Poprzednio...
Czyli Złota Gwiazda to nie jedna osoba.
Nie, to program.
Damien to lider.
Może zwabimy go w pułapkę?
Jade, jak mniemam.
Zabrałeś przyjaciół.
Zawrzyjmy układ.
Jak dorwać Polaris?
Od tego wszystko się zaczyna.
Najwyraźniej Stuart House
to inkubator zabójców.
Nieopublikowany raport. Napisałem go z Jasonem Gideonem.
Ktoś znalazł ten artykuł i stworzył Złotą Gwiazdę?
Zaczęło się od Polaris.
A Polaris to my.
Musisz mi jeszcze pomóc coś znaleźć.
Powiem ci, jak się skontaktować z niejakim Damienem.
Przekażesz mu tę skrzynkę.
Doktor Jill Gideon, była żona Jasona.
Pomóż nam w biurze z artykułem.
Witaj, David.
Ja pierdolę.
Dominująca samica wykorzystuje okazję.
Koncentruje się na młodym, który oddalił się od stada.
Zaciska kły na jego szyi.
Matka może się tylko przyglądać.
Błagam, ratunku. Musi mi pan pomóc.
Proszę, niech mnie pan wpuści.
Zadzwonię na policję.
Błagam. Mojemu chłopakowi odbiło.
- Chce mnie zabić. - Chwileczkę.
- Niech mnie pan tu nie zostawia. - Mam tylko stacjonarny.
Nie ma...
Czego chcesz?
Usiądź.
Znamy się?
Nie osobiście.
Ale wiele ci zawdzięczamy.
Byłeś w Stuart House.
Ty...
Ciebie nie znam.
Ale ty...
Ty jesteś ZG1.
Nie wiem. Tak?
Co ci mówili?
To nie takie proste.
Wiesz, ile razy już to słyszeliśmy?
Wiem. Zaczekajcie. Nie róbcie tego.
Nie.
Stul mordę!
ZABÓJCZE UMYSŁY: EWOLUCJA
„Najbogatsza jest ta miłość, która podlega prawom czasu”.
Lawrence Durrell.
Nie zabroniłem Jasonowi odejść.
Wiedziałeś, że jeśli ty odejdziesz, on zostanie.
Nie będzie tak źle. Byli przyjaciółmi.
- Chyba jednak kimś więcej. - Co?
Co ty gadasz? To niemożliwe.
Jill powiedziała mi, że złamała mu serce.
Bez jaj.
Tyle przegadałam z Rossim przy whisky.
Coś by chlapnął.
Co ty. Nic by nie powiedział.
Ale Gideon by się wygadał.
- Jak chcesz. - Jak chcesz.
Jeszcze coś. Nagadałeś o mnie bzdur.
Widać, jaka tu drzemie historia. Ile to już, 30 lat?
Jill pewnie musiała trzymać się na uboczu,
- a oni zgarniali laury. - Tak.
Nurtuje nas tylko jedno pytanie.
Czy któryś z tych aniołków mógłby skrzywdzić drugiego?
To by nam wiele powiedziało. Nie sądzę...
Wynoś się z mojego gabinetu!
To gabinet Jasona, nie twój.
Tylko że przez ciebie zginął.
- Masz tupet. - Rany.
Udawajmy zajętych.
Nigdy więcej nie wiń mnie za śmierć Jasona.
Czemu nie? Wiedziałeś, jak to się skończy.
Prawda?
Pokażcie mi wszystko.
W jednej z naszych spraw pojawiają się główne założenia artykułu.
Wiesz, kto mógł go ujawnić?
- Wiem. - Kto?
Ja.
Ty?
To nie są poufne dokumenty.
Jason i David uznali, że mogą być niebezpieczne.
Ale ja... Mieli rację.
Myślałam, że można tu zastosować inżynierię wsteczną.
Gdybyśmy znali czynniki wskazujące na psychopatię u nastolatków,
moglibyśmy interweniować.
Powstrzymać dzieci, zanim kogoś skrzywdzą.
Albo w ogóle okażą agresję.
Teraz to brzmi naiwnie,
ale gdyby nikt się nimi nie interesował,
to jak im pomóc?
Opracowałam propozycję.
Chciałam stworzyć szkołę z programem modyfikacji behawioralnej,
która pomoże takim dzieciom, zanim stanie się coś złego.
Rozsądnie.
Inni też tak uznali.
Znalazłam sponsorów i rozpoczęliśmy prace.
Znasz nazwę firmy albo któregoś z inwestorów?
To była spółka fasadowa. Celowo.
Zanim udało mi się coś odkryć, moje życie legło w gruzach.
Rozwiodłam się, wychowałam dziecko.
Pochowałam byłego męża.
Sądzimy, że do programu wybrano grupę pięciu uczestników.
Poznajesz któregoś z nich?
Nigdy nie pracowałam z tymi dziećmi. Zdążyłam się zwolnić.
Dlaczego?
Nie macie czasem wrażenia, że zatrudnili was
ze względu na nazwisko i nieskazitelną reputację?
I od samego początku chodzą na skróty.
Owszem.
- Nie. - Przepraszam.
Z tymi placówkami było tak samo.
- Placówkami? W liczbie mnogiej? - Tak.
Było ich kilka w całym kraju.
Ale pierwszą był Stuart House.
Czytałam akta potencjalnych podopiecznych.
Te dzieciaki potrzebowały więcej pomocy, niż jakikolwiek program mógł im dać.
Co?
Nie pomogli im, prawda?
Proszę.
Chcesz o tym porozmawiać?
Nie.
Wiedziałam, że nie odszedłeś po dobroci.
Ale nie spodziewałam się,
że chodziło o żonę przyjaciela.
Daruj. Do niczego nie doszło.
Nie i już.
Do czegoś doszło, bo inaczej byś tak nie pił.
Pracowaliśmy
tylko we trójkę.
Żyliśmy tylko pracą.
Wiesz, jaki był Jason, gdy wpadał w obsesję.
Nie było z nim łatwo.
Jill i ja wspieraliśmy się nawzajem.
Pomagaliśmy sobie, gdy Jason wyżywał się na którymś z nas.
I wylądowaliście w łóżku.
Nie, nigdy. Skąd ten pomysł?
Jill mówi, że złamała ci serce.
Tak powiedziała? Gówno prawda.
Więc o co chodzi? Albo chodziło?
Miewałem takie myśli.
Myśli?
Że Jason nie jest dla niej dość dobry.
Od razu sobie powtarzałem:
„Rossi, wybij to sobie z głowy”.
Ale te myśli wracały coraz częściej.
Nie byłem wtedy tak dojrzały emocjonalnie jak teraz.
Odszedłem z jednostki.
Uznałem, że lepiej...
pozwolić im żyć.
Zanim się rozstali, byłem już z drugą żoną.
Co za wyczucie czasu.
Z Crystal czasu zawsze było mało.
Mam wrażenie,
że z nikim mi nie wychodziło.
Zaczęło się od Jill.
Dała nam listę psychologów, z którymi pracowała przy Stuart House.
Wśród nich jest dr Hank Dosela.
To on ją zatrudnił.
Mieszka w Wirginii Zachodniej.
JJ i Luke jutro tam polecą.
A ja co mam robić?
Naciesz się drinkiem.
Porozmyślaj o czasie.
Będę cię informować.
Gotowa na szok?
No pewnie.
Nie do wiary. Jakim cudem?
Magia hydraulików.
- Super. Dzięki. - Jasne.
- Idziesz do domu? - Też miałam spytać.
Nie, za dużo się dzieje.
- Drama w BAU? - Bardzo śmieszne.
- Kto by pomyślał. - Szczyt humoru.
Powiedz, że idziesz spać.
Nie. Byłoby cudnie,
ale ktoś się włamał do systemu US Marshals.
O kurde.
Nic nam nie mówią,
ale dziewczyny w programie ochrony świadków są bezpieczne.
Myślisz, że to Voit?
Włamanie do potężnej rządowej sieci?
To w jego stylu.
Jak miałby to zrobić? Nie wychodzi z celi od Iowa.
Sprawdziłam rejestr odwiedzin.
Rozmawiał tylko z BAU i adwokatem.
Ale Voit i jego adwokat pierwszy raz spotkali się osobiście.
Vincent Orlov.
No nieźle.
- Znasz go? - A powinnam?
Nie, ale zawsze miałabym mniej roboty.
Nie kojarzę.
Ale znam kogoś, kto czeka w biurze. Chcesz z nim pogadać?
HRABSTWO SHENANDOAH, WIRGINIA
I jak?
Całkiem nieźle.
Dobrze, że nasz znajomy z Iowa wie, że sama się chronisz,
skoro nie możesz polegać na mnie.
Pieprzyć go.
Co jest gorsze? Lekarze, którzy mieszali nam w głowach,
czy amatorzy, którzy też chcą spróbować?
Nie jest taki zły.
Mam szczęście, że go poznałem.
W tej jego sieci?
Tak.
O czym rozmawialiście?
O dorastaniu.
Chciał wiedzieć, co nam zrobili w Stuart House.
Powiedziałeś mu?
Musiał się wyżalić pierwszy.
Jego rodzice zginęli w pożarze.
Miał wujka, który go tłukł i nauczył zabijać.
To wszystko?
Tak powiedział.
Niestety my wiemy więcej.
Na szczęście dla nas nawet pieski FBI są cenne.
Dobra, czas iść.
Ty jesteś Jade?
Szukam Damiena.
Jest tutaj.
Mój klient mówił jasno. Albo Damien, albo nikt.
Jeśli jesteś tu sama,
to albo zabiłaś Damiena, albo on cię porzucił.
- W żadnym... - Spójrz pod nogi.
Ożeż.
Mówiłam, że tu jest.
Cholera.
Jeśli zacisnę pięść, następna kula cię zabije.
Nie.
Mam cię.
Co to za paczka, którą obiecał twój klient?
Jest w bagażniku.
Sięgam po kluczyk. Nie strzelaj.
Jaki jest kod?
Cztery, zero, zero, osiem.
Zero, zero, osiem.
Co to jest?
Nadajnik GPS, skrytka i jakieś klucze.
Nic sensownego.
Mój klient wie,
że uważacie jego współpracę z FBI za zdradę.
Da wam niezbędne zasoby w ramach oferty pokojowej.
Nie zamierzam szukać skarbów.
Myśleliście, że Polaris to już koniec?
Nie.
Bez zawartości tej skrzyni nigdy nie poznacie prawdy.
Dogadamy się?
Tak.
HRABSTWO MORGAN, WIRGINIA ZACHODNIA
To już nie mieszkanie na uboczu, to wygnanie.
Ma związek ze Stuart House. Nic dziwnego, że się ukrywa.
Pewnie nie będzie chciał rozmawiać.
Zwłaszcza jeśli źle to wspomina.
Jill nie odeszła polubownie.
- Będzie dobrze. - Tak.
Doktorze, jesteśmy z FBI.
Cholera.
Czysto!
Szlag.
Zginął mniej niż 12 godzin temu.
Na głowie miał ślad po uderzeniu.
To Damien i Jade.
Odbiegli od schematu.
To nie przypomina wyłupionych oczu.
Bo trudniej zbudować profil i namierzyć sprawców.
Gdyby nie akta Doseli ze Stuart House,
nawet byśmy tego nie powiązali.
To znaczy,
że takich ofiar mogło być więcej.
I jeszcze będzie.
Tak.
Brak śladów włamania.
Wszystko wygląda normalnie.
Chwileczkę.
To akta sprzed lat.
Powinny tu być akta Stuart House.
Nie ma.
Myślisz, że Damien i Jade znaleźli to, czego szukali?
No dobra.
Według Voita Polaris to tylko przynęta,
żeby dalej szukali spisku.
Zapewne uznali, że to sugestia,
aby zająć się lekarzami ze Stuart House.
Musimy sprawdzić listę nazwisk od Jill.
Zadzwonię do Penelope.
- Już dobrze. Już. - Kurwa mać. Ja pieprzę!
To ja. Wszystko dobrze.
- Dobrze. - To tylko ja.
- Mogę cię dotknąć? - Nie.
- W porządku. - Nie.
Co zobaczyłaś?
Byłam...
Byłam tam i...
Co się działo?
Trzymali...
Trzymali mnie, a on...
- Kto? - Wszedł, a ja...
Chciał...
- Sama nie wiem, kurwa. - Już.
Zaczekaj. Rozmawialiśmy o tym.
Nie mogę.
Nie wrócę tam.
- Jeśli nas złapią... - Nie ma opcji.
Posłuchaj mnie.
Musisz mi obiecać,
że już nigdy nas nie zamkną.
Obiecuję.
Nigdy.
Pokażemy im, prawda?
Tak.
Oko za oko.
Tak.
Mam prośbę.
Ale najpierw coś sobie wyjaśnijmy.
Zasadniczo nie powinienem pracować dla FBI.
Tak.
Dyrektor postąpił lekkomyślnie.
Nie umiesz prosić o przysługi. O co chodzi?
Potrzebujemy czegoś na Vincenta Orlova. Departament dał mi to.
Uniwersytet Guam.
Zaczynał jako obrońca w Albuquerque.
Teraz pracuje w Waszyngtonie.
Wiemy, że Voit pracuje tylko z tymi, którymi może manipulować.
Ma haka na Orlova.
Jeśli tak chcesz to nazwać.
Gdy sklonowałem telefon Gaspera...
Nie chcę wiedzieć.
Wszystko dostarcz do mnie.
Prosto do ciebie.
Tak.
Dziękuję.
Do usług!
Do usług.
- Szefie. - Tak?
Mam straszne wieści.
O Hanku Doseli?
I pozostałych lekarzach.
Od czego zacząć?
No cóż. To Amelia Kane.
Psychoterapeutka. Przedawkowała środki nasenne.
To dr Braden Welsh.
Skręcił kark, kiedy brał prysznic.
Dr Christopher Rensel.
Stracił panowanie nad pojazdem i spadł z klifu.
Co?
Wszystkie uznano za wypadki lub samobójstwo?
Póki co w 11 przypadkach.
Jeszcze to.
Wszyscy, których wskazała Jill, nie żyją.
Sześcioro zginęło, zanim najemnicy zaatakowali Gwiazdę.
Pięcioro, odkąd spotkali nas w Iowa.
Czekaj, „póki co”?
Kto został?
Wszyscy?
Tak. Żyje jeszcze tylko jedna osoba.
Chryste.
Ochronimy cię.
Nie wierzę.
Muszę...
Muszę zadzwonić do Stephena. Miał wpaść z żoną.
- Jill, wszystko będzie dobrze. - Przestań.
Wiem, że dasz z siebie wszystko.
Przepraszam.
Kiedy powiedziałam, że Jason zginął przez ciebie...
- Wiesz. - Wiem.
Jestem na ciebie zła od 20 lat.
Ty odszedłeś, a Jason nie.
Wiedziałam, że przez tę pracę zginie.
Też przepraszam.
Wiem, że nie było ci łatwo.
A ja wcale nie pomagałem.
Potrzebowaliśmy cię. Nie tylko do tej sprawy.
Do profilowania, jak kiedyś.
I co, stworzymy kuloodporny profil?
Stworzymy taki, który wytrąci im broń z ręki.
Ale musisz nam pomóc. Wiesz więcej, niż myślisz.
- O czym? - O dzieciach.
Zależało ci na nich.
Dlatego wykorzystałaś ten artykuł.
Na pewno brałaś udział w selekcji.
Nie, czytałam tylko opisy potencjalnych podopiecznych.
Były tam nazwiska?
Nie, były anonimowe. Byli nieletni.
- Robiłaś jakieś notatki? - Tak.
Gdzie są?
Gdzieś w moim domu.
Nie przeglądałam ich od śmierci Jasona.
Może ci pomogę?
Dzień dobry.
No dobrze.
Każdy najemnik miał wyznaczony cel.
Od ZG1 do ZG5.
ZG jak Złota Gwiazda. No jasne.
Najpierw ZG5.
Szesnastolatka z ojcem szeryfem. Jade Waters.
Co masz?
Biedny chłopak. O Boże.
Kryptonim ZG1.
Może się nazywać Damien.
Nie miał nikogo
poza przybranym ojcem, który był zły,
że jego wkrótce była żona oddała ZG1 do Stuart House.
Jak się nazywa tej facet?
Brooks Larson.
Damien ma inne nazwisko.
Brooks Larson – Nekrolog
Larson zmarł osiem lat temu.
Tu jest coś o „próbie końcowej”.
Co to takiego?
Miała na celu potwierdzenie,
że u pacjentów zauważono zmiany behawioralne.
Powinnam była się upewnić, że jesteśmy po tej samej stronie.
Teraz widzimy, co przegapiłaś.
To federalni z Iowa.
Co?
Chronią ją.
Papuga miał rację.
Polaris to nie tylko lekarze.
To coś większego.
Wszyscy w tym siedzą.
Sam nie dam rady.
Nie jesteśmy sami.
Mamy siebie nawzajem.
Oczywiście. Dziękuję.
Luke.
Masz coś?
Dyrektor kazał patrolom sprawdzać każdy postój
i każdą bramkę stąd do Berkeley Springs.
Może trochę odetchniemy.
Jeśli ich kolejnym celem jest Jill, nie ma mowy o odpoczynku.
- Gotów, by kogoś wytropić? - Zawsze. Chodźmy.
Nie ma to jak porządny geoprofil. Sexy.
Czego mam szukać?
Zacznij od mapy miejsc zbrodni.
- Proszę. - Dobra.
Miejsca dzieli od siebie pół dnia drogi.
- Atakują zawsze w nocy. - W pustym domu.
Tym razem nie chcą innych ofiar.
Sypnij mi tu konkretami.
Często podróżują.
Unikają głównych dróg.
- Musieli gdzieś nocować. - Tak. Mieli bazę.
Gdzieś, gdzie nie ma sąsiadów ani kamer.
Jaka jest średnia odległość
między polami kempingowymi a miejscami zbrodni?
Od 16 do 19 km.
Pokaż te na zachód od miejsca zbrodni.
Czemu na zachód?
Damien jest wyszkolony. Słońce zachodzi na zachodzie.
Jak się jeździ na zachód pod słońce?
Irytująco.
Dlatego opuszczasz osłonkę. W domu jest tak samo.
Słońce cię oślepia, gdy wyglądasz przez okno.
Wieczorem ogrzewa pokoje na zachodzie, dlatego zasłaniamy zasłony.
Dlatego mogli podejść od zachodu.
Tak jest. Są i konkrety.
Pokaż pole kempingowe najbliżej na zachód od domu Jill Gideon.
Robi się.
Załatwię pozwolenie
od władz stanowych na przeszukanie terenu dronami.
Mówiłam. Sexy.
Niełatwo pana znaleźć, panie Orlov.
Zabawne. Pierwsze słyszę.
Klienci raczej mnie polecają ze względu na dostępność.
Ma ich pan dużo w okolicy Waszyngtonu?
A co to ma do rzeczy?
Pytam z ciekawości.
Przypominam, że jestem tu tylko z uprzejmości
w imieniu klienta. Nie mam czasu.
Przejdźmy do rzeczy.
„W klatce każdy zmienia się w zwierzę”.
Proszę? Nie rozumiem. Mam przekazać wiadomość?
To twoje słowa, Vincent.
To zapisy rozmów z nieuchwytnym właścicielem sieci Sicariusa.
Prowadzą do twojego IP.
Z doświadczenia wiem,
że Sicarius nie cierpi, jak ktoś się podaje za kogoś innego.
Z tego wyłania się obraz odrażającego potwora
trzymającego w piwnicy dziewczynę w klatce.
Przerażające zdjęcia.
Nie wiem, co to jest.
Poza odrobiną łupieżu
jesteś dość schludny.
Jesteś w separacji z żoną. Cindy.
Zazdrosna babka. Śledzi cię.
Może więcej, niż przyznasz.
Potrzebujesz czegoś, co jest tylko twoje.
Ciepło?
Sądzimy,
że kupiłeś jakieś porno.
Fantazję, na którą sam nie masz odwagi.
I bardzo mnie to cieszy.
Te dowody nie przejdą.
To prawda.
Ale to ciekawe.
To możliwe, że ty i Voit macie związek z Sicariusem?
Popracuj nad pokerową twarzą. Twój klient byłby rozczarowany.
Wiesz, co robi ze zbędnymi ludźmi?
Nie lubię szantażu.
To żaden szantaż.
Ale jeśli będziesz pomagać klientowi,
omijając przy tym prawo,
my się dowiemy.
Nie zaprzeczył.
Nie.
Mieć na niego oko?
W najbliższych dniach nic nie odwali, ale nie zaszkodzi.
Nie wierzę, że Voit znalazł prawnika w swojej sieci.
- Ja tak. - Ja tak.
Chórkiem. Uroczo.
Przeuroczo.
Kombinujemy i kombinujemy,
odkąd zatrzymaliśmy Eliasa Voita, seryjnego zabójcę.
Stworzył sieć, w której rozmawiał z takimi jak on o zaraźliwości społecznej.
Sprzedał mi całą historię o wychowywaniu pokoleń tak,
by postrzegały życie przez pryzmat teorii spiskowych.
- Ma rację. - Ma.
Ale nie o to chodzi.
Jak teoria spiskowa może stworzyć seryjnego mordercę?
To się dzieje na naszych oczach.
Zacznijmy od podstaw.
Składowe seryjnego zabójcy?
Potencjał genetyczny, psychologia, stresor i czynnik wyzwalający.
Tak wybrano dzieciaki do programu.
Czynnikiem stresogennym była reszta ich życia.
Traktowano je jak gówno,
aż trafiły do Stuart House, gdzie traktowano je gorzej.
Gdy poczuły się bezwartościowe
i zgubiły w życiu cel, nadano im go.
Cierpienie okazało się przydatne.
Usłyszały, że są wybrane.
Że tylko one mogą pomóc.
I ostatni cios.
„Zrobilibyście wszystko, by pomóc innym”.
„Róbcie, co wam każemy, a ocalicie innych, którzy są tacy jak wy”.
Po tym wszystkim, co przeżyli,
zrobiliby wszystko, by to się nie powtórzyło.
Te dzieciaki to obiekty badawcze.
Ale kim jest władca marionetek, który każe im zabić wszystkich,
by ocalić inne dzieci?
Określiłbym go jako pedofila. Cierpliwego i działającego z ukrycia.
Bardzo cierpliwego.
Latami przygotowywał swoje ofiary.
Prawdopodobnie sam znęcał się nad dziećmi.
Jak go dopaść?
Trzeba złamać Damiena albo Jade. Udowodnić im, że ich okłamano.
Namówić ich, by go wydali.
Będzie ciężko.
Są niezwykle lojalni i doskonale potrafią się ukrywać.
Ale my wiemy, czego chcą.
Mnie.
Może użyjecie mnie jako przynęty?
- Wykluczone. - Dlaczego?
- To zbyt niebezpieczne. - Przez to, co zrobiliśmy.
Co ja zrobiłam.
Chciałaś pomóc dzieciom.
Nie ty zgotowałaś im ten horror.
Nie możemy się obwiniać za działania innych.
Wiem to dzięki...
Dzięki komu?
Donniemu Mallickowi,
zabójcy Jasona.
Ja też coś wiem.
Jeśli ty nie weźmiesz odpowiedzialności, zrobi to ktoś inny.
Jason próbował się ukryć. I jak skończył?
Wróciłaś kiedyś do tego domku?
Nie mogę wrócić tam, gdzie zginął.
Stephen miał zrobić tam remont,
ale wolę pamiętać, jak śpiewał i gotował
w tej maleńkiej kuchni, a nie...
Czemu nie byłeś na pogrzebie?
Nie mogłem spojrzeć...
Trumna była zamknięta. Był Żydem.
Nie.
Nie mogłem spojrzeć ci w oczy.
A teraz możesz?
- Muszę już iść. - Zaczekaj.
Jill, nie możemy.
- Przepraszam. Myślałam... - Posłuchaj.
Musimy być czujni.
Nie mogę...
Muszę iść.
Muszę już iść.
Jill znalazła opis Damiena.
Nosił kryptonim ZG1, ale było tam nazwisko jego przybranego ojca: Brooks Larson.
Już czaruję.
Masz jego zdjęcie?
Sprawdzam akta domów dziecka.
A niech mnie diabli.
- To Damien. - Damien Booth.
Cześć.
Właśnie dostaliśmy zdjęcie z drona.
Samochód pasuje do opisu od gościa,
do którego Damien przymocował bombę.
W drogę.
Jasne. Tylko ostrożnie. Zapnijcie pasy.
Chcę być jak wy, gdy dorośniecie. Gdy ja dorosnę.
Wiecie.
Ślady jednego pojazdu.
Spóźniliśmy się.
Odeszli stąd pieszo.
Przeszukajcie las.
- Robi się. - Na autostradzie będą potrzebowali wozu.
Garcia sprawdzi zgłoszenia kradzieży.
Spodziewałam się ciebie.
- Czyżby? - To było nieuniknione.
Gdzie Jade?
Jade nie lubi tych, którzy się chowają za odznaką.
Lepiej, żeby jej tu nie było.
Muszę ci coś pokazać.
- Co? - Tutaj tego nie mam.
- Chcesz mnie gdzieś zabrać? - Tak.
Umiesz stąd bezszelestnie wyjść.
Mam wóz na końcu ulicy. Agenci się nie połapią.
I dokąd mielibyśmy pojechać?
Uratować dziecko.
Małego chłopca.
Cierpi. Bardzo cierpi.
To nadal trwa?
Wciąż...
Wciąż możesz go uratować. Naprawdę.
Sprawcy to Damien Booth i Jade Waters.
Dwoje wyszkolonych zabójców.
Należy uznać, że są uzbrojeni i skrajnie niebezpieczni.
Mogą się poruszać srebrnym sedanem na waszyngtońskich tablicach.
L92-Q7G.
Witaj, David.
Znamy twarz Damiena.
Przekażemy wizerunek wszystkim służbom.
Policja stanowa ustawiła blokady
przy wjazdach do parku White Forest Ridge.
Damien i Jade zabrali Jill, a to znaczy,
że wciąż mamy szansę.
Ruszajmy.
Jeśli zobaczą blokadę, będą uciekać.
A wtedy...
Pogadajmy.
Co ci chodzi po głowie?
- Ja na to pozwoliłem. - Nie.
Dlaczego wyszedłem? Wiem, co potrafią.
Od tego zacznijmy. Dlaczego wyszedłeś?
Bo...
- Bo się całowaliśmy. - Co?
Całowaliśmy się.
Zaczekaj.
- Pocałowałeś Jill? - Nie, ona pocałowała mnie.
Serio. Pocałowała mnie.
Dlaczego cię pocałowała?
To był długi dzień. Rozmawialiśmy o dawnych czasach.
Myśl jak profiler.
Dlaczego cię pocałowała?
By wprawić mnie w zakłopotanie,
żebym sobie poszedł.
Wiedziała, że przyjdą. Uratowała ci życie.
Na pewno chodzi o coś więcej.
Chodzi...
- Chryste. - Co?
Ma profil.
Spróbuje wytrącić im z ręki broń.
Dlaczego?
Zobaczyła coś, co mi umknęło. Coś, czemu nie mogli się oprzeć.
Emocjonalny przełącznik, który zmusiłby ich...
Do czego?
Zabiera ich do Polaris.
Przecież to ściema.
Nie dla niej.
Już nie.
Co to za miejsce?
Tu wszystko się zaczęło.
A gdzie ten chłopiec?
W środku.
Powoli.
Włącz światło.
To nie tu się zaczęło.
A jednak. To domek mojego byłego męża.
Tu stworzyłam koncepcję, na której powstał Stuart House.
Gdyby nie ona, mielibyście szansę na normalne życie.
Okłamałaś mnie.
Gdzie chłopak?
Ty nim jesteś, Damien.
To podstęp.
Czytałam wasze akta.
Wiem, że przeprogramowali was przemocą i manipulacją.
- Teorią spiskową, która... - To nie spisek. To prawda.
Badałam to zagadnienie. Jak choćby myśl może zniszczyć rodzinę.
Dzieci wątpią w rodziców, rodzice nienawidzą dzieci.
Myślałam, że to się nigdy nie stanie. Ale się stało.
Stało się.
Całe życie słyszę, że mam urojenia.
To...
To nie jest nic nowego.
Aby zyskać pewność, że ktoś wykona polecenie, musisz go sprawdzić.
Musi być tak pewien spisku,
że skrzywdzi nawet tych, których kocha.
Nie skrzywdziłbym kogoś, kogo kocham.
To nieprawda. Kochałeś Brooksa,
ojca zastępczego, a on ciebie.
Nigdy cię nie skreślił.
Próbował cię wyciągnąć z ośrodka.
- Stał się problemem... - Zamknij się.
...dla tych na górze.
Zamknij mordę!
Wysłali cię, żebyś go zabił.
Powiedzieli mi, kim był naprawdę.
Pokazali, co robił dzieciom.
Zgadza się.
Doszło do konfrontacji.
Wypierał się coraz bardziej.
A im bardziej się wypierał,
tym bardziej byłeś wściekły. W końcu musiałeś go zabić.
Nie.
On...
- On był pierwszy. - Nie.
- Pierwsza próba, prawda? - Nie. Stul dziób.
Tak miałeś ocalić dzieci.
- Prawda? - Zamknij się.
W głębi duszy wiedziałeś, że Brooks nie mógłby skrzywdzić dziecka.
Ale część ciebie, która uwierzyła...
Boże.
Ona wołała głośniej.
A to dlatego,
że przemoc zmieniła twoją korę mózgową.
Aby przetrwać,
musiałeś dostrzegać nieistniejące schematy.
Ktoś w Stuart House ci je narzucił.
Ludzie, którzy zmienili cię w ZG1.
Oni dali mi wolność.
Nieprawda.
Kazali ci zabić Brooksa.
Wtedy nie miałeś wyboru. Ale teraz masz.
Masz wybór.
To było kłamstwo.
Wszystko...
To wszystko.
Tak.
A kłamstwo powtarzane dość często
staje się prawdą.
Nie pozwolę im zrobić ci krzywdy.
To nie twoja wina.
FBI.
Wszystko będzie dobrze.
David, wychodzimy. Damien nie jest uzbrojony.
Wyjdźcie pojedynczo z rękami na widoku.
Już dobrze.
Ręce do góry.
O Boże!
Boże!
Jill!
Pół kilometra na zachód!
- Melduj. - Zdalnie sterowany karabin.
Napastnik ucieka pieszo na północ.
Powiadomcie wszystkie jednostki. Podejrzana to Jade Waters.
Nie.
To moja wina?
Zabiorę cię do domu.
To moja wina.
Napisy: Konrad Szabowicz