Hispanujo, 1944
La interna milito jam finis.
Monte kaŝitaj,
armilitaj homoj ankoraŭ batalas la novan facistan regimon
kio batalas por finigi ilin.
Oni diras ke antaŭ longe, tre longe,
En la Subtera Reĝlando, kie ne estas la malvero nek doloro,
loĝis princino kiu sonĝis pri la mondo de la homoj.
Ŝi sonĝis pri la blua ĉielo, la mola vento kaj la brila suno.
Iu tago,
ŝercante de la gardado, la princino fugis.
Ekstere... la lumo suna blindigis ŝin
kaj forgesigis el ŝia memoro ĉion el la pasado.
La princino forgesis kiu estis, el kie ŝi venis.
Ŝia korpo suferis malvarmeco, malsaneco kaj doloro.
Kaj poste la jaroj, ŝi mortiĝis.
Sed, sia patro, la Reĝo,
sciis ke la animo de la princino revenus,
eble en alia korpo,
en alia loko aŭ en alia epoko.
Kaj li haltus, ĝis sia lasta spiro,
ĝis la mondo ne plu turnus...
Mi ne komprenas kial vi kunportis tiom la libroj, Ofelja.
Ni iras al la kampo, al la libera aero.
Pri feinoj?
Vi jam sufiĉe kreskis por ne pleni la kapon de tiom aĵoj.
Petu lin haltigi la veturilon.
Ofelja, atendu.
Via frato te estas bone.
Sinjorino, ĉu vi estas bone?
Sinjorino, ĉu vi bezonas ion?
Estas nenio. Nur donu min iom da akvo.
Akvon. Akvon por la edzino de la Kapitano.
Ni iru, iru!
Ofelja?
Ofelja, venu.
~Mi vidis feinon. ~Rigardu viajn ŝuojn!
Ni iru.
Kiam ni alvenos al la muelilo, mi volas ke vi salutu la Kapitanon.
Mi volas ke vi voku lin patro.
Vi ne havas ideon kiom bone li estantas al ni.
Nur estas vorto, Ofelja... nur unu vorto...
Kapitano, ili jam alvenas!
15 minutojn malfrue.
Karmen.
Bonvenon.
Ne bezonas. Mi povas perfekte paŝiri.
La D~ro Ferreiro rekomendas ke vi ne faru penojn.
Ne.
Bonvolu. Faru por mi.
Dankon.
Ofelja, eliru.
Salutu la Kapitanon.
Ofelja.
Alia mane, Ofelja.
Mercedes!
~La valizojn. ~Jes, sinjoro.
Estas laberinto.
Nur malnova petraro kiu ĉiam estis tie~ĉi.
Ankoraŭ antaŭe la muelilo.
Pli bone estas ne eniru. Oni povas perdi sin.
Dankon.
Ĉu vi jam legis ĉiojn?
Mercedes!
La Kapitano vokas vin.
Via patro bezonas min.
Li ne estas mia patro.
La Kapitano ne estas mia patro.
Mia patro estis tajloro. Milite mortis.
Li ne estas mia patro.
Vi tre klarigis ĝin. Ĉu ni iras?
Ĉu vi rigardis mian patrinon?
~Ŝi estas bela, ĉu ne? ~Jes.
Ŝi malsanis ĉar la bebo. Ĉu vi notis?
La armilitaj kontraŭuloj arbare kaŝas...
ĉar estas malfacile trovi ilin tie.
Tiuj aĉuloj konas la lokon pli bone ol iu el ni.
Ni blokados ĉiujn enirojn al la arbaroj.
Manĝaĵo, medicinaĵo, ĉio pasos tra ni.
Ni devigas malsupreniri ilin. Faru ilin veni al ni.
Mi volas tri novgardpostojn.
Tie~ĉi, tie~ĉi kaj ti~ĉi.
Mercedes.
~Diru al la D~ro Ferreiro malsupreniru. ~Jes, sinjoro.
Per tiu~ĉi, ŝi dormos tra la nokton.
Nur du gutoj antaŭ enlitigi.
Nur du gutoj.
Tre bone.
Ĉio. Bone.
Ne ŝpari zorgojn por voki min se vi bezonas ion. Tage aŭ nokte.
Vi aŭ via flegistino.
Bonan nokton.
Fermu la pordon kaj estingi la lumojn, karulino.
Vi devas helpi nin. Vi devas iri por atenti lin.
La vundo plimalbonas. Sia kruro ne pliboniĝis.
Tio~ĉi estas tiom kiom mi povis akiri.
Mi bedaŭras.
La Kapitano Vidal atendas vin ĉe sia oficejo.
Venu tie~ĉi, Ofelja.
Aĥ, viaj piedoj! Ili malvarmegas, karulino!
Ĉu vi timas?
Iom.
Kio estas tio bruo?
Nenio karulino, nur la vento.
Tie~ĉi la noktoj es malsamaj al la noktoj de la urbo.
Tie vi aŭdas la veturiloj, la tramo.
Tie~ĉi la domoj estas malnovaj.
Ili bruas.
Kiel ili parolus.
Morgaŭ mi surprizos vin.
~Surprizo? ~Jes.
~Libro? ~Ne, pli bone.
Kial vi reedziĝis?
Mi estas tre sola, antaŭ tre longe.
Mi estas kun vi. Vi ne estas sola.
Vi neniam estos sola.
Kiam vi plenkreskos, vi komprenos. Ne estis facila al mi, ankaŭ.
Via frato ne kvietiĝas.
Parolu pri viaj renkontoj.
Li certe trankviliĝos.
Frato, frato...
Antaŭ multaj, multaj jaroj...
en tre malproksima kaj malfeliĉa loko,
estis montego farita de malklaraj kaj malmolaj petroj.
Al la noktiĝo,
ĉe la plej supera parto de tio monto,
unu magia rozo floris ĉiun nokton, floro ke senmortigis tiun kiun prenis ĝin.
Sed neniu kuraĝiĝis proksimiĝi ĝin...
ĉar ĝiaj dornoj estis plena je mortinda veneno.
La homoj parolis inter si pri sia timo al la morto,
kaj al la doloro, sed neniam pri la promeso de la senmortigo.
Kaj tago post tago, la roso velkiĝis sen oferi sia donaco.
Forgesita kaj perdita ĉe la supro de la malvarma kaj malklara monto,
Sola por ĉiam, ĝis la fino de la tempoj.
Eniru.
~Kiel estas ŝi? ~Tre malforta.
Ŝi riposiĝos tiom kiom ŝi bozonos.
Mi dormos tie~ĉi, malsupre.
~Kaj mia filo? ~Pardonu nim?
Pardonu min, Kapitano...
Kaj mia filo, kiel li estas?
Nun, oni ne devas zorgi.
Bonege.
Kapitano, via edzino ne devus veturi graveda, tiel, ŝi delikategas.
~Ĉu ĝi estas via opinio? ~Mia profesia opinio, jes sinjoro.
Filo devas naskiĝi tien kie sia patro estas.
Tio estas ĉio.
Unu afero plu, Kapitano.
Kiel certas vin ke la bebo estos malino?
Ne ĝenu min.
Oke, ni pruvis ĉeeston en la nord~oksidenta loko.
Pafadoj.
La serĝento Bajona pririgardis la lokon kaj kaptis suspekteblulon.
La alia estas sia filo, el la urbo.
Kapitano, mia patro estas honorulo.
Mi decidas tion. Jinkovru vian kapon antaŭ mi.
Ni trovis tio armilo ĉe li. Pafita.
Mia patro ĉasis kunikoljn, Kapitano.
Silentu!
"Nek Dio, nek patrujo, nek estro"?
~Tiel? ~Ruĝaj reklamoj, Kapitano.
~Ne estas reklamoj, sinjoro. ~Ŝŝ.
Estas malnova almanako, Kapitano.
Ni nur estas terlaboristoj.
Daŭrigu.
Mi iris al la arbaro, Kapitano... por ĉasi kuniklojn.
Por miaj filinoj. Ili malsanas.
Kunikloj, Eh?
Kapitano, se mia patro diras tion, estas ĉar li ĉasis kuniklojn.
Lasu lin!
Vi mortigis lin! Mortigis lin!
Murdisto! Aĉulo!
Vi devus certiĝi pri tiuj...
antaŭ paroli min.
Jes, Kapitano.
Patrino. Patrino vekiĝu!
Patrino, io estas en la ĉambro!
Saluton.
Ĉu vi sekvis min tien~ĉi?
Ĉu vi estas feino?
Rigardu!
Tio estas feino.
Ĉu vi volas min iri kune kun vi?
Ekstere? Kie?
Saluton?
Eĥo!
Saluton?
Estas vi!
Estas vi! Vi revenis!
Ne timu, mi petas.
Rigardu, rigardu.
Mia nomo estas Ofelja. Kiu estas vi?
Mi?
Mi havis tiom da nomojn...
Nomoj malnovaj kiu nur la vento kaj la arboj povas prononci.
Mi estas la monto, la arbaro kaj la tero.
Mi estas...
Estas faŭno.
Via plej humila servanto, Reĝa moŝto.
~Ne, mi... ~Vi estas la Princino,
filino de la subtera monda reĝo.
Mia patro estis tajloro.
Vi ne estas filino de homo.
Estis la luno kiu naskigis vin.
Rigardu vian maldekstran ŝultron...
Vi trovos signalon de ĝi.
Via vera patro...
farigis nin malfermi pordojn tra la tuta mondo por permesi vian reiron.
Tiu~ĉi estas...
Tiu~ĉi estas la lasta el ili.
Sed ni devas certiĝi ke via esenco ne perdis,
ke vi ne fariĝis mortota.
Vi devos plenumi tri pruvojn antaŭ la plenluno.
Tio~ĉi estas la Libro de la Vojkruciĝoj.
Jinfermu ĝin, kiam vi estas sola,
kaj ĝi montros vin via estonteco,
kion devus esti farata.
Sed tie~ĉi estas nenio.
Mercedes, kuiru tion~ĉi kuniklojn por la vespermanĝo.
Ili estas tre junaj.
~Bone, vidu se ili ankora utilas. ~Jes, sinjoro.
La kafo forbruliĝis. Pruvi vi mem.
Vi devas pli zorgi la fajron.
Kiel vi volas, sinjoro.
Kuiru ilin.
~Li ne ŝatis la kafon. ~Li estas fraŭlo.
Fraŭlo!
Ni bezonos viandon kaj unu kokido plu.
~Kie ni trovos ĝin? ~Venos la edzinojn de la Dro kaj urbestro.
Tiuj?, tiuj manĝas pli ol porko.
~Kaj neniam silentas. ~Ne ankoraŭ sub la akvo.
Mi jam revenas, Mercedes.
Ofelja.
Via patro oferos vespermanĝon hodiaŭe.
Rigardu tion kion mi faris por vi.
Ĉu vi ŝatas ĝin?
Kion mi donus por havi veston tiel...
bela kiel tiu~ĉitan kiel junulino!
Kaj la ŝuojn! Rigardu!
~Ĉu vi ŝatas ilin? ~Jes ili estas belegaj.
Nun, iru kaj baniĝu.
Ofelja?
Rapidiĝu. Mi volas vidi ĝin sur vi.
Mi volas vin esti belega por la Kapitano.
Vi ŝajnos princino.
Princino?
Certiĝu puri la kokidojn.
Kaj la fazeoloj.
~Vi estas belega, belega! ~Kiom belega vesto!
Relaboru, ne plu elspezi tempon.
Ĉu vi volas iom da lakto kun mielo?
Jinproksimiĝu, ni ne volas malpurigi vin, nun ke vi estas tre bela.
Mercedes. Ĉu vi kredas je feinojn?
Ne.
Kiel junulino, jes.
Mi kredis je multaj aĵoj kion mi ne plu kredas.
Hieraŭ nokte, feino vizitis min.
Ĉu vere?
Kaj mi ne estis sola, estis aliaj...
~Kaj faŭno. ~Ĉu faŭno?
Li estis maljunega, altega kaj odoris tere.
Mia avino diris ke oni devas gardi sin je la faŭnoj.
Mercedes!
Venu kune kun mi.
Kapitano, ĉio estas tie~ĉi.
Faruno, salo, oleo, medicinaĵoj,
olivoj, lardo...
Tio~ĉi... tio~ĉi estas la vera tabako.
Kaj la kartonoj por akiro.
~Mi bezonas inventaron. ~Bone.
Mercedes.
~La ŝlosilo. ~Jes sinjoro.
~Ĉu tio~ĉi estas la nura kopio? ~La nura, sinjoro.
Ekde nun, mi gardas ĝin.
Kapitano.
Kapitadgo, eble estas nenio.
Estas ili.
"En la komenco de la tempoj, kiam la arbaro estis juna,
harmonie loĝis la bestojn, la homojn kaj la magiulojn..."
"Ili protektis unu la alian,
kaj dormis sub la umbro de arbego...
kiu kreskas ĉe la monteto, apud la muelilo."
"Nun, la arbo mortiĝas.
Siaj branĉoj estas sekaj, sia trunko maljuna kaj tordita.
Bofego loĝas ĉe siaj radikoj...
kaj malpermesas la arbon resaniĝi.
Vi devas meti la tri sukcenajn magiajn ŝtonojn en sia buŝo...
kaj tetrovi la oran ŝlosilon kaŝita en sia stomako.
Nur tiel la arbo refloros."
Ne antaŭ dudek minotoj.
Ili rapidegiris.
Dekdu homoj, kiel plu.
Antibiotikoj.
Ĥe! Ili forgesis sian loterian bileton.
Ili estas tie~ĉi.
Tiuj aĉuloj estas tie~ĉi...
Kaj vidas nin.
Ĥe!
Vi forgesis tion~ĉi!
Kaj la bileto de loterio!
Kial vi ne revenas por preni ĝin?
Hodiaŭ povus esti via ŝanca tago!
Saluton. Mi estas la Princino Moanna,
kaj ne timas vin.
Ĉu vi ne hontas por loĝi tien~ĉi supren,
manĝante tiuj insektoj...
kaj dikiĝante dum la arbo mortiĝas?
Ĥej!
Ĉu vi jam serĉis en la ĉambron? Kaj en la kelon?
Jes, sinjorino.
Ĉu vi serĉis en la ĝardenon?
~Kaj en la budon? ~Jes, sinjorino.
Kie estas tiu knabino?
Tra tien~ĉi, bonvolu.
Permesu min prezenti mian edzinon, Karmen.
~Ĉarmita. ~La plezuro estas mia.
Ekde hodiaŭ, unu kartono po familio.
Rigardu ilin.
~Ĉu nur unu? ~Nur unu.
Kapitano, mi ne scias se sufiĉos.
Se la popolo zorgemas, jes.
Ni ne povas permesi la sendadon de manĝaĵo al la kontraŭuloj monte.
Ili perdendas kaj unu el ili estas vundita.
Ekskuzu min, Kapitano, żkiel vi certas?
Ni preskaŭ prenis ilin hodiaŭ. Kaj trovis tion~ĉi.
Antibiotikoj.
Dio jam savis iliajn animojn.
Tion kion okazas al ilian korpojn ne zorgas Lin.
Ni ĉio eble helpos vin, Kapitano.
Ni scias ke vi ne estas tie~ĉi plezure.
Vi malkorektas pri tio.
Mi elektis ĉeesti ĉar mi volas mian filon naskiĝi en pura kaj nova Hispanujo.
Ĉar tiu popolo havas malkorektan ideon...
ke ni ĉiuj estas egalaj.
Sed estas diferencego:
La milito finis kaj ni venkis.
Kaj se ni devos mortigi tiujn aĉulojn por ke ili komprenos,
tiam ni mortigos ĉiujn kaj trafe.
Ni ĉiuj elektis esti tie~ĉi.
Nia elekto! Nia elekto!
Plu kafon. Mi serĉos pli lignon.
Vi povas resti trankviliĝa.
Ofelja?
Rigardu vin.
Kiel koniĝis vi kaj la Kapitano?
La patro de Ofelja faris la uniformojn de la Kapitano.
Ah...
Kaj kiam li mortiĝis, mi laboriris al butiko.
Iom pli ol unu jaro,
la Kapitano kaj ni renkontiĝis nin.
Scivola, ĉu ne?
Mi pensas, renkontiĝi denove?
Ah, jes, scivola, scivolega.
Bonvolu, ekskuzu mian edzinon. Ŝi konas malmulte da mondo.
Ŝi kredas ke la popolo interesas pri tiuj stultaj rakontoj.
Ni komprenas.
Ekskuzu, Sinjorino, Ofelja jam aperis.
Ekskuzu min.
Ĉu mi jam diris, ke mi konis vian patron, Kapitano?
Ne, mi ne sciis.
En Maroko.
mi konis malmulte da tempo, sed donis al mi profundan impreson.
Grandega militisto.
Liaj soldatoj diris ke kiam la Ĝeneralo Vidal mortiĝis,
li rompis sian horloĝon kontraŭpetre...
por ke montru la ĝusta horo de sia morto.
Por ke sia filo sciu kiel mortas la kuraĝuloj.
Sensencaĵo. Li neniam havis horloĝon.
Tion kion vi faris, dolorigas min.
Kiam fi finos vian banon, enlitiĝu sen vespermanĝi.
Ĉu vi aŭdas min?
Mi iam pensas ke vi neniam lernos la konduto.
Vi seniluziigis min, Ofelja.
Kaj ankaŭ vian patron.
Ĉu la Kapitano?
Al li pli ol al mi.
Mi jam havas la ŝlosilon.
Kunportu min al la laberinto.
Saluton.
Mi kunportis la ŝlosilon al vi.
Tiu estas mi kaj la filino estas vi.
Kaj la bebo?
Tial... vi akiris la ŝlosilon.
Ĝojas min.
Ŝi konfidis de via escenco ekde la komenco.
Ŝi ĝojas ke vi sukcesis.
Konservu la ŝlosilon.
Vi bezonos ĝin baldaŭ.
Kaj ankaŭ tio~ĉi... pecon da kreto.
Nur du pruvoj pli...
kaj la luno preskaŭ estas plena.
Pacienciĝu.
Frue ni tromenos tra la sep kuncentraj ĝardenoj de via palaco.
Kiel mi scias ke vi veras?
Kial devus malverparoli faŭnaĉon kiel mi?
Daŭru.
Pretu la kartonojn por la inspekto.
Kiu estas via nomo?
Viaj nomoj kaj familiaj nomoj.
Narciso Peña Soriano, por servi vin.
Tio~ĉi estas nia ĉiutage pano ĉe la Hispanujo de Franko,
ni gardas ĝin ĉe la muelilo! La Ruĝuloj malveras...
ĉar en la unuigita Hispanujo,
ne estas domo sen fajro aŭ manĝaĵo.
Tial, montru min kion okazos nun.
Montru min.
Ofelja, helpu min...
Tio~ĉi estas nia ĉiutage pano ĉe la Hispanujo de Franko...
ke ni gardas ĉe la muelilo.
Kapitano! Kapitano!
La Ruĝuloj malveras kiam ili diras ke en Hispanujo malsatas...
Venu, rapide!
...ĉar en la unuigita Hispanujo,
ne estas eĉ unu domo sen fajro aŭ manĝaĵo.
Tio~ĉi estas nia ĉiutage pano ĉe la Hispanujo de Franko!
Via edzino bezonas absolutan ripozon.
Ŝi devos resti sedativitan la plej parto de la tempo.
La knabino devus ripozi alia loke.
Mi restos tie~ĉi ĝis la naskiĝo.
Resanigu ŝin.
Ne sparu kostojn.
Resanigu ŝin.
Ne zorgu.
Via patrino pliboniĝos frue, vi vidos.
Naskigi bebon estas komplikaĵo.
Tiam mi neniam naskigos.
Vi estas helpanta de la homoj de la arbaro, ĉu ne?
Ĉu vi diris iun?
Mi diros neniun.
Mi volas nenion malbonan por vi.
Nek mi por vi.
Ĉu vi scias ion kanton?
Nur unu...
Sed mi ne rememoras la vortojn.
Ne gravas. Mi volas aŭdi ĝin.
Ne timu, estas mi.
~Ĉu vi pretas? ~Jes.
Tiam, ni iru.
Tio~ĉi estas sensaĝa.
Kiam li malkovros nin, li mortigos nin ĉiujn.
~Ĉu vi pensis pri tio? ~Ĉu li tiom timegas vin, Doktoro?
Ne estas timo...
almenaŭ ne je mi.
Petro!
Petro, mia frato!
Vi evitis la provon.
Ne, mia patrino malsanas.
Ne ekskuzas la maldiligenteco.
Rigardu... Tio~ĉi estas radiko de mandragoro.
Kreskaĵo kiu sonĝis esti homo.
Metu ĝin sub la lito de via patrino...
ene de freŝa lakta plentaso.
Ĉiu mateno, donu du gutojn de sango por trinki.
Nun, plenumu la pruvon.
La plenlumo preskaŭas.
Permesu ilin gvidi vin.
Vi iros al danĝerega loko, tre zorgu.
Tion kion dormas tie,
ne estas homa.
Vi vidos tre luksa festeno,
ne manĝu nek trinku.
Absolute nenion!
Via vivo dependas de ĝi.
Mi kunportas likvoron, tabakon, fromaĝo.
Leterojn por Trigo kaj Piloto.
Kiel estas la kruro, franĉjo?
Kiel vi volas ĝin esti, Doktoro? Jinbonega.
Ni rigardu.
Trupoj u~u~usonaj,
b~b~britaj kaj k~k~kanadaj...
malenŝipiĝis ĉe strandeto norde de F~F...
~Francujo, stultulo. ~F~Francujo.
Pli ol 150,000 soldatoj...
sub la komando de Ĝeneralo Dvight D. Eisenhower...
Estas malbonega, Doktoro?
Franĉjo...
Ne estas kiel savi ĝin.
Mi klopodos tondi tiel malpli kiel eble.
Haltu, Doktoro, nur momenteto.
"Uzu la kreton por desegni pordon alia loke ĉe via ĉambro."
"Kiam vi malfermos ĝin, komencu la sablan horloĝon."
"Sekvu la feinojn."
"Ne manĝu nek trinku dum via ĉeesto,
kaj revenu antaŭ la lasta sablero falas."
Ne...
Estas tiu~ĉi.
Ne! Ne!
Frue ni estos helpata el Ĥaka.
Ĉirkaŭ kvindek homoj. Tiam ni povos iri kontraŭ Vidal.
Kaj poste kio?
Se vi mortigos lin, alia same al li venos. Kaj alia. Kaj alia plu...
Vi estas ne tre bone, sen armilioj, sen malvarmvestoj...
Vi bezonas manĝaĵon, medicinaĵon. Vi devus zorgi pri Mercedes.
Se ŝi vere gravas, trairu la limon kune kun ŝi.
~Tio~ĉi estas perdita idealo. ~Mi restos tie~ĉi, Doktoro.
Ne estas elekto.
Vi devas iri.
La ŝlosilo, sed vi ne povas iri tien nun.
Tio estas kion li esperas.
Ne zorgu.
Mi estas malkuraĝulino.
Ne, vi ne estas.
Jes, mi estas.
Jinkuraĝulino, aĉulino... por daŭri apud tiu fiulo,
lavante lian vestojn, ordenante lian liton, nutrante lin...
Kaj se la Doktoro trafas kaj ni ne povas gajni?
Almenaŭ ni malfaciligus ĝin al tiu fiulo.
Jindekstre, marŝu! Jindekstre, marŝu!
Kapitano Vidal...
La febro cedas. Mi ne scias kiel, sed cedas.
Sed, ĉu ŝi ankoraŭ febrhavas?
Jes, sed estas bona signalo. Ŝia korpo resaniĝas.
Aŭskultu min.
Se vi devas elekti, savu la bebon.
Tiun knabon nomiĝos kiel mi kaj mia patro.
Savu lin.
Frato...
Se vi aŭdas min...
la cirkunstancoj ne tre bonestas tie~ĉi.
Sed preskaŭ vi devos eliri.
Vi malsanigegis patrinon.
Kiam vi eliros... mi volas peti ion,
nur:
ne vundu patrinon.
Vi konos ŝin, ŝi estas tre bela,
ankoraŭ ŝi malfeliĉiĝas iom da tagoj.
Sed vi vidos kiam ŝi ridetos,
vi tre ŝatos ŝin.
Aŭskultu, se vi obeas min,
mi promesas vin,
mi kunportos vin al mia reĝlando kaj vi estos princo.
Mi promesas, princo.
Mi hupis, sed por nenion utilis.
Mi provis halti la lokomotivon, sed estis jam tre frue.
La fajristo kaj mi lastamomente saltis,
sed rigardu.
Kion ili prenis el la vagonoj?
Ili ne malfermis eĉ unu, Kapitano.
Pri kion vi parolas min?
El tion konfuzo de la vagonoj, ili prenis nenion.
Ĉu nenion? Ĉu vi certas?
Nur Dio scias kion ili serĉis, krome perdigi nian tempon.
Ili apreris el nenie, mia Kapitano.
Ili havas bombetoj, fugis tra la monto supren.
Mia Kapitano, ni ĉirkaŭis grupon malfruitan.
Ili aziliĝas ĉe la monto.
Venu Serrano, sen timo, la nura honora formo per mortiĝi.
Serrano!
Permesu min rigardi.
Permesu min.
Ĉu vi povas paroli?
Aĉulo.
Ili utilas por nenion, unu viva ne valoras pli ol mortita.
Mia Kapitano, tie~ĉi estas unu viva.
Nur pafita krure.
~Kio okazas? ~Ili prenis unu.
~Kio? ~Prenis unu viva.
Kaj portas lin al la kelon.
Mercedes!
Petro... Petro...
Mercedes!
~Kapitano, mio vedas eniri la kelon. ~Ne nun.
Foriru!
Karulino, jam sufiĉas.
Ĉu mi kunportas?
Nur duondozo.
Mi ne bezonas ĝin.
Mi sentas pli bone, pli bone.
Mi ne komprenas, sed ĝas min.
Patrino...
Ĥa, tiom bona estas tio~ĉi!
vera tabako, malfacile akirata.
F~f~f~f~foriru infere.
Demone, Garces, ni kaptas unu kaj rezultas esti balbutulon.
Ni daŭros tie~ĉi tra nokte.
Ne gravas se li parolas, mia Kapitano...
Garces trafis.
Vi diros nin ĉion, ĉu vere?
Ĉar ĝuste tial, mi kunportis iojn aĵojn...
...agoj kion mi lernis ie.
Unue mi ne povos fidi de vi,
sed kiam mi finos uzante tion~ĉi, vi diros iom da verojn al mi.
Kiam ni uzos tiojn~ĉi,
ni interrilatos... kiel mi dirus?
Intime, kiel fratoj.
Vi certos.
Kaj kiam ni uzos tion~ĉi,
mi kredos ĉion kion vi diros al mi.
Mi proponos ion.
Se vi nombros ĝis tri sen b~b~balbuti,
vi povos foriri.
Ne rigardu lin, rigardu min.
Neniu estas super mi tie~ĉi.
~Garces! ~Jes, mia Kapitano?
Se mi diras ke tiu~ĉi aĉulo povas foriri, ĉu iu kontraŭdiros min?
Neniu, mia Kapitano. Li povas foriri.
Sciu.
Ĝis tri.
Unu...
Bonege.
Du...
Bone.
Unu plu kaj vi estos libera.
T~t~t~t~t~t~t...
Ne bone.
Via patrino pliboniĝis, via reĝa moŝto.
Certe, nun vi estos pli trankvila.
Jes, jes, dankon.
Sed ne ĉio okazis bone.
Ĉu ne?
~Io okazis. ~Io?
Jes.
~Vi malrespektis la regularo! ~Estis nur du vinberoj!
Mi pensis ke neniu notus!
~Ni maltrafis! ~Jintrafis?
Vi malsukcesis, vi ne povas reiri!
~Estis akcidento! ~Vi ne povas reiri!
Estos plenluno je tri tagoj!
Via spirito ĉeestos ĉiam inter la homaro.
Vi maljuniĝos kun ili, mortos kiel ili.
Via memoro malaperos kun la pasado de la tempo.
Kaj ni malaperos kune kun ĝi.
Vi revidos nin neniam.
Bonan matenon Doktoro. Pardonu mian vokadon tro frue,
sed ni bezonas vian helpon.
Dio mia, kion vi faris al li?
Ne tro.
Sed ĉio pliboniĝas.
Mi ŝatas havi vin proksime de mi, Doktoro. Estas avantaĝa.
Serrano, ĉeestu.
Mi diris.
Jinmulta...
~S~s~s~sed diris. ~Mi bedaŭras...
Bedaŭregas.
Mor~mor~mortigu, mortigu min nun. Mi petegas.
Fiulo.
Vi ne plu sentos doloron.
Jam preskaŭ finos ĉion.
Gardu la Dro. Ferreiro, mi jam iros.
Jes, mia Kapitano.
Vi ne plu moviĝas.
Ĉu vi malsanas?
Kion fiaĵon vi faras sube?
~Voku lin! ~Kiun?
Kiu povas esti, stultulo? Ferreiron!
Kio estas tio~ĉi?
Ne, ne, ne, ne, ne!
Lasu ŝin! Bonvolu lasu ĝin!
Rigardu! Rigardu kion ŝi kaŝis sub via lito!
Kion vi pensas de ĝi?
Ofelja, kial estis tio~ĉi aĵo sub la lito?
Estas magia radiko, la faŭno donis al mi.
Tio~ĉi estas el tiuj aĉoj kion vi permesas ŝin legi.
Tie~ĉi la rezulto!
Bonvolu, lasu nin sole. Mi parolos al ŝi, karulo.
Bone, kiel vi volas.
Li diris ke ĝi sanigos vin. Kaj ĝi sanis vin.
Ofelja, vi devas aŭskulti vian patron.
Vi devas ŝanĝi.
Ne, mi volas foriri!
Mi petegas, forportu min! Foriru!
Ne estas tien simpla.
Vi plenkreskas,
baldaŭ vi komprenos ke la vivo ne estas feina storio.
La mondo estas kruela loko.
Kaj vi lernos ĝin, ankaŭ se ĝi doloras.
~Ne! Ne! ~ĦOfelja!
La magio ne ekzistas, ne por mi, por al vi, por neniu.
Patrino! Helpo!
Helpo!
Kial vi faris tion?
Estas la nura ago kion mi povis fari.
Ne, vi povis obei min.
Jes, mi povis, sed mi ne obeis.
Estus pli bone, vi scias.
Mi ne komprenas. Kial vi ne obeis min?
Ĉar... obei ĉar obei,
nur tiel, sen pensi...
tion nur faras homoj kiel vi, Kapitano.
Kapitano!
Garces! Voku la trupa kuracisto!
~Supreniru senpere! ~Jes, mia Kapitano.
Via edzino mortiĝis.
"Ĉar estas nekompreneblaj la vojoj de la Eternulo,
ĉar en Sia parolo kaj Sia mistero,
entenas la ideon de Sia mizerikordio,
ĉar ankaŭ Dio sendas la mesaĝon al ni,
estas en ni kompreni ĝin,
Ĉar kiam ni malfermas la brakojn
la tero prenas nur malplenan ŝelon,
ricebu tion~ĉi animon ĉe la eterna gloro,
ĉar estas en la doloro kie ni trovas la celo de la vivo,
kaj la dia stato kion ni perdas naskiĝe,
ĉar Dio, ĉe Lia senfina saĝeco, metas la respondo en niaj manoj,
kaj ĉar estas nur en Lia neesto fizika,
ke oni certas la loko, kie estas en niaj animoj."
Vi bone konis la Dro. Ferreiro,
Ĉu ne, Mercedes?
Ni ĉiuj konis lin, sinjoro. Ĉiu popolo ĉirkaŭe.
La balbutulo parolis pri informisto. Ene de la muelino.
Imagu ĝin! Antaŭe de mia nazo.
Mercedes, bonvolu.
Kion pensas vi de mi?
Vi pensas ke mi estas mostro.
Al la sinjoro de interesas tion kion iu kiel mi pensas.
Bonvolu elporti likvoron el la kelon.
Jes, sinjoro. Bonan nokton.
Mercedes, ĉu vi ne forgesas ion?
Sinjoro?
La ŝlosilon.
Mi havas la nuran kopion, ĉu ne?
Jes, sinjoro.
Estas io kion ĝenas min. Detaleto,
ne gravas, sed...
...la tago, kiam ili eniris la kelon,
per bombetoj kaj ekspluataĵoj,
la sekurilo ne estis rompita.
Fine... eble tute ne gravas.
Zorgegu.
Ĝis morgaŭ, sinjoro.
Ofelja! Ofelja!
Ofelja, mi foriras hodiaŭ nokte.
~Kien? ~Mi ne povas diri vin. Mi ne povas diri.
~Kunportu min. ~Ne, ne. Mi ne povas.
Mi ne povas, knabinjo. Sed mi revenos, mi promesas.
Kunportu min.
Mi aŭdis ion.
Ne, ŝajnas nenion, trankviliĝu.
Mercedes.
Ofelja.
Ekde kiam vi sciis?
Ekde kiam vi ridas de mi?
Fiulino!
Gardu ŝin!
Kaj se iu provas eniri,
mortu ŝin unue.
Ĉorizo.
Tabaco.
Vi devendus peti min, mi donus ilin, Mercedes.
Mi volas la nomojn de tiuj kiuj skribis la leterojn.
Kaj mi volas ilin antaŭ mi, morgaŭ.
Jes, mia Kapitano.
Foriru, Garces.
Ĉu vi sekuras, Kapitano?
Ne ĝenu min, ŝi nur estas virino.
Tio estas via penso ĉiam.
Tial mi povis esti proksime de vi.
~Ĉar mi estis nevidebla al vi. ~Demone.
Vi malkovris mian sekreton, la fierecego.
Sed ni estas tie~ĉi, por trovi viajn.
Estas simpla, vi parolos...
kaj mi bezonas scii...
ke vi veras al mi.
Kaj por tio, ni kunportis iojn aĵojn.
Nenio komplikata.
Iojn nilernis ie ajn.
Unue, mi ne fidos de vi...
Mi ne estas maljunulo! Nek vunda kaptulita!
Fiulo! Ne eĉ pensu tuŝi la knabinon...
Vi ne estus la unua porko mi buĉus!
La gajnataj loteria nombroj estas:
33037.
3~3~0~3~7.
Ĉu vi lasis ŝin?
Kion vi diras?
Atentu!
Prenu ŝin! Nun! Alportu ŝin al mi!
Alportu ŝin, stultuloj!
Enseĝu!
Estos plibone se vi senprobleme venos.
La Kapitano diris min ke se vi bone kondutas...
Ne fari stultaĵojn, karulino.
Se iu devas mortigi vin...
Mi preferas esti mi.
Mi decidis doni al vi... alian oportunecon.
Ĉu vi promesas obei min?
Fari ĉion kion mi diros, sendemandi?
Estas via lasta oportuneco.
Tiel aŭskultu bone.
Prenu vian fraton,
kaj kunportu lin al laberinton,
tiel rapide kiel ebla, via reĝa moŝto.
Ĉu mia frato?
Ni bezonas lin.
~Sed... ~Ne plu demandoj.
La pordo estas fermita.
Tiam... faru vian propran.
Mia Kapitano.
Venu rapide.
~Kio nun? ~Serrano revenis. Vundita.
Ĉu vundita?
Kie estas Garces?
Kiom estis?
Mi ne certas, mia Kapitano.
Sed... almenaŭ kvindek homoj.
La resto ne returnis, la gardpostenoj ne respondas.
~Kiom da homoj estas? ~Dudek, eble malpli, sinjoro.
Ni foriros...
vi kaj mi, ambaŭ.
Ne timu.
Nenio okazos al vi.
Gardu la arbaran limon.
Se iu el la gardularo revenas, mi volas scii senpere.
Voku radie la leŭtenantokoronelon, ni urĝe bezonas helpon.
Jes, mia Kapitano.
Lasu lin!
Ofelja!
Rapide, via reĝa moŝto,
Transdonu lin al mi.
La plenluno brilas ĉe la ĉielo,
kaj ni devas malfermi la portalo.
Kion vi portos mane?
La portalo nur malfermos se ni verŝas senkulpan sangon.
Nur malmulta, unu kreveto.
Estas la lasta provo.
Rapide.
Vi promesis obei sendemandi!
~Transdonu la knabon! ~Ne!
Mi frato restas kune kun mi.
Ĉu vi perdos vian sanktan rajton kaŭze de tiu kiun vi preskaŭ konas?
Jes, mi faros.
Ĉu vi lasos vian tronon kaŭze de li
el kiu vi estis humiligita kaj ignorita?
Jes, mi perdos ĝin.
Estu via volo, reĝa moŝto.
Ne!
Mia filo.
Diru lin...
Diru la horon de la morto de lia patro.
~Diru ke mi... ~Ne.
Li ne scios eĉ via nomo.
Stariĝu, filinjo mia.
Alproksimiĝu.
Patro.
Vi verŝi vian sangon, anstataŭ ol la senkulpula.
Tiu estis la lasta provo kaj la plej grava.
Kaj vi elektis bone, via reĝa moŝto.
Venu apud mi,
kaj surseĝu proksime de via patro.
Kiu atendis vin tre longe.
Kaj oni diras ka la Princino reiris al la reĝlando de sia patro.
Kaj ke ŝi regis juĝe kaj bonece, dum multaj centjaroj.
Ke ŝi estis amita de sia regidoj.
Kaj ke ŝi lasis etajn signojn post sia pasado tra la mondo,
videblaj nur por tiuj kiuj scias kie vidi.