Poprzednio...
Twój telefon służbowy.
Przez ciebie chcą mnie zabić.
Przykro mi.
Mnie też.
- FBI! - Rzuć broń!
Jeśli podasz nam informacje,
które umożliwią zatrzymanie i skazanie Złotej Gwiazdy,
departament zaproponuje ci ugodę.
Czym jest Polaris?
Od niej wszystko się zaczyna.
- Co? - Najwyraźniej Stuart House
to inkubator zabójców.
Nieopublikowany raport. Napisałem go z Jasonem Gideonem.
Ktoś znalazł ten artykuł
i stworzył Złotą Gwiazdę?
Zaczęło się od Polaris.
A Polaris...
Polaris to my.
BETHESDA, MARYLAND
Co jest?
Gdzie ja jestem?
Ty.
Ja.
Rozmawialiśmy w barze. A ty...
Dosypałeś mi czegoś?
Masz jedną szansę, by powiedzieć prawdę.
Inaczej...
Że co?
Co to ma być?
Dlaczego ona?
Co?
Dlaczego jej to zrobiłeś?
Ale komu?
Ja pierdolę, Chryste!
Dlaczego ona?
Dlaczego Emma?
Ogłuszyłeś ją wcześniej?
Tak, ogłuszyłem ją.
Ty chory popaprańcu! Zjebany...
Coś ty mi, kurwa, zrobił?
Robiliście to na zmianę?
Co?
Nie!
Robiliście to na zmianę?
Wszyscy?
Tak. Jasne.
Kto jeszcze tam był?
Kto?
Podaj nazwiska.
Tony.
Kto jeszcze?
Darren.
I David.
Nie było tam Darrena.
Ani Davida.
Ostrzegałem. Jedna szansa.
Nie. Na pomoc!
Nie!
ZABÓJCZE UMYSŁY: EWOLUCJA
Roger!
Już, już.
Już dobrze.
Jestem.
Cześć.
Pij.
To co, dasz rodzicom troszkę pospać?
No pewnie.
„Duma sprawia, że stale okłamujemy siebie samych.
Jednak głęboko pod powierzchnią świadomości
cichy głos nieśmiało podpowiada nam, że coś jest nie tak”. Carl Jung.
Udało ci się zasnąć?
Wiedząc, że Gwiazda to rezultat naszych badań?
Spałem jak niemowlę.
Mamy sporo na głowie,
ale obowiązki wzywają. Tym razem do Bethesdy w Maryland.
Policja sobie nie radzi. Zaginęły trzy osoby.
Alan George, Tony Woon i Craig Park.
Zaginęli. Ciał nie znaleziono?
Nie. Ale to trzech Azjatów z tej samej okolicy.
Policja nie chce ryzykować.
Ślady przemocy?
Znaleziono zegarek Parka, a na nim ślady jego DNA.
Na zapięciu były jego inicjały.
Znalazł się zupełnym przypadkiem.
Sprawca zdecydowanie ma swój typ.
Jeśli wybiera ofiary według rasy,
to musimy uwzględnić sprzeczne koncepcje.
Albo jest rasistą i ich nienawidzi,
albo się z nimi utożsamia.
Bez ciał nie zbudujemy profilu.
Trzeba określić miejsca porwania i zabójstwa.
Inaczej zostanie wiktymologia.
Mamy też chronologię.
Pierwsze dwie ofiary zniknęły w odstępie tygodnia.
Craig już tylko dwa dni później.
Coraz krótsze odstępy.
Albo ma misję, albo to seryjny.
Powstrzymajcie go, zanim dopnie swego.
Tak z ciekawości.
Co ze Złotą Gwiazdą,
skoro wiemy, że to my ją stworzyliśmy?
Pracujemy nad tym.
A to co?
Ja i Tara skategoryzowaliśmy wspólne elementy
twojego artykułu i Gwiazdy.
Naprawdę poszliście na całość.
Epigenetyka w latach 90.?
Dlatego przerwaliśmy pracę.
Nie wiesz, kto mógł mieć do tego dostęp?
Nie. Skrzętnie to ukryliśmy, ale nieskutecznie, jak widać.
Zacznijmy od analizy... Czyje to pismo?
Moje.
„T” z zawijasem.
Wrażliwość na krytykę, paranoja.
Wcale...
Tu mnie masz.
Skoro znów jestem szefową, muszę poszpanować.
Zacznijmy od epigenetyki.
Na jej podstawie dobrano kandydatów. Co wiemy?
Tę dziedzinę zapoczątkowano w 1942 roku,
ale rozwinęła się dopiero po zmapowaniu genomu po roku 2000.
Zajmuje się kwestią
wpływu czynników środowiskowych na nasze geny.
- Dieta, sen, papierosy. - Tak.
Ale w kwestii chorób umysłowych
robi się, nie ma lepszego terminu, jazda bez trzymanki.
Zwłaszcza w przypadku Złotej Gwiazdy, gdzie chodziło
o „identyfikację objawów psychopatii u dzieci,
rozwinięcie ich, ukierunkowanie i kontrolę”.
Tu pojawia się Stuart House.
Próbowano tam tworzyć psychopatów z dzieci w wieku dojrzewania.
Nie wiemy, kto to zaczął,
ale zataił to bezbłędnie.
Co z Sebastianem Gasperem?
Nie mówi i nie zacznie. Wpłaci kaucję i opuści kraj.
Możemy zgłosić takie ryzyko.
Uciekał już z gorszych miejsc.
Tara i pan wrażliwy popracują nad Gwiazdą.
Emily, ty pomożesz mnie.
Co to jest?
Akta BAU z lat 1993–1997.
Wszystkie?
W rejestrach jest bałagan.
Musimy sami dojść do tego, kto mógł przeczytać artykuł.
Wtedy nie mieliśmy Garcii.
Była tylko Jill.
Jill.
Trzeba z nią pogadać. Pomagała wam.
- Nie. - Dlaczego?
Miała dostęp do artykułu.
- Możliwe. - To na co czekamy?
Garcia może ją namierzyć. Spytamy...
Przestań.
Przez te wszystkie lata nigdy tego nie robiłem,
ale dziś zrobię.
Zabraniam ci się kontaktować z Jill.
Zabraniasz?
Ta praca kosztowała ją więcej niż nas razem wziętych.
A to już wiele mówi. Nie zawracaj jej głowy.
Nigdy niczego mi nie zabroniono.
To urocze.
Mówię poważnie.
Dobrze, dam jej spokój.
Dziękuję.
Do rzeczy.
Teraz możemy razem nakarmić astmę, przeglądając te pudła.
Nie mam astmy.
Za godzinę będziesz miała.
Nie przyszedłeś wieczorem do łóżka.
Byłem w piwnicy.
Na pewno jesteś wyczerpany.
Tak.
Zasnąłem w dziecięcym, jak usypiałem małego.
Nigdy go nie pokocham.
Nie mów tak.
To prawda.
Nigdy go nie pokocham.
Jestem jakaś wybrakowana.
Nie jesteś.
Dr Moreno mówiła, że może wystąpić depresja poporodowa.
Nie.
To nie depresja.
Emmo.
Mamy syna, który cię potrzebuje.
Ja mam.
Ja go urodziłam. Nie ty.
Wiem, że to niesprawiedliwe.
Tak jak to, że ty wszystko robisz.
Myślałam, że to minie, ale nic z tego.
Nie dam rady.
Znalazłem trzeciego.
To robiłeś całą noc?
Tak.
Przyznał się?
Nie.
Tchórze. Nigdy się nie przyznają.
Cierpiał?
Tak.
To dobrze.
Było ich czterech.
Namierzyłem go.
Chcę przy tym być.
Zrobię to, co nie udało się tobie.
Zmuszę go, żeby się przyznał.
A jak z nim skończymy...
będziesz już mamą?
Tak.
Gdy ich już nie będzie,
będę mogła kłamać, udawać...
Będę najlepszą mamą na świecie.
Będziemy rodziną?
Spróbujemy.
Przepraszam.
Tak?
Mam pytanko.
Znasz Emmę?
Znasz, prawda?
Nie znam żadnej Emmy, brachu.
Coś ci pokażę.
Proszę, nie zabijaj mnie.
Ja cię nie zabiję.
Ale moja żona tak.
No dobra, epigenetyka działa tak.
Nasze geny mogą się aktywować i wyłączać.
Tak się dzieje podczas rozwoju płodu
albo przy zmianie diety na wysokobiałkową.
Dlatego jedni są silniejsi, a drudzy mają epilepsję.
Jasne.
Autorzy artykułu i nasz doktor Mengele zajmowali się
kwestią wyłączenia empatii na życzenie.
Psychopatia sytuacyjna.
Jak się domyślacie, byłaby bardzo pomocna
podczas szkolenia żołnierzy, snajperów, a nawet ratowników.
Mogę podkraść Tylera?
Może nam pomóc dojść do sedna sprawy.
Pewnie.
Nie będziesz mi mieszać w głowie?
Będę, ale nie tym razem.
Mówi ci coś nazwisko Jason Gideon?
Tyle, ile wiem od Garcii. Założył BAU z Rossim.
Tak.
W latach 80., w podziemiach Quantico,
rozwiązywali stare sprawy dzięki dziwactwom zwanym profilowaniem.
Zrezygnował?
Tak.
Ucierpiał psychicznie i fizycznie.
W 2015 r. zabił go seryjny zabójca zafiksowany na jego punkcie.
Przykro mi.
A Jill Gideon coś ci mówi?
Doktor Jill Gideon, jego była żona.
Rozstali się w 1999 roku, ale nawet po rozwodzie pozostała
jedyną terapeutką, jakiej ufał.
Tak ją poznałam. Mieli sesje w jego biurze.
Uważasz, że wiedziała o artykule.
Że pomogła go napisać.
Po kryjomu pomagała BAU na początku działalności.
Jason nie chciał tego ujawniać, żeby jej nie narażać.
Zrozumiałe, zważywszy na jego los.
Posłuchaj tego.
Specjalizowała się w biopsychologii.
To dziedzina
zajmująca się wpływem genów i fizjologii na psychikę. Brzmi znajomo?
Epigenetyka.
Zgadza się.
Garcia znalazła jej adres. Pomożesz mi ją zwerbować?
Dlaczego ja?
Potrafisz być bardzo przekonujący.
W drogę. Ty prowadzisz.
Vincent.
O ile pamiętam, panowie,
panu Voitowi przysługuje tajemnica adwokacka.
Teraz możemy pomówić.
Jak idzie z wyrokiem?
Przyznałeś się, rozprawa za tydzień.
Słyszałem, że nici z ugody.
Skądże. Prokuratura oficjalnie zmieniła zarzuty
na nieumyślne spowodowanie śmierci i porwanie.
Mało, że idzie dobrze. To już przeszło.
Wspaniale.
Musisz mi jeszcze pomóc coś znaleźć.
To coś jak zbicie szybki w razie pożaru.
Nie jestem chłopcem na posyłki.
Masz pogniecioną koszulę.
Proszę?
Dlaczego jest pognieciona?
Spieszyłem się do ulubionego klienta.
Pamiętasz, jak ten klient cię zatrudnił?
Własna żona mnie wtedy zdradziła.
Powiedziałeś, że w udanym małżeństwie
żona musi znać swoje miejsce.
Jak twoja, która gotuje, sprząta i prasuje koszule.
Chyba zapomniała, gdzie jej miejsce.
Od miesiąca jesteśmy w separacji.
Brawo za spostrzegawczość, ale to mój interes.
Już niedługo.
Zaraz ci pół tego interesu zabierze.
A gdyby ją spotkało coś złego?
Bo znasz kogoś, kto zna wielu ktosiów,
którzy mogą o to zadbać.
Co mam zrobić?
Weź długopis. Lepiej to zapisz.
Zapukamy do niej i co dalej?
Wybacz, ale nie mogę powiedzieć.
Dlaczego?
Bo jeśli ci powiem,
nastawisz się na pewien sposób komunikacji.
Chcę tego uniknąć.
Bądź sobą i tyle.
Nie chcę już taki być.
Proszę?
Nie chcę taki być.
Znam swoją reputację, ale próbuję z nią walczyć.
O czym ty mówisz?
Wiem, do czego jestem potrzebny.
Do działań poza prawem. Rozumiem.
Z pewnych rzeczy nie jestem dumny.
- Najpierw... - Omówmy to.
Proszę cię.
Gdy wejdziemy,
nie chcę nikogo ogłuszać, wyrywać nikomu paznokci
ani strzelać w kolana.
Chcę działać legalnie.
A czego się spodziewałeś?
Mówiłaś, że jestem „przekonujący”.
Nie w tym sensie.
A w jakim?
Jesteś uprzejmy i łagodny.
No dobra.
Robi się.
- Nie było tej rozmowy. - Stul dziób i jedź.
Mamy schemat działania i powód, dla którego nie mamy nic więcej.
Dostaliśmy analizę zegarka.
- Coś się nada? - Tak.
Środek chemiczny przeżarł wszystko z wyjątkiem gumy.
To mieszanka kwasu siarkowego z nadtlenkiem wodoru.
Rozpuszcza ciała.
Tak. Kwas solny działa tygodniami, a to rozpuszcza zwłoki w trzy godziny.
„Roztwór piranii”.
Sprawca nie tylko ich zabija.
On ich unicestwia.
Pominęliśmy element wiktymologii.
Tak. Może Penelope nam pomoże.
Przeciętny analityk nawet nie spojrzy na spam, ale nie ja.
Ja będę grzebać w śmieciach, aż znajdę skarb.
Przeczesywać odpady, aż znajdę złoto.
Tak zostaliśmy przyjaciółmi.
W końcu.
Co masz?
Anonimowego maila z całą masą znaków
zamiast „.com”.
Dlatego serwery ofiar oznaczyły go jako spam.
To od sprawcy?
Tak sądzę. Napisano je w podobnym tonie.
WIESZ, CO ZROBILIŚCIE MOJEJ ŻONIE TO WASZE DZIECKO
URODZIŁA JE
Sprawca uważa, że tamci zapłodnili jego żonę.
Za jej zgodą lub bez. Bez, jak sądzę.
No dobrze. Mieli coś w kartotece?
Jeden z nich, Alan George, był skazany za przestępstwo seksualne.
Mamy motyw.
Motyw i ciążę.
- Dzięki. - Spoko.
- Dzięki, przyjaciółko. - Do usług.
Masz nie tego człowieka.
Nie sądzę.
Nie wiem, za kogo mnie wziąłeś, ale ja nic nie zrobiłem.
Nie mógłbym.
Nie mnie musisz przekonać.
- O Boże. - Pamiętasz mnie?
Boże.
Przyznaj się.
To mi wystarczy.
Skarbie?
Nie mogę.
Nie dam rady.
Myślałam, że jestem dość silna.
Już dobrze.
Ja mam siłę za nas oboje.
Co to, kurwa, jest?
Co to jest, do chuja?
Niczego nie kupię, dziękuję.
Jill, tu agentka Emily Prentiss. Pamiętasz mnie?
Halo?
- Z BAU? Ta Emily Prentiss? - Tak.
Rety, jak miło cię słyszeć. Co u ciebie?
- Dobrze. Chciałam... - A jak tam Hotch?
Odszedł z jednostki parę lat temu.
- A Derek Morgan? - Też.
Spencer?
Też na długim urlopie.
Możemy porozmawiać?
Potrzebujemy twojej pomocy.
Niech pomyślę. Mowy nie ma. Dzięki za wizytę.
Jill, to bardzo ważne.
Pamiętasz artykuł Kontrola zmiennych w rozwoju psychopatii u nastolatków?
Ktoś go udostępnił.
Ja pierdolę.
Wejdź.
- Masz broń? - Tak.
Odłóż ją. Nienawidzę broni.
Zamknij. No dobra, po kolei.
To koniec.
Nareszcie.
Skarbie?
Masz rację.
To koniec.
Czemu nie czuję się lepiej?
Pójdę do niego.
Mam kolejnego. Czwarty.
Jeremy Moy.
Dostał maila?
Tak. Powiedział narzeczonemu, że dostał dziwnego maila o jakiejś Emmie.
Narzeczony przyniesie nam laptopa.
Czekaj, narzeczony?
- Tak. - To wszystko zmienia.
Owszem.
Dobra, mam. E-mail od sprawcy.
ZGWAŁCIŁEŚ EMMĘ I DOBRZE O TYM WIESZ
Co tam jest napisane?
- Możesz... - Oczywiście.
Boże.
Moje kondolencje.
Co tam było napisane?
To może być trudne.
Co tam było?
„Zgwałciłeś Emmę i dobrze o tym wiesz”.
Nie...
Wiem, że to niełatwe, ale muszę spytać.
Czy Jeremy bywał agresywny?
Co? Skądże.
Dorastaliśmy, myśląc, że zabije nas to, z kim uprawiamy seks.
A potem świat się zmienił.
Mogliśmy wziąć ślub, ludzie nas zaakceptowali.
A wy mi mówicie, że zginął przez kogoś,
z kim seksu uprawiać nie mógł i tego nie robił.
Ledwo wybraliśmy smokingi.
Pomóż nam w biurze z artykułem.
Nie mogę.
Wiem, jak ciężko jest
wrócić do profilowania.
Nie wyobrażam sobie, przez co przeszłaś, odkąd Jason...
Daruj, zginął dziewięć lat temu. Zdążyłam go opłakać.
Przepracowałam to.
To o co chodzi?
O pewnego agenta, który wciąż może tam pracować.
Którego?
Tego wzrostu, pisze książki,
myśli, że kozia bródka dodaje mu szyku.
Rossi?
Co takiego ci zrobił?
Lepszego agenta nie znam.
Bez urazy. Kochałam Jasona.
A on ciebie.
To wiele dla mnie znaczy.
Chcę tylko...
Nie chcę mówić źle o zmarłych,
ale Jason bywał...
Dramatyczny. Melodramatyczny. Teatralny.
Owszem. A David Rossi jest jego przeciwieństwem.
Zadam ci pytanie.
Jak uzasadnił odejście z BAU w 1997 roku?
Miał dość biurokracji i chciał pisać książki.
No tak. To nieprawda.
Nie.
Tak.
Złamał ci serce?
Nie żartuj. Ja jemu.
W gwałcie chodzi o władzę, nie seks.
Jeremy Moy niby mógł, ale jakoś tego nie kupuję.
Nie musisz,
bo właśnie posypał się kolejny filar sprawy.
Cudnie. Który?
Alan George, ten z wyrokiem.
Zatrzymano go za sikanie przy barze podczas happy hour.
W tłumie był dzieciak,
więc nadgorliwy prokurator przyklepał mu próbę obnażenia się.
- To nie gwałciciele. - Nie.
Ale sprawca wie swoje.
- A żona? - Nie wiadomo.
Może oboje sobie coś ubzdurali.
No tak. Ale zabili nie tych gości.
Po co mieliby zabijać niewłaściwe osoby?
Coś przegapiliśmy?
Tak.
Musimy być pewni.
Tak powiedział? Że zabrania?
To jego słowa?
Ano. Dasz wiarę?
Jedź do Quantico i pokaż, że się myli.
Sprytnie, ale nie. Miałam rację.
David umie dramatyzować jak mało kto.
Niestety wam nie pomogę. Dzięki za wizytę.
Jak się ma JJ?
- Jest profilerką. - Tak?
Tak.
Musimy pomagać młodszym agentom
i dzielić się doświadczeniem...
Tyler Green. Jill, poznaj Tylera.
To nasz konsultant przy tej sprawie.
Tyler, Jill. Jill, Tyler. Poznajcie się.
Na profilowaniu się znasz, ale kłamać nie potrafisz.
Co się dzieje?
Nie jesteś tu w roli konsultanta.
Masz podobną strukturę twarzy do mojego syna Stephena.
Jest przystojniejszy.
A jakie to ma znaczenie?
Chciała pobudzić moje ciało migdałowate dzięki morfopsychologii.
Wiesz dlaczego?
Moje neurony powiązane z emocjami miały oszaleć.
Ale to na nic.
Jestem biopsycholożką. Znam te sztuczki.
Zabrałam go, żeby ci pokazać nowe pokolenie agentów BAU.
Wiem, że gdyby ktoś taki jak on albo JJ zginął podczas pracy,
a ty mogłabyś temu zapobiec,
nigdy byś sobie nie wybaczyła.
Nawet Jason nie był takim manipulantem.
Nie odmawiasz.
Jeszcze nie. Zamknij drzwi.
- Nie. - Roger!
Już dobrze. Zaraz wracam.
Zaraz wrócę, zaczekaj.
- Coś jest nie tak. - To znaczy?
Nie wiem. Coś się dzieje.
Ale co?
To na pewno powikłania po porodzie.
Nie o to chodzi.
Oni mi coś zrobili. Zostawili coś we mnie.
Zawiozę cię do szpitala. Wezmę małego.
Nie, proszę! Będą cię przesłuchiwać.
A ty im wszystko powiesz. Taki jesteś.
Nie masz dość siły.
Co teraz?
Sprowadź pomoc.
Dr Moreno będzie wiedziała, co robić.
Już dobrze.
Już.
Już dobrze, malutki.
- Nie mogę, krwawię! - Wiesz, że nie mogę go zabrać.
Choć raz zachowuj się jak matka!
Proszę cię.
Ciągle tylko odmawiasz. Mam już dość.
Masz rację.
Masz rację, przepraszam.
Niech będzie.
Ale się pospiesz.
Kocham cię.
Mamy mało czasu.
Cztery ofiary, niecała doba między ostatnimi.
To już koniec?
Jeśli to nie byli gwałciciele, może zabić każdego,
kto im się nie spodoba.
Może to żona go nakręca?
W to akurat nie mogę uwierzyć.
Że ma takie urojenia czy że żona mu pomaga?
Jedno i drugie.
Wiele już wiemy o traumie powstałej wskutek gwałtu.
Kobiety tracą pamięć, mylą szczegóły.
Różnie. Ale...
Ale czterokrotnie się pomylić?
Niemożliwe. Żadna by tak nie zrobiła.
Uwzględnijmy fakty.
Fizyczne podobieństwo ofiar.
To nie przypadek. Zupełnie jakby...
Jakby co?
Jakby sprawca manifestował siebie.
Mówiłeś, że ich unicestwia.
A może nie ich,
tylko siebie, raz za razem?
Czuje się odpowiedzialny za traumę.
Zwizualizował ją jako gwałt żony.
Kurde, niezła wizualizacja.
Nie chcę tego mówić, ale co, jeśli gwałtu nie było?
Mów dalej.
To nie byli gwałciciele.
Przyjmijmy, że ciąża jest stałą.
- Wydarzyła się. - Dobrze.
A jeśli uważa, że są zdolni do czegoś, czego on nie jest w stanie zrobić?
Jest bezpłodny.
Oczywiście.
Dlatego są podobni.
To genetyczna manifestacja sprawcy.
Jego mózg widzi w tym gwałt, ale my wiemy, kim byli.
To dawcy nasienia.
Tak.
O Boże.
Pani doktor.
- Roger? - Dzień dobry.
Gdzie ja jestem?
Musi pani pomóc Emmie.
Pomóc? Jak?
Miała pani rację, żeby nie czekać do terminu.
Tylko pani może to naprawić.
Co się...
Moi bliscy muszą wiedzieć, że żyję.
Najpierw Emma.
Roger, wypuść mnie!
Najpierw Emma.
Dlaczego to robisz?
Emma wybrała panią przez wizyty domowe.
Nie o to chodziło.
Ale już chodzi.
Podejrzany nazywa się Roger Song.
Wraz z żoną Emmą starali się o in vitro
u dr Marii Moreno.
Mąż dr Moreno właśnie zgłosił jej zaginięcie.
Uważamy, że Song ją uprowadził.
Potwierdziliśmy, że cztery dotychczasowe ofiary były potencjalnymi
dawcami nasienia.
A skąd koleś to wiedział? Przecież to poufne.
Owszem, ale firma daje możliwość
skontaktowania się z dawcami po narodzinach dziecka.
I tu para zaczęła zachowywać się dziwnie.
Klinika twierdzi,
że doszło do implantacji zarodka, ale do porodu już nie.
Uważamy, że zaborczy Roger
zmusił żonę do porodu w domu.
Gdzieś w tym okresie postradał zmysły.
Uważa, że to gwałciciele, którzy zapłodnili jego żonę.
- Co z żoną? - Nie wiemy.
Może być ofiarą jego urojeń albo współsprawczynią.
Naszym priorytetem są doktor Moreno i dziecko.
Musimy być ostrożni.
Zaburzenia urojeniowe czynią Rogera szczególnie niebezpiecznym.
Jakieś pytania?
Ruszajmy.
No dobrze, od początku.
Co jest Emmie?
- Bardzo krwawi. - Rozumiem.
Wypuść mnie, to jej pomogę.
Nie mogę.
Roger!
Jak mam pomóc, skoro jej nie widzę?
Proszę przepisać coś na ten krwotok.
Krwotok? Aż tak krwawi?
Chyba tak. Nie wiem.
Roger!
- Staram się! - Posłuchaj mnie.
Musicie jechać do szpitala.
- Nie mogę. - Musisz.
Taki krwotok może ją zabić.
Choć raz pomyśl o żonie.
Nic innego nie robię!
Przepraszam.
Robię to wszystko dla niej.
Nieprawda.
Ty tego chciałeś, nie ona.
- Nieprawda. - Prawda.
Ostrzegałam was.
Emma ma nadciśnienie.
Mogła poronić w trzecim trymestrze i tego nie przeżyć.
Błagałam, żeby nie rodziła w domu.
- Chciała tego. - Ty tego chciałeś!
Naciskałeś na nią, aż się zgodziła.
Często to widuję.
Mężów odbierających odmowę jako atak.
Podniesiony głos jako krytykę.
Odrzucających wszystko, co nie pasuje im do ich własnego wyobrażenia dziecka.
Roger! Nie mogę dłużej trzymać dziecka!
- Ja chyba umieram! - Zaczekaj!
Z kim rozmawiasz?
Z moją żoną. Ona...
Ona...
Rogerze Song.
Rogerze Song, tu FBI. Wyjdź z podniesionymi rękami.
Słyszała to pani?
Ratujcie moją żonę!
Roger, ręce do góry.
Zajmiemy się twoją żoną i dzieckiem.
Ręce w górze.
- Ręce. - Wchodzimy!
Trzeba jej pomóc.
Chodźcie, ona bardzo krwawi.
Próbowałem pomóc.
- Nie wiedziałem, co robić. - Ręce.
Trzymaj ręce za głową.
- Co się stało? - Nie czujesz tego?
Będziemy rodziną.
Już dobrze.
Wspaniale.
Nie mogę go zabrać.
Krwawię!
Choć raz zachowuj się jak matka!
Nie mnie musisz przekonać.
Co to, kurwa, jest?
Ratujcie ją.
Jest pani bezpieczna.
Pomóżcie mojej żonie.
Przekażcie, że ją kocham. I że dziecko jest głodne.
Dobrze, przekażę.
Halo?
Jaja sobie robisz?
Włącz apkę, którą kazałem ci pobrać.
Kutas.
Już niedaleko. Kop dalej.
To chore.
- Co to jest? - Zrobimy tak.
Powiem ci, jak się skontaktować z niejakim Damienem.
Przekażesz mu tę skrzynkę.
Jeśli właśnie biorę udział w przestępstwie...
Na to już za późno.
Podasz Damienowi szyfr.
Cztery, zero, zero, osiem.
Vinny.
Co?
To wyjątkowa skrzynka.
Drugiej takiej nie ma. Pod żadnym pozorem jej nie otwieraj.
Nie dam rady.
Dasz. Nie spiesz się.
- Hej. - Cześć.
- Czy to Jill Gideon? - Tak jest.
Co ja sobie myślałam? To już nie jest gabinet Jasona.
Owszem.
Przepraszam.
Chcesz zostać sama?
Tak.
Dobrze. Zaczekamy na zewnątrz.
Witaj, David.
Napisy: Konrad Szabowicz