ZACZAROWANA
Dawno, dawno temu, w magicznym królestwie
zwanym Andalazja,
mieszkała zła królowa.
Była samolubna i okrutna.
Bała się, że któregoś dnia jej pasierb znajdzie żonę,
a ona na zawsze straci swój tron.
Robiła wszystko, co w jej mocy by powstrzymać księcia
przed spotkaniem
ze wspaniałą dziewczyną, z którą połączyłby go
pocałunek prawdziwej miłości.
Giselle, Giselle, może to ci się przyda?
- Doskonałe! Dziękuję. - Proszę bardzo.
Ruszajcie się, łamagi!
Musimy odtworzyć tę twarz,
póki jeszcze ją widzi w podświadomości.
Pip, to był piękny sen.
Trzymaliśmy się za ręce, tańczyliśmy i...
Z tego będą oczy.
Niebieskie! Skąd wiedziałeś?
Lśnią zupełnie jak jego oczy.
Gotowe.
- Tak! To on! - Dobra.
- Czekamy na pokaz. - Oto moja jedyna miłość.
Mój książę. Spełnienie moich marzeń.
Coś takiego!
Co? Co się stało?
Nie zrobiłam mu ust.
Musi mieć usta?
Oczywiście.
Gdy spotykamy kogoś, kto jest nam przeznaczony...
Zanim dwoje ludzi stanie się parą, muszą coś zrobić.
Ciągniecie się za ogony?
Karmicie się orzeszkami?
Nie.
Robimy coś milszego.
Każdy tego potrzebuje.
Marzyłam o pocałunku prawdziwej miłości.
I o księciu, który mnie pocałuje.
Dzięki temu
zakończenia są szczęśliwe
i dlatego tak bardzo potrzebujemy ust.
Bo tylko ustami się dotykamy
Więc by życie było pełne szczęścia,
szukajcie miłości
przez pocałunek.
Jeśli mamy znaleźć idealne usta,
potrzebujemy pomocy.
Marzyła o pocałunku prawdziwej miłości.
I o księciu, który ją pocałuje.
Dzięki temu zakończenia są szczęśliwe.
- Tak szczęśliwe. - Bardzo szczęśliwe.
Dlatego tak bardzo potrzebujemy ust.
Bo tylko ustami się dotykamy.
Więc by życie
było pełne szczęścia,
szukajcie miłości
przez pocałunek.
Uwaga!
Zadziwiające, sir.
Dziesiąty troll w tym miesiącu.
Uwielbiam na nie polować.
Na wielkie i małe trolle. Trolle, trolle, trolle...
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Nie są złe, żeby zabić czas, Nathanielu,
ale... serce tęskni za kimś, kto śpiewałby za mną.
Marzyłam o pocałunku prawdziwej miłości.
- I o... - ...księciu,
- który mnie pocałuje. - Słyszysz, Nathanielu?
Ja? Nie. Nic nie słyszę.
Zupełnie nic, Wasza Wysokość.
Muszę znaleźć dziewczynę, do której należy ten słodki głos.
NIe! Wracaj, panie.
- Masz halucynacje! - Naprzód ! Przeznaczenie!
No nie. Niedobrze.
Tyle lat ścigamy trolle, żeby nie miał okazji
trafić na dziewczynę.
O nie, królowa. To się jej nie spodoba.
Pocałunek prawdziwej miłości.
Nie powstrzymasz mnie trollu. Dziewczyna jest moja!
Kochanie, naprawdę sądzisz, że on istnieje?
Wiem, że gdzieś na mnie czeka.
Oko! Oko!
- Jakie oko? - Na oko, jesteś smaczna.!
Uciekajcie!
Mam cię!
Oszukujesz!
Miałem cię zjeść.
Nic z tego, ty klocu.
Muszę ograniczyć orzechy.
Pyszna dziewczyna.
Nie lękaj się, piękna pani. Jestem na miejscu!
Mam cię!
Pip!
Trzymaj się, kochana. Jeszcze momencik...
Wielkie nieba.
- To ty. - Tak, to ja.
- Kim jesteś? - Giselle.
Giselle! Rano odbędzie się nasz ślub.
Jesteś najpiękniejszą panną, jaką kiedykolwiek widziałem.
- Zjawiłaś się, by... - śpiewać z tobą w duecie.
Gdy lata przeminą, będziemy wspominać
jak się zakochaliśmy
A nasza miłość rosła,
od czasu, gdy poznaliśmy
pierwszą miłość przez pocałunek.
A więc to ta leśna przybłęda,
która chce zagarnąć mój tron.
Nigdy!
Przepraszam. Tak mi przykro.
- Spóźniłam się? - Nie, panienko.
- Mam nadzieję, że jestem na czas. - W sam raz.
- Jak dobrze. - Kochana, zaczekaj!
- Jeszcze nie skończyliśmy. - Nie!
- Dziękuję. - Proszę, Giselle.
Wychodzisz za mąż!
A my to co, wyrzutki?
- Drzwi mi będzie zamykał! - Jeśli pozwolisz...
Pomyśleć, za parę chwil
Edward i ja...
- Tak, tak. - On i ja... My...
Ojej.
- Jaka piękna panna młoda. - Bardzo mi miło.
- Ale ja naprawdę... - Nie, nie!
Babcia ma dla ciebie prezent ślubny, moje dziecko.
Dziękuję. Ale muszę się pośpieszyć.
Widzi pani, ja...
Oto studnia życzeń, kochanie.
Wszystkie moje życzenia właśnie się spełniają.
Jak trafię na tego tłustego młotka, to tak mu...
Muszę już iść.
Życzenie wypowiedziane w dniu ślubu
ma bardzo silną moc.
Zamknij oczy, kochana i wypowiedz życzenie.
Dobrze. Dobrze. Nachyl się.
- Masz już życzenie? - Tak.
I żyli długo i szczęśliwie...
Pomocy! Książę Edwardzie! Pomocy!
Najwspanialsza pani... dokąd ją wysłałaś?
Do miejsca, w którym nie ma szczęśliwych zakończeń.
Co to ma być?
Złaź z jezdni!
Odbiło ci, kobieto?! Zapłacisz za szkody.
Przepraszam, czy ktoś może...
Dobrzy ludzie, którędy na zamek?
Uważaj, co?
- Gniewek ? - Kobieto, z choinki się urwałaś?
Chyba nie. Zaczekaj!
Dokąd idziesz? Czy mógłbyś mi tylko
wskazać drogę na zamek?
Mam być na balu, gdzie poślubię mojego ukochanego,
księcia
Edwarda!
Edwardzie?
Edwardzie!
Edwardzie?
O nie.
Witaj, staruszku!
Witam.
Mogę z tobą posiedzieć?
Jestem zmęczona i przerażona.
Jeszcze nigdy nie byłam tak daleko od domu,
w dodatku nie jestem pewna, gdzie ja jestem.
Gdyby ktoś okazał mi odrobinę czułości,
powiedział chociaż „cześć”,
na pewno poczułabym się lepiej.
Masz piękny uśmiech.
Dokąd idziesz?
To moje! Oddawaj natychmiast!
Hej! Wracaj! To jest mi potrzebne!
Proszę?
Och, ty...
Wcale nie jesteś miłym staruszkiem.
Nie ma mowy, nie dostaniesz go.
- Chcesz go, bo ja go chcę. - Nie dostaniesz go!
- Hank zostaje ze mną. - Momencik.
Nic nie rozumiem. Kim jest Hank?
Hank Aaron.
Z Milwaukee Braves. Chodzi o kartę z 1954 roku.
Karta z baseballistami?
Kłócicie się o głupią kartę z graczem?
Nigdy go nie kochałaś.
- Nie kochałeś mnie, jak jego! - Dlatego tak się wściekasz?
- Robercie? - Tak?
- Dość tego. - Spytaj, o czym zapomniałeś.
- To długa lista. - Co ty nie powiesz?
Muszę odebrać córkę. Możemy się spotkać o dziewiątej?
- Może być. - Wspaniale. Do zobaczenia.
Phoebe, do jutra.
Boisz się, że cię nie potrzebuję!
Dziękuję.
Po całym dniu tych wrzasków nadal chcesz się zaręczyć?
Pobrali się bez namysłu.
Nancy i mnie łączy co innego.
Nie wierzycie w te szalone, romantyczne porywy?
Daj spokój.
Jesteśmy racjonalnymi ludźmi.
Znamy swoje silne i słabe punkty.
Budujecie związek, czy most? Powiedziałeś córce?
Jeszcze nie. Powiem jej dzisiaj.
Kupiłem jej prezent.
Masz takie wiadomości, że lepiej, żeby to był kucyk.
Nie. To coś lepszego.
WIELKIE KOBIETY NASZYCH CZASÓW
- Książka? - Daj spokój. Nie patrz tak.
Wiem, że nie jest to książka z bajkami, którą chciałaś,
ale to jest lepsze.
Tylko popatrz. Rosa Parks.
Pani Curie. Była niezwykłą kobietą, która poświęciła życie
naukowym badaniom...
przez które zmarła...
- z powodu napromieniowania. - Umarła?
Ciekawe, kto to.
Cześć.
Jutro rano. Może być o siódmej trzydzieści?
- Rozmawiasz z nią? - Tak. Zadzwonię później.
Dobrze. Pa.
To Nancy.
Jest podobna do kobiet, o których jest twoja książka.
Kochanie...
poproszę ją o rękę.
- Co? - Lubisz ją, prawda?
Dogadujemy się.
- Gdzie będzie mieszkać? - Zamieszka z nami.
Mam jej oddać mój pokój?
Nie musisz jej oddawać swojego pokoju.
Będzie fajnie. Obiecuję.
Nie będzie się starała zostać twoją mamą.
- Macochą. - Ale miłą macochą.
Jutro zabierze cię do szkoły. Zostaniecie sam na sam,
pogadacie jak kobieta z kobietą.
Ja mam sześć lat.
Kiedyś dorośniesz.
MONOPOLOWY
KASYNO PAŁAC
Cześć!
To ja, Giselle, z Andalazji.
Halo!
Jest tu kto? Proszę otworzyć!
Tu jest strasznie zimno.
Tato, czemu na reklamie kasyna jest księżniczka?
To tylko reklama. Pewnie manekin.
- Ona jest prawdziwa! - Niemożliwe.
Co ty robisz? Wracaj! Stój!
Morgan! Stój!
- Księżniczko! - Morgan!
- Nigdy więcej tego nie rób! - Patrz!
Jest tam kto? Znacie Edwarda?
- Zostań tu! - Dlaczego nikogo nie ma?
- Proszę pani! - Witam.
Chciałam tylko spytać, czy...
Trzymaj się!
Nie puszczaj! Czekaj!
- Trzymaj się! - No nie.
Łap ją, tato!
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Jesteś cała? - Tak.
- Co ty tam robiłaś? - Szukałam pomocy.
Za mną bardzo ciężka i długa tułaczka.
Niestety, nikt nie był dziś dla mnie miły.
Witam w Nowym Jorku.
Dziękuję.
No dobrze, na pewno nic pani nie jest?
- Na pewno. - Mam po kogoś zadzwonić?
Chyba stąd nikt nie usłyszy dzwonka.
Co?
Morgan, pokaż jej drogę.
A potem ta staruszka kazała mi
zajrzeć do studni i wypowiedzieć życzenie.
Ale pewnie zajrzałam za daleko,
bo zaczęłam spadać w dół i w dół...
A potem wyszłam przez taką wielką, okrągłą dziurę.
I bardzo się zgubiłam, a teraz spadłam z zamku.
- A teraz jestem z tobą! - Często ci się to zdarza?
Spadanie?
Z reguły ktoś mnie łapie.
Nie ma się czym martwić, jestem pewna, że Edward
już mnie szuka.
Nie mam wątpliwości, że rano mnie uratuje.
Zabierze z tego dziwnego kraju,
wrócimy do domu i połączy nas pocałunek prawdziwej miłości.
- Prawdziwej miłości? - To najpotężniejsza
- moc na świecie. - Jasne.
Gdybym tylko mogła gdzieś złożyć głowę na spoczynek.
- Gdzie? - Nie wiem.
Może jest tu gdzieś łąka, albo wydrążone drzewo?
- Jakie drzewo? - Albo dom krasnali.
Podobno są bardzo gościnne.
Mogę cię zaprosić na minutę. Wysuszysz się, skorzystasz z telefonu.
Mamy harmonogram dnia. Idziemy.
Jesteś bardzo miły.
- Co to za sukienka? - Podoba ci się?
- Nie... - Zbierałam jedwab
który dały mi zaprzyjaźnione jedwabniki, potem przędłam nici.
- Zrobiłaś ją sama? - Myszy i króliki
pomogły mi szyć.
Dobre są!
Lepiej pomyślmy jak załatwić ci transport.
- Może spać u nas, tato? - Nie. Stanowczo nie.
- Naprawdę jesteś księżniczką? - Jeszcze nie.
Ale...
niedługo nią będę.
Tato, patrz. Ale jest śpiąca.
O nie. To nie do przyjęcia.
Chyba jej nie wyrzucisz, prawda, tato?
- Idź do łóżka. - Ale wydaje mi się,
że to prawdziwa księżniczka.
Morgan, ona ma po prostu bardzo dziwną sukienkę,
to nie znaczy, że jest księżniczką. Raczej kobietą z problemami.
I spadła nam na głowę.
- Nie pozwolisz jej zostać? - Nie.
Załóż piżamkę i idź spać.
Dobranoc.
Proszę o samochód na róg 116-tej i Riverside.
- Proszę czekać. - Dziękuję..
Halo? Dokąd będzie kurs?
Halo?
- Morgan. - Co?
Będziesz spała u mnie.
- Czemu? - Chodź.
Dobrze.
Nie obawiaj się, Giselle! Uratuję cię!
Ale kto uratuje mnie?
Zamykamy.
- Koleś, co jest? - Cisza!
Ja to załatwię.
- Jak cię zwą, prostaku? Szybko! - Arty.
Czy jesteś wspólnikiem złej jędzy, która wysłała
mą biedną Giselle do tego strasznego miejsca, Arty?
Czy człowiek ten brał udział w spisku, wiewiórko?
Biedny wiewiór.
Zaniemówił w mej obecności.
Co powiesz? Nie nadwerężaj mej cierpliwości.
- O czym pan mówi? - Szukam pięknej dziewczyny.
Mej drugiej połowy, mej jedynej,
która dopełnia duet mej miłości.
Też bym chętnie ją znalazł.
Rozglądaj się uważnie, Arty.
- Chodź, Pip. - Nic ci nie jest?
Złaź z mojego wozu, świrze!
Widzieliście gryzonia?
Ojej.
Nie zostawię tego tak.
Wielkie nieba! Nic ci nie jest?
Cześć.
Miło poznać nowych przyjaciół.
Dobrze, zabieramy się za wielkie porządki.
Chodźcie, przyjaciele, zaśpiewamy razem
piosenkę do pracy.
Nasze radosne głosy będą silne i głośne.
Podwińmy rękawy, w przenośni,
i zabierzmy się za sprzątanie brudu w kuchni.
Radośnie śpiewając,
gwiżdżąc radosną piosenkę, myjąc brudną łazienkę.
Zniknie uparty zaciek,
i włosy z zatkanej rury,
a rozbrzmiewać będzie refren naszej radosnej piosenki.
Będziemy śpiewać, nie poddamy się.
Inaczej wszystko byśmy zepsuli.
Wymyjemy wiadro na śmieci, i wyszorujemy klozet.
Co za zabawa, gdy można zaśpiewać
"la da dum dum dum"
opróżniając worek odkurzacza.
Co za zabawa,
gdy można nucić radosną piosenkę.
Radosną piosenkę do pracy.
Co to za dziwne miejsce.
Dobrze, że Edward mnie uratuje.
Serce me wzdycha,
ale skoro tu jestem,
nie zaszkodzi spróbować
czegoś nowego.
Wycieraj dalej.
Wiele można osiągnąć, gdy się śpiewa radośnie
piosenkę do pracy.
Zbierając brudne mydliny,
powtórzmy sobie, że to lubimy.
Przyjaciele, choć jesteście brudnymi pasożytami,
tworzymy radosną drużynę.
Ze śpiewem na ustach przyniesiemy pudło proszku.
Wypierzemy śmierdzące koszule i skarpetki.
Śpiewajmy!
A jeśli nie umiecie, możecie nucić.
Tak kończy się radosna piosenka do pracy.
Prawda, że było fajnie?
- Wstawaj! - Co?
- Wstawaj! - Co się stało?
- Musisz to zobaczyć! - Co jest?
Nie powiem ci. Musisz sam zobaczyć!
Co się stało? Nic ci nie jest?
- Nie. Co jest, Morgan? - Patrz!
A niech to! Wynocha!
- Co mam z nimi zrobić? - Wyrzucić stąd.
- Pozbądź się ich. - Odłożyć je?
Wyrzuć je! Nie puszczać.
Otwórz drzwi!
Dobrze! Uważaj!
- Zostań tu. - Ale, tato.
Nie ruszaj się.
- Halo. - Wejdź!
- Mogę...? - Dzień dobry, Robercie.
Jak miło, że pomyślałyście.
Dziękuję! Mam nadzieję, że miałeś miłe sny.
- Chyba nadal śnię. - To magiczna komnata.
Skąd się bierze ta woda?
Woda biegnie rurami.
- A skąd się bierze w rurach? - Nie wiem...
Skądś, gdzie kończą się rury.
To magia.
- Cześć, mała. - Cześć, Nancy.
Co ty na to? Ruszamy do boju?
Z kim?
Czemu jesteś w piżamie?
Mieliśmy małe zamieszanie.
Jak tu czysto.
- Wzięliście sprzątaczkę? - Niezupełnie.
Spokojnie. Zajmą się tym moi przyjaciele.
- Nancy? - Cześć!
- Kto to? - Nikt.
- Jestem Giselle! - Nikt taki.
Właśnie jechałam do zamku, żeby wyjść za mąż.
- Jest mężatką? - Nie.
- Jeszcze nie - Jak to “jeszcze”?
Zgubiła się. Chciałem jej pomóc.
Brać prysznic?
Prysznic! Prysznic jest cudowny, Nancy.
- Na pewno. - Dość tego. Dziękuję.
- Uspokój się. Porozmawiajmy. - O czym, Robercie?
Umówiliśmy się, że nie zostaję na noc,
bo jest tu Morgan i trzeba zachować granice.
Pomyślałam: "Mam szczęście, delikatny facet!”
Nie wiedziałam, że bywają tu takie tłumy.
- Porozmawiamy. - Nie licz na to.
A co z Morgan? Miałyście się do siebie zbliżyć.
Żebyś mógł się zbliżyć do niej?
- Nic z tego. - Ale... ja tylko...
Żegnam!
Jest urocza.
Ubierz się, proszę. Do szkoły.
Proszę.
- Nancy! - Róg trzydziestej ósmej i siódmej.
Nancy, zaczekaj!
- Halo? - Musisz już iść.
Nie wiem, co ty kombinujesz, czekasz na księcia z bajki...
- Księcia Edwarda! - Nieważne.
Zawiozę cię do autobusu, pociągu, albo samolotu,
ale na tym koniec! Nie mogę się w to mieszać!
Co to jest?
- Skąd to wzięłaś? - Uszyłam.
Podoba ci się?
Jesteś nieszczęśliwy.
Uszyłaś sukienkę z moich zasłon?
Jesteś nieszczęśliwy. Przepraszam.
- Nie, jestem zły. - Zły?
To takie niemiłe uczucie. Słyszałaś o nim?
- Tak, słyszałam, ale... - Przez ciebie mam kompletnie
niepotrzebny problem z Nancy, który muszę rozwiązać.
Chodzi o to, że chciałem właśnie
zrobić poważny krok naprzód.
Oświadczyć się.
A teraz jest przekonana, że ty i ja...
- Pocałowaliśmy się? - Coś w tym stylu.
O nie!
- Zaśpiewaj jej! - Zaśpiewać?
Może wtedy uwierzy w twoje uczucia!
Musisz popędzić do niej, wziąć ją w ramiona,
i w pięknej balladzie opowiedzieć, co czujesz..
Wtedy będzie pewna.
- Czemu tak na mnie patrzysz? - Nie wiem.
Zupełnie jakbyś się urwała z kartki z życzeniami.
To źle?
Szkoła! Spóźnimy się! Musimy pędzić!
Chciałaby się tu dostać
i odebrać mi koronę!
Wyrzucić mnie, jak królewskiego śmiecia. Co jest?
Książę Edward może jej nie znaleźć.
- Ale może znaleźć! - Ojej.
Chciałabym, żeby znalazł się ktoś, kto z uczucia do mnie
udałby się za nim.
Taki mężczyzna, silny i odważny,
zyskałby moją wdzięczność.
Bez obaw, królowo.
Powstrzymam go!
- Co znowu? - Jeszcze jeden?
Wyciągnijcie go. Rusz się.
Skąd oni się biorą? No, już!
Do góry.
Postawcie go.
Stary.
Niech zgadnę.
- Też szukasz pięknej dziewczyny. - Nie.
Szukam księcia.
Jasne.
Nadszedł twój koniec, szkaradna bestio!
- Niech nikt nie wysiada. - Giselle? Ukochana?
Niech to.
Stalowy potwór ubity, prostaczkowie.
Uwolniłem was.
- Zabieraj ten autobus! - Ile można stać?
- Z drogi! - Oszalałeś?
Nikt nie będzie mi dźgał autobusu! Łeb ci urwę!
Słyszysz?
- Złaź! - Jeśli pani pozwoli...
- Nathanielu, stary przyjacielu! - Panie, mogę coś zasugerować?
To twój kumpel?
Jakiś wariat w rajtkach będzie mi rozwalał rozkład jazdy?
Tobie też łeb urwę!
I nie rób takich min!
Szczur! Zabierzcie go!
Dokładniej rzecz ujmując, to wiewiórka.
Panie, czy mogę zasugerować, abyśmy gdzie indziej szukali małżonki?
- Na co patrzysz? - Jest piękna.
To zwykły posąg!
Szybko.
Sam? Nie mów, błagam, że pani Banks już tu jest.
- Pani Banks już tu jest. - Świetnie.
- I pan Banks z prawnikiem. - Od dawna?
- Chcesz wiedzieć? - Nie.
Musisz się czymś zająć.
- Widzisz ją? - Kto to?
Nie mam pojęcia, ale na pewno nie jest stąd.
- Co mam zrobić? - Dowiedz się, skąd jest,
wyślij ją tam i niech wyjdzie tanio.
Jeśli zadzwoni Nancy, muszę z nią pogadać.
Giselle! Nie pij tego!
Mam spotkanie. Sam odstawi cię do domu.
Sam? To Giselle. Giselle, to Sam.
- Cześć! - Nie rozrabiaj więcej.
- Miło cię poznać. - Mnie również.
Wasza Wysokość.
- Nathanielu! - Wasza Wysokość?
Nathanielu! Tutaj!
Nathanielu!
Wreszcie. Myślałam, że się ugotuję.
- Znalazłeś ją? - Obawiam się, że nie, jaśnie pani.
Wskazany jest pośpiech.
Nie możemy ryzykować, że mój pasierb ją sprowadzi.
Nie uda mu się, Wasza Wysokość! Klnę się!
Nie uda mu się. A ja zrobię wszystko, żeby tak się stało.
Ale, Wasza Wysokość, jak właściwie...?
to niesamowite...
jakie to pyszne...
Zatrute jabłka.
- To ja mam ją...? - Nie rozumiesz, ukochany?
Jeżeli ma na nas czekać szczęśliwa przyszłość...
Szczęśliwa...
przyszłość? Och, pani.
Tak. To nie będzie trudne.
Jeden mały kąsek. Tyle wystarczy.
Jeden kąsek i zapadnie
w głęboki, niespokojny sen.
A gdy wybije dwunasta,
słodka pretendentka do mojego tronu
przepadnie na wieki!
Jak rozkażesz, pani.
- Przysięgam. - Tak.
Znajdziesz ją w Columbus Circle...
Wasza Wysokość?
Cześć.
Oż ty, mały...
- Pip! - Panie! Błagam!
Nie słuchaj tego szalonego szczura.
Najadł się chyba zepsutych orzechów.
Lepiej go uśpić, dla jego dobra.
- Nathanielu, niech mówi. - Panie, nie! On majaczy.
Naopowiada jakichś bujd...
Proszę, mów Pip.
Co chcesz powiedzieć?
Patrz na mnie.
Nathaniel?
Nathaniel...
- Nathaniel cieszy się, że ze mną jest. - Nie, nie.
Na pewno zgadnę.
- Jabłko? - Nie, dziękuję.
Jest dobre.
Niech będzie.
Umarłbyś beze mnie.
Tak. Dobrze.
Myślę, że bardzo dobrze nam poszło.
Grunt to zachować zdrowy rozsądek.
Świetnie. Możliwe, że dojdzie do ugody.
Przepraszam, sprawdzę co z samochodem.
- Przepraszam. - Co jest?
Nie ma prawa jazdy ani paszportu.
- Nie mogę znaleźć jej kraju. - Jakiego kraju?
- Andaluzji. - Andalazji.
Nieważne. Dzwoniłam do wszystkich agencji podróży.
Nie wiem czy to kraj, czy miasto.
- Na pewno nie stan. - Chyba, że stan umysłu.
Powiedziała, że leży zaraz za Łąkami Radości
i za Doliną Zadowolenia. Co to ma znaczyć?
Wielkie nieba. Masz piękne włosy.
- Jesteś piękna. - Dziękuję.
Mężczyzna, któremu oddałaś serce jest prawdziwym szczęściarzem.
- Jemu to powiedz. - Na pewno o tym wie.
- Słucham? - To ty?
Masz ogromne szczęście. Patrz, jak błyszczą jej oczy.
- Nic dziwnego, że ją kochasz. - Już lecę!
Przepraszam bardzo. Giselle? Błagam!
To nie tak. Oni nie są już razem.
- Nie rozumiem. - Właśnie się rozwodzą.
- Chcą separacji. - Separacji?
- Tak. - Na jak długo?
- Na zawsze. - Na zawsze?
Tak.
- O nie. - Co ty robisz?
- Nie płacz. - Ty płaczesz?
- Nie. - Przepraszam, nic nie poradzę.
- Ona naprawdę płacze? - To takie smutne.
Co to ma być za numer?
Co za brak profesjonalizmu.
Dzień dobry, Phoebe. Co słychać?
Jeżeli to ma być manipulacja,
to możecie od razu zrezygnować z ugody.
Co tu się dzieje? Kim ona jest?
To przyjaciółka. A właściwie znajoma.
Błagałeś o tę sprawę i tak sobie z nią radzisz?
Wszyscy są wkurzeni?
Jakaś dziewczyna ryczy jakby występowała u Ophry.
Zajmę się tym. Wszystko będzie dobrze.
- Odbiło ci? - Mnie?
Zachowujesz się jak naćpana hipiska. Ci ludzie cierpią.
Oczywiście, że cierpią. Rozstają się na zawsze.
Są małżeństwem, a tu nagle koniec.
- Co to za okropne miejsce? - Rzeczywistość.
To ja wolę mieszkać w Andalazji.
Nie mam nic przeciwko. Wsiadaj.
Szybciej przeszukamy miasto gdy się rozdzielimy, panie.
Idź sam, a ja z tym czymś.
Genialny plan, Nathanielu.
Gdzie mam szukać?
Patrz, panie! Tam!
Giselle!
Biegnij, panie! Szybko! Nie należy zwlekać!
- Giselle! - Chciałem zrobić dobry uczynek.
- Próbowałem być miły. - Dla mnie byłeś bardzo miły.
I ciężko mnie za to karzesz. Słuchaj, Giselle.
- Dłużej ci nie mogę pomagać. - Co?
Weź pieniądze. Proszę, bierz.
Zadzwoń do swojego księcia.
Niech cię znajdzie, zabierze na konia.
Bo szczerze mówiąc... Ja już dłużej nie wytrzymam.
- Robercie? - Idź już.
Przepraszam.
Byłeś dobrym przyjacielem, gdy nikt nie był dla mnie miły.
Nie chciałam sprawić byś był nieszczęśliwy,
ani przysporzyć ci kłopotów.
Więc odejdę.
Życzę ci dużo szczęścia.
Masz wspaniałych przyjaciół.
Chcesz nakarmić ptaki? Dolar za torebkę.
Oczywiście.
Widziałaś przypadkiem mojego księcia?
Był tu.
- Naprawdę? - O tak.
Giselle? Co ty robisz?
Robercie! To Clara.
Widziała Edwarda.
Dziś rano był w autobusie.
- Chciał mnie zabić! - Wspaniale. Dziękuję.
Co ty wyrabiasz? Nie możesz rozdawać pieniędzy.
Ty mi je dałeś.
- Nie o to chodzi. - Bardzo mi pomogła.
Jak to jest z tym twoim księciem?
- Długo jesteście razem? - Prawie dzień.
Czujesz, jakby to był dzień, bo jesteście tak zakochani?
- Nie. Dopiero dzień. - Żartujesz. Jeden dzień?
- Jeden dzień? - Tak.
- Jutro będą dwa. - Żartujesz.
- Skądże. - Na pewno.
Ależ nie.
Wyjdziesz za kogoś, kogo znasz dzień, bo się w nim zakochałaś?
Tak.
Tak!
Nie rozumiem. Jak możesz mówić, że go kochasz,
- przecież go nie znasz. - Wiem, co kryje w sercu.
Wspaniale.
Ale to było pyszne.
Nie wiedziałam że jedzenie może tak dobrze smakować.
Skończyłaś? Dobrze.
- Wyrzucę. - A ty?
Jak długo znasz Nancy?
Pięć lat.
- I nie oświadczyłeś się? - No nie...
Nic dziwnego, że jest zła.
Witam, piękna pani.
Chcesz soczyste jabłko w karmelu?
Dla pięknej pani za darmo.
- Naprawdę? Za darmo? - Oczywiście!
Dzisiaj rozdaję jabłka w karmelu.
Jutro suszoną wołowinę.
Dziękuję bardzo, miły panie.
Proszę, panienko.
Oż ty...
Zamknij się.
Ludzie muszą się poznać, zanim wezmą ślub.
Chodzą na randki.
- Randki? - Tak. Wiesz, co to randka?
Idzie się w miłe miejsce. Na przykład do restauracji,
albo do kina, lub muzeum. Albo po prostu się rozmawia.
- O czym rozmawiacie? - O sobie.
Co lubisz, co cię interesuje.
Czego nie lubisz. Rozmawiamy!
Masz dziwne podejście do miłości.
Mam robić tak, jak ty? Zjeść lunch i wziąć ślub.
A długie, szczęśliwe życie?
Zapomnij. To nie istnieje.
Oczywiście, że istnieje.
Niestety, muszę się nie zgodzić. Małżeństwo jest udane,
gdy udaje im się nie rozwieść.
- Zapomnij o szczęściu. - A ty i Nancy?
Na pewno liczysz, że będziecie długo szczęśliwi.
Nie wiem, czy przetrwamy dzisiejszy dzień.
A co dopiero całe życie.
Właśnie ci tłumaczę.
- To skomplikowane. - Ale nie musi takie być.
- Skoro ona wie... - Co wie?
- Jak bardzo ją kochasz. - Oczywiście, że wie.
Nie gadamy o tym na okrągło, ale jasne, że wie.
- Skąd? - Jak to, skąd?
Skąd ma wiedzieć,
- że ją kochasz? - Nie! Przestań!
- Skąd ma wiedzieć, - Ludzie się gapią.
- że jest twoja? - Nie śpiewaj.
Idziemy. Możesz?
- Więc wie? - Tak.
Skąd ma wiedzieć, że ją kochasz?
On też zna tę piosenkę?
Jak pokażesz jej swą miłość?
Skąd ma wiedzieć, że naprawdę
- prawdziwie ją kochasz? - Pierwszy raz to słyszę:
Skąd ma wiedzieć, że ją kochasz?
- Jak jej pokażesz swą miłość? - Doskonała robota.
- Skąd ma wiedzieć, że naprawdę, - Brawo.
- prawdziwie ją kochasz? - Idziemy.
Nie można miłości lekceważyć.
Musisz jej ciągle przypominać, żeby nie mówiła:
Skąd mam wiedzieć,
że mnie kocha?
Skąd mam wiedzieć,
że jest mój?
Czy zostawia ci słodkie liściki,
JESTEŚ UROCZA
Czy myśli o tobie?
Wysyła żółte kwiaty, gdy niebo jest pełne chmur?
Na pewno znajdzie sposób by ci pokazać
od dzisiaj, każdego dnia.
Stąd będziesz wiedzieć.
Tak właśnie zrozumiesz, że on cię kocha.
- Rozumiesz? - Napatrzyłem się. Idziemy.
- Bal? - Tak.
BAL KRÓLÓW I KRÓLOWYCH
- Ale zabawa! - Na pewno nie.
Musisz jej pokazać, że jest ci potrzebna.
Przecież nie jest jasnowidzem.
Zrób coś każdego dnia, by jej przypomnieć,
powiedzieć, że ją kochasz.
Każdy marzy o długim, szczęśliwym życiu.
Każdy chce wiedzieć, że ich miłość jest prawdziwa.
Skąd masz wiedzieć, że cię kocha?
Skąd masz wiedzieć; że jest twój?
Czy zabiera cię na tańce
by trzymać w ramionach?
- Nie lubię tańczyć. - Czy śpiewa ci piosenki,
do których układa słowa?
- Nie lubię śpiewać. - Na pewno znajdzie sposób,
by ci powiedzieć.
Codziennie jakiś drobiazg powie ci,
że to właśnie tak,
tak ci mówi, że jest twoją miłością.
Jest twoją miłością.
Giselle!
Marzyłam o pocałunku...
Zanieście te kwiaty Nancy.
Oszalałaś? To ptaki. Nie wiedzą, gdzie ona mieszka.
Stąd właśnie wiesz,
że cię kocha.
Stąd właśnie wiesz,
że to prawda.
Ubierze się w twoje ulubione kolory,
żeby pasowały do twoich oczu.
Zabierze cię na piknik,
przy płonącym kominku.
Jego serce jest na zawsze twoje.
Codziennie ci to pokaże.
Stąd właśnie wiesz,
stąd właśnie wiesz,
- że jest twój. - Tak się dowie,
że ją kochasz.
Tak jej pokażesz swoją miłość.
- Stąd właśnie wiesz. - Pokaż, że jej potrzebujesz.
Przecież nie jest jasnowidzem.
Stąd właśnie wiesz,
że cię kocha.
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
- Nancy? - Dziękuję za kwiaty.
Proszę. Cieszę się, że ci się spodobały.
Przepraszam. Czy to zły moment?
Nie uwierzysz gdzie właśnie jestem.
Jaśnie Panie! Ojej.
- Upadł pan na królewski... - Wiem.
- Są cudowne! - Naprawdę?
Z reguły przysyłasz maile z cyfrowymi kwiatami.
A te są wspaniałe. Jak znalazłeś białe gołębie w Nowym Jorku?
- Długa historia. - I bilety!
Idziemy na bal?
- Nie musisz. - Żartujesz? To takie romantyczne.
- I spontaniczne! - Dobrze.
- Nie mogę się doczekać. - To dobrze. Świetnie.
A jeśli...
Jeśli chodzi o Giselle, ja jej tylko pomagam.
- Nic nie zaszło. - Wiesz co?
Jeśli twierdzisz, że nic się nie stało, wierzę ci. Ufam ci.
- Widzimy się jutro. - To do ciebie nie podobne.
HOTEL WIELKI KSIĄŻĘ
...na środku Times Square zatrzymał się autobus,
który został zaatakowany...
Wygląda na to, że to pudełko ma władzę nad magicznym lustrem.
Ubrani byli jak w cyrku.
A potem ta wiewiórka...
Zawsze cię kochałem.
Nie masz za grosz szacunku do siebie.
Nie potrzebuję go.
Wystarczą mi twoje usta.
Zaczekaj, panie! Wróć, proszę!
Jak mam pokochać człowieka, który nie lubi samego siebie?
Odejdź, Jerry! Napawasz mnie obrzydzeniem.
Nie zmienię moich uczuć do ciebie, Angelo.
To miłość sprawia, że szaleję.
To nie miłość, tylko zauroczenie.
Nathaniel lubi patrzeć, jak skaczę?
Jestem przystojny nawet gdy śpię?
Biedny gryzoń.
Oszalał z wyczerpania.
Ułożymy go do snu w miłym, zacisznym kąciku.
NIE PRZESZKADZAĆ
Dobranoc.
Pchły na noc.
Muszę się przewietrzyć, panie.
Nie lubię smutnych zakończeń.
Panie...
Czy ty...
lubisz samego siebie?
Czego tu nie lubić?
Gdzie zniknął?
Tutaj. Patrz.
Patrz uważnie. Wkładam do ręki.
Jeszcze raz! Pokaż mi! To wspaniałe.
- Pokaż mi jeszcze raz! - Ostatni raz.
Proszę. Tu jest.
Patrz.
Jesteś czarodziejem!
Co?
- To bardzo ładne miejsce. - Tak.
- I jemy kolację? - Tak.
- Jesteśmy na randce. - Tak.
Nie! Jesteśmy tylko...
Przyjaciółmi.
Zresztą nikt nie zabiera na randki dzieci.
Szkoda.
Morgan jest prześliczna. Jest miła i bardzo urocza.
Jest świetna.
- O co chodzi? - Bardzo za nią tęskni?
- Za kim? - Za mamą.
- Wiesz, my... - Co?
Nie mówimy o tym.
Przepraszam. Nie chciałam być wścibska.
Nie, w porządku. Tylko...
Nie rozmawiam o tym ani z Morgan, ani z nikim innym.
- Bo to takie smutne? - Z początku nie było.
- Byliście zakochani. - Tak.
Tak.
- W tym problem. - Dlaczego to był problem?
Bo miłość... W tej przesłodzonej wersji, o której mówisz...
To bajka.
Któregoś dnia trzeba się obudzić
- i zmierzyć z rzeczywistością. - Czemu się obudziłeś?
Wiesz...
Odeszła.
- Jest mi was bardzo szkoda. - Nie trzeba.
Jestem duży, dam sobie radę.
Ale o nią się martwię.
Jest nieśmiała. Nie ma zbyt wielu koleżanek.
Chcę, żeby była silna, rozumiesz?
Niech widzi świat takim, jaki jest naprawdę.
Dlatego nie kupuję jej bajek. Nie chcę jej wmawiać,
że te bzdury o spełnianiu marzeń mają jakiś sens.
Ale marzenia się spełniają!
Może wydarzy się coś wspaniałego.
Zapomniałem z kim rozmawiam.
Mam nadzieję, że nie zapomnisz.
- Lubię z tobą rozmawiać. - Dla pięknej pani.
Od cichego wielbiciela.
Czemu ciągle dostajesz coś za darmo?
- Co to jest? - Jabłkowe martini.
Wygląda pysznie.
Uważaj. To trucizna.
- Żartujesz. - Tak.
Uważaj, bo zwali cię z nóg.
- Wezmę tylko łyka. - I wystarczy.
- Ty wredny... - Tu jest gryzoń!
- Pomocy! - Zostaw go!
Chce mi coś powiedzieć! Pip, jesteś!
- Odgryzie jej twarz! - Wiewiórka!
Roznoszą straszne choroby!
Edward tu jest!
- Edward tu jest! - Uratuję cię, panienko!
Ojej! Pip?
- Dobra! - Padnij!
Pokaż twarz.
Nic mi nie jest! Pip mnie nie podrapie!
- Gdzie Pip? - Ta pizza oddycha.
Och, Pip!
O nie!
Pip.
Co się stało? Nic ci nie jest?
Tatusiu.
Powiedz, magiczne lustro, co to za koszmarne miejsce?
Czemu wszystko jest takie trudne?
Czy znajdę moją drugą połowę?
Po przeszukaniu pieca
Zwierzę nadal jest na wolności.
A oto kobieta, zaatakowana...
- przez wiewiórkę. - Giselle!
Jak się pani czuje,
wiedząc, że niebezpieczne zwierzę najwyraźniej nadal żyje?
Wspaniale! Pip to mój najlepszy przyjaciel...
Chodźmy do domu.
Nie skończyłam. Jeszcze jedno pytanie.
Co to za podstęp?
Czy ten nie sprowokowany atak to jakiś nowy trend?
- Czy czeka nas atak gryzoni? - Magiczne lustro, błagam!
- Powiedz mi, gdzie ona jest! - Jestem na rogu 116-tej i Broadwayu.
116-ta i Broadway! Dziękuję, lustro.
Mówiła Mary Ilene Caselotti.
Wielkie nieba. To był ciekawy wieczór.
- Bałaś się? - Trochę.
Myślisz, że Pip jest cały?
Nie martwiłabym się o niego.
Jest bardzo odważny.
Raz, gdy Czerwony Kapturek
gonił biednego wilka
po chatce babci z siekierą w ręku,
to gdyby nie Pip, który akurat był w pobliżu,
nie wiem, jak by się to skończyło.
Nie znam tej wersji.
To dlatego, że Kapturek trochę ją zmienił.
Dobranoc, Giselle.
Dziękuję za fajną bajkę.
Dobranoc, Morgan.
RESTAURACJA BELLA NOTTE
Proszę pani! Tak nie wolno!
Za późno.
Przepraszam.
Och. Giselle!
Giselle,
bajka o zaprzyjaźnionej wiewiórce była bardzo miła.
Tak.
Wiem, jak to jest, gdy ktoś cię rozczaruje.
Ma się ochotę widzieć świat w lepszych barwach,
- niż naprawdę. - Ja sobie nic nie wyobrażam.
- On przyjdzie. - Jasne.
- Bo wiewiórka ci to powiedziała. - Tak. Pip powiedział...
Wiesz co? Nie wiem, czy ty sobie żartujesz,
czy to jakaś ironia, bo wiewiórki nie mówią.
Tutaj nie.
Zamiast więc słuchać rad leśnego gryzonia,
posłuchaj mnie:
jeśli ci się nie uda i postanowisz zostać w Nowym Jorku,
- chętnie ci pomogę. - Jesteś bardzo miły, Robercie.
- Ale Edward po mnie przyjdzie. - A jeżeli nie?
Czemu tak mówisz?
Bo widzę to każdego dnia.
Jeśli związek od początku jest trudny,
- nigdy nie będzie lepszy. - On przyjdzie!
Giselle, nie sądzę. Nie.
- Tak! - Nie zgadzam się. Nie.
- Nie? - Nie.
To jedyne słowo, jakie znasz? Nie?
- Nie! - Ach tak? Nie!
- Nie. To znaczy, nie. - Nie! Ciągle to powtarzasz!
Ciągle to mówisz! “Nie”! Przez ciebie jestem taka...
- Czasami sprawiasz, że jestem... - Jaka?
Przez ciebie jestem taka...
Taka...
zła!
- Jestem zła! - Wszystko w porządku?
- Jestem zła! - Nic ci nie jest?
Nie...
Czuję się wspaniale.
Na pewno?
Tak. Jestem...
W porządku.
Jestem...
zdrowa jak ryba.
Dobrze.
Dobranoc.
Ojej.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, tato.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Zrobiłaś śniadanie. Wspaniale.
- Otworzę. - Dziękuję.
- Ładna sukienka. - Dziękuję.
To ja! Książę Edward z Andalazji,
przybyłem ratować mą narzeczoną, piękną Giselle!
- Jest. - Najwyraźniej.
Ojej. Wielkie nieba.
- Jak wyglądam? - Na oszołomioną.
- Nie. Jak wyglądam? - Wyglądasz...
Pięknie.
- Giselle! - Edwardzie!
Mógłbyś...? Proszę, możesz...?
- Ostrożnie! - Ty!
- Co? - Trzymałeś w niewoli
- moją Giselle! - Tylko spokojnie.
Nie!
- Ostatnie słowa, zanim cię ubiję? - Teraz to już przegięcie.
Dziwne słowa.
Nie! Nie!
To moi przyjaciele.
To Morgan. I Robert.
A to Edward.
Marzyłem o pocałunku prawdziwej miłości.
On też śpiewa.
I o pannie, do której było mi tęskno.
Czysta i słodka, czeka by ze mną
zaśpiewać.
Gdzieś jest panna, którą muszę znaleźć.
Stworzona została...
By ze mną...
- Co się stało? - Nie śpiewasz.
Rzeczywiście.
Przykro mi.
- Pomyślałam o czymś. - Myślałaś?
Zanim wyruszymy chciałabym coś zrobić.
Mów, ukochana, spełnię wszystkie życzenia.
- Chcę iść na randkę. - Randkę?
Co to jest?
Wiesz...
Idziemy na kolację.
Rozmawiamy o sobie.
O tym, co lubimy, czego nie. O naszych zainteresowaniach.
Randka.
Pamiętajcie, zawsze możecie nas odwiedzić w Andalazji.
Jasne. A jeśli wpadniecie do miasta,
umówimy się na kolację.
Byłoby miło.
Niedługo się zobaczymy.
Przecież nie znikam.
- Nie na zawsze. - Na zawsze.
Więc...
Miłej randki.
Powodzenia z Nancy.
Było mi z tobą bardzo miło.
Nigdy was nie zapomnę. Pamiętajcie.
Tak?
Dziękuję, że zajęliście się moją narzeczoną, prostaczkowie.
Będzie mi jej brakowało.
Mnie też, kochanie.
Mnie też.
Nie wiem, jak się znaleźli, Wasza Wysokość.
- Naprawdę. - Ty idioto!
- Ale Wasza Wysokość... - Miałeś ją zabić, nie ratować!
- Tak trudno to zrobić? - Jesteś wzburzona, pani.
Ale jeśli masz sposób, by dać mi jeszcze jedną szansę...
Kolejną szansę? Myślisz, że zatrute jabłka rosną na drzewach?
Zostało tylko jedno! Nie dostaniesz więcej szans.
- Wasza Wysokość, proszę! - Nie! Zapomnij!
Sama tam pójdę. Zabiję tę małą własnymi rękami!
Niech to.
Myślałem, o tym, co mówiła ta dziewczyna.
Phoebe ma iskry w oczach.
To właśnie zauważyłem, gdy się poznaliśmy.
To prawda.
- Jej oczy tak się błyszczą. - Ethan.
Dobrze, słuchajcie.
Jako adwokat,
muszę powiedzieć, że przypadkowe spotkanie z obcą osobą...
A jeśli nie było przypadkowe?
Może to nie był przypadek, że na nas wpadła.
- Macie duże problemy. - Każdy ma jakieś problemy.
Każdy przechodzi kryzys.
Mamy z tego powodu przekreślić dobre chwile?
Nie.
Smakował ci hot dog?
To tylko taka nazwa. Nie jedzą tutaj psów.
- Jest wyśmienity. - To dobrze.
Co za wspaniała randka.
- Ruszamy? - Dokąd?
Do Andalazji naturalnie. By wziąć ślub.
Żyć długo i szczęśliwie, przez całą wieczność.
Nie musimy ruszać tak od razu.
Jak długo trwają takie randki?
No, wiesz...
Mogą trwać tak długo, jak chcemy.
Mogą trwać i trwać i trwać,
tak długo, jak ma się pomysł na jakieś rozrywki.
- Rozrywki? - Możemy iść do muzeum.
Albo do teatru.
- Albo na bal. - Bal?
Tak.
Będą tańce i muzyka.
- Lubisz takie rzeczy. - Raczej tak.
Wspaniale. W takim razie idziemy.
- Giselle? - Tak?
- Ale potem wracamy do Andalazji? - Oczywiście.
Jak tylko się skończy.
Giselle! Wróciłaś! Wróciłaś!
Och, Morgan. Musisz mi pomóc.
Idę na bal i nie wiem, co zrobić,
ani w co się ubrać.
Nie wiem, gdzie mam znaleźć dobrą wróżkę o tej porze.
Mam coś lepszego od dobrej wróżki.
Tata mówi, że to na nagłe wypadki.
To stanowczo nagły wypadek.
Proszę bardzo. Możesz ponieść torbę.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Następny.
- Proszę pani? - Dziękuję.
Miłego dnia.
Gdy się z kimś idzie na randkę, nie wolno się za mocno malować,
bo wtedy chłopak może sobie nie wiadomo co pomyśleć.
A wiesz, jacy oni są.
Chodzi im tylko o jedno.
- O co? - Nie wiem.
Nikt mi nie chce powiedzieć.
Więc to takie uczucie?
- O czym mówisz, kochanie? - O zakupach z mamą.
Nie wiem. Nigdy nie byłam na zakupach z mamą.
Ja też nie.
- Ale podoba mi się. - Mnie też.
Niedługo będziesz miała nową mamę.
Macochę.
Nie myśl tak o tym.
Znam wiele miłych i cudownych macoch.
Edward ma macochę.
Jeszcze jej nie poznałam, ale podobno jest urocza.
Mamy na linii pana N, którego kobieta zrobiła się jakaś niedostępna.
Co pan mówił, panie N?
Zawsze traktowałem ją jak królową,
ale zaczynam mieć wrażenie,
że ma drugą twarz, której zupełnie nie znam.
Musi pan z nią poważnie pogadać,
dowiedzieć się, co do pana czuje.
Witaj, żałosny śmieciu. Stęskniłeś się?
BAL KRÓLÓW I KRÓLOWYCH
- Co ona tu robi? - Nie mam pojęcia.
- Dziwię się, że tu jesteś. - Ja też.
- Mówiłeś, że nie umiesz tańczyć. - Mówiłem, że nie lubię.
Nie twierdziłem, że nie umiem.
To Edward. Mój...
- książę. - A to Nancy.
Jest... moją...
- Jesteśmy razem. - Tak.
A ta piękna dama to Giselle, miłość mojego życia.
Spełnienie moich marzeń.
- Coś nie tak? - Jak ty to powiedziałeś!
Tak szczerze. Bez odrobiny ironii.
To bardzo... romantyczne.
Dziękuję.
Nadeszła godzina, na którą czekamy.
Każdy z panów prosi do tańca damę,
z którą nie przyszedł na bal,
do walca Królów i Królowych.
- Mogę prosić? - Proszę.
Zatańczymy?
Gdy jesteś w moich ramionach,
zapominam o całym świecie.
Gdy gra muzyka,
słyszymy ją tylko my.
Jesteśmy tak blisko siebie.
Gdy jestem z tobą
czuję, że żyję.
Czas mija,
romantyczne sny przemijają.
Ja też się z nimi żegnałem,
bo nie wiedziałem,
że tak blisko mnie czekały
na mnie wraz z tobą.
Teraz już wiem,
że pragnę tylko
trzymać cię
tak blisko.
By być blisko
szczęśliwego zakończenia.
Niemal uwierzyłem,
że to prawdziwa miłość.
Jesteś obok mnie
zaszliśmy tak daleko
Tak daleko,
a jesteśmy
tak blisko.
Odbijany?
Oczywiście.
Gdybym cię teraz stracił,
gdy jesteśmy tak blisko.
Tak blisko
szczęśliwego zakończenia.
Niemal uwierzyłem,
że to prawdziwa miłość.
- Jesteś smutna. - Nie.
- Nic mi nie jest. - Pójdę po twój szal.
Tak blisko,
tak blisko,
lecz tak daleko.
Dziecko? To ty?
Ty mnie tu wysłałaś.
Tak się cieszę, że cię widzę. Okropnie się martwiłam.
Co za straszny przypadek sprawił, że trafiłaś do tego miejsca,
pełnego smutku i takiego bólu.
Tak.
Nigdy nie będziesz z ukochanym.
Na wieczność skazana na innego.
Ale to nie musi się tak skończyć.
O nie. Mogę sprawić, że zapomnisz o bólu.
Znikną wszystkie złe wspomnienia.
Tak!
Wystarczy jeden kęs,
i o wszystkim zapomnisz.
O życiu tutaj,
o ludziach, których poznałaś.
Nic nie będziesz pamiętać.
Zostaną słodkie sny...
i szczęśliwe zakończenie.
Ale musisz się pospieszyć. Pospiesz się.
Magia nie zadziała,
jeśli nie weźmiesz kęsa przed wybiciem dwunastej.
Szybko, szybko.
Tak! Tak! Tak! Właśnie, doskonale.
Szybko, tak.
Z drogi!
Jak ona to zrobiła?
Edward?
- Matko? - Edward!
Tak. Ach, ona.
Zabieram ją na powietrze.
Chyba zemdlała. Zostaw ją, kochany.
Nic jej nie jest. Zostaw ją. Albo potrząśnij.
Daj jej wody. Nic jej nie jest.
- Niech mi ktoś pomoże! - Przesadzasz.
Nie powinieneś się tak denerwować.
Dzwoń na pogotowie.
Nie ma się czym ekscytować. Wracajcie do tańców.
- Nic jej nie jest. - Giselle.
Mamy tu nieprzytomną kobietę.
Nie wiem, co się stało.
- Zemdlała. Nic jej nie będzie... - Nieprawda.
Nathanielu, wracaj do samochodu.
Nie wrócę.
Zatrułaś ją.
- To ona jest złą wiedźmą! - To twoje dzieło?
Wysłała ją tutaj. Zatruła ją!
A ja jej pomogłem,
- co mówię z przykrością. - On kłamie, kochanie.
Myślisz, że wiązałabym się z takim pajacem?
- Pomyśl tylko. Po co? - Cisza!
Ty zakłamana morderczynio!
Gdy wrócimy do domu, Andalazja dowie się o twojej zdradzie.
- Koniec twojego panowania! - Odbierzesz mi koronę?
Nie sądzisz, że to zbyteczny melodramat, kochany?
Nie wiem, co znaczy słowo “melodramat”,
ale na zawsze stracisz tron. Dopilnuję tego.
Dość tego, ty żmijo.
- Musimy jej pomóc. Co robić? - Nie wiem. Co możemy zrobić?
Nic jej już nie pomoże. Już po niej.
Pocałunek prawdziwej miłości.
Co?
To najpotężniejsza moc na świecie.
Tak. Oczywiście.
Wiedziałem.
Nie działa!
Teraz jej nie ocalisz. Gdy wybije dwunasta...
ona umrze.
- Chyba, że... - Chyba, że co?
To niemożliwe. Może nie chodzi o mnie?
- Nie rozumiesz? - Ale ja ją znam od paru dni.
Pocałują ją. W porządku.
Proszę.
Nie zostawiaj mnie.
Wiedziałam, że to ty.
- Jak ci się podobało? - Wspaniałe.
Lepsze przedstawienie niż ostatnio.
Nie!
Najpotężniejsza moc na świecie?
Nie sądzę.
Nie macie pojęcia, z kim zadarliście.
Teraz zobaczycie przedstawienie.
Odsuńcie się, przechodzimy do clou programu.
Ty samolubna, wredna...
Gdy słyszę te mdłe gadki o “pocałunku prawdziwej miłości”,
wychodzi ze mnie prawdziwa natura.
- Nie zbliżaj się. - Pomyślałam,
że skoro mam zostać królową, muszę mieć
dobrą historyjkę, którą sprzedam w domu.
A gdyby pojawiła się ogromna, wściekła bestia,
która wszystkich pożarła?
Biedna, bezbronna królowa Narissa,
nie mogła ich ocalić.
Zacznijmy od dziewczyny, która to wszystko rozpętała.
- Po moim trupie. - Dobrze.
- Mogę zmienić plan. - Puszczaj
Chodź, Giselle. Nie chcę, żebyś przegapiła zakończenie.
Puść mnie!
Zostaw mnie! Wariatka!
Nie. Wredna, mściwa, ogromna.
Ale nie wariatka.
- Giselle! - Ojej, ale się porobiło!
Odważna mała księżniczka pędzi na ratunek.
Czyli ty jesteś damą w opałach,
co przystojniaku?
Nie ociągaj się, mała. Wspinamy się na nowe wyżyny!
Pip!
Chcesz, żebyśmy cię wypuścili...
byś pomógł Giselle...
pokonać bestię.
Trzeba było od razu tak mówić.
Dziękuję.
Narissa! Nie pozwolę ci go zabrać!
To już koniec naszej historii.
Nie możesz znieść napięcia, co Giselle?
Umierasz z ciekawości?
Pip!
Może skończy się to tak:
"I żyli długo i szczęśliwie!"
W każdym razie, ja jeszcze pożyję.
Co?
Robercie! Trzymaj się!
Często ci się to zdarza? To spadanie?
Tylko gdy mnie łapiesz.
Długo i szczęśliwie.
- Czemu taka smutna, piękna pani? - Zgubiła pantofelek.
Jak w bajce.
Baśniowe zakończenia. Bajki się spełniają.
Mogę?
W głębi duszy marzymy, by tak właśnie było.
Pasuje idealnie.
Gdzieś głęboko w sercu
przechowujemy ulubioną bajkę.
Przyznajmy, że wszyscy
chcemy raz przeżyć
szczęśliwe zakończenie.
Szczęśliwe zakończenie.
Przepraszam.
Jaki tu dobry zasięg.
Szczęśliwe zakończenie.
DOM MODY ANDALAZJA
Zacznij nowy trend, obnaż swoje serce.
Już na zawsze.
Czasami dojrzysz prawdę, gdy uwierzysz w bajkę.
Uwierzysz w bajkę.
Bez lęku, bez wstydu.
Na świecie jest tyle radości.
MOJA KRÓLEWSKA UDRĘKA NATHANIEL
A na koniec może ci się uda
polubić samego siebie.
Szczęśliwe zakończenie.
CISZA NIE JEST ZŁOTEM. PIP
- Proszę, kochana. - Dziękuję, Pip!
Nie ma się co tak tłoczyć. Wystarczy dla wszystkich.
Nic dziwnego, że serce rwie się z piersi.
W głowie ci się kręci,
bo każde zakończenie to nowy początek.
Daj się zaczarować.
Może uda się dotrwać
do szczęśliwego zakończenia.
I żyli długo
i szczęśliwie.
KONIEC
Marzyłam o pocałunku
prawdziwej miłości
ZACZAROWANA