w wielkim niebezpieczeństwie, otrzymał rozkaz i odmówił jego wykonania.
Przysięgałem, że umrę za wielkość Trzeciej Rzeszy. Teraz jestem dumny...
...że mogę umrzeć za Trzecie Niemcy.
Wstydzę się za was.