PARADA ZABAWEK NAKASUMI
POCISKI DYMNE
Cel, Nakasumi-san.
-To niemożliwe. -Nie, ale prawie.
-Ron? -Pracuję nad tym.
Dzięki.
-Sumo Ninja? -Jestem silny jak góra.
-To chore i złe. -Jestem twoim przeznaczeniem.
Rufusie, pomóż.
Nagi kretoszczur. Wystarczająco dziwne?
-Będziesz cierpieć. -Kim.
Chwilunia.
Tak wygrałam zawody w cheerleadingu.
Przyłóż do tego lód.
Mam cię.
Jestem za tobą, KP.
O stary. Nie założyłem dziś łyżew rakietowych.
Założyłem majtki laserowe.
-Cześć, Wade. O co chodzi? -Dzwonię w złym momencie?
Pamiętasz, jak prezes Nakasumi Toys myślał,
że jest w niebezpieczeństwie?
-Tak. -Miał rację.
Poczekaj.
Sprawdzę twoje GPS.
Kim, zawróć.
Kim, Monique chciała, żebym ją połączył,
ale chyba jesteś zajęta.
-Trochę. -To nic ważnego.
-Chodzi o Bonnie i Brick. -Co? Połącz ją.
-Teraz. -Dobra, dobra.
-Zerwali czy są razem? -Są razem, znowu.
Ile razy można zrywać i do siebie wracać?
-Ona uwielbia dramę. -Potrzebuje partnera na bal.
-Jest źle. -Jeśli mnie pytasz, są siebie warci.
Nie, to jest złe.
Muszę kończyć.
Dzięki, Ron.
-Shego. -Spójrz, pomagier.
Przepraszam.
Mam cię, kolesiu od zabawek.
Wiesz, pewnego dnia naprawdę musimy jej odebrać suszarkę.
Próbuję rozgryźć spisek Drakken-Nakasumi, ale bezskutecznie.
Do niczego nie doszedłem.
Rozumiem, dlaczego porwali technologię produkcji zabawek Nakasumi,
ale nie dlaczego jego też.
Dobra. Mówiłam o pracy domowej z geometrii.
-Chcesz, żebym rzucił okiem? -Nie.
Myślę, że pomoc supergeniusza jest jak oszukiwanie. Poproszę Rona.
-Zrobiłeś siódmy przykład? -Podchwytliwe.
Przykład siódmy jest podchwytliwy. Wrócę do niego.
Jak ci idzie esej?
Wierzę, że Stoppable-san będzie zadowolony.
Gdzie dokładnie jest Stoppable-san?
Witamy, panno Possible. I jeszcze raz dziękujemy.
Nie ma sprawy. Dziękuję za podwózkę. Widzieliście Rona?
To ja miałem kierować, Rufusie.
Pogadaj z nagim kierowcą.
Nakasumi-san mówi, żeby się nie martwić. Jego zadaniem jest tworzenie radości.
Twój przyjaciel to doskonały klient, wciąż pełen dziecięcego zachwytu.
-Może trochę za bardzo. -Nie wierzę. Czy to to, co myślę?
Tiki-Boo rządzi. Bun-bun.
Sam stworzył pan wszystkie postacie, panie Nakasumi?
Tak.
To jego osobisty akcent.
O rany, narysuje pan buźkę i każdy dzieciak na tej
planecie chce ją mieć?
Nie zdradzaj akcjonariuszom, że to takie proste.
Mogą chcieć zabrać mój odrzutowiec.
Spoko, stary.
-Chwila. Zna pan angielski? -Całkiem dobrze.
Ale lubię szeptać do panny Kyoko.
Nakasumi-san jest trochę zwariowany.
Dobra, pewno o to chodzi w tworzeniu zabawek.
Stoppable-san, w imieniu korporacji Nakasumi,
chcemy wyrazić wdzięczność za twoje wysiłki w ratowaniu Nakasumi-san.
Ciężko pracuję nad tą sprawą.
Nakasumi-san, zbliżamy się do lotniska Middleton.
Pilot wkrótce będzie mógł lądować.
W porządku. Wysadźcie nas tutaj.
Pora iść.
-Moja praca domowa! -Dobrze ci tak.
-Dzień dobry, dr Possible. -Dzień dobry, dr Possible.
Szalony dzień. Trzy zabiegi przed lunchem.
Kończymy projekt Hefajstos.
Trzy lata, trzy miliardy dolarów. Oby zadziałał.
Dolać ci kawy?
Czy na pewno chcesz usunąć plik Hephaestus?
-Tak, poproszę. -Zidentyfikowano głos dr Possible.
-Usuwanie pliku. -Nie, nie, nie. Cofnij.
Przerwano usuwanie pliku.
-Bez obaw, mam to wszystko tutaj -Dzieci jadły?
Jim i Tim pracują w pokoju nad jakimś „ściśle tajnym wynalazkiem”.
-Jaki ojciec, tacy synowie. -Nie widziałem Kimmy.
Dzień doberek.
Trochę późno wróciłaś, Kimmy.
Tak, spadochron nieco mnie spowalnia,
ale Ron jest taki dziecinny w kwestii swobodnego spadania.
Gdzie dokładnie byłaś w nocy?
Zabawkowy magnat z Tokio został uratowany przez nastoletnią bohaterkę, Kim Possible.
-Moja córeczka. -To nic wielkiego, tato.
W przeciwieństwie do Sumo Ninja. Był całkiem duży.
Sumo Ninja.
W twoim wieku nie musiałem się martwić Sumo Ninjas.
Ani niczym związanym z sumo.
-Niezły backhand. -To nie koniec.
Technoświry.
Widzieliście nasze...
Ty to zrobiłaś.
Dlaczego nie możecie grać w gry wideo jak normalne dzieci?
-Gramy. -Rozbieramy je na części.
-To prawda. -Nie bawcie się rakietami w domu.
W porządku.
Takie są skutki, gdy naukowiec od rakiet i neurochirurg decydują się na dzieci.
TAJNA KRYJÓWKA
-Mózgowyciskacz gotowy na więźnia. -Nie mamy więźnia. Wyciskaj swój mózg.
Zawiodłeś mnie po raz ostatni, Shego.
Twoje Syntho-Drony są coraz lepsze. Mają szansę wygrać w uczciwej walce.
Ale to nie w moim stylu.
Syntho-Drone 842 zakończy działanie.
843.
Shego, czy zawsze musisz niszczyć moje zabawki?
Dlaczego zawsze straszysz, że zawiodłam cię po raz ostatni?
Jaja sobie robisz?
Nie, Shego. Pora przenieść naszą grę na następny poziom.
Naprawdę lubiłem numer 842.
Miał tak sprężysty krok i chłopięcy błysk w oku.
To jakaś breja. Możemy prosić kogoś z mopem?
Przejdźmy się i porozmawiajmy.
-Powiedziałbyś, że jestem zły? -Znowu zaczynasz?
-Proszę, bądź szczera. -Tak, tak, jesteś zły.
Henderson. Odgrywa kluczową rolę w projekcie mutantów.
Pewnie masz rację.
Weź się w garść, doktorze D. Nikt nie robi takiej super broni, jak ty.
Spójrz tylko na Promień Zagłady.
Broń zła sama w sobie. I do tego energooszczędna.
Widzisz?
A moje osiągnięcia w dziedzinie tortur są bardzo ekscytujące.
O tym właśnie mówię. Z całą pewnością masz dość.
Oto mój najnowszy projekt. Nastoletnie Nieużytki.
Dostanę się do jej nastoletniej głowy. Poznam wady Kim Possible.
-Stevens, przedstaw raport. -Co słychać, Doktorku?
Straciliśmy Stevensa.
-Przepraszam, dr. Drakken. -Co?
Bez mózgu do wyciskania, Mózgowyciskacz
nie wykorzystuje swojego potencjału.
Daj mi to.
Z czego tak się cieszysz?
Z niczego. To pierwszy krok w podboju świata.
Nieważne.
-Pokaż mi to. -Shego.
Bazgroły? Jesteś walnięty.
-Joł, joł. -Znów próbujesz czegoś nowego?
Żebyś wiedziała.
Do boju, Wściekłe Psy.
Wszystko w porządku, Kim?
-To było specjalnie. -Jak zwykle chodzi o ciebie.
Popracuj na ego, Kim.
Brick, wpadnę, jak skończysz trening.
Za dwie godziny? Odpuść sobie prysznic. Lubię, jak lśnisz od potu.
Gdy lśnisz od potu? To chore.
Nie bardziej niż ty i twój chłopak.
Ups. Zapomniałam, nie masz chłopaka. Jesteś zbyt zajęta „ratowaniem świata”.
Nadal robisz cudzysłowy w powietrzu? Interesujące.
Szaleje za Brickiem Flaggiem. Rozgrywający. Ciacho. Gorąca partia.
Tara spotyka się z Jasonem Morganem, gwiazdą koszykówki.
Jessica chodzi ze Stevem Farleyem.
Piłka nożna, lekkoatletyka, lacrosse, hokej na lodzie.
Staw czoła faktom. Wszyscy ciekawi faceci są zajęci.
Goni nas jakiś termin?
-Bal maturalny? -To tylko kolejna potańcówka.
Ważny taniec. To kluczowe, z kim przyjdziesz.
Zostaje ci kapitan drużyny szachowej.
-Cześć, KP. -Albo gorzej.
Mamy randkę z Bueno Nacho czy co?
To chore.
Wiem, ale jeśli Bonnie ma rację?
Zamilcz.
A co, jeśli ze mną jest coś nie tak?
-Bo nie umawiasz się z rozgrywającym? -Odstraszam chłopaków.
Widzą mnie w telewizji, jak naparzam się ze zbirami.
To żywy obraz.
Kim, jesteś silną, niezależną kobietą.
Chłopaki, którzy się ciebie boją, nie są ciebie warci.
A jeśli ma rację?
Czy jest coś smutniejszego niż pójście na bal z przyjacielem?
I jego zwierzakiem?
Cztery nacos, trzy quesorito i sałatka z tortady.
-Z dodatkowym serem. -To będzie 7,52.
Pracuj nad matmą, Ned. To moje standardowe zamówienie.
Zawsze płacę 4,98.
Przykro mi. Promocja Naco Night się skończyła.
-Odwołaliście Naco Night? -Nie mam takiej władzy.
-To nowe kierownictwo. -Co takiego?
Ktoś kupił całą enchiladę.
Możesz zadzwonić na infolinie, by wyrazić swoją opinię.
Tak, chcę wyrazić opinię.
Chciałabym mieć chłopaka, a nie iść ze śmierdzącym kumplem...
-Bonnie namieszała ci w głowie. -Nie.
Po co ratować świat skoro nie ma się z kim tego dzielić?
No dobra, masz rację. Chcę, by to odszczekała.
Tę paplaninę.
KP, życie, które wiedliśmy, przeszło do historii.
Nie ma już Naco Night.
-I potrzebuję jeszcze trzy dolce. -Co jest, Wade?
Namierzyłem Drakkena w Trójkącie Bermudzkim.
Trójkąt Bermudzki
W porządku, Shego, przycisnę tego pospolitego przestępcę.
-Przypomnij mi, jak się nazywa. -Big Daddy Brotherson.
-Powinieneś wiedzieć, że... -Odpuść. Jestem supergeniuszem.
Dam sobie radę z Big Daddym.
-Myślisz, że będzie długa kolejka? -Pora na przykrywkę.
No co? Należał do taty. Kupił na swój bal. Nigdy nienoszony.
Big Daddy? Dr Drakke. Rozumiem...
-Hasło. -Jakie hasło?
Nie znasz hasła?
Coś wspominałaś o haśle?
Myślałam, że taki geniusz je rozgryzie.
Shego, nie jestem szczególnie cierpliwy.
Dobra, smutasie. Hasło brzmi...
Neener.
Usiądź.
Damska toaleta. Dobrze.
Laser w pomadce. Fajnie.
Dlaczego ja nie dostaję fajnych gadżetów?
Pamiętasz, jak prawie stopiłeś sobie palce?
Myślałem, że to zwykły lakier do paznokci.
Damska toaleta, pamiętasz?
Chwila.
Witaj. Jesteś tym dzieciakiem?
Tak.
Mam gotówkę. Masz informacje?
-Połóż pieniądze na stole. -Połóż informacje na stole.
-Ty pierwszy. -Nie mam czasu na głupie gierki.
On lubi grać w głupie gierki.
-Wade, wchodzę. Widziałeś Drakkena? -Ani śladu.
Obróć się.
Proszę bardzo, Dzieciaku. Pięć milionów świeżych krowich chipsów.
Są moje?
W sensie, tak, dobrze. Moja kasa.
Tęskniliście za mną?
-Odważne posunięcie. -Doprawdy?
-Jesteś pewien? -Czy jestem?
Wiesz jak poznać, gdy ktoś blefuje?
Na przykład nie patrzy ci w oczy.
Albo dotyka twarzy.
Jego oddech staje się płytki i świszczący.
Mam trzech kowbojów.
Bujaj się.
Fajnie się grało, ale muszę lecieć. Zagramy jeszcze...
Obyś nie zbłądził, zanim
nie zamienisz żetonów na pieniądze.
Idę na...
Dzieciak przybył. Zacznijmy zabawę.
Przepraszam. Ja tylko...
Teraz gdy mam ściśle tajny kod...
„Mleko, chleb, jajka”?
-Co to za kod? -To lista zakupów.
Nie umiesz handlować.
-Dobra. Świetnie się bawiłem. -Cieszy mnie to.
A teraz powiedz, gdzie jest technologia cybertroniczna.
Cybertronika.
Najbardziej błyskotliwe umysły muszą stawić czoła wyzwaniom.
Ktoś na pewno sobie już poradził?
Tak, jednemu geniuszowi się udało.
To dr James Timothy Possible.
Co za ironia. Tym razem działa na moją korzyść.
Gdzie jest Drakken i co on kombinuje?
Myślisz, że rozumiem jego zwariowane plany?
-Proszę cię. -Shego, pora na nas.
Do zobaczenia, Księżniczko.
Myślisz, że coś wiesz, ale nie jesteś nawet blisko.
To takie irytujące.
Brick, będziesz świetnie wyglądać w smokingu.
-KP. -Cześć, Ron.
Mam świetne wieści. Przywrócono Naco Night.
Naprawdę? Świetnie.
To nie jest jeszcze pewne, ale gdy to zobaczą...
-Kartka papieru z twoim nazwiskiem. -To petycja.
-Potrzebujesz więcej podpisów. -Pewnie tak.
Gdy pójdziemy do Bueno Nacho, poproszę gości o wsparcie.
Razem nam się uda.
-Ron, właściwie to ja... -Co?
-Idę do domu. -W porządku.
Do zobaczenia.
KP, chyba wiem, o co chodzi.
Naprawdę?
To przeze mnie Drakken i Shego uciekli.
Nie. Przyzwyczaiłam się już. To znaczy, dopadniemy ich.
-Dzięki. -To nic wielkiego.
Wręcz przeciwnie.
-Zawsze mogę na tobie polegać. -Racja.
-Tato, możemy porozmawiać? -Jasne, Kimmy. Chwila.
PAUZA
Dobra, mów. Jestem cały twój.
Chodzi o chłopców.
Chłopcy i randki.
Cześć, skarbie. Masz chwilę? Kimmy musi z tobą porozmawiać.
-To twoja matka. -Mamo?
Bonnie spotyka się z Brickiem, więc się wymądrza,
nawija o chłopakach, balu i łańcuchu pokarmowym,
a mnie został Ron.
Nie rozumiem, w czym problem. To taki miły chłopak.
Mamo, on nie jest chłopakiem, to Ron.
-Więc jest twoim przyjacielem, tak? -Tak, najlepszym.
-Nie nadaje się na chłopaka? -Zdecydowanie nie.
-To przez „łańcuch pokarmowy”? -Nie. Tak. Tak jakby.
To, z kim idziesz, określa cię.
-Mój syn nie ma jeszcze pary na bal. -Naprawdę? Kevin nie ma pary.
Mamo, znów jesteśmy na głośnomówiącym?
-Cześć, Kim. -Mamo.
Mamo, wolne ręce przydają mi się w pracy.
Kim, Kevin jest świetny, naprawdę.
Chłopaki z grupy szachowej go podziwiają.
Dzień dobry, dr. Gooberman. Tak, Kevin wymiata.
Lepiej wracaj.
-Pogadamy później. -Zadzwonię do Kevina, jeśli chcesz.
-Miałaś rację, Monique. -Wiem. W jakiej kwestii?
W kwestii Bonnie. Kogo obchodzi „łańcuch pokarmowy”?
-Ron i ja jesteśmy fajni. -Trzymaj się go.
To znaczy, jest pełen dziecięcego zachwytu.
Czasami, gdy ja i moja maszyna suniemy po drodze,
zapominam o całym świecie.
-Hej. -Do zobaczenia w szkole.
-Do zobaczyska. -Bądźcie sobą.
GOTOWI NA BAL?
Możesz się posunąć?
Hej, kolego!
-Co? -Jesteś. Na moim. Miejscu.
Przepraszam, stary. Nawet cię nie zauważyłem.
Wiesz, to może zabrzmieć dziwnie,
ale gdy jadę na moim motorze, zapominam o...
Całym świecie. Doskonale cię rozumiem.
Jestem Ron. Ron Stoppable.
A ja jestem Eric.
-Czy to nagi kretoszczur? -Tak.
Nikt tego nie łapie.
Myślą, że Rufus jest łysym chomikiem.
Zawsze chciałem nagiego kretoszczura.
Ja też i w zasadzie mam jednego.
Jak masz na imię?
Eric, mój towarzyszu,
nawet nie wiesz, jakie masz szczęście, że na mnie wpadłeś.
Wiem wszystko o wszystkim tutaj.
Świetnie. Gdzie mogę odebrać zadania domowe?
Takich szczegółów nie znam.
To stołówka, gdzie podobno podają gorące i pożywne posiłki.
Nie potwierdzam, ale może masz inny gust.
-Kto to? -Pani ze stołówki.
-Uwierz mi, nie da się jej usunąć. -Nie ona, ta dziewczyna.
-To Kim. Kim Possible. -Dziwne nazwisko.
Nie słyszałeś nigdy o Kim Possible? Często ratuje świat.
A ja jej pomagam. Prawie tak samo często.
-Znasz ją? -Tak, jesteśmy przyjaciółmi.
-Chodzicie ze sobą? -Kim i ja? Nie.
Zawsze byliśmy przyjaciółmi. Nic więcej.
-Wiesz, to... -Gorąca laska.
Dobra. Wiesz co?
Nie rozmawiajmy więcej o niej w ten sposób.
Jak chcesz.
Poproszę risotto z grzybami leśnymi i papryką,
i świeżo startym parmezanem. Proszę nie żałować oliwy truflowej.
Cześć, Ron.
-Cześć. -Przynieś krzesło, Eric.
Usiądź z nami... A to ci dopiero.
To moje krzesełko. Nie ma na nim mojego imienia, ale...
-Hej, Eric. Jak się masz? -Zaraz padnę z wrażenia.
Chwilę potrwa, zanim odzyska mowę.
-A ty? -Co ja?
Niezły zgrywus z naszej Kim.
Wspominałem już, że znamy się od przedszkola? Stare, dobre czasy.
Czuję się wykluczony z nowej paczki.
Prosimy o uwagę. Zakochana para w pobliżu.
-Powtarzam. Zakochana para. -To może oznaczać tylko jedno.
Kim ma chłopaka.
-Warkoczyki. Ładnie. -Odpuść.
-Dzięki za zaproszenie na kolację. -To nic wielkiego.
Ale to takie słodkie.
Racja.
Jakie dodatki chcecie na pizzy?
Pepperoni.
-Wisisz mi napój. -To takie słodkie.
Ustaw się w kolejce. Wisiała mi napój, zanim jeszcze cię poznała.
Nie dostaniesz napoju.
-Halo? -Cześć, dziś wieczór pizzy.
-Jak zwykle z bekonem? -Się rozumie.
Postaram się nie spóźnić. Kocham cię.
No dalej. Potrzebuję cybertronicznej replikacji.
Znakomicie. Projekt Hefajstos jest gotowy.
Kto jest mistrzem?
Ja! Ja chcę Hefajstosa.
Boli mnie brzuch.
Mam endoskop w samochodzie.
Żartuję. Dlaczego nic nie mówiłeś?
-Cóż... -Do zobaczenia, Ron.
-Nie zapeszaj. -Znowu?
Zakochana para!
Chyba zawsze miał skłonność do dramatów.
-Nic mu nie będzie. -Pizza taty stygnie.
-Możemy ją odgrzać? -Nie.
Straż pożarna zabroniła eksperymentów z syntezą jądrową.
Gdzie jest wasz ojciec?
Moja nastoletnia córka się ciebie nie boi.
-Dlaczego ja miałbym się bać, Drew? -Nienawidzę, gdy mnie tak nazywasz.
Nie jestem człowiekiem, którego pamiętasz z koledżu.
Pewno nadal nie potrafisz nikogo wyrwać.
Dlaczego każdy Possible, którego złapię, mnie obraża?
Czy nikt już nie szanuje tradycyjnej relacji między jeńcem i porywaczem?
Czy społeczeństwo całkowicie zeszło na psy?
Przepraszam, że przerwę tę tyradę,
ale nie powiem ani słowa o projekcie.
Przewidziałem to. Wiesz, co mówią.
Nie można zjeść ciastka i mieć ciastko.
OK, potrzymaj telefon.
Czy na pewno chcesz usunąć plik Hefajstos?
-Nie! -Tak.
Zidentyfikowano głos dr. Possible.
-Usunąłeś go? Oszalałeś? -Bez obaw. Wszystko jest tutaj.
To dobrze, bo mam mózgowyciskacz
i nie mogę się doczekać, by go użyć.
-Gdzie twój przypinany krawat? -Odpiąłem go.
-Ale jesteś zastępcą kierownika. -Już nie.
-Teraz Lars dowodzi. -Lars?
Przysłali go z centrali. Zmiana wisi w powietrzu.
Poważna zmiana. Posiłki dla dzieci.
-Z zabawkami? -Zgadza się.
Chwileczkę. Co w tym złego?
Wyobraź sobie czynnik bachora. Potem postawią plac zabaw. Co dalej?
-Zatrudnią klauna? -Poważnie?
Po co to wszystko?
Drakken ma mojego tatę.
TAJNA KRYJÓWKA
Nie podoba mi się to. Czuje się też...
-W pułapce? -Ani słowa, ale tak.
Kim Possible i jej pomocnik, którego imienia nie pamiętam.
Tyle starć za nami, a ty nie pamiętasz mojego imienia?
Panno Possible, lepiej oszczędzaj energię.
Twój ojciec jest w tarapatach.
Tato.
Muszę cię ostrzec. Mój najnowszy promień śmierci zabija.
Czy to nie jest zbędne?
KP.
Chciałbym tu być, ale zajmuję się urządzaniem nowej kryjówki,
z której przejmę kontrolę nad światem.
Żegnaj, Kim Possible.
Jak mu na imię? Nieważne. Wiesz, kim jesteś.
Daj spokój. Naprawdę łatwo je zapamiętać.
-Ron. -Tak. Dziękuję.
Hej.
Synto-drony. Ohyda.
Zaraz pana uwolnię, doktorze P.
-Ronald. -Co?
Uważaj.
Ron, przestań się wygłupiać.
Dzięki, Rufusie.
-Tato, wszystko w porządku? -Tak mi się wydaje.
-Co dokładnie Drakken ci zrobił? -Nie mam pojęcia.
-Złapał cię w laboratorium, prawda? -Naprawdę? Nie pamiętam.
Pamiętam, że chciałem pizzę z bekonem. Potem już nic.
-Chodź, tato. Weźmiemy cię do domu. -Czyli gdzie?
KLUB BANANA
Uratowałaś swojego tatę?
-Nie rób dramy, Monique. -Wiesz, co to oznacza.
-Jesteś panią sytuacji. -Naprawdę?
Tak, już nigdy nie dostaniesz szlabanu.
Po co w ogóle go porwano?
Chyba po to, żeby mnie zirytować. Chociaż coś musi być na rzeczy.
Zwykle rozgryzam Drakkena bez problemu. Tym razem wszystko jest takie chaotyczne.
Chcę czegoś, co będzie wołać: „za wysokie progi, kolego”.
Myślisz, że się nadaje?
-Zdejmij to i wyrzuć. -Może znajdę coś w swojej szafie.
Nie na bal. Nie będziesz Kim-ciuszkiem.
-Cześć, Kim. -Cześć.
-Powinnaś kupić tę sukienkę. -Naprawdę?
Tak. I wiem, że jestem w Middelton tylko przejazdem,
ale jeśli chodzi o ten bal...
Poznałeś Rona Stoppable? Kim i Ron są nierozłączni.
Czy to Brick podrywający dziewczynę w Earring World?
Chyba wpadła mu w oko.
O co chodzi?
Co?
Stary...
Chcesz coś przegryźć?
To niesamowite, że na siebie wpadliśmy.
Co on kombinuje?
Projekt zabawki, ściśle tajna technologia cybertroniczna,
ulepszenia osobowości i wydajności Syntho-Dronów,
i śmieci dla nastolatków?
Co on kombinuje? Chce wydać dziwną piżama party?
Naprawdę tego nie rozgryzłaś, prawda?
-Tu nie ma żadnego planu. Nie ma mowy. -Jest.
-Mów. -Nie.
-Dlaczego nie? -Kim nie jest mądrzejsza od ciebie.
Zgadzam się.
Jeśli tego nie rozgryziesz, ona też nie. A to oznacza...
-Że mogę wygrać. -Jestem tego pewien.
A teraz wybacz, ale mam zebranie zarządu.
Ty? W jakiej firmie?
W tej, którą nabyłem w wyniku wrogiego przejęcia.
To jest moja postać.
Jestem w Bueno Nacho, domu Little Diablo.
Wszystkie dzieci na całym świecie oszalały na punkcie tej małej zabawki
i wszystkie pragną ją mieć.
Rozejrzyjcie się. Little Diablo jest...
WYDANIE SPECJALNE
Nie mogę nawet dojść do kasy i zamówić. To było moje miejsce. Moje.
Tracę wszystko, na czym kiedykolwiek mi zależało.
-Ron jest w telewizji. -I wariuje.
-Kochanie, myślę, że chłopcy mają rację. -Ronalda? Wariuje?
Zgadza się.
-Mamo, pójdziemy do Bueno Nacho? -Proszę?
Tracę wszystko, na czym kiedykolwiek mi zależało.
-Porozmawiam z nim. -Jest w domku na drzewie.
ŻADNYCH DZIEWCZYN!
AMUNICJA
Mam śmiercionośną broń.
Odłóż procę, Huck Finn. To ja.
Zawsze chciałem użyć tego na kimś.
Kiedyś to zrobiłeś. Nie pamiętasz?
-Arnie Custer? -Arnie Custer.
Chciał ci zrobić krzywdę.
Ściągałam go z ciebie, bo zraniłeś go procą.
Mieliśmy sześć lat. Źle zapamiętałaś.
ŻADNYCH DZIEWCZYN!
-Nie zauważyłam tego wcześniej. -Naprawdę? Wisi tu od zawsze.
Świetnie się bawiłam. Gdy byliśmy dziećmi, ma się rozumieć.
Tak. Tylko nas dwoje.
Pamiętam to. Ron szczęśliwy obozowicz.
Obóz Wannaweep. Moje najgorsze wakacje.
Wiem, wiem. Kleszcze, trujący bluszcz, toksyczne jezioro.
Twoja mama przestała od ciebie odbierać.
Tak, ale wiesz, co było najgorsze?
Spędzenie całego lata bez ciebie.
Chcesz trochę? Biorę tylko na wynos. Little Diablos zniszczyły wszystko.
Może niepokoi cię coś więcej niż Bueno Nacho.
Chodzi ci o Eryka? Dlaczego...
Nie. Dlaczego miałbym mieć problem z Erikiem?
Nie. Lubię go.
Ron, Eric nie zmieni niczego między nami.
Zawsze będziemy trzymać się razem.
-Brzmi pięknie. -Nie jesteśmy już w przedszkolu.
-Pora dorosnąć. -Może nie chcę dorosnąć.
-Jeśli to oznacza... -Kim?
-Nie może tu wejść. -Ron.
Naprawdę. Nie może. Domek nie utrzyma jego wagi.
I nie kiedy trzymam tę procę.
Porozmawiamy jutro.
Nie jestem zazdrosny.
-Myślisz, że Ron nie ma nic przeciwko nam? -Nam?
-No wiesz, nam. -To my.
Myślę, że nie.
-Mogę cię o coś zapytać? -Pewnie.
To, co robisz. Te misje. Jak... chodzi o to...
-To trochę... -Dziwne?
-Nie. Fajne. -Aha.
-Wiesz, jaka jest moja misja? -Jaka?
-Zabrać cię na bal. -Dobrze.
Nie wiem, Rufus. Chodziła już przecież na randki.
-Prawda. -Dzwoniła,
gdy jej aparat spiął się z aparatem Waltera Nelsona.
Poprosiłem mamę, by zawiozła ją do ortodonty.
Ja... Rufusie.
A potem był Josh Mankey. Od razu mi się nie podobał.
Ale trwałem przy niej.
Tak, bardzo śmieszne.
-Okej. -Tym razem jest inaczej.
Coś stanęło między nami. Kogo oszukuję? To nie jest inne.
Tak jest od dawna.
Wiem, że coś się zmieniło. Czy ona wie?
Dzięki, stary. Jestem gotowy. Ale nie na bal, tylko do tego,
czego nikt nie lubi robić.
Do rozmowy o uczuciach.
Wiem. To poniżające. Ale Kim jest tego warta.
A jeśli ona naprawdę lubi Eryka,
a ja pojawię się, będę gadać o uczuciach,
a ona będzie wolała Eryka. Zrobię z siebie durnia.
To będzie koniec naszej przyjaźni.
Pomocy.
Kimmy, przyszedł po ciebie pewien przystojniak.
Wyjaśnimy sobie kilka rzeczy.
Czyta mi pan w myślach. Kim mówiła, że zwykle musi być w domu przed 22,
albo o 23, jeśli jest wyjątkowa okazja, albo ma misję.
Myślę, że wrócimy przed 22.
Naprawdę? Poukładany młody człowiek.
-Może przyniesiesz aparat? -Jasne.
-Już się robi. -Technoświry.
-Dobry refleks. -Dziękuję.
-Wydaje mi się, czy jest idealny? -Wydaje się miły.
Twoi rodzice nie wpadną na zdjęcie?
Mam tylko tatę, który dużo pracuje.
Teraz jest w trakcie dużego projektu.
Doskonale rozumiesz. Zrobię wam odbitki.
Świetnie.
Possible i jej nowy koleś czują rytm.
-Zamknij się. -Dobra.
Witamy w Bueno Nacho. Mogę przyjąć zamówienie?
-Ron, coś jest bardzo nie tak. -Racja.
Zobaczmy. Dwa duże chimirito.
Trzy porcje nacos i duży napój na wynos.
Albo na miejscu. Rufus czeka.
Ron, odpuść. Dzieje się coś dziwnego.
Ned, ty ślimaku.
Zapytałeś naszego ulubionego klienta, czy chciałby do tego sos Diablo?
-Nie, proszę pana. Diablo? -Pewnie.
Proszę, smaczny i ostry.
Życzę miłego dnia.
Zło
Nie. Nie może być. Nie!
Dość. To ostatnia słomka.
-Słucham? -Ostatnia słomka.
-Nie, mam więcej na zapleczu. -Wycofaliście giętkie słomki.
Odbiło ci.
-Co? Tylko dlatego, że mi zależy? -Na punkcie giętkich słomek.
-Doniosę na ciebie. -Komu?
Twojemu szefowi.
-Halo? -Wade, to ja.
Jestem w Bueno Nacho i mam uwagi i obawy.
Połączyć się z infolinią?
Nie. Łącz z szefostwem.
No nie wiem, Ron. Dotarcie do prezesa nie jest łatwe.
Jego prywatny numer jest ściśle tajny. Mam. Łączę.
Holla.
Bueno Nacho. Prezes przy telefonie.
Dr Drakken?
ZŁO
Jeśli chodzi o zamianę mojego długiego...
Doktor Drakken jest bardzo zajęty, panie Stoppable.
Nie będziemy go niepokoić.
Diablos, do ataku.
Hej, przestań.
No dalej.
Stary rzęch. Tylko ja to widzę?
Co?
Może zostaw mu wiadomość?
-A jeśli to coś ważnego? -Ważniejszego niż...
-Eric, cześć. -Cześć, Monique.
Myślę, że Wade zrozumie.
O stary.
Zabawki Diablo są złe.
Widzieć? One są... Co?
Gdzie one są?
-Wszystko w porządku, stary? -Dobra, znam ten ton.
Myślisz, że wszystko zmyślam.
Wiecie co? Nieważne, co o mnie myślicie.
Moja najlepsza przyjaciółka Kim mi uwierzy, prawda?
Całkowicie ci wierzę.
-Zabawki były tutaj. -I były złe.
Tak, oczywiście.
-Słuchaj, bo robi się dziwniej. -Założę się.
Za wszystkim stoi Drakken.
Szalony naukowiec, który chce przejąć świat?
Tak. To oczywiste. Spójrzcie.
Wykorzystał ponad 30 tysięcy filii Bueno Nacho na całym świecie,
by rozdać złe nagrody.
-Sprawdzę to. -Co?
-Ron może mieć rację. -Ta historia jest niedorzeczna.
-Eric. -Odwal się, przystojniaku.
-Więc to na pewno Drakken? -Głos został rozpoznany.
Czy coś potwierdza teorię Rona?
-Tak. To wygląda źle. -Jak bardzo?
Bardzo. Zeskanowałem jeden zestaw dla dzieci.
Nigdy nie widziałem takiego zespołu obwodów.
To prawdziwy miniaturowy robot.
-Lepiej pokażę go ekspertowi. -Komu?
Mojemu tacie. Zaraz wracam.
-Ale... -Trzeba ratować świat.
-Nie wierzę. -Co?
-Są złe do szpiku kości, tak? -To technologia cybertroniczna.
To projekt Hefajstos. Wykorzystał mój wynalazek, by to zbudować.
Jak na złego geniusza, Drakken jest całkiem głupi.
Ukradł technologię wartą trzy miliardy dolarów
i rozdaje ją z burito?
I wycofuje giętkie słomki?
Gość nie ma pojęcia, jak prowadzić fast-food.
Shego, zdaj raport.
-To jakiś misz-masz. -Co?
Z jednej strony, globalne nasycenie osiągnęło maksymalny poziom.
-Możemy uderzyć o północy. -Ale...
Cóż, jest pewien szkopuł.
-Kim Possible. -Jak zgadłeś?
Nie tym razem. Zgodnie z planem uderzamy na resztę świata o północy.
Ale chcę, żeby Middleton był teraz online.
I, Shego, musisz coś dla mnie załatwić.
Jak było?
Drakken ukradł moją technologię, by zrobić te małe Diablo.
Bawimy się skradzioną technologią.
-Fajnie. -To wymknęło się spod kontroli.
Każde dziecko chce mieć tę zabawkę.
Tato, czy że projekt Hefajstos to rodzaj żywego metalu?
Tak powiedziałbym na zebraniu zarządu.
Obwody cybertroniczne mogą się same naprawiać, modyfikować.
Mogą rosnąć.
Nie martw się. Nie może nic zrobić bez sygnału sterującego.
Uciekajcie.
Zabierz stąd mamę i chłopców. Odwrócimy ich uwagę.
Rufus, zaczynamy.
Biegnijcie do garażu.
Wiesz, ile godzin musiałam pilnować dzieci, by kupić tę kieckę?
To byłoby takie fajne, gdyby
nie była to ostatnia rzecz, jaką zobaczymy.
Pomocy!
Kimmy potrzebuje pomocy.
Dobra, mamy tu ogromne roboty.
Gigantyczne roboty cybertroniczne.
Gigantyczne cybertroniczne roboty uzbrojone w najnowocześniejszą broń.
-Kim nie ma szans. -Chłopcy, ile razy mam powtarzać?
Dla Possible nie ma nic niemożliwego.
Jim, Tim, musimy pożyczyć wasze rakiety.
Hej, to jest paliwo rakietowe J-200, które opracowałem.
Zastanawiałem się, co się z nim stało. Chłopcy?
Gdzie ta odsiecz?
Wade, mamy poważny problem.
Jeśli macie na myśli ogromnego robota, doskonale rozumiem.
Potrzebują sygnału sterującego.
To ma sens. Zlikwidujcie sygnał, a roboty padną.
Nie mam jak śledzić sygnału.
Mus pochodzić ze źródła wszelkiego zła.
-Słucham? -Bueno Nacho.
Kimmy, myśl szybko.
Wystrzał.
Jak sprawić, by rakiety leciały szybciej?
Zobacz. Zmienił nawet wielki znak taco.
Ron to stamtąd dochodzi sygnał sterujący.
-Jak go zdejmiemy? -Może nie będziemy musieli.
Hej.
Patrzysz w złą stronę, koleś.
Wade, wszystko w porządku?
Tak. Diablo wyłączył się i skurczył.
-Zakładam, że to wasza robota. -Usunęliśmy źródło sygnału.
Brzmi dobrze, prawda?
-To dziwne. Właśnie trafiłem na stronę. -Gratuluję, panno Possible.
Właśnie odkryłaś, jak udaremnić mój nikczemny plan.
Dodam, że w rekordowym czasie.
Jednak bardzo mi przykro, bo tym razem mnie nie powstrzymasz.
-Poddasz się. -Tak, oczywiście.
Oczywiście.
Shego wpadła na szkolną potańcówkę i wyrwała miłego chłopca.
Cóż, nie muszę ci mówić, jaki jest miły.
-I uroczy. -Kim, co się dzieje?
-Eric. -Wybór należy do ciebie.
Jeśli zależy ci na bezpieczeństwie twojego drogiego Erica, poddaj się.
EKSPERYMENT
Kim, strój bojowy jest w fazie eksperymentalnej.
Miał być testowany. Jak daleko jest siedziba Bueno Nacho?
Jakieś 100 mil na zachód.
Czułbym się lepiej, gdybym też miał strój superbohatera.
-Tak tylko mówię. -Nadchodzi.
Oczywiście, że tak.
-Dobra, Wade. Wchodzimy. -Sprawdźcie plecak.
Gaz pieprzowy, który wygląda jak szminka, czy szminka, która jest szminką?
-Gaz. -Dzięki za sprawdzenie.
-To jakaś zakodowana wiadomość? -Praca domowa z historii.
-KP, od kiedy pakujesz? -Wygląda jak zabawka.
To nie jest zabawka. Nie odkąd ją zmodyfikowałem.
Urządzenie do kodowania.
Udawajmy, że nie mam pojęcia, co to znaczy.
Wyłączy cały system Drakkena.
Pierwsze Bueno Nacho. To tu się wszystko zaczęło.
-Ron, skup się. -Nie martw się. Jestem gotowy na wszystko.
Zostanę pomszczony.
Co?
Koleś, lepiej się nie odzywaj. Ten śmieszny głos psuje wszystko.
Jestem silny jak góra. Jestem szybki jak wiar.
Jestem zemstą.
Zemsta będzie...
-Wiesz, czego nie znoszę? -Gdy ktoś porywa ci chłopaka?
Gdy ktoś nie wie, kiedy się poddać.
-Kimmy ma nowy kostium, -Niezły, co?
Ale nadal nie moja liga.
Tak jak mówiłam... Co?
Mówiłaś coś?
Pokaż jej, Kimbo.
No dalej, KP.
Ups. Przepraszam, stary. Ja...
Ron wymiata.
Eric jest uroczy. Umówię się z nim, gdy się ciebie pozbędziemy.
-Nie wiedziałem, że tak ci zależy. -Nic ci nie jest.
Właściwie tutaj wołają na mnie Synth-Dron numer 901.
Czy to jest niebo?
Myślałem, że już po tobie.
Dlaczego się nie zorientowałam?
Zdarza się.
-Całowałaś się z Syntho-Dronem. -Nie całowałam.
-Ale chciałam. -Za dużo informacji.
-Jaki mamy plan? -Nie mam żadnego.
To moja kwestia. I co gorsza, to kwestia przegranego.
Drakken w końcu wygrał. Powinnam była zostać opiekunką do dzieci.
Koniec z użalaniem się, KP. Drakken nie wygrał. Oszukał cię.
Czas mu się odwdzięczyć.
Na świecie jest pełno facetów lepszych od Erica.
I do tego są prawdziwi.
Myślisz, że ktoś naprawdę na mnie czeka?
Tak. Nawet tutaj.
Naprawdę?
-Pewno. Wiesz, faceci jak... -Cześć.
-Rufus? -Rufusie, możesz nas uratować.
-Mój plecak. -Użyj szminki, Rufusie.
Tej drugiej.
Chodźmy.
Projekt zabawki Nakasumiego
i cybertroniczna technologia drogiego taty Possible.
I wisienka na torcie, przeuroczy Syntho-Dron.
Chwilunia. Więc nie zmyślałeś?
-A ty kwestionowałaś moje badania. -Piżamowe party?
Ale odkryłem słabość Kim Possible. Płeć przeciwna.
„Z kim pójdę na bal? Kto będzie dla mnie idealny?”
Masz rację, Drakken. Randkowanie nie jest łatwe.
Ale to jest.
Syntho-koleżko, to koniec.
Co to?
Jestem gotowy.
Niezła próba, frajerze. A tak przy okazji, nagie kretoszczury są obleśne.
Nie obrażaj Rufusa.
Nie wiesz, kiedy przestać.
-Ani Ty. -Racja.
Rozumiem.
Nie!
Tak mi przykro.
Wiesz, Rufus ci tego nie zapomni.
Mały koleś żywi urazę.
Nie!
Dobra, może i jest dobra.
Przejęcie świata to jedno, ale zniczszyłeś też Bueno Nacho.
-Zapłacisz mi za to. -Chyba nie mówisz poważnie.
Wyglądam, jakbym żałował?
Proszę... nie pamiętam twojego imienia. Błagam cię.
Powiedz jak mam na imię. Powiedz.
Nazywasz się...
Stoppable.
-Wiesz, czego naprawdę nienawidzę? -Nieudanych randek?
Ciebie.
To jeszcze nie koniec. To nie może się skończyć.
POLICJA
To koniec. Pogódź się z tym.
Ron, lepiej się pospieszmy.
-Dokąd? -Zobaczysz.
I tak nastoletnia bohaterka, Kim Possible,
uratowała świat przed zniszczeniem przez Diablo.
Ona rządzi.
-Zgadzam się. -Przepraszam.
Ależ proszę. Gdy cię nie będzie, Poszwendam się z Monique.
To mi się podoba.
W końcu nadszedł ten dzień. Umówiła się z tym frajerem.
Kim Possible i Ron Stoppable się spotykają?
Koniec
Napisy: Anna Biernacka Wierzbicka