STATYŚCI - Sława przynosi pokusy:
ludzie zaczynają za dużo jeść, pić, pojawia się nadwaga.
Ty chyba walczysz z nią od zawsze?
- Mam rację? - To nie walka:
im więcej jem, tym jestem grubszy.
- To proste. - Jakie masz ambicje?
Twój serial okazał się przebojem, o dziwo,
chcesz dalej robić to samo czy może się rozwinąć?
Interesuje mnie poważne aktorstwo,
- chciałbym grać w filmach. - Z kim? - Nie znasz ich.
Rozmawiałem z gwiazdami Hollywood. Tom Cruise,
Robert De Niro... byli u mnie wszyscy wielcy.
Robert De Niro to największy aktor świata, chciałbym z nim pracować.
Przyjmuję wyzwanie!
Serio! Spiknę cię z De Niro.
- Naprawdę? - Ale najpierw schudnij.
- Świetnie poszło. - Serio? - Byłeś fantastyczny.
Zostaniesz na drinka? Zaczekaj, skoczę na chwilę na dół.
Nigdzie nie idź, pogadamy.
- Twój pierwszy talk-show? Żartujesz. - Miałem tremę.
- Nie zauważyłem. - Byłeś świetny.
Robiłem to setki razy.
Znajdzie pan chwilę dla fana?
Tak? Można?
- Joe, to Andy. - Cześć.
Jak tam?
Mam prośbę.
W przyszłym tygodniu Joe idzie do szpitala St. Matthews,
może na długo.
- Może mógłbyś go odwiedzić? - Co?
Odwiedzić go w szpitalu.
Mogę być zajęty... szczerze.
Podaj mi swój numer, jakoś się umówimy.
- Proszę zadzwonić do agenta. - Nie, agenci wszystkich spławiają.
Podasz numer na komórkę?
Zgubiłem ją. Nie wiem, gdzie jest.
- Masz ją w kieszeni. - W czym?
W kieszeni.
Zdawało mi się, że tam szukałem.
Jak mogłem nie sprawdzić? Zwykle sprawdzam w kieszeniach.
- Brawo, chłopcze. - Podasz numer?
Mój?
Ciekawe, czy pamiętam? 0...
77 00 900...
1...5... 8.
- Sprawdzę, czy połączy. - Nie, to komórka, którą zgubiłem.
Skoro sprawdzisz, to 077 00 900 168.
- Potwierdzę w poniedziałek. - Nie wiem, czy będę mógł...
To tylko pół godziny. Weź taksówkę, stać cię.
- Wiem, ale... - 18.00 w St. Matthews?
Oddział Papugi na neurologii, 18.00.
Do zobaczenia. Ogromne dzięki.
- Pożegnaj się. - Do widzenia.
- Dziwne. - Trochę bezczelne.
Dziwne, że nie poprosiła mnie.
Wiedząc, ile radości daję ludziom.
- Może mnie nie zauważyła. - Może.
Nie sądzę. Roberta Lindsaya raczej się zauważa.
Pewnie pomyślała: "Chętnie poprosiłabym ukochanego aktora Brytyjczyków,
który również śpiewa, tańczy i zdobywał nagrody na Broadwayu".
Ale jest nieśmiała i uznała, że lepszy wróbel w garści.
"Takie zero mi nie odmówi".
- Martwię się o dzieciaka, a ty? - Tak...
Bo jeśli jego tzw. matka
z nas dwóch wybiera ciebie, to jakie jeszcze głupie błędy popełnia?
Myli jego lekarstwa?
- Tak myślisz? - Nie wiem.
- Powodzenia. Baw ich dalej. - Na razie.
- Wstąpisz do mnie na drinka? - Chętnie.
- Cześć. Jak było? - Cudownie.
- To Maggie. - Dobry wieczór.
- Mieszkasz z rodzicami? - Tak.
Jeśli zabierzecie się do rzeczy, nie hałasujcie, musimy wcześnie wstać.
- Nie zabierzemy się. - Michael na to liczy.
Zakłada, że dlatego tu przyszłaś.
- Nie chcesz uchodzić za niedotykalską. - O nie.
Nie jesteś podfruwajką, musisz być czynna seksualnie.
- Wyglądasz na doświadczoną. - Zabezpieczasz się czy coś ci pożyczyć?
Czy się zabezpieczasz?
- Tak. - Jak?
- Pigułką. - O nie! Pigułka wywołuje zakrzepy.
- Ja używam wkładek, prawda? - Tak,
ale na wszelki wypadek czasem zakładam gumkę.
Mamy dwóch synów, wystarczy.
Teraz chcemy zabawy bez odpowiedzialności.
Ale można i bez penetracji. Jest tyle sposobów...
Czasem robimy wszystko oprócz...
- Orgazm jest orgazmem, jest orgazmem. - I owszem.
I owszem!
- Musimy kiedyś zagrać. - Dawno nie grałem.
To widać. Mam kort w ogrodzie. Rozwalę cię. Właściwie dwa korty.
- Dzięki. Pokażę ci. - Twoja wypłata?
- Mam dwa: w Japonii i w Nowym Jorku. - Przepraszam.
Przygotuję je.
- To ja. - O co chodzi?
O nic, chcę pogadać. O Boże,
ale miałam randkę...
- Musisz opowiadać teraz? - Jesteś zajęty?
Dosyć.
- Zadzwonić później? - Nie wiem, kiedy skończę.
- Spójrz. - Mam zadymę,
odezwę się.
Pogadamy jutro?
To moja zabawka, a to jego.
- Twoje zabawki mają zabawki? - Pewnie.
- Jak idzie sprawa z De Niro? - Co?
Mówiłem ci...
Wiem od Jonathana Rossa, że kręci tu film, miałeś mi załatwić casting.
Nie jest to proste, bo jego ludzie są w Los Angeles.
Masz telefon.
Po dwóch dniach się połapałem, że jest 8 godzin do przodu.
- Do tyłu. - To wiele wyjaśnia.
- Więc która tam jest? - Tu jest 16.00,
- weź 8 godzin... - 17, 18... - Dodajesz.
- 17, 18... - Nadal dodajesz! - Nie, bo...
Tu jest 16.00, 8 godzin: 8.00.
- To 4 do przodu. - Rano!
- Zaczynają o 9.00... - 10.00. Po kawie, kanapce...
- Dobra. Dodaj 8. - Do czego?
- 10.00! - 18. - Co?!
- A, 8 godzin? - Tak! Zadzwoń o 18.00.
- Ich czasu? - Naszego!
- A która będzie u nich? - 10.00. - Wieczorem?
Rano! Jeśli złapię De Niro przed tobą, zwolnię cię.
Wyrosłem z ciebie, nie wiem, po co cię trzymam.
Spróbuj, ale jeśli cię wyprzedzę, wylecisz.
- Cześć! - Co tu robisz?
Statystuję.
- Tu jest za ciasno. - Muszę ci opowiedzieć o randce.
- Facet robił wrażenie ideału. - Twój tata?
- Co? - Powiedziałaś "o tacie"? - Nie, o randce.
Jeśli przeszkadzam, mogę przyjść później.
Już lepiej. Pomogło.
Powinniśmy się spotkać, dawno cię nie widziałam.
Tylko w gazecie, z twoim nowym przyjacielem.
"Loss zabiela kumpla na lowel". To u niego w Swanage.
Piękny dzień.
Musimy wyskoczyć na herbatę.
Nie idź sama, goniec przyniesie.
Mówię, że powinniśmy razem pójść na herbatę.
Przy okazji mogłabyś mi pomóc.
Muszę odwiedzić dzieciaka w szpitalu. Przynajmniej miałbym z kim pogadać.
Nie wolisz się umówić z jakąś laską?
- Nie, to straszne, nadajesz się. - Kupię sobie nową sukienkę.
Nic.
Nie przeszkadzam.
Po co jeździ rowerem, mając z pięć samochodów?
Ty draniu!
- Stop! - Przepraszam.
Wiadro mi spadło.
- Spójrz, kto przyszedł. - Dzień dobry.
- Powiesz powiedzonko? - Daj im usiąść. Usiądźcie.
A teraz powiedzonko.
- W kulki lecisz? W kulki leci? - Świetne!
Moja przyjaciółka Maggie.
Co porabiasz?
Leżę.
- Wygodnie? - Dość.
Poza tym na morfinie i tak nic nie czuję.
Lepsze to niż straszliwy ból.
- Jesteś jego dziewczyną? - Nie. - Przyjaciółką.
Przyjaźnisz się z dziewczyną? To nuda.
Jest tak głupia, że mnie rozbawia.
- Nie jestem głupia. - Jest.
W czymś takim wozi się rybki na kiermasz.
- Mógłbyś trzymać tu rybkę? - Widzisz?
- Andy, mogę cię prosić? - Jasne. Na zewnątrz?
Niczego nie dotykaj, to nie zabawki.
Kibicujesz Chelsea?
To bardzo delikatna sprawa...
ale gdyby, nie daj Boże, Joe umarł...
- Jaki Joe? - Mój syn.
Przepraszam. Oczywiście, wiedziałem.
Gdyby zmarł, powiedziałbyś parę słów na pogrzebie?
- Nawet nie chcę o tym myśleć. - Musimy. - Wiem, ale...
Cała rodzina by to doceniła,
wiedząc, ile znaczysz dla Joe, a on dla ciebie. A więc...
Powiedz, że chętnie wygłosisz parę słów.
Ale...
myślę, że jeszcze długo pożyje.
- Niekoniecznie. - Tak. - Nie.
Tak dalekosiężne plany to szaleństwo.
- Może odejść w najbliższych miesiącach. - Mój grafik wciąż się zmienia...
Powiem, że obiecałeś, chyba że wypadnie ci coś ważnego.
- Jak zdjęcia. - Nie zdjęcia. - Nie są dość ważne?
A jaką wymówkę uznałabyś za uzasadnioną?
Nie chcę dzwonić, mówiąc, że nie dam rady, bo to czy tamto
i usłyszeć od ciebie, że to za mało.
- Zatem jaka wymówka... - Wróćmy do niego.
Gdzie on jest? Oto i on!
Nasz chłopiec! Spójrzcie: zaniemówił.
Rozumiem. Spodziewałeś się gwiazdki jednego sezonu...
- Jasne. - A co dostajesz? Brytyjską legendę!
Znasz mnie z "Mojej rodzinki", największego angielskiego sitcomu,
ale czy wiesz, że jestem też poważnym aktorem?
Potrafię śpiewać i tańczyć.
Baw ich, baw, chyba wiesz, że świat pragnie się śmiać!
Tata rzekł: "Synu, aktorem bądź, ale w komedii rządź,
będą w kolejkach stać, pianista nie przestanie grać!".
Tańczyć chcę! Rytm Broadwayu już dopadł mnie!
Ach, Broadwayu rytm, ten szalony rytm,
melodia Broadwayu brzmi!
Przepraszam, jestem zmęczony przez morfinę.
- A to było nudne. - Niewychowany.
- Nie przepadam za musicalami. - A co lubisz?
Komedie z powiedzonkami jak Andy'ego.
- "Wolność dla Tooting!". - Co to?
Dzieciak nie ma pojęcia o komedii. Radzę coś z tym zrobić.
"Obywatel Smith", najlepszy sitcom lat 70.!
Urodziłem się w 1993.
Ja w 1949, ale słyszałem o królowej Wiktorii!
Masz coś z mózgiem?
Ta anegdota rozbawia ludzi na każdej imprezie
i nie dlatego, że są pijani, bo Richard Grant nie pije, a ją uwielbia.
Kiedy byłem na planie "GBH" do moich drzwi zapukał... zgadnij, kto.
- Alan Bleasdale. - Nie znam.
Spierdalaj.
Dzieciak marnuje przestrzeń.
Fajna niespodzianka.
To było ciekawe.
- Skoczymy na jednego? - Nie mogę. - Co robisz?
Vernon Kay i Tess Daly zaprosili mnie na kolację do The Ivy.
- Dlaczego? - Lubią mnie. - Znajdzie się wolne miejsce?
- Wszystkie są zajęte. - Kto jest czwarty? - Jamie Theakston.
Obiecałem dzieciakowi, że przyjdę za tydzień. Wpadniesz?
- Super. - Umówieni.
Jaki Theako może być po piwie? Już na trzeźwo jest stuknięty.
- Tak? - Cześć.
- Zastałem go? - Tak.
- Dobra... - Cześć. - Na chwilę.
Jak stoją sprawy z De Niro?
Byliśmy umówieni? Nie pamiętam... żebym coś planował.
- Onanizowałeś się? - Co?
Kiedy wszedłem?
Tak jakby.
- Nikomu nie mów. - Czemu nie zamknąłeś drzwi?
Powinienem był, ale dałem się ponieść chwili szaleństwa.
Nie ma w tym nic chorego, tak żebyś wiedział.
- To przez tę panią na długopisie. - Nie muszę...
Wygląda jak zwykła kobieta w stroju kąpielowym,
ale po odwróceniu kostium spada.
- Masz długopis? - Proszę. - Waliłeś gruchę?
- Próbowałem, ale strasznie tu tłoczno. - Nie wiedziałem. Wszedłem i...
Nie mam wyboru, kiedy wszędzie rozrzucasz swoje materiały erotyczne.
- Było sobie ulżyć w domu. - Ulżyłem, ale jestem pobudliwy
i produkuję ogromną ilość...
Dziękuję.
- O tym mówiłem. - Nieprawda.
Mam ci sporządzić listę rzeczy, których nie robi się w pracy,
takich jak gruszka nad długopisem?
Uważasz, że w ten sposób uczciwie zarabiasz swoje 12,5%?
- Nie. - Ja też nie.
Więc dlaczego ci płacę?
To żałosne.
Dałem ci szansę, ale ty wolałeś się zająć...
Odpuśćmy sobie. Spójrz na to!
Boże...
Zwalniam cię. To koniec.
Jeśli mnie zwolnisz, nie dowiesz się, że cię umówiłem z De Niro.
- Umówiłeś mnie? - Co robisz w poniedziałek?
- O której? - 18.00.
- Gdzie? - W hotelu Dorchester.
W poniedziałek o 18.00 spotkam się z Robertem De Niro?
- Jeśli się nie zjawi, wylecisz. - To nie fair. - Tak czy inaczej wygram.
Poznam De Niro albo wyrzucę ciebie i znajdę porządnego agenta.
Kurwa mać.
- W porządku? - Jadę do szpitala.
Wzięłam "Operację", chyba pasuje.
Nie wyrobię się.
- Jak to? - Mam ważne spotkanie.
O tej samej godzinie? Inna nie wchodziła w grę?
- Jest zajęty. - Kto?
Robert De Niro.
- Nie ma innych terminów? - Słyszysz mnie?
- Spotykam się z De Niro. - Tak rzadko cię widuję.
Mam to przesunąć?
"Marzę o spotkaniu, jest pan moim idolem,
ale mam stały termin z Maggie, którego nie przełożę".
Dobra, nie wkurzam się, po prostu jestem rozczarowana.
Nie przełożę tego, to bardzo ważne, przykro mi. Zobaczymy się za tydzień.
Puk, puk.
- Cześć. - Jak się masz? - Dobrze.
Mam złą wiadomość. Andy nie przyjdzie, ma ważne spotkanie.
Jesteś skazany na mnie, Ale spójrz, co mam.
- Może być? Chociaż jestem dziewczyną? - Nie szkodzi.
Rozkładaj.
PRZEPRASZAM ZA BRAK WSPARCIA. POWODZENIA NA SPOTKANIU. MAGGIE.
Jesteś do niczego. Mam nadzieję, że ze mną chirurg poradzi sobie lepiej.
To jest takie małe, a twój guz jest podobno ogromny...
więc łatwo będzie go wyciąć.
Wiesz...
Dziwne. Nigdy się nie spóźnia.
Czy kiedyś... naprawdę jeździł pan na taksówce?
Nie.
Kiedyś to miałem.
Już po spotkaniu?
- Przyjechałem tutaj. - Dlaczego?
- Nie chciałem was zawieść. - Przecież to De Niro!
- Wiem... - To szaleństwo! - Dlaczego?
- Bo to De Niro! - Wiem. - Jedyna okazja!
- Myślałem, że jest ci przykro... - Nie odwracaj kota ogonem.
- Napisałaś SMS-a... - Miał ci dodać otuchy!
- Wiem i podziałał, więc... - Jeszcze zdążysz, złap taksówkę.
- Nie jest za późno, to Robert De Niro! - Wiem.
- Sumienie nie da mi spokoju. - Nie budź we mnie poczucia winy.
- A jeśli twoja kariera się posypie? - Już się posypała.
Teraz ja operuję.
Nie żyje.
To się panu spodoba.
Pozornie zwyczajny długopis, ze zdjęciem kobiety w kostiumie.
A teraz odwracamy i co?
Jest goła!
Patrzysz na mnie? Owszem!
- Dobre, co? - Skąd to masz?
Od kolegi.
Wygląda niewinnie, a potem odwracasz i... Cześć!
- Mogę go zatrzymać? - Proszę.
Skoczymy na piwo?
- Szybciej. - Jesteś zły. - Nie, ale się pośpiesz.
Umarł. Umarł. Umarł.
- Nie pesz mnie. - Gdybyś tak kroiła, już by nie żył.
- To Darren. Co? - Co jest?
- Nadal czekam z panem De Niro. - Jest z tobą?
Jedziemy do klubu, wpadaj .
- Mogę z Maggie? - Może wpaść z kimś?
- Z kim? - Z kobietą.
- Tę z długopisu? - Marzenie.
- Dobra. - Jest zgoda.
- Czekaj. Co robisz potem? - Nic.
Chcesz poznać Roberta De Niro?
- Serio? - Żartuję. Tak!
- Dobra. - Prześlę ci szczegóły.
- Na razie. - Do zobaczenia.
- Niesamowite. - Serio? - Chodź.
- Teraz? - A gra? - Nie możemy go zostawić.
Możemy. Damy mu więcej morfiny i padnie.
- Żartuję. Kto teraz? - Ty.
Co byś wolał... Posłuchaj.
Umrzeć jako samotny, zgorzkniały starzec
w zimnym, pustym mieszkaniu
czy, jeśli w ciągu 5 lat nikogo nie znajdziesz, zamieszkać ze mną?
Chciałaś mi zohydzić pierwszą ewentualność.
- Czemu mieszkanie jest zimne? - Jesteś za gruby, żeby włączyć grzanie.
- Mam 5 lat. - Nie możesz odpowiedzieć?
Nie chcę palić mostów.
- Nie chce pana widzieć. - Na pewno chce,
przyniosłem "Moją rodzinkę". Wszyscy to lubią.
- Ja nie. Wolę ambitniejsze rzeczy. - A pani co, krytyk?
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Michał Kwiatkowski