- Miłego. - Dzięki.
Wzajemnie.
Dzień dobry. Co dla kolegi?
- Gdzie ta z burzą loków? - Sara?
Coś ją rozłożyło. A przynajmniej tak gada.
Wyrwała nowego gacha.
Co podać?
To co zwykle i zwykle to czeka, bo się śpieszę.
Dajesz, mistrzu suspensu.
Bułka z MO, B, R, M, S.
Dobra...
- MO to masło orzechowe? - Tak.
Banan, rodzynki, miód, ser. W bułce.
Szybką masz przemianę materii.
Maratony biegasz?
Siostra raz pobiegła. Panie, świeć nad jej duszą.
Znaczy, żyje. Tylko ledwo zipie.
Wiemy, Sharon. Pobiegłaś.
Ale każdy musi pracować.
Ja też. Od trzech minut.
Sorry. Przyśpieszysz z tą kanapką?
Dobrych kanapek nie robi się w pośpiechu.
Nie mogę gadać.
- Dzień dobry panu. - Spóźniłem się.
Padam z głodu i tej z lokami nie ma, Sary, co ma gacha.
Jest kłopot w Gotham General.
Kradzież z kiepskim finałem.
Przecież jest ranek.
Kolega-nietoperz nie śpi?
A Superman?
Był pierwszy na liście.
Jest zajęty.
- ...czynny wulkan. - Klasyk.
A co z Dianą?
Też była pierwsza. Jak na złość, nie odbiera.
Ilu było pierwszych, zanim wskoczyłem na pierwszego?
...nie chodzi o nią.
Sorki, co z tą kanapką?
Dostałem nauczkę,
w zeszłym roku na łodzi.
Co ona wygaduje po pijaku.
Obsmarowuje przyjaciół matki,
a to więcej mówi o niej samej.
O em gie!
Flash!
- Cześć. Dzięki. - Kocham cię.
- Też jesteś fajna. - Boże!
- O ja! - Chyba zejdę.
Łączę z panem Wayne'em.
- Nie, proszę cię. - Boże.
Nietypowe pytanie, jesz w tej chwili tego batona?
Może byś mi go rzuciła?
- W imię sprawiedliwości. - Tak.
Jesteś mi tu potrzebny.
Cześć, Bruce. Tak,
już biegnę.
Nie!
Bruce, straszny tu bałagan.
Dlaczego cię nie ma?
I czemu słychać silnik, jakbyś uciekał?
Ten idiota, syn Falcone, chciał grać w pierwszej lidze.
Zmontował ekipę i włamał się do labu w General.
Ukradł śmiercionośnego wirusa.
Miałem ich, ale sięgnęli po bomby.
Opanuj sytuację.
Ktoś musi ocalić świat, dziś będę to ja.
Pozwolisz?
Jasna sprawa.
"Dzięki, że mnie wydostałeś".
Rozszczelniły się rury gazowe.
Na minus jeden.
Jasne.
Grzeję.
Otworzysz?
Zablokowały się.
Nic to nie daje!
Proszę!
Słuchaj, pogodziłem się z tym,
że w Lidze Sprawiedliwości jestem woźnym.
Do bani.
Ale mam to przepracowane.
Natomiast...
Trudno nie zauważyć,
że za każdym razem sprzątam gnój
po nietoperzu.
Tędy. Patrzymy przed siebie.
- Nie rozdzielamy się. - No wiem.
Uwaga!
Co to?
Jeśli moje wyliczenia się zgadzają,
a do tej pory zazwyczaj tak było,
uszkodzony fundament nie utrzyma skrzydła wschodniego.
- Wschodnie stoi. - Już cię biorę.
I dobrze, bo mi prędkość spadła.
Jadę na oparach.
Słyszałeś?
To mój żołądek.
Nie.
To wschodnie się wali.
Barry, 30 piętro.
Mamy tam małą...
Ulewę.
POZIOM KRYTYCZNY
Panie Allen,
jestem bardzo dumny.
A matki przeszczęśliwe.
No.
Dobra.
Rozumiem, że takie zdarzenia odbijają się na psychice.
Radziłbym udać się do psychoterapeuty.
Liga Sprawiedliwości rozczarowuje w tej kwestii.
Wiem, co mówię.
Boże.
Na glebę go!
Jeśli ta walizka wpadnie do wody,
połowa mieszkańców nie dożyje lunchu.
- Szlag. - Nie puszczaj mnie.
Boże. Proszę cię, nie puszczaj.
Nie!
Wybacz spóźnienie.
Patrz pod nogi.
Cześć.
Ładny strój.
Świetnie wyglądasz.
Dzięki...
A ty...
nie dziękuj.
Mam zbyt wybujałe ego, żeby dziękować.
Stworzyłem ten...
wizerunek, żeby zamaskować traumę z dzieciństwa.
Też mam traumę z dzieciństwa.
Lasso Prawdy.
To się nie nudzi.
Powinienem rozdać majątek.
Zwalczyć przestępczość, zwalczając ubóstwo.
Wiem, że seks istnieje.
Ale go nie zasmakowałem.
Cholera.
No nic...
Muszę lecieć.
Tak.
Było miło.
To o seksie to była metafora!
Chodziło o powieść gotycką.
Nie wybrnę z tego.
Przełknij to.
Zostałbym i posprzątał, ale ten superbohater musi zjeść.
Żegnaj, Flash.
No cześć.
Dobra robota.
Wstąpi pan na śniadanie?
Tak myślę.
...źle skończysz.
Nie chodziło o nią.
Tylko o ciebie.
Przestań żyć przeszłością.
I co? Szybko cię obsłużono?
- Któż to zawitał? - Zamilcz, Albert.
Nie ma dnia. Nie wiem, jak to robisz.
Czołgałeś się tu?
- Zły jest? - Wylecisz.
- Zabije cię. - Nie.
Niech zgadnę.
Budzik nie zadzwonił.
Pies pożarł ci budzik.
Budzik pożarł ci klucze.
Babcia kluczy zmarła i musiały wziąć wolne.
- Nic z tych rzeczy. - Co tym razem?
Inna sprawa,
nie tak niedorzeczna.
Przegapiłem spotkanie,
ale chciałbym omówić sprawy, do których warto wrócić.
Za szybko je zamknęliśmy.
- Otwórzmy je. - Za szybko?
Półroczne zaległości, a ty chcesz zwolnić?
Skup się na zadaniach.
Rób swoje, domykaj sprawy, bierz nowe.
Możesz dużo osiągnąć.
Lata lecą, nie powinieneś mi parzyć kawy.
Racja. To prawda.
Skocz mi po kawę.
- Dwie kostki cukru? - Tak.
Padniesz.
Wyrok w sprawie Johnsona bardzo cieszy.
Zbadane przez nas dowody
w zupełności wystarczyły, by wydać orzeczenie.
- Nadal badam te dowody. - Skrupulatność,
pracowitość i skupienie...
Barry nadal bada te dowody.
Gdybyś szefował, skrobalibyśmy trzonowce Bundy'ego.
Wiecie, cieszę się, że tak was to bawi,
ale ta praca ma wpływ na życie ludzi, całych rodzin.
I do was to chyba nie dociera.
Więc może się odwalcie?
- Barry Allen? - Iris West.
To ty...
Wiesz, jak się nazywam.
Tak, ze szkoły.
Masz kumpelę ze szkoły?
Nie wiedzieliśmy, że ma znajomych.
Ile to osób wychodzi?
- Jedna? - Tak.
Jajcarze...
Na razie.
Dobra. Boże...
To tylko znajomi z pracy.
Pracujesz tu?
Tak.
Jak ten czas leci, co?
Ale chyba raz się widzieliśmy,
kilka lat temu, nie?
Nie, wątpię,
nie widzieliśmy się od...
studiów.
Możliwe, że tylko o tobie myślałam.
Cieszę się, że na ciebie wpadłam.
- Fajnie. - No.
Jutro apelacja twojego ojca?
Tak. Skąd...
Sorry, ale skąd wiesz?
Piszę artykuł do gazety.
Jak tata się czuje?
Pytasz na potrzeby artykułu?
Nie, jako koleżanka.
Choć czytelnicy na pewno też są ciekawi.
Wiesz,
mogę najwyżej skomentować, że tata jest niewinny.
Jasne.
Znaczy, nikt...
Nikt nie chciałby wierzyć, że ojciec zabił matkę.
Jakie wierzyć? Tata nie powinien siedzieć.
Mama powinna żyć. Nieważne, w co wierzę.
- Ważna jest prawda. - Racja. Tak.
- To miałam na myśli. - Pewnie.
Wybacz, komentarza nie będzie.
MATERIAŁ POUFNY
Rozmowa na twój koszt
z zakładu karnego Iron Heights.
- Przyjmujesz? - Tak.
- Hej, tato. - Cześć.
- Jak tam? - W porządku.
- Wychodzisz do ludzi? - Tak.
To znaczy, nie.
Ale wpadłem na znajomą z uczelni.
Iris West. Dziś rano.
To nie w niej się tak bujałeś?
Ma chłopaka?
- Może się z nią umów? - Tato...
Kolega przepuścił wideo z monitoringu, to ze sklepu,
przez nowy autorski program.
Teraz obraz jest żyleta.
Tylko że...
nie patrzysz w kamerę.
Nie widać twarzy.
Odpadł dowód potwierdzający twoje alibi
i czas pomyśleć o następnej apelacji.
Nie. Przestań się martwić o starego.
Będziesz miał czas na randki.
Tato, ale nie chcę...
Przerabialiśmy to.
Mieliśmy ostatnią furtkę
i co jutro będzie, to będzie.
Nie męczę się tu, naprawdę.
Czasem nawet myślę, że łatwiej być tutaj
niż na wolności,
ale bez niej.
Mogę sobie wyobrażać, że Nora nadal żyje
i ma się dobrze.
Barry?
Jesteś tam?
Tak, jestem.
Pamiętasz sos, który robiła w niedziele?
W całym domu pachniało bazylią i pomidorami.
Chodziła w moich dresach, śpiewała.
Co to była za piosenka?
Uwielbiałem ją.
Dbaj o te wspomnienia.
Nie fair!
Co jest nie fair, Małpko?
To zadanie. Ono jest głupie.
Ile różnych obliczeń daje wynik równy 24?
Rozwiązań jest bazylion.
Jak mam je upchnąć?
Masz rację. Istnieje bazylion rozwiązań.
Nie każdy problem da się rozwiązać.
Czasem trzeba dać spokój.
Odpocznij i pomóż z makaronem.
Chodź.
Nie.
Henry?
Zrobiłbyś coś dla mnie?
- Nigdy w życiu. - Dobra.
Barry chciałby cię o coś poprosić.
Barry! Mówi i ma.
Trzeba jechać po pomidory w puszce.
Tu masz puszkę.
Potrzebna mi druga.
Przecież byliście rano w sklepie.
Zapomniałam o pomidorach.
Tu jest fajniej.
Wyślijmy do sklepu Barry'ego.
Jeździsz furą, Bąku?
- Nie. - Stary koniu.
Wszystko załatwisz. Patrz.
Siwiejesz.
- Zielona puszka, nie błękitna. - Tak jest.
Błękitna, nie zielona, tak?
- Nie. Zielona, nie błękitna. - Co?
Boże.
Zaraz zacznie zawodzić. W nogi!
Wiej, Barry!
Kocham cię.
Ja ciebie mocniej.
Ja ciebie dłużej.
Nora?
Barry!
Załatw karetkę! No już!
Barry?
Nie przejmuj się rozprawą.
Wiedzieliśmy, że szanse są marne.
Tato?
Rozmowa z zakładem Iron Heights została zakończona.
Barry Allen?
...dowody...
Skup się na zadaniach.
Rób swoje...
Obiecała...
I co, szybko cię obsłużono?
Mówisz, że cofnąłeś się w czasie?
Jak w Pożarnowie?
Tak, ale wtedy cofnąłem się na chwilę.
A teraz na cały dzień.
Przyjmijmy,
że rzeczywiście jesteś w stanie przekroczyć
prędkość światła
i w efekcie cofać się w czasie.
Byłoby to
cholernie nieodpowiedzialne.
Czułem, że tak powiesz.
Tak, bo powrót do przeszłości,
byle interakcja z rodzicami albo ze sobą,
niewłaściwy krok,
może wywołać nieprzewidywalne konsekwencje.
Wiem. Efekt motyla.
- Tak. - Łapię. Ale pomyśl.
Dużo naprawię.
Albo wszystko rozwalisz.
Uratuję ją.
Uratuję oboje.
Twoich rodziców.
Te blizny emocjonalne
nas kształtują.
Nie należy się ich pozbywać.
I nie ma w tobie nic, co należałoby zmienić.
Mówi to staruch, który nie raz dał ciała.
Nie rozgrzebuj przeszłości.
Żyj normalnie.
Tragedia nie może cię określać.
Może właśnie ma określić?
Ty tak zostałeś bohaterem.
I samotnikiem.
Możemy gdzieś skoczyć.
Chcesz coś zjeść? Dalej jestem głodny.
Nie tym razem.
Może innym.
Jasne.
Niezła bryka.
Dzianych masz kolegów.
Nie, to Uber.
Black.
Nie mogę gadać o sprawie.
Nie przyszłam służbowo.
Porozmawiamy?
Wejdź.
Ściema na bok. Jest czyściej, niż zakładałam.
- Serio? - Tak.
W miarę dbam o porządek.
- Pijesz coś? - Pewnie.
Może być piwo.
Piwko, piwko.
Trzymam w lodówce.
Dzięki.
Drobiazg.
Słuchaj, mam moralniaka
po tamtej rozmowie.
Powinnam być delikatniejsza.
A ja trochę mniej przewrażliwiony.
Nie wyobrażam sobie, ile przeszedłeś.
Tak jakby straciłeś rodziców jednego dnia.
Tak było.
Mamę przez wypadek,
tatę przez pomyłki wymiaru sprawiedliwości.
Dlatego poszedłeś na kryminalistykę?
Chciałeś coś zmienić?
Tak.
Tak, coś zmienić.
Bo jakoś da się to zmienić?
Dlatego wybrałam dziennikarstwo.
Odkręcę to, wystarczy, że wrócę
i ostrzegę ich tak, żeby się nie zorientowali.
Nie fantazjuj,
bo zwariujesz.
"Cofnę się w czasie,
powstrzymam sprawcę".
Odpada. Dużo za duża interakcja.
Taty nie było w domu.
Mama wysłała go po pomidory w puszce.
Włamywacz myślał, że nikogo nie ma.
A była mama, z nożem w ręce.
I tak się zaczął ten absurdalny ciąg wydarzeń.
Nagranie powinno potwierdzić alibi taty.
Ale nie.
I trzy osoby źle skończyły przez pomidory.
Boże.
Co?
Mam rozwiązanie.
Jak mama nie zapomni o puszce,
ojciec nie wyjdzie i ona nie zginie.
Nikt mnie nie zobaczy.
Nie będzie interakcji.
Wpadam, wypadam.
Jakby mnie nie było.
Tak to rozwiążę. Boże.
Dzięki. Naprawdę.
Świetnie się bawiłem.
Przepraszam.
Muszę lecieć.
Dobrze.
Super wieczór. Umówimy się jeszcze.
Kal-Elu, synu Kryptona.
Czarno to widzę.
Jesteś szybki.
Masz ojca mordercę.
UKOCHANA ŻONA I MATKA
Załatw karetkę! No już!
No już!
Cześć, mamo.
Nie zapomnij o nich.
Do zobaczenia.
Oby wypaliło.
Niech nam żyje...
Najlepszego, Barry.
- Szybciej. - Leć!
Gratulacje dla rocznika 2013!
Bardzo cię kocham.
Małpko!
Coś ty na siebie włożył?
To Barry? Przyjechał wcześniej?
Z jakiego to wymiaru?
Ściąłeś włoski.
Wreszcie widać oczy.
Wyglądasz tragicznie.
- Staro. - Jest pięknie.
Co oni wam tam robią?
Zejdź z niego. Mój ideał.
Chodź tu.
Bardzo cię kocham.
Ja ciebie też.
Ja ciebie mocniej.
Ja ciebie dłużej.
Weź prysznic i się przebierz.
Cuchniesz jak kloszard. Idź.
Staro? Naprawdę?
W sensie, że poważnie.
To ten wiek, dodaje sobie lat.
Żeby go wpuszczali do barów.
W czym ci pomóc?
Działo się dziś coś?
W tym miesiącu? Przez te 18 lat?
Dziwne pytanie,
bo tu byłem.
I mamy te same wspomnienia.
Mam pomysł, można dorzucić nowe.
Iść do oceanarium, do cyrku, do parku, pobujacie mnie.
To też dziwne, jestem dorosły
i sam się mogę rozhuśtać.
A jak tam na uczelni?
Na uczelni było... jest dobrze.
Jest świetnie.
Tylko strasznie ciężko mam na tych...
zajęciach.
Z tą z ekonomii się umówiłeś?
Wiem, że na pierwszym roku
się wychodzi, poznaje ludzi.
Odkrywa co i jak.
Eksperymentuje.
Ale, proszę cię, uważaj.
Ale kicha!
Znaczy, muszę kichnąć.
Na dworze.
Pomocy!
Ty tu skąd?
Który to rok?
- Nie. - Pomocy!
To moja twarz.
Zakosiłeś mi twarz.
Drugi lot po grzybach?
- To się zdarza? - Ile masz lat?
Osiemnaście.
Sroga faza.
Jesteśmy w przyszłości.
Czekaj. Nie żadna faza.
Tylko katastrofa.
I nie przyszłość. Wracałem do teraźniejszości,
a jestem w przeszłości.
Nie powinno być nas dwóch.
Nie powinniśmy żyć w jednej rzeczywistości,
a tym bardziej gadać.
Jestem bohaterem, co przenosi się w czasie.
Nie. Nie jesteś żadnym bohaterem.
I dobrze. I nie chciej. Jest strasznie.
I robale ci się rozmaślają na zębach.
Bajer.
Zrób tę sztuczkę.
Nie mamy czasu.
Mamo!
Co ty? Kablujesz?
- Sztuczka. - Dobra.
- Tak. - Zadowolony?
Teraz odkręć.
Barry, stało się coś?
Nam nic! Mnie nic!
Dobrze, Małpko.
Masz samolot, co schodzi pod wodę?
Albo latającą łódź?
Ile masz lat, 40?
Tobie się gęba nie zamyka.
Nic w tym fajnego. Jesteś upierdliwy i męczący.
Boże drogi. Rozumiem, o co wszystkim chodzi.
Słuchaj...
mam prośbę.
Obiecaj, że to spotkanie nie zaburzy czasoprzestrzeni.
Brachol...
Nic nie bój.
No to się władowałem.
Ale że z czym?
I co teraz?
Naszprycuję cię.
Tak, naszprycuję, odetnie cię, ockniesz się
i nie będziesz nic pamiętał.
Nic w tym złego. Bo ty to ja.
Nie! Tak nie róbmy.
- Nie szprycuj mnie. - Nie.
Nie. Przemyślałem to sobie.
Nie chcę szprycy.
Na pewno znajdzie się inne wyjście.
Zrobimy burzę mózgów, wymyślimy inne rozwiązanie,
jak wymazać wspomnienie.
A w ogóle, mam zielony sznur
w capoeirze.
I jestem biegłym zapaśnikiem.
I mógłbym polecieć na ciebie z łapami.
I mam dziś randkę.
Jak mocno przywalić, żeby zapomniał?
Cios z przeszłości boli w przyszłości?
Zaraz. Masz randkę?
Tak. Co ty z tą piąchą?
Nic. Z kim ta randka?
Z super laską z ekonomii.
- Z Iris West? - Boże!
Ożenimy się z nią?
Idziesz z nią dziś na randkę?
Dlatego mama robi pranie.
Ty nawet nie pierzesz?
A ty tak?
Dobra.
- Będę spadał. - Jak to?
Żyj sobie. Bądź sobą.
Niczego nie zmieniaj.
- Do nie-zobaczenia. - Ale ja mam pytania.
Można się od siebie uczyć.
Ekstra.
Zostawisz mnie.
I przez burzę nie pójdę na randkę.
Co dzisiaj mamy?
Niedzielę?
Nie, jaką datę?
29 września.
W mordę.
Ta burza, to dzisiaj.
- Co? - Dziś zyskałem moce.
Więc ty dziś zyskasz swoje.
- Moce? - Słuchaj.
Nie powiem, czemu się przeniosłem
ani co zmieniłem.
Ale w mojej wersji rzeczywistości
na pierwszym roku byłem na stażu
w labie kryminalistyki. I tam to się stało.
Stanie się.
Dziś, 29 września. Dojdzie do wypadku i zyskam moce.
I jak cię nie będzie w labie...
za 30 minut,
nie zyskasz mocy.
Czyli ja ich nie zyskam. Chyba.
I wtedy już nie będę miał
jak wrócić do swoich czasów
i na serio nie wiem, co będzie.
Moce?
Ale co z randką z Iris?
Może to nasza przyszła żona.
Może nie być przyszłości,
jak ze mną nie pójdziesz.
I to teraz.
CENTRUM BADAWCZE
Osiem minut.
Jak wejdziemy? Co robisz?
Przestań jojczyć.
Zrobi ci się dziwnie.
Przeszliśmy przez drzwi.
Tak, to tak zwane fazowanie.
Chodź.
Uwielbiam to.
Wszyscy się ruszają.
Okej. W samą porę.
Tutaj siedziałem.
I, pan pozwoli, wezmę.
Dziękuję.
Otworzyłem to okno,
żeby się pozbyć oparów.
I jakoś teraz...
siedziałem na tym krześle.
Naprzeciw tych chemikaliów.
I wtedy uderzył piorun.
Sekundę.
- Piorun mnie razi? - Nie.
Nie razi cię.
Bo chyba powiedziałeś...
Uderzy w chemikalia, one się na ciebie wyleją
i dlatego porazi cię prąd.
- Ale ja nie chcę. - Siadaj.
- Sam siadaj. - Ja już mam moce!
Ty już masz moce!
No właśnie!
Nie ma opcji, że mnie porazi!
Udało się.
Ząb ci wypadł.
- Nie wszedł? - To twój.
Dobra, uciekamy.
Co jest?
Alarm w laboratorium.
Sprawdźcie.
Pilnuję wejścia.
Fazujemy.
W dupę.
Jestem wolny.
Masz tu dużo ładniej,
- niż zakładałem. - Tak?
Mama uparła się, że urządzi.
Wiesz, jaka jest.
Ta. Cała mama.
Cała mama.
- Co za dzień. - Barry...
zyskałeś w wypadku moce,
ale ja straciłem.
Nie wiem, jak wrócę.
Bez Mocy Prędkości
nie mam jak się przenieść.
Rozumiesz, co mówię?
- Chyba tu utknąłem. - Czekaj.
Ja już mam moce?
Tak, ale...
Nie, nie.
Jaka dopałka.
Wiem, że się podekscytowałeś.
Przechodziłem przez to.
Speedy Gonzales!
Tak, dużo razy go udawałem.
Nie możesz tak...
Szit.
Ja pier...
Już sobie idę.
Ręce do góry!
Coś odwalił?
Nic. A co?
Barry...
Co do ciuchów — tarcie je niszczy.
Za szybko biegniesz, materiał się pali.
I przy nadświetlnej nie wolno przesuwać ludzi.
Ten brokuł zgnił.
To czy tamto można ruszać.
Można przenieść...
na przykład, mikrofalówkę.
Ale nie wolno przenieść, dajmy,
- dziecka. - Barry!
Czuję się, jakbym dotąd nie jadł.
Każdy smak jest taki wyrazisty. Spróbuj.
Weź gryzka.
Obrzydliwy, nie?
Niedobry. Wkręcałem cię.
Jestem boski. Obaj jesteśmy.
Umieram z głodu.
Czekaj.
Przetestuję fazowanie. Pokażesz jak?
Nie. Jeszcze nie.
Trudno je opanować.
Potrwa, zanim nauczysz ciało przyśpieszać,
a cząsteczki spowalniać, żeby przenikały
strukturę przeszkód.
Wynocha!
Pozwól mi kończyć zdania.
Zawsze łazimy tacy senni?
Głodni i nadzy?
Pierwsze dwa — tak.
Trzecie — nie. Ale mam patent.
Jeśli mamy to ciągnąć,
muszę ci sporo wyjaśnić.
Najlepiej będzie zacząć od tego,
że oryginalny strój
zrobiłem z polisynt...
Albo może
wrócimy do tego jutro.
Mieści się w pierścieniu?
- Tak. - Co?
I mi go dajesz?
Nie, nie daję. Pożyczam,
żebyś się nie zabił.
Wciskasz guzik,
cząsteczki jedwabiu się rozwijają, absorbują gazy
i strój się rozkłada.
Gotowy?
A był taki malutki.
Masz go włożyć, zanim spadnie.
Mam się przebrać
tak przy tobie?
Nikogo tu nie ma. Daj spokój.
- Stary. - Ciśnie.
Boli.
A wiesz co?
- Zaganiacz. - Dobra. Wiem,
ale daruj mi detale.
Następny podpunkt?
Widzę to tak.
Pokażę ci, jak biegam,
i odtworzymy Chronokulę.
Chronokulę?
W Mocy Prędkości.
W Mocy Prędkości?
I to mi umożliwi powrót do przyszłości.
Powrót do przyszłości! Tak!
Eric Stoltz
zagrał tam rolę życia.
Co za monumentalna kreacja.
Nie Michael J. Fox?
W Powrocie?
- Tak, w tym filmie. - Boże.
- Co jest? - Nie wiem.
Ściągaj strój.
Bogu dzięki.
Zagadkowy obiekt
nad wybrzeżem Australii.
- Zdobyliśmy nagranie... - Zod.
- ...na którym widać... - Zod?
- ...coś w rodzaju statku kosmicznego. - Co to ten zod?
Rzecznik rządu USA przekazał,
iż zdjęcia
potwierdzają, że jest to statek.
Nazywam się Generał Zod.
Przybywam z odległej
planety.
Od jakiegoś czasu w waszym świecie
- ukrywa się jeden z nas. - Nie.
- Wydajcie nam... - Niemożliwe, nie teraz.
...poszukiwanego.
Co jest?
Z nieznanych powodów...
Zod szuka Supermana.
Kogo?
Superman to kosmita, żyje na Ziemi.
I chyba nadal incognito.
W skrócie, to obcy, bardzo potężny,
no gość jest najlepszy.
A Zod to inny kosmita, z tej samej planety,
też bardzo potężny,
ale on to czyste zło.
I przyleciał znaleźć Clarka.
- A Clark to kto? - Superman.
Coś jeszcze,
Zod chciał terraformować Ziemię Silnikiem Światów.
Superman go powstrzymał,
ale ten zdążył zabić tysiące ludzi.
- Jezu. - A ja wtedy nie mogłem nic zrobić.
Zaraz.
Ty tam byłeś?
Tak, moce miałem od niedawna.
Strój wymagał drobnych poprawek.
Ten promień, Silnik Światów Zoda,
równał Metropolis z ziemią, więc tam pobiegłem,
próbowałem ratować ludzi.
Tato?
Posłuchaj!
Uciekaj!
Był tam chłopiec
i jemu pomogłem, ale...
ojcu nie miałem jak.
Tato!
I to był mój wkład.
Jeden ocalony.
Tylko Superman mógł to zatrzymać.
Ale nie bez ofiar.
I znowu się to wydarzy.
Ale...
Jeśli skrzyknę całą Ligę,
Supermana i resztę składu...
No.
...może zapobiegnę tej rzezi, nie dopuszczę do powtórki.
- Daj laptopa. - Spoko.
Co tak śmierdzi?
Nie dojdziesz.
Tak szczerze.
A to kto?
Gary. Stąd ten smród.
Spoko. To swój koleś.
Ogarniemy.
Victor Stone, Uniwersytet Gotham City.
To Patty, mieszka ze mną.
Patty...
z tobą mieszka?
A to jej chłopak, Albert.
Jak tam?
Dzień dobry.
Sorki. Ludzie...
To mój kuzyn.
Barry.
Mam gastro.
Victor Stone, uniwerek Gotham.
Jest. Znaleziony.
Victor Stone, rozgrywający Knightsów...
W mordę, no tak.
Nie jest Cyborgiem.
Wonder Woman.
Wonder Woman!
Występy w Las Vegas.
Iluzje, żonglerka i zebry.
Nie. To nie Diana.
- Aquaman. - Kto?
Jakiś super syreneusz?
Nie, Albert,
nie super syreneusz.
To pół Atlanta, pół człowiek,
ma nadludzką siłę, kontroluje oceaniczne formy życia.
Jak super syreneusz?
Nie!
Tak wychodzi z opisu.
Wpiszemy Arthur Curry,
Maine...
latarnia.
Coś mamy. Thomas Curry. Jego ojciec.
Telefon.
- Halo? Thomas Curry? - Tak.
Mogę prosić Arthura?
Zastałem go?
Dzwoni pan do psa?
Co? Nie, przepraszam.
- Pan Thomas Curry? - Tak.
- Pracuje pan jako latarnik? - Tak.
Małżonka jest królową Atlantydy?
- Przyjmiesz tę różę? - Tak.
Nie.
Dobrze, a może...
kobieta z ogonem ryby
wpłynęła kiedyś na wody
- pańskiego życia? - Zabawne, chamie.
Arthur się nie urodził.
- Co? - Katastrofa.
Zaburzyłem historię.
Jak Eric Stoltz.
Coś się tak na niego usrał?
Stoltz to Marty McFly.
- Co? - Podróż w czasie?
Gadamy o Powrocie?
Co to za gość?
Raczej wiem.
Widziałem wszystkie części
i Eric Stoltz nie gra McFlya.
Mówisz?
A moja McFaja to co?
Ciężko wyjaśnić.
To nie twoja faja.
Nie ten aktor. I jest do góry nogami.
Czyżby?
Chodzi o to, że w Powrocie
Marty'ego McFlya wykreował Michael J. Fox.
Ten z Footloose?
To był Kevin Bacon!
- Bekon. - Maverick,
plażówka, geje i myśliwce?
- Top Gun. - Great balls of fire!
- Ten film? - Nie.
Rozpierdzieliłem wszechświat.
McFlya gra Eric Stoltz.
- Tak. - Dziękuję.
Stworzyłem świat bez metaludzi.
I nikt nas nie obroni przed Zodem.
Nie ma Cyborga.
Aquamana. Wonder Woman.
Nie ma Supermana.
Ani Batmana.
Jestem Batman.
Czekaj... co powiedziałaś?
Jestem Batman.
Batman istnieje?
- Na sto pro. - Jacha.
Nikt nie wie, kto to,
- ale istnieje. - Dobra.
Wiecie...
My z kuzynem Barrym
jedziemy na kolację do kuzyna.
W tej chwili.
Miło było was poznać.
- Cześć, Gary. - Barry.
- Gary.
Barry!
Jaja sobie ze mnie robisz?
Jesteśmy w piekle?
Otwarte.
- Jakie wypasione. - Niczego nie ruszaj.
Jest tu kto?
Bruce?
Jesteś?
O ja.
Nie wiedziałem, że malujesz.
Ładne to.
Bruce Wayne?
Bruce?
Zobacz. Gość ma dzwonki połączone z każdym pokojem.
Może go znajdziemy,
jak podzwonimy po kolei?
Nie widziałeś dzwonków dla służby? Tu są wszystkie.
- Dzwonisz z innych pokoi. - Co?
Nie macie tu Downton Abbey?
Downtown Abbey's?
Ta sieć knajp rodzinnych?
Tańsza wersja Bananabee's?
Wiesz, co bym teraz wciągnął?
Zapiekankę z cukinii z Abbey's.
Wiesz co? Przesadziłeś.
Coś ty za jeden?
Jegomość, co tu mieszka.
Szukamy Bruce'a Wayne'a.
Zjecie coś?
...w nawiązaniu do wiadomości Zoda.
Poszukiwany
- pozostaje na wolności. - Dobra.
Czekamy na stanowisko prezydenta
i głów innych państw.
Jesteś tą samą osobą,
- tylko z innej linii czasowej? - Tak.
I tam...
się przyjaźnimy?
Tak, jesteś moim najlepszym kumplem.
- Rozumiem. - Ale tu...
jesteś...
- niezgodny chronologicznie. - Starszy.
I tego nie rozumiem.
Przeniosłem się w czasie stąd, tu.
A jakimś cudem zmiany nastąpiły
gdzieś tutaj.
- Albo jak ty się rodziłeś. - Wiecie...
czas nie jest linearny.
Tak?
Racja.
Pewnie kiedyś oglądaliście film, w którym mówili,
że wracając i zmieniając przeszłość,
tworzy się rozszczepioną linię czasową?
Patrzcie.
Nowa teraźniejszość,
- nowa przyszłość. - No.
A nie tak funkcjonuje czas.
Wcale nie tak.
Cofając się i zmieniając przeszłość,
tworzymy przecięcie.
I lądujemy na zupełnie innej nitce spaghetti.
Nowa przyszłość, nowa przeszłość.
Skutek, potem przyczyna.
Dwukierunkowo.
Właściwie wielokierunkowo.
Może i w innym czasie.
Ale według paradoksu ontologicznego...
Przemeblowałeś przyszłość
i przeszłość.
Jeśli ktoś
jest na tyle głupi,
żeby bawić się czasem,
prędzej czy później wychodzi mu to.
Multiwersum.
Niektóre nitki biegną
prawie równolegle.
Niektóre siłą rzeczy się przecinają.
A inne po prostu...
lecą gdzie popadnie.
I robi się...
straszliwy bajzel.
Loteria zdarzeń.
Jedna wielka loteria.
Co oznacza parmezan?
Już po metaforze. Sypie do smaku.
Coś wam powiem.
Ten ktoś musiałby być
idiotą,
żeby majstrować
przy kontinuum czasoprzestrzennym.
Ta, idiotą.
Jedz.
Serio będziesz tak mlaskał?
Więc to przez ciebie
ten cały Zod
chce zniszczyć Ziemię?
Może.
I gdzieś jest jakiś Superman, który go powstrzyma?
- Tak. - I on lata?
Strzela laserami z oczu?
I lata, i strzela laserami. Tak.
Nikt mu nie powiedział,
że przesadził z tą nazwą?
- Ty się nazwałeś Batman. - Tak.
Nie Super Batman.
Chwila, to Batman?
A po co tu niby jechaliśmy?
Żeby zjeść kolację z kuzynem.
Bruce Wayne to Batman?
Od dłuższego czasu już nie.
Wiecie,
nie potrzebują mnie.
Pozmieniało się. Gotham jest stolicą bezpieczeństwa.
Ja cię potrzebuję. My obydwaj.
W moim świecie Batman to nasz taktyk, dowódca.
Potrzebny nam Superman. Jesteś najlepszym śledczym,
tylko ty możesz go znaleźć.
Pomożesz?
Pieprzę to.
W sensie, chcesz pieprz?
Bruce?
Nie chce pomóc?
To weźmiemy bat-betle.
Bat-betle?
Bat-sprzęt, bat-graty.
Stań na tym.
Pamiętasz, jak sfazowałeś?
- Tak. - No to...
sfazuj jeszcze raz.
Co tam jest?
Stary!
Tu jest morowo!
"Morowo"?
Barry!
Prawie się zwaliłem
w tę otchłań.
W USA żyje 12 805 Clarków Kentów.
To to, co myślę?
Ja pierdzielę!
Jako dzieciak widziałem go w wiadomościach.
Dobra...
zaawansowane.
Data urodzenia.
Nie urodził się tu. Przyleciał.
Barry, zoba!
Jestem zajęty.
Czym?
Wyszukuję obiekty, które weszły w atmosferę
nad Kansas w ostatnich pięciu dekadach.
Ma dostęp do baz NASA.
Wiadomo.
Tak, ale zobacz.
Ten worek rechocze.
Nie mógłbyś spoważnieć?
Skończ pajacować.
Stary, daj żyć.
Widziałeś tę jaskinię?
Obłędna!
Halo!
Nie dociera, że to nie zabawa?
Nie pajacuj.
Ostatni raz mówię.
Sorry, mamo.
Zamknij się. Morda.
Wiesz, ile miałeś szczęścia?
Nie wiesz!
Wszystko lekceważysz. Niczego nie doceniasz.
Myślisz, że jesteś taki zabawny,
taki spoko.
Żałosne to,
bo wcale taki nie jesteś.
Goń się!
Nic, tylko robię, co mi każesz.
Daję się porazić.
Fazuję nago. Straszę panią Johannson.
Pewnie mnie za to eksmitują.
A ty nawet nie powiesz, co tu robisz.
Może chociaż się dowiem, czemu po mnie jedziesz
bez powodu?
Zrobiłeś z Małpki tarczę do dartów!
Zaraz, co?
Nieważne.
Małpka? Czekaj.
Jesteś zły, bo bawię się pluszakiem?
Nie byle jakim.
Mama nam go kupiła.
Bo nazywa nas Małpką.
Ciągle daje nam coś z małpami.
No tak.
Słuchaj...
Przepraszam.
Słabo dogaduję się z ludźmi.
Nawet ze sobą.
No co ty.
Nie ma tragedii.
Czasami jesteś świniowaty.
Ale bądźmy szczerzy, często wkurzam.
Mnie wszystko jara.
Weź przyznaj. Miejscówa jest spoko.
Fakt.
Dobra...
dam ci popracować.
Wiem, że słuchasz.
Wiesz, co mnie męczy?
Ta teoria, ta ze spaghetti.
To, że siłą rzeczy część linii będzie się przecinać.
Więc był i Alfred.
Mój Bruce też ma Alfreda.
Różne światy, różne czasy,
a coś je łączy.
Pewne osoby...
pewne zdarzenia, pewne nitki tego spaghetti
przyciągają się jak magnesy.
Czytałem wszystko
o paradoksach czasowych i pętlach kauzalnych.
Ale to bardziej zawiłe.
Punktów przecięć
w tych teoriach nie przewidziano, bo...
co miałoby nimi rządzić, jeśli nie...
los?
Słuchasz jeszcze?
Współczuję straty rodziców.
Próbuję ocalić swoich.
Musi być sposób.
Na pewno jest, Barry. Szukaj dalej.
Nie poddawaj się.
ISTOTA POZAZIEMSKA
Znalazł go.
Budź się.
Najemnicy przetrzymują Clarka w tajnym kompleksie na Syberii.
Zrywaj się.
Koza się jara.
Lecimy do Rosji.
Fajno.
Kawa.
Jak tam dolecimy?
Pomogę wydostać Supermana.
Później sobie radźcie.
To...
Ty, to...
Tak.
Jestem Batman.
Jaki mamy plan? Co robimy?
Zgarniamy Supermana i szybko dajemy nogę?
Nie wiem.
Zapytaj go.
- Sam spytaj. - Ty spytaj.
Jasne. Ja nie pytam.
Ponoć to twój kumpel.
Nie on. Nie ten Batman.
- Jesteśmy. - Włączam tryb zawisu.
- Fotel zrzucany aktywny. - Zrzucany.
Fotel zrzucany.
I działa etapowo.
Macie spadochrony.
A twój gdzie?
Zajebioza...
SZUKAM ŚLADÓW CIEPLNYCH
Nikogo. Idziemy.
Dobra!
Spoko. Wszyscy są ode mnie szybsi.
- Co tu tak zimno? - Jesteś na Arktyce.
- Gdzie on? - Nie wiem. Idź po śladach.
Superman będzie na dole.
Fajnie. Okej.
Coś ty narobił?
Przesunąłem cię. Ale tylko trochę.
Może zaboleć.
Haftuj.
Idziemy.
Tak się więzi Supermana.
W worze mosznowym.
Hakuje sowiecką ściśle tajną cyber-mosznę palmtopem?
Wbiłem wszystkie kombinacje.
Tak!
W mordę.
Kal-El?
To nie on. Znikamy.
Czekaj.
Nie zostawimy jej. Sam spójrz.
Przeniosę ją. Idźcie.
Zajmę się tobą.
Załatwię gamonia.
Co jest...
Barry! Postrzelili mnie!
Czas dać nogę!
Prowadź.
Nie. Nie tędy!
Boże.
Kryj się!
Nie!
Poleci. Szybciej.
Nie. Nie przeginaj!
Nie!
Dawaj.
Idziemy.
- Nas się da postrzelić? - A miałoby się nie dać?
Świetnie. Umrzemy pod Sputnikiem.
Muszę mieć zdrowe kolano!
- Spoko. Zagoi się. - Wskakuj.
- Ile ważysz? - 80 kg.
Z nim i z nią 200.
Trzymać się.
No pięknie. Są.
Tu też są.
Smirnoff Ice.
- Tak. Smirnoff Ice. - Cześć.
Zatrzymać ich.
Nie ma żartów. Zamknij się.
Dobra.
Jaki gryplan?
Co robimy? Co teraz?
Teraz...
próbujemy przeżyć.
Żebyście to widzieli w slo-mo.
Widzę, że tego nie przemyślałem.
Bo są dobrzy Kryptonianie,
ale są też bardzo źli.
I byłem wręcz pewien,
że się znajdzie Supermana,
a jak się go znajdzie,
wszystko pójdzie superszybko.
- Kim jesteście? - O w zad Zoda.
Cześć.
- Jestem Barry. - My obaj.
Próbowaliśmy znaleźć Kal-Ela.
Ale znaleźliśmy ciebie.
Po co wam on?
Chcieliśmy go uratować.
Bo?
Bo to mój kolega.
Znasz go?
Wkurzyła się. Uważaj.
Strzeli laserem z oczu, zamrozi oddechem
- albo rzuci... - Jestem Kara.
Córka Zor-Ela.
Kal-El był moim kuzynem.
- Kto to ten Kal-El? - Superman.
- Gadałeś, że Clark. - Co za Clark?
Clark to jego ziemskie imię.
Clark.
Opuścił dom jako niemowlę.
Ostatni syn Kryptona...
Miałam go chronić.
Chyba nie dotarł na Ziemię,
nie w tym świecie.
Nasze kapsuły się gdzieś rozdzieliły.
Liczyłeś, że bobas
ochroni nas przed tym całym Zodem?
Generał Zod tu jest.
Pewnie namierzył moją kapsułę.
- Muszę lecieć. - Czekaj.
Najpierw się zregeneruj. Wiesz co, Barry...
idź z nią na dach,
wystaw na słońce.
Dobra.
Spoko, niegłupie...
słońce daje ci moc.
Fajna sprawa. Chciałem...
Weźmiemy to.
Mogę już...
się odwrócić?
Podpięłaś
tę czerwoną pelerynę?
Ty lewitujesz?
Zawsze tu tak głośno?
A jest głośno?
Lepiej ci? Wróciła...
już siła?
Tak, widać...
że siła jest. A wiesz,
stary Barry, ten z dołu,
mówi, że Kapitan Żołd
zabije tysiące ludzi.
- Miliardy. - Miliardy?
Waszych ludzi.
- Dobrych ludzi. - Dobrych?
Przylecieliśmy tutaj,
licząc na schronienie, a wsadzili mnie do celi.
Tak, niejeden człowiek to bydlę.
Ale są też...
dzieciaki i baletnice.
I zawodowi wrestlerzy.
Ludzi warto ocalić.
Ty tak uważasz.
Nie jestem jedną z was.
Jestem Kryptonianką.
Zmyła się.
Muszę odzyskać moce.
Jak odtworzę wypadek,
w którym je zyskałem,
połączę się z Mocą Prędkości
i może damy radę Zodowi.
Albo ten eksperyment cię zabije.
Wyjaśnij mi coś.
Gdy już odzyskasz moce,
będziesz mógł się przenieść.
Do innej linii czasowej.
Innej rzeczywistości.
Czemu chcesz zostać
i walczyć właśnie o tę?
Bo w tej moja mama żyje.
Cofnąłem się, żeby ją uratować.
Drugi raz jej nie stracę.
Dzieciak nie wie?
A jak miałbym mu powiedzieć?
Straciłem rodziców...
ale ten ból...
on mnie ukształtował.
Szczerze, nie wiem, kim bym był bez niego.
Całe życie...
próbuję naprawić błędy przeszłości.
Jakby
ganianie w pelerynie i walka ze złem
mogły mi ożywić rodziców.
A tobie się to udało.
I co?
Widzisz to tak,
że skąpiesz się w chemikaliach, rażąc się prądem?
Tak.
Pomóc ci?
No raczej. Pomoc na maksa się przyda.
Pożyczyłem chemikalia, lutownicę
i rozsiadłem się w bat-fotelu.
Straszne faux pas?
Wilco, Lima, Zebra, pełna gotowość.
Dowództwo do Bravo 601.
Eskadry, potwierdzić sektory.
- Zieloni gotowi. - Czekać.
Przychodzisz z niczym?
Ostrzegałem.
Ukrywanie kryptońskiego zdrajcy
traktuję jak wypowiedzenie wojny.
- Ognia! - Kontakt!
Gotowość! Ognia!
Nie.
Lotnictwo! Przysłać lotnictwo!
Jak tylko to włączę,
przewodem popłynie prąd
i ściągnie piorun na latawiec.
Włóż na grzbiet.
Chroni przed temperaturą.
Zawsze to coś.
Ale mnie właśnie nic ma nie chronić.
Dobra.
Musisz stanąć dalej.
Stanę.
Czas dać się porazić.
Uda się, nie?
Oczywiście.
Nie takie rzeczy się robiło.
Poza tym pomaga nam Batman.
Co może nie wyjść?
Dla jasności, to czyste szaleństwo.
Zejdź.
Jest okej.
Runda druga, Panie Piorunie.
Włączaj!
Co? Nie.
Nie, czekaj. Wyłącz!
Boże.
Nie.
Jeszcze raz.
Ale...
Proszę.
Obwód się sfajczył.
Zajmę się tobą.
Barry.
Dasz radę. Jak poprzednio.
Teraz się wylecz.
Patrzcie!
Udało się.
Goi się. Goi.
Boże. Żyje.
Cholernie mnie wystraszyłeś.
Ocknąłeś się.
I jak ci?
Wolno.
Może to pomoże.
Tak!
Stary. Nogi miękną!
Fajnie odzyskać moce.
No.
Co mamy na sobie?
Fajny?
Sam zrobiłem, ze stroju Batmana.
Przemalowałem i takie tam.
Obczaj to.
Więcej luzu.
Morowy.
Stary...
tak na serio?
Nie wiem...
co właściwie znaczy, że morowy.
Ale chyba coś pozytywnego.
Co ci jest?
Wróciłaś.
Dobrze, że żyjesz.
Miałam o coś zapytać.
Tego dnia, gdy znalazłeś mnie w celi...
mnie zamiast Kal-Ela...
czemu mi pomogłeś?
Bo potrzebowałaś pomocy.
Wiesz, co oznacza ten symbol?
- Supergirl? - Nadzieję, tak?
Oznacza nadzieję?
Krypton był piękną planetą.
Nasz lud wybierał nadzieję,
nie wojny.
Nadajemy z Metropolis,
gdzie latający obiekt...
Zod pochodzi z Kryptona,
ale nie jest jednym z nas.
To znaczy, że...
Tak.
Pomogę walczyć z Zodem.
Tak!
Ciekawa grupa.
Przypomnij mi,
jak się nazywamy?
Jesteśmy Ligą Sprawiedliwości.
Nie.
- Nie? - W sumie, trochę tak.
Brakuje
prawdziwej bogini,
przyjaznego Terminatora
i syreneusza.
I przydałby nam się Batman.
Wchodzisz w to?
Chcecie zaszaleć?
To zaszalejmy.
U mnie Superman przyleciał po ultimatum Zoda.
Tak że od teraz działamy po omacku.
Wiem jedno. Zod jakoś steruje Silnikami Światów
i zniszczą dużo więcej,
nie samo Metropolis.
Czas ucieka, trzeba go powstrzymać.
Co ty odwalasz?
Co?
Nagrywam dla dzieci.
Twoje?
Wszystkie dzieci. Dzieci na całym świecie.
Będą ciekawe.
Zbliżamy się.
Zostaję w powietrzu, zestrzelę ich statki.
Coś wyjaśnię,
akcja jest z cyklu: "Ty, ja
kontra kryptońska armia".
Luz.
Gramy na czas, a Kara załatwia Zoda.
Pamiętaj, strój nie rozprasza energii.
Rób przerwy,
bo wytworzysz za duży ładunek.
Czekaj, co?
Cholera.
Trzymać się!
Chwyć się.
To ich mamy chronić?
Nie wiedzą, że pomagamy.
Zod.
Kara Zor-El.
Czekaliśmy na ciebie.
Naprzód.
Kryć się!
- Odciągnij go. - Idź. Osłaniam.
A ten kosmo-gigant
i Markiza Mordu?
Nimi też mamy się zająć?
Ich olej. Spokojnie.
Zaczniemy od tych tam.
Są z Kryptona, nie zabijemy ich,
ale możemy ich spowolnić.
Pojedynczo.
Rozbrajam ich i dopiero wchodzisz.
I tłuczesz.
Dawaj, Barbie.
Chodź na party?
Dobra.
Dobrze jest.
Żyjesz. Wstawaj.
Jezu, szybcy są.
Nie tak szybcy jak my.
Terraformowanie się rozpoczęło.
Ten świat musi umrzeć,
aby nasz mógł się odrodzić.
Boże. Uciekamy.
Dan, Danny, chodź.
Kryptona nie odtworzysz.
Twój wuj, Jor-El...
ukrył klucz
do odrodzenia planety
w ciele kryptońskiego dziecka.
Cały materiał genetyczny niezbędny,
by zacząć od zera.
Wplótł go w strukturę DNA
i wysłał na Ziemię w kapsule ratunkowej.
Nie ma go tu. Przeliczyłeś się.
Znaleźliśmy go.
Przechwyciliśmy kapsułę.
Ale nie o twojego kuzyna chodziło.
To ciebie wybrano.
Karo Zor-El.
I to twoją krew musimy pobrać.
Co zrobiłeś Kal-Elowi?
Dzięki twojej ofierze
Krypton się odrodzi.
Coś ty mu zrobił?!
Niemowlę nie przeżyło.
Słuchaj, nowy plan.
Wykręcę cyklon, dla zmyły.
I wtedy wjedziesz. Ostro.
Tym razem nogami.
Tak!
Widziałeś?
Uważaj. Za duży ładunek.
A może rażę go jak Imperator?
Nie!
Nawet to nie takie strasznie głupie.
Ale jak nie chcesz umrzeć,
musisz zamknąć obwód.
Spróbuj złożyć dłonie, jakoś tak.
Cholera.
- Dasz radę. - Jazda.
Zapoluję na wielkiego.
Dostałem.
Słyszysz mnie?
- Gdzie Kara? - Znajdź ją.
Bruce!
Awaria fotela zrzucanego.
Żegnaj, Karo Zor-El.
Idę do piachu.
Ale nie sam.
Nie, Bruce!
Bruce, wyskakuj. Po prostu...
Nie!
Kara.
To nie tak...
Nie tak miało być.
Kara nie żyje.
Oboje nie żyją.
Nie musi tak być.
Możemy się cofnąć.
- Jak ty. - Za wolno biegasz.
Jesteś pewien?
Barry!
Barry, czekaj!
Tyle wystarczy?
Powinno.
Posłuchaj...
Co? Dobrze jest. Odkręcimy to.
Wiesz, co zmieniasz?
Ja już wiem.
Zapoluję na wielkiego.
Zawróć. Ma osłony.
Zrozumiałem.
Ten nie ma.
Kto? Gigant?
Tak, proszę, skasuj go.
Tak.
Nie.
Wyjdziesz z tego.
Nie tym razem.
Może innym.
Nigdy cię nie uratujemy?
Już uratowaliście.
Chodź.
Wstawaj. Lecimy.
- Barry. - Jeszcze raz.
Barry.
Wiejemy.
Chodź, spadamy.
To nic nie da.
Barry!
Fazuj!
Wyciągnę to.
- Muszę. - Nie trzeba.
- Sfazuj. - Mogłem się zatrzymać.
Jeszcze raz.
Barry.
Możemy zrobić przerwę?
Sorry. Oczywiście.
W tym właśnie rzecz. Czas nie gra tu roli.
Nie to miałem na myśli.
Gotowy? Biegniemy.
Potrzebna mi pomoc. Chodź.
Proszę, posłuchaj mnie!
Gdzieś ty był?
Cały czas tu stałeś?
Tego przecięcia nie unikniesz.
Musisz odpuścić.
Nie. Czekaj!
Posłuchaj.
Wyjaśnię ci coś.
Cofnąłem się w czasie...
- bo... - Bo mama umarła.
Skąd wiesz?
Co za różnica? Żadna.
Namieszałem i muszę to odkręcić.
Nie.
Nie namieszałeś.
Uratujemy ją.
Ich też uratujemy.
Nie da się.
To nam tłumaczył Bruce.
Nie unikniemy tego.
Możesz się cofać milion razy, ale tego nie zmienisz.
Czego byś nie próbował,
ten świat umrze.
Dzisiaj.
Rozejrzyj się.
Popatrz na te szkody.
Dajmy już spokój.
Dobra?
Słuchaj, żyłem normalnie.
To ty mi powiedziałeś, że mam być bohaterem.
A teraz co?
Odwidziało ci się?
Coś ci powiem. Za późno!
Jestem...
Flash.
I wszystkich uratuję.
Nikt nie umrze!
Barry...
Nie każdy problem da się rozwiązać.
Czasem trzeba dać spokój.
Pozwolić umrzeć mamie?
Ona zawsze będzie żyła gdzieś w multiwersum.
Zawsze.
Tylko nie dla nas.
Pieprzysz, stary.
Wracam do siebie.
Wracasz zabić mamę?
Nie!
Zostajesz!
Czekaj tu.
Daj mi ostatnią szansę.
Barry, stój!
Sam stój!
Kiepsko zaczęliśmy.
Druga próba? Jestem Flash.
A ty to...?
Przeżyłem...
niewyobrażalnie wiele.
Nie odpowiedziałeś.
Ćwiczyłeś to?
Uciekaj!
Ta szrama...
Boże.
Czyli jesteś...
Tak, jestem...
tobą.
Niewiele nam brakuje.
Prawie to rozgryzłem.
Jak długo to ciągniesz?
Czas jest tu nieistotny.
Chodź.
Tam na niebie! To ptak!
To samolot!
To Superman!
Niezawodny.
Tylko Joker by to wymyślił.
Zobacz, co się dzieje.
Te światy...
zderzają się i zapadają.
Przez nas.
Niszczymy tkankę wszechświata.
Musisz przestać.
Przestanę, kiedy to zmienię!
To nie do końca twoja wina.
Wtedy, 29 września, wypchnąłem cię z Chronokuli,
żebyś mnie wciągnął na tę ścieżkę.
Podoba ci się nasz wieczny paradoks?
Sprawiłem, że mnie stworzyłeś,
a teraz właśnie ty
stoisz mi na drodze.
Jak bliski wygrania tej walki bym nie był,
wracasz...
i dajesz mamie umrzeć.
Tworzysz nieuniknione przecięcie.
I to ty musisz dać spokój.
Co on wygaduje?
Jesteś moim idolem.
Coś ty zrobił?
Spokojnie. Zagoi się.
Zagoi się.
Chciałem tylko...
Powiedz mamie, że ją kocham.
Nie zapomnij o nich.
Uwielbiałem je, jak byłem mały.
Rozumiem.
Mój syn je ubóstwia.
Nie robią ich.
W sensie, słyszałem, że je wycofują.
- Znamy się? - Nie jestem stąd.
Przyjechałem do mamy.
Może ją znam.
Jak się nazywa?
Jest najlepsza...
To najmilsza osoba na świecie.
Wszystko okej?
Tak, po prostu...
będzie mi jej brakować.
Wiem, że jestem...
obcą kobietą ze sklepu.
Ale może cię przytulę?
Chętnie.
- Głupio mi. - Przestań.
Mama na pewno się cieszy, że ją odwiedziłeś.
Super ma syna, szczęściara.
To ja jestem szczęściarzem.
Koniecznie jej to powiedz.
Mamy lubią być doceniane.
Wierz mi.
Kocham cię, mamo.
Kocham cię mocniej.
I kocham dłużej.
Pa.
Wróciłem.
NIE WIEDZIAŁAM, KIEDY WRÓCISZ.
BĘDĘ W SĄDZIE - IRIS
Cholera!
Sąd!
...rozprawy
uznano...
Państwo wybaczą.
Więc jak mówiłem,
ten sam materiał z monitoringu,
dowód F, podczas pierwszej rozprawy
uznano za bezużyteczny,
lecz udało się
wyostrzyć obraz,
używając najnowszego narzędzia
Wayne Enterprises.
Uwiarygodnia to
alibi...
które podał pan Allen,
i które syn, Barry,
potwierdza od samego początku.
Tutaj.
Tu widzimy, jak mój klient, pan Allen...
sięga po pomidory w puszce...
stojące na górnej półce.
Proszę pana. Wyjaśni pan, co się stało?
Więc...
pomidory przeniesiono z dolnej półki na górną
i skutkiem tego
spaghetti się odgotowało.
Koniec cytatu.
Pan wybaczy, to zupełny nonsens. O czym pan mówi?
- Dziękujemy. - A zarzuty, proces...
To wszystko. Dziękujemy.
- Dobry cytat? - Tak.
Spaghetti.
Co do jedzenia, może byś mnie...
zaprosił na kolację?
We dwoje?
Tak, na randkę.
Chcesz iść na randkolację?
- Bardzo. - Dzięki.
Ja też bardzo.
Zadzwoń.
- Bruce! - Gratulacje.
Dzięki. Nie wiesz, jak się cieszę, że cię słyszę.
Mam ci tyle do powiedzenia. Miałeś rację.
A ja nie posłuchałem.
I strasznie namieszałem,
ale wszystko odkręciłem, słowo.
Podjeżdżam.
No świetnie.
- Rób fotę. - Tu!
Cofnijcie się.
Krótkie nagranie dla Daily Planet?
Proszę odejść.
Kurwa, co to za gość?
Cześć, Barry.
Nie, gdzie jest...
Ty... nie.
Niemożliwe.
Nie jesteś Batmanem.
O co ci chodzi?
Znaczy...
NA PODSTAWIE UNIWERSUM DC
Taki mam metabolizm.
- Mnie nie da się schlać. - Mię też się nie da.
Słuchaj, próbuję ci... Nie.
Wyjaśnię najprościej, jak się da, obiecuję.
Każdy z nich to Batman. Każdy to Bruce.
Ale to zupełnie inne osoby.
- To w innej linii datowej... - Czasowej.
...jest ten sam ja?
Ogólnie, z grubsza tak.
Uroczy, włochaty, lojalny, motywowany bekonem.
Słuchaj no.
Dzięki za rozjaśnienie, Rozjaśnie Panie.
Staram się.
Czekaj, nie patrzysz całościowo.
W mojej linii czasowej...
Weź. Nie leż tam.
Wstawaj, Polejdon.
Chodź.
Miałeś spać na sofie.
Mieszkam tu obok.
Harry?
Ja mieszkam tutaj. Miło jest.
Spoko.
Kup piwko.
Szybko. Masz, weź.
Bierz. Tym zapłać.
- To pierścień Atlantów. - I tak w sklepie mów.
W kabzie pusto i na mundur brak...
Jam marynarz...
Tak, marynarz.
Nic mu nie jest.
Tłumaczenie: Jakub Kowalczyk