Freedom Writers (2007) OCR from DVD by Verachai.W Fps 23.976, Runtime 2:02:57
เกิดการยิงกันขี้น
และกำลังวุ่นวายไปทั่วแอล.เอ.
เรารายงานสดจากใจกลางเเอล.เอ.
มีคนตาย 38 ศพแล้ว
หน่วยฉุกเฉินก็ยังเข้าช่วยเหลือไม่ได้
ไร้ยุติธรรม ไร้สันติสุข
แอล.เอ. แคลิฟอร์เนีย 1992
ที่นี่เป็นแดนมิคสัญญีไปแล้ว
ผู้คนไปรวมกันที่ สน.
เกิดการปล้นร้านค้าไปทั่ว
ทั้งมีการวางเพลิงกว่า 3,600 จุด
ควันดำหนาลอยเต็มฟ้า
มีคนตายในจลาจลที่ลองบีชไปแล้วกว่า 120 ศพ หลังเหตุ ร็อดนี่ย์ คิง
วิกฤตการปะทะและเหยียดผิวรุนแรงที่สุด
จากบันทึกของนักเรียนห้อง 203 รร.วู๊ดโรว์ วิลสัน
บันทึกโดยเอวา
ที่อเมริกา
เด็กสาวทุกคนอาจเป็นเจ้าหญิงในชั่วข้ามคืน...
จากหน้าตาสวยงามและจากผิวพรรณ
แต่เจ้าหญิงบางที่ คุณต้องสืบสายเลือดเท่านั้น
เอวา
เอวา พ่อสอนอะไรหนูบ้าง
ต่อสู้เพื่อผู้อื่นอย่างที่พ่อและปู่เคยสู้
ไม่ก้มหัวให้ผู้ข่มเหงและกลับกลอก
เมื่อวันเปิดเรียน
ตอนฉันรอพ่อไปส่งขี้นรถ
โรแบร์โต้!
เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นสงคราม
เอวา! เอวา!
นี่ตำรวจ! เปิดประตู!
ตำรวจหาเรื่องจับพ่อฉัน
พ่อบริสุทธิ์ ตำรวจจับพ่อ
เพราะพ่อมีคนเคารพมากมาย
เขาหาว่าเราเป็นแก๊งเพราะเราสู้เพื่ออเมริกาของเรา
ลุกขึ้นมา
เมื่อฉันเข้าร่วมแก๊ง
ฉันคือหัวหน้ารุ่นที่สาม
ที่จะไม่ยอมแพ้ต่อทุกอุปสรรค
และเคียงข้างทุกคน
ที่ลองบีช ทุกคนมีชีวิตที่ถูกกำหนดไว้แล้ว
ถ้าคุณเป็นละติน เอเชีย หรือพวกผิวสี
คุณมีสิทธิ์ถูกเก็บทุกที่เมื่ออยู่นอกบ้าน
เราสู้เพื่อปกป้องอาณาเขตของเรา
เราฆ่าเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของเรา
เราต้องสู้เพื่อปกป้องของของเรา
พวกมันคงคิดว่าจะจัดการฉันได้
แต่พวกมันนั่นแหละที่จะถูกจัดการ
สงครามเริ่มขี้นแล้ว
- กาแฟจ้ะ - ขอบคุณค่ะ
ชั้นนักเรียนใหม่ 1994
ฉันอยากให้คุณดูแผนการสอนของฉันค่ะ
เธอจะเริ่มงานของเธอกับเด็กพวกนี้
ภาษาอังกฤษชั้นต้น มี 4 ห้อง นร.ก็ทั้งหมด150 คน
บางคนเพิ่งออกจากโรงเรียนดัดสันดาน
มีคนหรือสองคนที่ต้องใส่เครื่องติดตาม
เราคงต้องปรับแผนการสอนของเธอ
ถ้าเธอเห็นคะแนนของพวกนี้ คำศัพท์ยากๆแล้วก็
พวกหนังสือมหากาพย์หนาๆ
พวกนี้ไม่เข้าใจหรอก
ค่ะ
เด็กส่วนใหญ่ต้องนั่งรถมาสามต่อ
ก็คง 90 นาทีมั๊ง กว่าจะถึงนี่
พระช่วย
อย่าให้งานเด็กมากนัก
จะเสียเวลาเปล่า
ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะ
- เธอมาจากนิวพอร์ทบีชเหรอ - ค่ะ
แย่นะ เธอน่าจะมาเร็วกว่านี้สัก 2 ปี
เราเคยเป็นโรงเรียนดีเด่นของที่นี่เชียวนะ
แต่พอต้องเข้าร่วมโครงการโรงเรียนแลกเปลี่ยน
เด็กเก่งๆตั้ง 75% ก็หายไปหมด
อันที่จริง ฉันเลือกสอนที่นี่ก็เพราะเด็กพวกนี้ล่ะค่ะ
ฉันว่ามันน่าสนุกออก ว่ามั้ยคะ
พ่อฉันเคยร่วมเรียกร้องสิทธิ์ให้คนผิวสี
จำได้ว่าตอนนั้นดูทีวีอยู่
เลยอยากเป็นทนาย
มาช่วยเด็กๆให้มีสิทธิ์มีชีวิตดีๆบ้าง
แต่มาช่วยเด็กๆที่นี่ก็ดีเหมือนกัน
เหรอ เป็น...
อุดมการณ์ที่ดีนะ
อีริน
ฉันว่าเธอทั้งน่ารักทั้งฉลาดนะ
แต่เธอก็เป็นแค่ครูจบใหม่นะ
ในฐานะครูใหญ่ ฉันอยากแน่ใจ
ว่าเธอจะสู้ไหว
ไหวแน่ค่ะ
ฉันรู้ว่าต้องเรียนรู้อีกมาก แต่ฉันก็เรียนรู้เร็ว
แล้วฉันอยากสอนที่นี่จริงๆ
- สร้อยมุกสวยดีนะ - ขอบคุณค่ะ พ่อฉันให้มาค่ะ
คงไม่ใส่มันไปสอนหรอกนะ
ที่รักคะ
ฉันดูเหมือนครูมั้ย
งั่ง
ห้องนักเรียนพิเศษ
อ.กรูเวล
สวัสดีจ้ะ
นั่งนี่เลยเพื่อน
สวัสดี
ไงน้อง กินหนมกับพี่แก้สั่นหน่อยสิ
ครูชื่ออีริน กรูเวล ยินดีต้อนรับสู่วิชาภาษาอังกฤษ
นังนี่อยู่ได้ไม่เกินอาทิตย์หรอกว่ะ
แบรนดี้ รอสส์
กรอเรีย มูเนส
อเลฮานโดร ชานเตียโก้
อังเดร ไบรอันท์
อีวา เบนิเตช
"เอวา" ไม่ใช่ "อีวา"
ฉันจะไปห้องน้ำ
- เธอรู้ใช่มั้ย - ฉันรู้น่า
บัตรผ่าน
เบน ชามวลส์
สงสัยไอ้เด็กเผือกจะอยู่ผิดห้องว่ะ
ฉันอยู่ไม่ไหวแล้ว
ชินดี้ หง่อ
ครูเรียกถูกไหม
- จามัล ฮิลล์ - ฉันมาอยู่ที่นี่ทำไมวะ
ห้องเห่ยๆนี่
แม่งยังกะใต้ถุนโรงพัก
จริงมั้ยพวกเรา
เธอชื่อจามัล
ชื่อเธออยู่ที่ห้องนี้
- นั่นล่ะโคตรแย่เลย - ห้องเด็กปัญญาอ่อนชัดๆ
แกไงไอ้ปัญญาอ่อน
- พูดอีกทีสิพวก - บอกไปแล้วไง
เข้าใจ๋ ไอ้โง่
แกไม่ได้พูดกับฉันใช่ไหม
เดี๋ยวปั๊ดเหนี่ยวชะเนี่ย
นั่งลงได้แล้ว
รู้นะแกคิดอะไร
นั่งลง
เล่นบอลก็เป็นแค่ตัวสำรอง เลิกไปช้อมเถอะว่ะ
แกจะรู้อะไร
จามัล นี่เธอ
นั่งลงไปเลยนะเอ็ง
ขอโทษค่ะ ช่วยจัดการในนี้ที
นั่งลงไปไอ้กุ๊ย
ฉันจะไม่พูดแล้วนะ
บอกให้นั่งลง
บอกมัน บอกให้มันนั่งลง
นั่งลงไป
เอามันออกไปเลย
อีริน
อีริน นี่ไบรอัน กิลฟอร์ด
สอนภาษาอังกฤษกับห้องเด็กพิเศษ
- อีริน กรูเวลค่ะ - ยินดีที่รู้จัก
- ได้ยินว่าวันนี้คุณเจอดี - ค่ะ มันเกิดขึ้นเร็วมาก
อย่าท้อนะ
ใช้เวลาหน่อยเดี๋ยวก็ดีเอง
สอนไปเพลินๆ
เดี๋ยวเดียวก็หายไปหมดแล้ว
- หมายความว่าไง - สุดท้ายพวกนี้ก็เลิกเรียน
แต่ถ้าตั้งใจสอน เด็กๆก็จะกลับมาเรียน
ถูกมั้ยคะ
- มุกสวยนะ - ขอบคุณค่ะ
ฉันไม่เคยอยากไปเรียน
จนท.ทัณฑ์บน
ให้ฉันเลือกระหว่างโรงเรียนกับสถานกักกัน
พวกงี่เง่า
คิดว่าในโรงเรียนจะไม่มีอะไร
ไม่เข้าใจว่าโรงเรียน
ก็เหมือนคุกนั่นแหละ
แบ่งพรรคแบ่งพวกตามเชื้อสายของตน
มีทั้งพวกญวน
พวกผิวสี
ผิวขาว
และพวกเรา คนเชื้อสายละติน
เป็นไปตามครรลองที่ทุกคนรู้ดี
ไม่นานนี้ก็มีพวกเข้ามาตีซี้ที่โรงเรียน
มาหาพวก ไม่ใช่เงิน
ดูเหมือนพวกนี้จะซีมข้ามถิ่นมาแบบเงียบๆ
มายีดเอาของของคนอื่นไป
ไม่มีทางที่ใครจะรู้ แต่พวกเรารู้สึกได้
บางอย่างกำลังเข้ามา
เงียบหน่อย
เรามาเริ่มที่ชื่อแรกกัน"โฮเมอร์"
มหากาพย์โอดิสซี ของโฮเมอร์
รู้จักแต่ตัวการ์ตูนโฮเมอร์ ชิมพ์สันว่ะ
โฮเมอร์คนนี้เป็นชาวกรีกโบราณ
แต่อาจหัวล้านเหมือนโฮเมอร์ ชิมพ์สันก็ได้
เอาล่ะ
เงียบกันหน่อย
ครูกรูเวล มันเอากระเป๋าหนูไป
เงียบไปเลย ฉันเปล่า
ฉันเห็นนะ
จามัล คืนเพื่อนไป
ก็ผมไม่ได้เอาไป
เดี๋ยว นั่งอยู่กับที่ เดี๋ยวก่อน นั่งลงกันก่อน
อีนังตาชั้นเดียว
ขอให้ทุกคนกลับเข้าห้อง
ขอให้ทุกคนกลับเข้าห้องเดี๋ยวนี้
มีดีแค่นี้เองเหรอ
เคลียร์พื้นที่โรงเรียนทั้งหมดเดี๋ยวนี้
ทุกคนอาจจะถูกลงโทษทางวินัย
ทุกคนอาจช่วยทั้งตัวเอง ทั้งเพื่อน และทั้งโรงเรียนได้
ถ้ากลับเข้าชั้นเรียนเดี๋ยวนี้
ลุกขึ้นมา ไอ้อ่อน
นักเรียนทุกคนกลับเข้าชั้นเรียนเดี๋ยวนี้
อีริน
ไงจ้ะ ที่รัก
โอเคมั้ย
แน่ใจนะว่าจะสอนต่อ
มันไม่เหมือนที่คิดไว้เลย
อย่าบอกพ่อฉันนะ
หวังว่าพ่อคงไม่เห็นข่าว
- แล้วงานเป็นยังไงบ้าง - พ่อคะ
- พ่อถามสก็อตต่างหาก - ตอนนี้ก็ดีครับ
บริษัทใหญ่
ผมดูแลฝ่ายข้อมูลคอมพิวเตอร์
- ฉันคิดว่าเธอเป็นสถาปนิกชะอีก - เป็นค่ะ แค่เปลี่ยนบรรยากาศ
ก็เงินเดือนดีกว่าน่ะครับ
แล้วลูกหาได้ชักเท่าไหร่ล่ะ ถึง 27,000 ไหม
พ่อก็รู้อยู่แล้ว จะถามอีกทำไม
เราจะสั่งอะไรกันดี
อย่างลูกน่ะ เปิดบริษัทเองได้สบายๆ
พ่อห่วงจริงๆนะที่ลูกไปสอนที่นั่น
พ่อพูดงั้นได้ไง
พ่อเคยสอนหนูเองไม่ใช่เหรอคะ
แต่นั่นมันพวกบัวใต้ตม
ก็มีวันพ้นน้ำได้
พนันกันมั้ย ว่าไม่มีทาง
จะมัวเสียเวลา
กับพวกไม่เอาถ่านไปทำไม
เสียความรู้สึกจริงๆ
ขอพูดตรงๆละกัน
ขอโทษค่ะที่ทำให้พ่อต้องเสียความรู้สึก
- เธอว่างานนี้เหมาะกับลูกฉันมั้ย - ก็ดีนะครับ
คืองี้ครับ
ถ้าอีรินคิดว่าสอนเด็กพวกนั้นได้ก็สอนไป
มาห้ามเธออย่างนี้คงทำให้เธอเช็งแย่
พ่อคุณไม่ชอบงานคุณเลย ตามใจท่านดีไหม
ฉันก็ตามใจพ่อมาตลอด
- น่ามีอ่างล้างหน้าเพิ่มนะ - ก็เข้ามาสิ ว่างแล้ว
ไม่อยากเชื่อเลยว่าพ่อจะพูดเรื่องเงินเดือน
พ่อเป็นอะไรไป
พ่อเคยคิดดีกว่านี้
แล้วมาพูดเรื่องเงินเดือนนี่นะ สงสัยเล่นกอล์ฟมากไป
ฉันว่าพ่อต้องเพี้ยนไปแล้วแหง
สอนหนังสือไม่ดีตรงไหน
ที่รัก เอาน่า
ไม่นับที่มาแต่งกับผม
คุณไม่เคยทำให้พ่อคุณผิดหวังหรอก
พ่อชอบคุณนะ ก็แค่...
คิดว่าผมไม่ดีพอสำหรับคุณ ก็ไม่เป็นไร
พ่อตาทุกคนก็เป็นแบบนี้ เป็นผมก็คงเหมือนกัน
เลิกคิดเรื่องยอดลูกกตัญญูกันเถอะ
นี่บ้านเรานะ ไม่ใช่บ้านพ่อ
หรือไม่ใช่ดีล่ะ
หรือจะสร้างให้ใหม่ล่ะคะ
เพิ่มอ่างล้างหน้าด้วยนะ
คุณเป็นครูเพราะคุณอยากเป็นน่ะดีแล้ว
ครูมีอะไรจะบอก
เราเรียนร้อยกรองกันอยู่ มีใครชอบ 'ทูแพค ชาเกอร์' บ้าง
เรียก ทูพอค ต่างหาก
ยกมือขึ้น
แค่เนี้ย นึกว่าจะเยอะกว่านี้
ครูมีเนื้อเพลงมาให้
ลองฟังท่อนที่เปิดไปเมื่อกี้สิ
นั่นแหละสัมผัสคำล่ะ
เขาเขียนเพลงได้เจ๋งมากๆเลย
เด็กน้อยในถิ่นเถื่อน ช่างลางเลือนเรื่องสุขสันต์
ไร้พ่อให้ผูกพัน เพียงแม่นั้นอยู่ข้างเคียง
ใครเล่าจะเข้าใจ เราเติบใหญ่อย่างสุ่มเสี่ยง
สิ่งมัวเมายากจะเลี่ยง ก็เพราะเพียงพ่อทิ้งเรา
เคยบอกจะดูแล ที่แน่ๆไม่เห็นแม้เงา
- คิดว่าเราไม่รู้จัก ทูพอค รึไง - คิดไงจะมาสอนแร็พให้เรา
ไม่ใช่ แค่ตั้งใจว่า...
นี่ไม่มีอะไรทำแล้วรึไง
เคยเป็นครูมาก่อนรึเปล่า
ครูโดนหยามชัดๆเลยว่ะพวก
จามัล พอได้แล้ว
เธอขึ้นมานั่งที่หน้าชั้นเดี๋ยวนี้
ขึ้นมา
ครูเบื่อเรื่องงี่เง่าในห้องนี้เต็มทีแล้ว
ออกลายชะแล้ว
นึกอยู่แล้วว่าฝืนได้ไม่กี่น้ำหรอก
สลับที่กับเบน
- เร็วเข้า - ผมนั่งตรงนั้นคนเดียวไม่ได้
- ไม่มีอะไรหรอก - มีแน่
หนูไม่นั่งใกล้มัน
ผมจะนั่งกับเพื่อนของผม
หนูไม่ไปนั่งตรงนั้นคนเดียวแน่ๆ
ก็ได้
งั้นทุกคนขยับออกมาอยู่ฟากนี้
พวกข้างหลังย้ายมาข้างหน้า ชินดี้กับพวกย้ายไปนั่งข้างหลัง
เริ่มได้แล้ว เดี๋ยวนี้
กลับชัวเถาไปเลย เอ็งน่ะ
- ไอ้ตี๋เห่ย - ไสหัวไปชะก่อนโดนตื๊บ
บู
ไปหลังห้องได้แล้ว
นี่โต๊ะกูโว้ย
ทุกคนแฮปปี้กับที่นั่งใหม่ใช่มั้ย
เอวา
นั่นเธอจะไปไหน
บ้าเอ๊ย ห่วยจริงโว้ย
ห่าอะไรวะ แม่ง
เอาตังค์กูคืนมาเลย
ตู้แม่งกินตังค์ เอาตังค์กูคืนมา
พูดห่าอะไร หัดพูดภาษาคนเป็นมั้ย
เอาตังค์กูคืนมาเลย
เอาเงินกูคืนมา
ไอ้ร้านเฮงชวย
แม่ง เร็วเข้า ไปได้แล้ว
เร็วเข้า เผ่นได้แล้ว
พาโก้กลัวมาก
ตอนอยู่ในรถ เขาพูดว่า
พวกแกต้องไม่ทิ้งพวกเดียวกัน
พูดเหมือนที่พ่อฉันพูดบ่อยๆ
มีแต่ฉันที่เห็นพาโก้ยิง
เพราะคนอื่นหันหลบกันหมด
แล้วฉันก็ให้การเท็จกับตำรวจเพื่อช่วยเขา
เริ่มเลยนะจะได้รีบไปสอนกัน
ฝ่ายปกครองอยากหารือ
เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
ผมคุยกับตำรวจมาแล้ว
อย่างที่ทราบกันว่า
มีนักเรียนของเราเกี่ยวกับเรื่องนี้
แกรนท์ ไรช์ถูกควบคุมตัวในฐานะผู้ต้องสงสัย
คุณกรูเวล
นักเรียนของคุณ เอวา เบนิเตช
เป็นพยานชี้ตัวเขา
ขอให้ทุกท่านงดกล่าวถึงเรื่องนี้ในชั้นเรียนด้วย
ขอบคุณ
เฮ้ ดูนี่สิ
ว่าไง
กลอเรีย
อ่านประโยคแรกชิ
ทำไมเป็นหนูล่ะ
เพราะเธอชอบอ่านน่ะสิ
เลิกอ่านหนังสือนั่นได้แล้ว
"อาดดิชุส"ไร้ชึ่งไหวพริบในการชี้นำ
นี่เป็นรูปประโยคที่ผิด
ขอให้ทุกคนเขียนประโยคใหม่ให้ถูกต้อง
ลงในสมุดงานหน้า 4
หน้า 4 ของหนูหายไปแล้ว
งั้นก็ใช้หน้าที่ว่างถัดไป
ทำอะไรกัน
นั่นอะไร เอามานี่ชิ
จามัล
- นี่อะไร - ช่างมันเถอะ
นี่มันสนุกนักรึไง
ติโต้
ถ้านี่เป็นเธอ มันจะสนุกมั้ย
ผมเปล่าทำ
ทุกคนเลิกทำ
งั้นมาคุยกันเรื่องศิลปะ ติโต้มีพรสวรรค์เนอะ ว่ามั้ย
รู้มั้ย
ครูเคยเห็นภาพแบบนี้ในพิพิธภัณฑ์
แต่เป็นรูปคนยิว ไม่ใช่คนดำ
แทนที่จะเป็นปากใหญ่ๆ ก็เป็นจมูกที่โตๆ
เหมือนจมูกหนู
แต่ไม่ใช่รูปเฉพาะของใคร
เป็นรูปของยิวทุกคน
แล้วรูปนี้ก็มีพวกที่เก๋าที่สุด
ส่งไปให้หนังสือพิมพ์
พวกเราเองแหละว่ะ
พวกเธอรู้จักพวกนาชีมั้ย
เทียบกัน พวกเธอแค่เด็กอมมือ
ถ้าเอาไปเปรียบกับพวกนั้น
พวกนั้นเริ่มต้นจากความข้นแค้น เกรี้ยวกราดและการดูถูก
กระทั่งมีคนนำให้พวกเขาสู้
เพื่อศักดิ์ศรีและการยอมรับ
พวกเธออัดกับพวกที่ปากชอยบ้านใช่มั้ย
แต่พวกเขาชัดกับนานาประเทศ
รู้มั้ยพวกเขาทำยังไง
พวกเขาฆ่าทุกคน
ทุกคนที่พวกเขาโทษว่า
ทำให้พวกเขาเดือดร้อน
ทำไงรู้มั้ย ก็เหมือนที่เธอทำ
เอารูปแบบนี้ลงในหนังสือพิมพ์
คนยิวจมูกโตๆ คนดำปากใหญ่ๆ
แล้วก็หาเหตุสารพัดอ้างว่า
คนยิวกับคนดำเป็นสายพันธุ์ชั้นต่ำ
ไม่ต่างจากสัตว์
เพราะงั้นไม่ต้องใส่ใจว่าพวกนี้จะเป็นหรือตาย
ถ้าให้ดี ให้ตายตายไปชะจะดีกว่า
และการล้างเผ่าพันธุ์ก็เริ่มขึ้น
เหมือนอย่างที่พวกเธอกำลังทำ
ครูจะไปรู้อะไร
งั้นก็ทำให้รู้ชะสิ
ผมไม่พูดอะไรทั้งนั้น
ครูไม่รู้หรอกว่าเราอยู่กันยังไง
พวกเราอยู่ที่นี่กันมาก่อน
เงียบไปเลยนะมึง
พอได้แล้ว
หมายความว่าถ้าไม่มีคนละติน
คนญวน คนดำ คนขาว หรืออะไรก็ช่าง
แล้วชีวิตเธอจะดีขึ้น ใช่มั้ย
ถ้าไม่มีครูก็ยิ่งดี
ได้เลย
เริ่มจากรูปบ้าๆพวกนี้
แล้วก็มีเด็กถูกยิงตายข้างถนน
ครูจะไปรู้อะไร
ไม่รู้หรอกว่าเราเจ็บปวดยังไงบ้าง
ไม่รู้หรอกว่าเราต้องทำอะไรบ้าง
หัดยอมรับชีวิตพวกเราบ้าง
ทนเรียนไวยากรณ์งี่เง่าที่นี่
สุดท้ายก็ต้องออกไปข้างนอกนั่นอยู่ดี
ครูเปลี่ยนอะไรไม่ได้หรอก
เธอว่าครูไม่ยอมรับพวกเธองั้นเหรอ
ก็คงงั้น แต่เธอก็ควรยอมรับคนอื่นด้วย
งี่เง่าน่า
ทำไมต้องยอมรับครู
เพราะเป็นครูเหรอ
ไม่รู้จักกันมาก่อน
จะพูดจริงหรือตอแหลก็ไม่รู้
จะรู้ได้ไงว่าครูดีจริง
ที่ไม่ยอมรับก็เพราะเป็นครูนี่แหละ
พวกคนขาวก็เรียกร้องให้ยอมรับยันเต
ครูเป็นครู สีผิวไม่เกี่ยว
นั่นแหละโคตรเกี่ยวเลย
อยู่ๆมาตัดสินให้เป็นยังงี้
ทั้งๆที่เราไม่อยากเป็น
พวกคนขาวเจ้ากี้เจ้าการทุกอย่าง
ฉันเกลียดพวกมัน
- เธอเกลียดครูเหรอ - ใช่
- ทั้งที่ไม่รู้จักกัน - รู้จักอยู่แล้ว
ตำรวจคนขาวยิงเพื่อนฉันเพียงแค่เขาจะล้วงกระเป๋า
ฉันเห็นพ่อฉันถูกตำรวจคนขาวจับทั้งที่ไม่ผิด
อยากทำอะไรก็ทำ
คนขาวมันถูกทุกอย่าง
ฉันถึงเกลียดพวกมันไง
เบน เธอมีพูดอะไรมั้ย
ผมขอออกไปจากนี่ได้มั้ยครับ
ช่วยเลิกทำเป็นเข้าใจ
แล้วทำเหมือนพวกเราเป็นเด็กๆเถอะ
เธอคิดยังงั้นเหรอ
คนแบบผมที่รวยๆน่ะ
ไม่เป็นนักร้องก็นักกีฬา
ครูจะมาเอาอะไรกับผมอีก
แล้วถ้าเธอร้องเพลงหรือเล่นกีฬาไม่ได้ล่ะ
- คงไม่ดักดานอยู่นี่แน่ ผมรู้ดี - ใช่เลยพวก
นี่พวกเธอจะเรียนจบด้วยทัศนคติยังงี้เหรอ
ไปเรียนต่อได้ละกันน่า
อยู่ถึง18 ก็เก่งแล้ว อย่าลืมนะว่าเราอยู่ในสงคราม
แล้วเราก็ไม่กลัวตายที่จะปกป้องพวกของเรา
ถ้าได้ตายเพื่อพวกพ้อง นั่นคือศักดิ์ศรีและความภูมิใจ
เลยเชื่อว่าได้ตายอย่างสมศักดิ์ศรี
แล้วจากนั้นเป็นไงรู้มั้ย
เธอก็แค่เน่าเปื่อยไป
ส่วนคนอื่นก็อยู่ต่อแล้วก็ลืมเธอไป
แล้วตอนที่กำลังเน่า
คิดเหรอว่าศักดิ์ศรีนั่นจะช่วยให้เธอเจ๋งนักเหรอ
ก็เป็นแค่ศพ
ที่ไม่มีใครอยากจดจำ
เพราะสิ่งที่เธอทิ้งไว้ก็คือนี่
เธอยกมือ มีอะไรเหรอ
ที่ครูพูดเมื่อกี้ เรื่อง"การล้างพันธุกรรม"
- "การล้างเผ่าพันธุ์"จ้ะ - มันคืออะไรครับ
ใครรู้จัก"การล้างเผ่าพันธุ์"บ้าง
ยกมือขึ้น
งั้นถ้าใครเคยถูกยิง ยกมือขึ้น
เล่มนี้เป็นไงคะ เราถกกันเรื่อง"การล้างเผ่าพันธุ์"
พวกนั้นอ่านไม่รู้เรื่องหรอก
ฝึกกันได้นี่คะ หนังสือก็อยู่นี่แล้ว
ดูคะแนนการอ่านของเด็กพวกนี้ชะก่อน
ถ้าเอาหนังสือไป
มีหวังพังหมด
"โรมิโอกับจูเลียต"ก็น่าจะดีนะคะ
ไม่ เราจะไม่ให้หนังสือ ถ้าจะเอาก็เอานี่ไป
เรื่องย่อ"โรมิโอกับจูเลียต"
ขนาดเล่มย่อ
ยังแทบไม่เหลือสภาพกลับมาเลย
ครูแคมพ์เบลคะ
เด็กๆรู้ว่า
ไม่มีใครอยากให้หนังสือจริงไป
ฉันชื้อหนังสือมาเติมไม่ไหวหรอก
แล้วไงคะ จะให้ฉันหาหนังสือมาเองรึไง
ก็ตามใจ แต่คงเสียเงินเปล่านะ
งั้นฉันพอจะคุยเรื่องนี้กับใครได้คะ
- ว่าไงนะ - ฉันขอโทษ แต่
ฉันไม่เข้าใจ
คนที่กระทรวงยอมให้เรา
เอาหนังสือมาเก็บอย่างนี้เหรอคะ
ฟังนะ
นี่เป็นแผนบริหารการศึกษาท้องถิ่น
หมายความว่าฉันและครูใหญ่มีอำนาจ
ตัดสินใจได้โดยไม่ต้องผ่านกระทรวง
เพราะเขามีเรื่องใหญ่กว่านี้ให้คิด เข้าใจรึยัง
ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้อยากล้ำเส้น
แค่ฉันคิดว่า
เด็กๆคงอยากอ่านหนังสือที่ดีกว่านี้
เธอทำให้เด็กใฝ่เรียนไม่ได้หรอก
เต็มที่ก็คงแค่ทำให้มีวินัยกว่าเดิม
แค่นั้นก็ยกนิ้วให้แล้ว
เพราะคุณรู้จักมาร์กาเร็ตดีกว่าฉัน
ฉันเลยอยาก ขอให้คุณช่วย
ฉันเชื่อจริงๆว่าหนังสืออย่าง "บันทึกของแอนน์ แฟรงค์"
จะดีกับนักเรียนของฉันมาก
เขาไม่เชื่อว่าเด็กๆจะเข้าใจ
นึกถึงชีวิตเด็กพวกนี้ดูสิ
ก็จริง มันก็เรื่องสากล
ทั้งแอนน์ แฟรงค์ ทั้งร็อดนี่ย์ คิง ก็เหมือนๆกันแหละ
- นี่คุณล้อฉันเล่นรึเปล่า - ใช่
คุณกล้าดียังไงเอาแอนน์ แฟรงค์ ไปเปรียบกับเด็กพวกนั้น
พวกนี้ไม่กลัวอะไร
พกอาวุธเตร็ดเตร่ไปทั่ว
ผมยังกลัวจนไม่กล้าออกจากบ้านตอนกลางคืนเลย
คุณเลยโทษเด็กพวกนี้
ก่อนพวกนี้เข้ามา ที่นี่เคยเป็นโรงเรียนดีเด่นนะ
ดูเดี๋ยวนี้สิ
มันคุ้มมั้ย
ที่ให้เด็กดีดีรับกรรม
เพราะที่นี่ต้องกลายเป็นโรงเรียนดัดสันดาน
เพราะไปบังคับให้เด็กพวกนี้มาที่นี่
ช่างคิดกันเข้าไปได้
เรื่องที่ไม่มีการแบ่งแยก มันโกหกทั้งเพ
พูดมากไปก็ตกงาน หาว่าเป็นพวกเหยียดผิวอีก
ขอทีเถอะนะ หยุดเจ้ากี้เจ้าการชะเถอะ
คุณยังไม่รู้ฤทธิ์เด็กพวกนี้หรอก
แล้วก็อย่าตัดสินคนอื่น
ที่อาบน้ำร้อนมาก่อนด้วย
เรามาเล่นเกมกัน รับรองว่าสนุกแน่
เลือกได้นะว่าจะอ่านหนังสือ
หรือมาเล่นเกม
แต่ยังไงก็ต้องเล่น
เอาล่ะ นี่คือเกมเส้นแบ่ง
ครูจะตั้งคำถาม
ถ้าตรงกับใคร ก็ก้าวมาที่เส้น
แล้วก้าวออกมาสำหรับคำถามถัดไป
ง่ายมั้ย
คำถามแรก ใครบ้างที่มีอัลบั้มใหม่ของสนู้ปด็อก
โอเค ถอยออกมา
คำถามต่อไป
ใครบ้างเคยดูหนัง Boyz N The Hood
โอเค คำถามต่อไป
ใครบ้างที่อยู่บ้านเอื้ออาทร
ใครบ้างมีคนรู้จัก มีเพื่อน หรือญาติ
ยังอยู่ในบ้านเมตตาหรือติดคุกอยู่
ใครบ้างที่เคยอยู่บ้านเมตตาหรือติดคุกมาแล้ว
รวมค่ายผู้อพยพด้วยมั้ย
เธอคิดเอาเอง
ใครบ้างที่รู้จักแหล่งขายยา
ใครบ้างที่รู้จักพวกเด็กแก๊ง
ใครเป็นเด็กแก๊งบ้าง
ถามโง่ๆเนอะ
กฎโรงเรียนห้ามไม่ให้พวกเธอเข้าแก๊งนี่นา
ขอโทษที่ถาม ฉันบ้าไปแล้ว
โอเค นี่เป็นคำถามชีเรียสหน่อยนะ
ยืนที่เส้นถ้าเธอเคยเสียเพื่อนไปแล้วคนนึง กับเรื่องตีกัน
ยืนที่เส้น ถ้าเธอเสียเพื่อนไปมากกว่าหนึ่งคน
สาม
สี่หรือมากกว่า
ขอให้ทุกคนไว้อาลัยแก่เพื่อนผู้จากไป
ไม่ว่าอยู่แห่งใดให้เอ่ยชื่อเพื่อนออกมา
ขอบคุณทุกคนมาก
ทีนี้ ครูมีอะไรให้เธอทุกคน
ทุกคนมีเรื่องราวของตัว
และสำคัญที่จะเล่า ให้ตัวเองฟังก็ได้
ฉะนั้นที่เราจะทำก็คือ
เขียนลงในบันทึกนี้ทุกวัน
เขียนอะไรก็ได้ที่อยากเขียน อดีต ปัจจุบันหรืออนาคต
จะทำเหมือนเขียนไดอารี่ก็ได้ หรือจะเขียน
เพลง กลอน เรื่องดี เรื่องร้าย อะไรก็ได้
แต่ต้องเขียนทุกวัน
หนีบปากกาไว้ใกล้ๆไว้ใช้เขียนตอนอยาก
ไม่มีการให้คะแนน
ให้ A ให้ B กับบันทึกเรื่องจริงแบบนี้ได้ยังไง
ครูจะไม่เปิดอ่านถ้าเธอไม่อนุญาต
ครูอยากเห็นพวกเธอเข้ามา แล้วครูจะ
คอยโฉบไปดูเธอเขียน
แล้วถ้าอยากให้ครูอ่าน ครูมีตู้อยู่ตรงนี้
ตู้นี้ล็อกได้ ครูจะเปิดไว้ในระหว่างเรียน
ถ้าเธออยากให้ครูอ่านก็มาวางไว้
ครูจะปิดตู้หลังเลิกเรียนทุกครั้ง
ขอให้เข้ามาทีละคน แล้วหยิบบันทึกกลับไป
เมื่อไหร่ก็ได้ที่พร้อมนะ
เอวาลังเลนิดนึง แต่ฉันเชื่อว่าเธอต้องเอาด้วย
แบรนดี้เชอร์ไพรส์ฉันมาก ปกติจะเงียบๆ
แต่เข้ามาหยิบคนแรกเลย
ที่รักคะ มานั่งนี่สิ
- ไม่เป็นไร - เดี๋ยวขยับให้
ผมยืนได้ จะได้กลืนลงท้องเร็วๆ
- จะอยู่อีกนานมั้ย - ไม่รู้สิ
- จะช่วยเหรอ - ไม่ล่ะ ผมไม่เอาไหนเรื่องวาดรูป
- คุณเป็นสถาปนิกนะ - ก็แค่ไม่อยากทำน่ะ
มีอะไรรึเปล่า
เปล่า ไม่มีอะไร
ก็แค่ อยากฟังให้จบ จริงๆนะ
ผมแค่รู้สึกว่าเราไม่ได้คุยเรื่องอื่น
นอกจากเรื่องงานของคุณ มานานมากแล้ว
ขอโทษจ้ะ
งานคุณเป็นไงบ้าง
ไม่อยากคุยเรื่องนี้เหมือนกัน
อยากสบายๆ อยู่กับบ้าน
อยากอยู่กับคุณครูแสนสวยของผม
ผมเคยคิดเล่นๆนะเรื่องอยากโดนคุณครูทำโทษ
แย่จริง ฉันลืมไม้เรียวไว้ที่โรงเรียน
คุณครูคนอื่นจะขยันอย่างนี้มั้ยนะ
ฉันไม่รู้ แค่ฉันตั้งใจแล้วต้องทำ
ครูคนอื่นไม่เห็นมีใครคุยกับฉันเลย
- ฉันไม่อยากจะคิด - งั้นก็อย่าคิดสิ
จวนเสร็จแล้ว โอเคนะ
อีกนานไหม
แป๊บเดียวนะ สัญญาจ้ะ
ยินดีต้อนรับท่านผู้ปกครอง
ขอบคุณทุกท่านที่มาครับ
ยินดีที่ได้พบ
จิม ขอบคุณนะ
ขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมประชุมผู้ปกครอง
ยินดีต้อนรับผู้ปกครองห้อง 203
ทุกสงคราม เราต่างมีศัตรู
ฉันเคยเห็นแม่ถูกตีปางตาย
ทั้งเลือดทั้งน้ำตาเปื้อนหน้าแม่
ฉันรู้สึกทั้งแย่ทั้งกลัว ทั้งโกรธไปพร้อมๆกัน
แบรนดี้ อย่าเข้ามา ดูน้องไว้
ดูน้องด้วย
ฉันยังจำได้ที่โดนเข็มขัดฟาดไปทั่วตัว
ครั้งนีงที่พ่อไม่มีค่าเช่าบ้าน
พ่อพาเราออกมาข้างถนน
แล้วบอกให้ไปหาที่นอนกันที่นั่น
ไคล์ฟเป็นเพื่อนรักของผม คอยปกป้องผมตลอดเวลา
เราทั้งคู่เจอเรื่องหนักๆมาตลอด
หนักว่ะ
ก็ของจริงอ่ะ ไม่มีใครแกล้งเราได้แล้ว
แต่ต้องหัดนะ เพราะปืนมันจะถีบตอนยิง
ผมนั่งอยู่จนตำรวจมา
มาถีงก็เห็นแค่ศพ ปืน แล้วก็เด็กดำ
เขาจับผมเข้าบ้านเมตตา คืนแรกที่นั่นโคตรทารุณเลย
คนในนั้นทุบกำแพง
ทำทุกอย่างที่จะอวดตัวเองว่าเจ๋ง
ผมร้องไห้ทั้งคืนแต่ให้ใครรู้ไม่ได้
ผมเข้าๆออกๆที่นั่นอยู่เป็นปี
แล้วคอยถามตัวเองว่าเมื่อไหร่จะได้ออกไปซะที
พี่ชายสอนให้ผมรู้วิธีใช้ชีวิตแบบพวกเรา
ทั้งคุมผู้หญิง ทั้งขายยา และอีกสารพัด
เรียนรู้เรื่องสีเรื่องถิ่น อะไรควรทำไม่ควรทำ
เรียนรู้ไปเงียบๆ ขืนกระโตกกระตากมีหวังโดนเป่า
มองตาฉันสิแล้วจะเห็นคนสวย
เห็นยิ้มฉันมั้ย ก็ไม่มีอะไรให้ห่วง
แต่มีแผลมากมายซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้าที่ฉันใส่
ทำไมเขาถีงทำกับฉันขนาดนี้
ตอนผม16 ผมเห็นศพมามากกว่าสัปเหร่อซะอีก
ทุกครั้งที่ออกมานอกบ้านก็มีสิทธิ์โดนเป่าทุกเมื่อ
โลกข้างนอกนั่น จะอยู่หรือตาย ก็ไม่มีใครสนใจ
ไม่สนเลยว่านั่นเป็นเพื่อนผม
ค่ายผู้อพยพในกัมพูชา
เปลี่ยนพ่อเป็นคนละคน
หลายครั้งที่พ่อทำร้ายแม่กับฉัน
ฉันต้องปกป้องครอบครัวของฉัน
ตอนที่ผมเลือกชื้อขนมอยู่ จู่ๆก็มีเสียงปืน
ผมเห็นเพื่อนทรุดลงไป
จมกองเลือดตรงนั้น
จากนั้น ผมก็พกปืน
ที่ผมเจอในชอยข้างบ้าน
สงครามเริ่มเมื่อไรไม่รู้
รู้แต่สองฝ่ายห้ำหั่นกันสุดฟทธิ์
แต่ก็ไม่เห็นมีใครใส่ใจ
ฉันแค่อยากเดินตามรอยพ่อ ใครข้ามถิ่นมาฉันก็ต้องชน
ผมทำอะไรไม่มีใครสนอยู่แล้ว มาสนที่โรงเรียนทำไม
เพื่อนผมเป็นทหาร ไม่ใช่ในสงครามแต่เป็นที่นี่
พวกเขาต้องสู้เพื่อเอาตัวรอด
ผมไม่ชอบเหน็บปืนไว้กับตัวหรอก
มันทำให้ใจสั่น
เป็นเด็กแก๊งมันบัดซบชัดๆ แต่ก็เลิกไม่ได้
ก็รู้สึกผิดทุกครั้งที่ตีกัน
หรือชวนคนเข้าแก๊ง
พวกนีย้อมตายเพื่อแก๊งได้
ผมเสียเพื่อนไปมากมายกับสงครามเงียบนี้
แต่เราทุกคนเชื่อว่าได้ตายอย่างมีค่า
ถึงต้องเสี่ยงกับห่ากระสุน
มันก็คุ้ม
โอ้ อะไรเนี่ย
นี่มัน...
คุณกรูเวลครับ ได้โต๊ะแล้ว เชิญทางนี้ครับ
พ่อคะ หนูไม่รู้จะรับมือเรื่องนี้ยังไง
หนูเป็นแค่ครู ไม่ใช่นักสังคมสงเคราะห์
เด็กพวกนี้อายุแค่ 14-15
แค่อยู่รอดปลอดภัยไปวันๆก็ดีแล้ว
หนูควรสอนพวกเขามั้ยคะ
ฟังนะ
ลูกแค่รับผิดชอบในชั้นเรียนก็พอแล้ว
- ตั้งใจทำให้ดีที่สุด - ยังไงคะ
ผู้บริหารไม่ยอมช่วยอะไรเลย
หนังสืออุปกรณ์ก็ไม่มี
หนูควรทำยังไงคะ
สอนชดใช้ทุนจนถึงสิ้นปีนี้
แล้วเตรียมหางานใหม่
ความสำเร็จมาทีหลังประสบการณ์
ฉะนั้น สะสมประสบการณ์ไว้ให้มาก
แต่ถึงยังไง จำไว้ว่าเป็นแค่งาน
ถ้าคิดว่าไม่ใช่ ก็เปลี่ยนงานชะ
คุณไปขายของที่ห้างเหรอ
แค่งานชั่วคราวค่ะ
ฉันยังหาหนังสือให้เด็กๆไม่ได้
งานพิเศษคงช่วยให้ฉันทำอะไรได้คล่องขึ้น
คุณยังเล่นเทนนิสกับอีวานตอนเลิกงานเลย
ขอทบทวนนิดนึง คุณทำงานเพิ่ม
เพื่อหาเงินไปสอนหนังสือเหรอ
แค่ชั่วคราวค่ะ
พอเด็กๆขึ้นชั้นได้ โรงเรียนคงช่วยฉันมากขึ้น
ฉันมีบัตรส่วนลดพนักงานด้วยนะ
- อยากเปลี่ยนทีวีมั้ย - ก็เอาสิ
ดูรานโก้ สตรีท
เมื่อชีวิตพบทางตัน
ถ้าจะชื้อเล่มนี้ยกโหล
จะลดได้ไหมคะ
หนังสือใหม่เอี่ยมเลย
เอาล่ะ ทุกคน ฟังนะ
หนังสือนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับแก๊งและความรุนแรง
เธอคงไม่ได้รับอนุญาตให้อ่าน
แต่ครูจะพยายามให้เขาอนุญาตให้ได้
ก็ยากค่ะกว่าจะดึงความสนใจพวกเด็กๆได้
จนเร็วๆนี้ เด็กๆหันมาเกลียดฉัน มากกว่าเกลียดกันเอง
คุณรวมเด็กๆได้ ก็มาถูกทางแล้ว
ผมช่วยอะไรคุณได้บ้าง
ฉันอยากทำมากกว่านี้เลยอยากได้คนสนับสนุน
คุณต้องคุยกับหัวหน้าหมวดหรือครูใหญ่ก่อนนะ
ฉันคุยแล้วแต่ไม่มีใครสนใจ
คุณก็ต้องจัดการให้ได้
ฉันถึงอยากคุยกับคนที่มีอำนาจสั่งการไงคะ
มันมีระเบียบปฏิบัติตามลำดับชั้นอาวุโส
- และคุณต้องปฏิบัติตามนั้น - ไม่ค่ะ
ฉันแค่พยายามจะทำงานของฉัน
โครงการโรงเรียนแลกเปลี่ยนจะมีประโยชน์อะไร
ถ้าเด็กโตยังอ่านหนังสือของเด็กเล็กไม่แตก
ผมเป็นคนดันโครงการนี้เอง
โครงการนี้ทำให้เด็กขาดแรงจูงใจที่จะเรียน
ผมไม่ไปยุ่งกับรายละเอียดขนาดนั้นหรอก
แล้วเด็กๆจะมาเสียเวลาเรียนทำไม
ถ้ารู้ว่าครูไม่อยากเสียเวลามาสอนพวกเขา
เราบอกเด็กๆว่า"ไปโรงเรียนนะ ตั้งใจเรียนนะ"
แต่บอกกันเองว่า "พวกนี้เรียนไม่ได้หรอก เปลืองงบเปล่าๆ"
ฉันกำลังคิดเรื่องทัศนศึกษา
เด็กส่วนใหญ่ไม่เคยออกนอกลองบีชเลย
พวกเขาไม่เคยมีโอกาส
ออกนอกกะลาเลย
ลองตั้งไว้เป็นรางวัล
ถ้าพวกเขาตั้งใจเรียน
แล้วเกรดดีขึ้นก็ได้ไป
ครูแคมพ์เบล
คงไม่ได้เผื่องบไว้ให้หรอก
ฉันหางบเองได้ค่ะ
แค่อยากแน่ใจว่าจะไม่ถูกห้าม
ถ้าทำไม่ได้ฉันจะไม่พูด
ฉันรู้ดีว่าเขาคิดยังไง
แค่ไม่อยากกวนใจครูแคมพ์เบลค่ะ
คุณทำงานพิเศษที่โรงแรมด้วยเหรอ
แค่เสาร์อาทิตย์ค่ะ
คุณก็เล่นเทนนิสวันเสาร์
แล้วตีกอล์ฟวันอาทิตย์สิคะ
คุณให้ผมไปเล่นกอล์ฟเนี่ยนะ
ฉันได้ห้องพักราคาพนักงาน
กับโรงแรมในเครือด้วยนะ
คนรับจ๊อบมีเยอะไป
แต่ที่ทำสากกะเบือยันเรือรบนี่เพิ่งเคยเจอ
คุณว่าจะทำงานพิเศษแค่ชั่วคราวนะ
ใช่ค่ะ แต่ไม่รู้ว่าจะถึงเมื่อไหร่
- ถ้าผมบอกว่าไม่ล่ะ - ไม่อะไรคะ
ผมไม่ให้คุณควบ 3 งานอย่างนี้
- ฉันทำไหวนะ - นั่นไม่ใช่ประเด็น
คุณจะทำอะไรก็ได้ เรารู้กันอยู่แล้ว
ก็แค่... คุณ...
น่าจะถามผมก่อน
- ฉันแค่อยากทำงานให้ดี - เลยรับงานเพิ่มอีก 2งาน
ผมไม่เข้าใจ อีริน
มันถึงเวลาแล้วที่จะทำตามที่เราเคยอยากทำ
ตั้งแต่ก่อนเราแต่งงานกัน
คุณจะกลับไปเรียน
สถาปัตย์ต่อให้จบก็ได้นะ
ไม่ดีเหรอคะ
มีอะไรคะ
เปล่า
ทัศนศึกษาได้รับอนุมัติ
ฉันจะโทรไปค่ะ
ฉันนัดประชุมครูและผู้ปกครองไว้แล้ว
ขอบคุณนะ
- ดีใจที่ได้เจอคุณนะ พอลล่า - เช่นกันค่ะ
ดร.โคห์นจากกระทรวงโทรมาหาครูใหญ่
เธอจะพานักเรียนไปทัศนศึกษาเหรอ
ค่ะ แต่จะไปเสาร์อาทิตย์ค่ะจะได้ไม่กระทบการเรียน
เห็นคุณวุ่นๆอยู่
แล้วฉันก็รับผิดชอบค่าใช้จ่ายเองค่ะ
เดี๋ยวมานะ
ไม่ ไม่ ไม่ ไม่นะอีริน
- กลับไปที่รถ - เขาอยู่ที่นี่ค่ะ
พ่อไปเอง กลับไปในรถแล้วล็อคประตูด้วย
- เขาชื่ออะไรนะ - อังเดร ไบรอันท์
ตั้งแต่พ่อทิง้เราไป แม่ไม่เคยมองหน้าผมอีกเลย เพียงเพราะผมเหมือนพ่อ
ตอนนี้พี่ผมติดคุก
แม่คิดว่าผมคงตามไปติดๆ
แม่ไม่เหลียวแลผมเลย
ไม่แม้แต่นิด
ผมไปข้างนอกนะ
จะไปไหนล่ะ ช่วยฉันหน่อยสิ
ตอนนี้ไม่ว่าง ฉันมีธุระ
เดี๋ยวคืนนี้ละกัน
ให้ฉันหิ้วออกไปด้วยตอนนี้ไม่ได้หรอก
งั้นฉันให้คนอื่นทำ
มาเสียเวลารอแกทั้งวันไม่ได้หรอก
เสียใจเรื่องพี่แกด้วยนะ เห็นว่าโดนตลอดชีวิตเลยนี่
ไม่หรอก คนที่ไปกับพี่ฉันสารภาพน่ะ
กับใคร พี่แกเหรอ
อังเดรใช่มั้ย
- อะไร - คาดเข็มขัดชะ
เธอด้วย สาวน้อย
เคยไปนิวพอร์ทบีชกันมั้ย
อะไรนะ เคยแวะไปแล้วก่อนไปปารีสน่ะ
ปารีสเชียว
หนูเอามาฝาก
ดีนะพ่อ หนูอ่านที่โรงเรียนแล้ว
เกี่ยวกับเด็กแก๊ง พ่อน่าจะชอบนะ
อัยการว่าไงบ้าง
เขาสอนหนูว่าต้องพูดยังไงตอนขึ้นศาล
พ่อภูมิใจในตัวลูกนะ
ไม่มีใครบริสุทธิ์หรอกลูก
ไม่มีจริงๆ
พวกนั้นทำกับเราอย่างนี้บ่อยๆ แล้วลอยนวลได้ทุกที
ไม่ได้เกี่ยวหรอกว่าอะไรเกิดหรือไม่เกิด
ในสงคราม เราต้องชนะวันนี้ให้ได้
เพราะวันอื่นเราอาจแพ้
และถ้ายิ่งชนะมาก
วันนึงลูกจะอยู่เหนือทุกคน
ชั้นนักเรียนใหม่ เทอมฤดูใบไม้ผลิ
พิพิธภัณฑ์เครื่องทรมาน
ที่จุดเริ่มต้นของที่นี่ คุณจะได้การ์ดภาพของเด็ก
คุณจะได้รู้ว่าเขาคือใครแล้วถูกส่งเข้าค่ายที่ไหน
และที่จุดสุดท้าย คุณจะได้รู้ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่
ผมได้รูปของเด็กน้อยจากอิตาลี
คริสตัลน้าค หรือที่รู้จักกันว่า คืนแตกหัก
สุเหร่ายิวนับร้อยถูกปล้นและเผา
ร้านค้าของยิวกว่า 7,000 ร้านถูกทำลาย
และคนยิวตายเป็นร้อย
เด็กและอื่นๆ ชายฉกรรจ์
พยาบาลสิบคนถูกจับในศูนย์เด็กเล็กที่ฝรั่งเศส
หนี่งในกลุ่มเด็กที่ถูกเนรเทศไปค่ายเบียเคเนา
คือ ลิเดียน เบเรนชไตน์ วัย11ปี
ซี่งได้เขียนจดหมายถีงพระเจ้าไว้ก่อนถูกเอาตัวไป
เด็กในรูปนี้ก็ตาย พอลงจากรถไฟก็โดนฆ่า
ไม่รู้ว่าทำไมเรื่องนีมั้นติดตาผมนัก
ผมเองก็เห็นคนฆ่าฟันกันมาเยอะ
แต่เด็กคนนี้เพิ่งห้าขวบเอง
ครูกรูเวลจัดอาหารเย็นสุดหรูให้เรา ในโรงแรมที่เธอทำงาน
แล้วเชิญเหยื่อจาก การล้างเผ่าพันธุ์ มาร่วมโต๊ะกับเรา
ก็มี อลิซาเบธ มานน์
ฉันมีพ่อแม่ พี่สาว และพี่ชายสองคน
กลอเรีย อังการ์
คนที่ได้สักเลขบนแขน
คือคนที่โชคดี
คนที่เข้ามาที่ค่ายเอาชวิทช์
ก็ถูกสักและให้ทำงานเยี่ยงทาส
รวมทั้งครอบครัวของฉันด้วย
เด็กหลายๆคนต้องช่อน
ตอนนั้นฉันอายุสิบเอ็ดขวบครึ่ง
เอ็ดดี้ อิลาม
ให้ไปที่ไหน ฉันไม่รู้หรอก
แต่จำได้ที่นึงที่ฉันเคยอยู่
ฉันวิ่งไปที่นั่น แต่ไม่มีคนยิวเหลืออยู่เลย
ฉันเคยอยู่ค่ายที่เลวร้ายที่สุด เอาชวิทช์
และเรเน่ ไฟร์สโตน
ตอนฉันมาถึง ฉันถูกแยกจากพ่อแม่ทันที
น้องสาวของฉัน อายุแค่สิบสี่
ได้อยู่กับฉันแค่พักเดียว
สุดท้ายเราก็ต้องแยกกัน
เธอเสียทุกคนในครอบครัวที่ค่ายนั่น
เธอมาที่นี่กับเงินเพียงสี่ดอลล่าร์และเด็กทารกคนนีง
ผมจะไม่ลืมคนพวกนี้เลย
แล้วเธอก็ถูกฆ่าตาย
ผมไม่อยากเชื่อว่าครูจะทำขนาดนี้เพื่อเรา
ฉันเองจ้ะที่รัก
เรายังอยู่กันที่ภัตตาคารนะถ้าคุณอยากแวะมา
เด็กๆกำลังมีความสุขมาก
อยากให้คุณเห็นจัง
ถ้ามาได้ก็มานะ นี่เพิ่งสามทุ่มครี่งเอง
แล้วเจอกัน รักคุณนะ บาย
ผมคิดถึงแม่
เอาล่ะ ทุกคนคงอ่านหนังสือมาตลอดช่วงชัมเมอร์
ชั้นปีสอง เทอมฤดูใบไม้ร่วง
และครูคิดว่าคงจะดี
ถ้าเริ่มที่วิคทอเรีย มาให้มุมมองของคนดำกับเรา
วิคทอเรีย
นี่มีป้าย
โฆษกคนดำแห่งชาติ อยู่บนหน้าผากรีนี่
ฉันจะไปรู้ว่าคนดำคิดเช่นไรกับหนังสือนี่
ถ้าฉันไม่ได้ย้ายห้อง ฉันคงได้ชกครูสักวัน
ครูที่นี่ทำเหมือนฉันเป็นตัวแทน
ของคนดำ
อะไรกัน คนดำที่มาเรียนหนังสือ
ต้องคิดเหมือนกันรีไง
เลยว่าจะไปดูห้องเรียนของแบรนดีบ้้าง
ดีว่ะที่เจอแกอีก
- ปิดเทอมเป็นไง - ก็ดี
แกยังขาวเหมือนเดิมนะ
ทุกคนพร้อมรึยัง
ไงครับครู
ดื่มเพื่อการเปลี่ยน
ทุกคน ฟังนะ ที่ครูอยากให้พวกเราทำ
คือ ออกมาทีละคน และหยิบกระเป๋าไปใบนึง
ในนั้นจะมีหนังสือของเทอมนี้สี่เล่ม
หนังสือดีๆทั้งนั้น
และทุกเล่มครูอ่านแล้วนึกถึงพวกเธอ
แต่ก่อนที่จะเอาหนังสือไป
ครูขอให้หยิบแก้วน้ำสละขึ้นมา
แล้วขอให้ดื่ม
ทุกคนดื่มให้กับการเปลี่ยนแปลง
นั่นหมายถึงจากนี้ไป
ทุกเสียงที่บอกเธอว่า"เธอทำไม่ได้"เธอจะไม่ได้ยิน
ทุกเหตุผลที่บอกว่าเธอเปลี่ยนไม่ได้ จะหายไป
และคนที่เธอเคยเป็นก่อนนี้
หมดเวลาของเขาแล้ว ตอนนี้เป็นเวลาของเธอ
ตกลงมั้ย
ทุกคนจะเริ่มก๊งกันได้รึยัง
ไม่เอาน่าครู
แล้วว่าไงล่ะ
ฉันมีแฟนมาตั้งแต่อายุ 11
- ฉันเชื่อนะ - เงียบเลย
หลายคนทักว่า
ไม่เกิน16 ฉันจะท้อง แล้วก็ต้องเลิกเรียน
เหมือนแม่ฉัน
มันจะไม่เป็นอย่างนั้น
ไม่มีใครเคยฟังพวกเรา
ทุกคนคิดว่าชีวิตเด็กอย่างพวกเราน่าสนุก
แต่พวกเขาไม่เห็นสงครามที่เราต้องฟาดฟันกันทุกวัน
วันนึง สงครามนั่นจะจบ
และฉันยังไม่ตาย
และจะไม่ยอมโดนรังแกอีก
ฉันเข้มแข็งแล้ว
ผมถูกแม่ตัดหางปล่อยวัดตั้งแต่เข้าแก๊ง
แต่ผมก็อยากให้แม่เห็นผมเรียนจบ
อยากอยู่ให้ถึง 18
ครูครับ ขออ่านไดอารี่ผมได้มั้ย
ดีจ้ะ
นั่นใครวะ
เขาก็อยู่ห้องเรา ตาทึ่ม
- ชื่ออะไรอ่ะ - ฉันก็ไม่รู้
ปิดเทอมนี้เป็นช่วงที่แย่ที่สุดในชีวิต 14 ปีของผม
ทุกอย่างเริ่มจากโทรศัพท์สายนึง
แม่ผมทั้งร้องไห้ทั้งขอร้อง
วิงวอนขอเวลาราวกับกำลังจะขาดใจ
แม่กอดผมแน่นมากแล้วร้องไห้
น้ำตาแม่ไหลไม่ขาดสาย แล้วบอกว่าเราถูกไล่ที่
แม่พร่ำขอโทษ ผมเลยคิดว่าผมไม่มีบ้านแล้ว
ผมน่าจะขอของขวัญถูกๆตอนคริสต์มาสนะ
วันที่ถูกไล่ ผมต้องตื่นเพราะเสียงทุบประตู
เจ้าหน้าที่มาจัดการเรื่องของเรา
ผมได้แต่แหงนหน้ามองฟ้า เผื่อว่าจะมีปาฏิหาริย์
แม่ผมไม่มีญาติให้พึ่งพา ไม่มีเงินติดกระเป๋า
ผมไม่มีบ้านแล้วจะมาโรงเรียนทำไม
ตอนรถจอดที่หน้าโรงเรียน ผมแทบจะอ้วกออกมา
ผมใส่เสื้อผ้าเก่า รองเท้าเก่า ผมเผ้าก็ไม่ได้ตัด
ผมได้แต่คิดว่าเดี๋ยวคงถูกล้อ
ตรงกันข้าม เพื่อนๆที่เรียนด้วยกันปีที่แล้ว
เข้ามาทักทายผม
และนั่นทำให้ผมคิดถึงครูกรูเวล
ครูบ้าๆที่สอนให้ผม
รู้จักกับความหวัง
พอพูดถึงตอนเรียนกับครูและตอนทัศนศึกษา
ผมก็เริ่มรู้สึกดีขึ้น
ผมได้ตารางสอนใหม่ และได้เรียนวิชาแรกกับครูกรูเวล
ตอนเดินเข้ามาในห้อง ผมเริ่มคิดว่า
ปัญหาทั้งหลายมันไม่หนักหนาอีกแล้ว
เพราะนี่คือบ้านผม
ใช่แล้วจ้ะ
แต่เธอเป็นถึงนักเรียนเกียรตินิยมนะ
ย้ายไปเรียนห้องครูกรูเวล
ไม่ดีกับประวัติการเรียนเธอแน่
หนูไม่แคร์หรอกค่ะ ยังไงเกรดหนูก็ไม่ตกหรอก
ฟังนะคะ ครูแคมพ์เบล
ตอนที่ย้ายมาเรียนที่นี่ใหม่ๆ หนูก็เกรดเฉลี่ย4
แต่ตอนหนูขอสมัครสอบเทียบ
มาบอกว่าหนูน่าจะเรียนกับพวกชั้นเดียวกัน
แล้วพอหนูเข้าเรียน ครูในห้องก็บอกว่า
"วิคทอเรีย ไม่ง่ายหรอกนะที่เด็กดำ
จะสอบเทียบหรือได้เรียนในห้องนี้" เพราะหนูไม่เคยสังเกต
แล้วตอนหนูถามครูว่า
ทำไมไม่เรียนงานเขียนคนดำบ้าง
ครูตอบว่าเพราะมีแต่เรื่องเช็กส์
ยา คำสบถ เรื่องชู้สาว
หนูเลยคิดได้ว่า หนูคงไม่เหมาะกับตรงนั้น
อีรินทำอย่างนั้นไม่ได้
พวกนักเรียนเกียรตินิยมต้องเรียนกับผม
ใครอนุญาตให้เธอสอนเด็กพวกนั้น
นักเรียนขอเอง
แล้วกรูเวลก็มีโคห์นให้ท้ายอยู่
ฉันหงุดหงิดที่เด็กพวกนั้นชอบใช้กำลัง แหกกฎ ทำลายข้าวของ
แต่สุดท้ายเรากลับต้องตกรางวัลให้
ไม่เห็นว่าจะสอนอะไรเด็กพวกนี้ได้เลย
สวัสดีค่ะ ขอโทษที่ช้านะ
ทานอะไรรึยัง หิวมั้ย
ตอบคำถามไหนก่อนดีล่ะ
ผมทานแล้ว ไม่หิวหรอก
วันนี้มีเรื่องเยี่ยมมากๆเรื่องนึง ฉันได้สอนนักเรียนเกียรตินิยมด้วยล่ะ
- ยินดีด้วย - มันเยี่ยมไหมล่ะ
เด็กคนนี้ขอเข้าเรียนกับฉัน
คุณจะสอนนักเรียนเกียรตินิยมไหวเหรอ
หมายความว่าไง
คุณเคยสอนแต่เด็กของคุณ
จะสอนเด็กเก่งๆได้เหรอ
ได้แน่ค่ะ
แต่มันไม่เหมือนกัน
คุณไม่ได้สอนแบบที่คนอื่นสอน
นักเรียนฉันได้เกรดบีกันแล้วนะ
นั่นเป็นเพราะคุณ
นักเรียนคุณเรียนไม่เหมือนกับที่เด็กปกติเรียนกัน
เด็กปกติเหรอ พวกเขาก็ปกติ
พวกเขาอ่าน"บันทึกของแอนน์ แฟรงค์"
เรียนศัพท์ ไวยากรณ์ โคลง
ผมขอโทษ ผมเสียใจ
ยินดีด้วยละกัน
คุณเป็นอะไรของคุณ
ที่ปาร์ตี้บ้านเด็บ คุณบอกทุกคนว่า
ผมเป็นสถาปนิกและเป็นแค่งานชั่วคราว
ผมอยากให้คุณเลิกพูดอย่างนั้นชะที ผมชอบงานของผม
ได้
ไม่ใช่คุณเองเหรอที่บอกว่าอยากเป็นสถาปนิก
นั่นมันสี่ปีที่แล้ว ก่อนเราแต่งงานกัน
ให้กลับเรียน
2 ปีแล้วฝึกงานอีก 3 ปีงั้นเหรอ
ผมก็เกิน 40 แล้ว
ฉันคิดว่าคุณยังอยากเป็นชะอีก
จะทำก็ทำได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะทำหรอกนะ
ทำไมไม่ทำล่ะคะ
การเขียนไดอารี่เป็นเรื่องแปลกสำหรับคนอย่างฉัน
ไม่ใช่เพราะฉันไม่เคยเขียนมาก่อน
แต่เป็นเพราะมันดูเหมือนว่าต่อไป
คงมีใครคนหันมาสนใจ
ชีวิตเด็ก 13 อย่างเรา
สิ่งเลวร้ายกำลังเกิดขี้น
เมื่อคนด้อยโอกาสต้องไร้บ้าน
ครอบครัวต้องแตกสลาย
แค่ฉันได้เป็นตัวของตัวเอง ฉันก็พอใจแล้ว
ฉันเป็นหญิงแกร่ง
และใจสู้
ถ้าพระเจ้าอยากให้ฉันอยู่ ฉันจะทำให้ดีกว่าที่แม่ทำไว้
คำสั่งศาลเรื่องต่อต้านยิวออกตามกันมาติดๆ
ยิวต้องติดสัญลักษณ์ดาวเหลือง ยิวต้องใช้จักรยาน
ห้ามยิวใช้รถรางและขับรถ
ห้ามยิวเข้าโรงละคร โรงหนัง
และโรงมหรสพอื่นๆ
ห้ามยิวเกี่ยวข้องกับกีฬาสาธารณะ
ห้ามยิวใช้สระว่ายน้ำ สนามเทนนิส สนามฮ็อกกี้
และลานกีฬาอื่นๆ
ฉันบอกไม่ถูกว่าอีดอัดแค่ไหนที่ออกไปไหนไม่ได้
ฉันกลัวพวกนั้นมาเจอ แล้วยิงเราทิง้
ไม่มีใครยุติข้อขัดแย้งได้ ทั้งโลกมีแต่สงคราม
แม้สถานการณ์สัมพันธมิตรจะดีขี้น
แต่สงครามยังไม่มีวี่แววจะสิ้นสุด
แอนน์จะไปฆ่าฮิตเลอร์เมื่อไหร่
ครูรู้จักมั้ย ไปฆ่าน่ะ
เอวา นี่หนังสือวรรณกรรมนะ ไม่ใช่แนวบู๊ล้างผลาญ
อ่านต่อไปเถอะ
เราพูดกันถีงเรื่องส่วนตัว
แต่ยังไม่เอ่ยถีงความรู้สึกลีกๆข้างใน
ฉันยังคงลังเลเรื่องปีเตอร์
เขาเป็นคนดีเกินไปรีเปล่า
หรืออายจนไม่กล้าแสดงออก
- แอนน์กับปีเตอร์จะปิ๊งกันมั้ย - จ้างก็ไม่บอก
เป็นไปไม่ได้แน่ๆที่ฉันจะใช้ชีวิต
อยู่ท่ามกลางความอลหม่าน ความทุกข์ทรมาน และความตาย
โลกกำลังยุ่งเหยิงวุ่นวาย
คนมากมายต้องทนทุกข์ แต่เมื่อมองขี้นไปบนฟ้า
ก็รู้สึกได้ว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลงดีขี้น
- มีอะไรเหรอ - ทำไมไม่บอกหนูก่อนว่าเธอจะตาย
ทำไมไม่บอกว่าเธอจะถูกจับ
หนูเกลียดครู เกลียดหนังสือนี่ด้วย
ถ้าเขาตายแล้วหนูล่ะ ครูจะว่ายังไง
- แอนน์ แฟรงค์ตาย - ไม่อยากเชื่อเลยว่าพวกนั้นจะจับเธอ
มันไม่ถูกต้อง
- เพราะมันเป็นเรื่องจริงเหรอ - ฉันไม่ได้พูดด้วย
ก็เธอพูดอยู่ตรงหน้าฉัน ก็ไอ้เรื่องเดียวกันแหละ
สำหรับฉัน แอนน์ยังไม่ตาย
เพื่อนเธอตายไปกี่คนแล้วล่ะ
นับไม่ถ้วน
แล้วเธอเคยอ่านหนังสือเท่าไหร่
ดูทีวี หรือหนังสือพิมพ์บ้างมั้ย
เพราะงั้นไงหนังสือเล่มนี้ถึงโดน
แอนน์ก็อายุเท่าเรา
เธอเข้าใจเรื่องของเรา เรื่องของฉัน
แล้วก็มี๊บ กีส์คนนั้น คนที่ช่วยช่อนแอนน์
ฉันชอบแอนน์นะ
ยังเอาหนังสือเล่มอื่นของเธอในห้องสมุดมาอ่านเลย
ว้าว ยืมห้องสมุดด้วยเหรอ
จิ๊กออกมาครับ
เอาล่ะ ฟังนะ มาร์คัสทำให้ครูเกิดไอเดียขึ้นมา
แทนที่จะทำรายงานเรื่อง"บันทึกของแอนน์ แฟรงค์"
ครูอยากให้พวกเธอเขียนจดหมายถึง มี๊บ กีส์
ผู้หญิงที่คอยปกป้องครอบครัวแฟรงค์
เธอยังมีชีวิตอยู่ที่ยุโรป
ในจดหมาย ให้เล่าความรู้สึกที่มีต่อหนังสือ
และประสบการณ์ของเธอเอง
ครูอยากให้เธอเขียนให้ดีที่สุด
ฉะนั้นควรร่างก่อนเขียนจริงนะ
แล้วเขาจะอ่านไหมครับ
นี่คือการบ้าน ครูจะอ่านทุกฉบับ
เราน่าจะส่งไปให้เธอด้วยนะครับ
- ครูทำได้ใช่ไหมครับ - ก็ ไม่รู้สิ
เราน่าเชิญเธอมาพูด
และทานข้าวด้วยกัน
เดี๋ยวสิ พวกเธอ
พวกเธอ ทุกคน ฟังก่อน คุณกีส์แก่มากแล้ว
ครูเองไม่รู้จะติดต่อยังไง
หากเธอมาคงต้องใช้เงินเยอะ
พวกเราจะช่วยหาเงินเอง
ครูครับ
ตอนคุณมี๊บ กีส์มา ผมอาสาดูแลเธอเอง
ภัตตาคารลองบีช สนับสนุนกิจกรรมหารายได้พิเศษ
ห้าเหรียญค่ะ
ชิมเพื่อการเปลี่ยน
ขอทราบเบอร์
มูลนิธิแอนน์ แฟรงค์ที่สวิสฯด้วยค่ะ
โรงเรียนจะหาทุนเพื่ออะไร ถ้าไม่ใช่เพื่อนักเรียนของเรา
หลักสูตรการเขียนแบบปลดปล่อย บันทึกชีวิตนักเรียน
โรงเรียนวิลสันจัดคอนเสิร์ท หารายได้เพื่อเชิญวิทยากร
เข้ามาสิ คุณมาร์กาเร็ต
คอนเสิร์ทเพื่อการเปลี่ยน
หญิงผู้ช่อนแอนน์ แฟรงค์ เป็นวิทยากรรับเชิญที่โรงเรียนวิลสัน
ยินดีต้อนรับ สู่ วิลสัน มี๊บ กีส์
ครูส่งจดหมายของพวกเรา
ไปให้คุณมีบ๊ กีส์
ถ้าครูตัดสินใจจะทำอะไร
ไม่มีอะไรหยุดเธอได้จริงๆ
ที่พวกเราตั้งใจหาเงินพาคุณกีส์มาที่ลองบีช ที่สุดเธอก็มาถีงแล้ว
ให้ตายสิ ผมไม่คิดว่าเธอจะตัวเล็กนิดเดียว
รางวัลนำจับพวกยิวคือสองดอลลาร์
คนที่ขัดสนเงินทองก็มักจะเข้าแจ้งเกสตาโป
วันที่ 4 สิงหาคม พวกเขาบุกเข้ามาในออฟฟิศของฉัน
ชายคนนึงจ่อปืนใส่ฉันแล้วบอกว่า อย่าส่งเสียง
แม้แต่คำเดียว
จากนั้นพวกเขาก็ตรงขึ้นไปห้องใต้หลังคา
ฉันรู้สึกแย่มาก
ฉันได้ยินแอนน์กรีดร้องและปาข้าวของ
ฉันวิ่งกลับบ้าน
ไปหาต่างหู ของกระจุกกระจิก
อะไรก็ได้ ที่พอจะใช้ติดสินบนพวกนั้นได้
ฉันเลยหยิบของพวกนี้กลับมา
พวกทหารก็ชักปืนออกมา
เอามาจ่อหัวฉัน
เธอโดนยิงทิ้งได้นะ ถ้าช่อนยิวไว้ หรืออาจถูกจับ
ทหารอีกคนจำสำเนียงฉันได้
เขาเป็นคนออสเตรียเหมือนกับฉัน
แต่พ่อแม่คนดัทช์เอาฉันมาเลี้ยง
เขาบอกทหารที่ถือปืนให้ปล่อยฉันไป
นั่นไม่ใช่วัน ที่ฉันจะจำไม่ได้ 4 สิงหาคม
และฉันคิดถึงแอนน์ แฟรงค์
ผมไม่เคยมีฮีโร่ในใจมาก่อน
แต่คุณคือฮีโร่ของผม
โอ ไม่ ไม่ ไม่จ้ะ พ่อหนุ่ม
ฉันไม่ใช่ฮีโร่หรอก
ฉันแค่ทำในสิ่งที่ฉันต้องทำ เพราะมันเป็นเรื่องที่ถูกต้อง
ก็เท่านั้น
เราทุกคนก็เป็นแค่คนธรรมดา
แต่จะเป็นเลขาฯ ธรรมดา หรือแม่บ้าน หรือวัยรุ่น
ก็สามารถหาวิธีของตัวเองที่จะจุดแสงสว่างดวงเล็กๆ
ในห้องที่มืดมิดได้
ฉันได้อ่านจดหมายของพวกเธอ
และครูของพวกเธอ ก็ได้เล่าอะไรหลายอย่างเกี่ยวกับพวกเธอ
พวกเธอสิที่เป็นฮีโร่
เป็นกันอยู่ทุกๆวัน
ฉันจะจดจำพวกเธอไว้ทุกคน
หิวเหรอ
รู้แล้วใช่มั้ยว่าต้องพูดอะไรในศาล
รู้แล้วว่าต้องพูดอะไร
- แม่รู้เรื่องใช่มั้ย - รู้แล้ว
คนที่จับพ่อหนูเข้าคุก
ก็รู้ว่าเขาจับแพะ
แต่รู้มั้ย
เขาก็แค่
ปกป้องตัวเอง
แล้วทุกคนต้องการอะไรจากหนู
แม่ครับ แม่ แม่
แกมาทำอะไรที่นี่
ผมอยากกลับบ้าน ไม่อยากเกเรอยู่ข้างถนนอีกแล้ว
ผมขอโทษ
ผมอยากเปลี่ยน แต่คงทำคนเดียวไม่ได้
ผมต้องการแม่นะครับ
ผมต้องการจริงๆ
ตอนนั้นเป็นเวลากี่โมง
ก็บอกแล้วว่าสามทุ่มหรือสามทุ่มครึ่งนี่แหละ
และคุณเห็นจำเลย
แกรนท์ ไรช์ชัดเจนใช่มั้ย
เขากำลังเล่นตู้เกมส์อยู่
แล้วเกิดอะไรขึ้น คุณเห็นอะไรบ้าง
เขาดูหัวเสียมากๆที่เล่นเกมแพ้
เขาโวยวายและพาลใส่กับทุกคนที่นั่น
เขาพาลใส่กับทุกคนเหรอ เขาพาลใส่คุณด้วยมั้ย
ไม่ค่ะ เขาพาลใส่เจ้าของร้าน
เพราะจะเอาเงินคืน
แล้วเจ้าของร้านทำยังไง
เขาก็โวยกลับ แล้วก็ตะโกนเถียงกัน
จากนั้นจำเลยก็ทุบบางอย่างในร้านแล้วก็ออกไป
แล้วเกิดอะไรขึ้น คุณเห็นอะไรอีก
ฉันเห็น...
ฉันเห็น เอ้อ...
พาโก้เป็นคนทำ
พาโก้ยิงผู้ชายคนนั้น
จากสิ่งที่เธอทำวันนี้ เธอควรรับโทษจากเรา
แต่เพราะพ่อของเธอ เธอถึงยังมีชีวิตอยู่
แต่เธอได้ขาดจากพวกเราไปแล้ว
แล้ววันนึง เธอจะรู้ว่าคนทรยศต้องทุกข์ทรมานยังไง
พ่อเลิกพูดกับหนูแล้ว
และหนูคงต้องช่อนตัวสักพัก เพราะมีคนอยากจัดการหนู
หนูเลยจะย้ายไปอยู่กับป้า
แต่ป้าหนูอยู่ไกลจากนี่มาก
หนูเลยแค่อยากรู้ว่า
หนูจะอยู่ที่นี่ต่อจนค่ำกับครู
จะได้ทำการบ้านให้เสร็จ เพราะมันคงดึกมากกว่าหนูจะถึงบ้าน
เธอจะอยู่ถึงตอนไหนก็ได้
ให้ครูขับรถไปส่งที่บ้านป้าเธอได้นะถ้ามันดึกมาก
ครูคะ อย่าบ้าไปหน่อยเลย
ฉันมีโทนสีที่เธอใช้นะ
มาติดต่อที่เคาน์เตอร์
แล้วฉันจะจัดการให้ค่ะ
หยุด พอแล้ว พอ พอ นี่
ทดเวลาให้พวกเธอ 3 วินาที เริ่ม
รถขบวนอิสรภาพ
มีการยั่วยุให้ใช้ความรุนแรง
ปี 1961 กลุ่มต่อต้านการเหยียดผิว ขับรถตระเวนไปทางใต้
เพื่อต่อต้านการแบ่งแยกสีผิว
โดยให้คนดำนั่งหน้าและคนขาวนั่งหลัง
ขบวนรถถูกโจมตีและปาระเบิดใส่ แต่ยังมุ่งหน้าต่อไป
ที่มอนต์โกเมอรี่ อลาบามา จิม เซิร์ก อาสาจะลงจากรถก่อน
แม้รู้ว่ามีกลุ่มต่อต้านรออยู่
เขาถูกตีเกือบตาย คนอื่นถีงจะหนีไปได้
ไม่อยากเชื่อว่าจะมีคนกล้าแบบนี้
ผมเคยกลัวการเข้าเรียนและอาย
ที่ต้องเป็นเด็กโง่ในโรงเรียน
แต่ไม่อีกแล้ว
และผมกล้าจะเผชิญสิ่ง
ที่ผมจะหนีไปก็ได้ แต่ผมเลือกที่จะอยู่ตรงนี้
ตรงนี้
ไง ฉันกลับมาแล้ว
ดึกไปหน่อยเพราะไปส่งเด็กๆด้วย ไม่อยากให้ขึ้นรถเมล์ไป
คุณต้องไม่เชื่อแน่ๆเลยว่าเกิดอะไรขึ้น
เหนื่อยจัง
ดีจัง เด็กๆแทบไม่อยากกลับบ้านกันเลย
พวกเรากำลังไปกันได้ดีเลย
ขืนกินอีก เดี๋ยวจะมึนหัวนะ
คุณจะไปอยู่แล้ว จะมาห่วงเรื่องฉันปวดหัวทำไม
ทำไมคุณทำอย่างนี้
เพราะฉันไม่ใส่ใจคุณเหรอ
ไม่ใช่อย่างนั้น
ผมแค่ รู้สึกเหมือนต้องทนอยู่กับอะไรที่ไม่ใช่
อีริน คือมัน...
มันลำบากนะ
ชีวิตคุณเนี่ยนะลำบาก
ผมว่าคุณกำลังทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่มาก
มันเป็นเรื่องดี และผมก็ภูมิใจในตัวคุณ
จริงๆ
ผมแค่อยากใช้ชีวิตของผมและไม่ต้องรู้สึกแย่กับมัน
- ฉันจะพยายามไม่ทำอย่างนั้นอีก - ไม่ต้องหรอก
ฉันไม่ได้อยากจะมารับผิดชอบชีวิตเด็กพวกนี้
- แล้วใครใช้ให้ทำล่ะ - ไม่มีใครใช้
ลูกตัวเองก็ไม่ใช่
ทำไมต้องมีใครใช้ฉันด้วย สก็อต
ฉันรู้แล้วว่าฉันต้องทำอะไรและฉันก็รักที่จะทำ
ตอนฉันสอนเด็กพวกนี้ให้ใช้ชีวิตอย่างมีสาระ
ทำให้ฉันรู้สึกว่าชีวิตฉันได้รับสาระนั้นด้วย
คนเราจะคิดอย่างนั้นได้บ่อยสักแค่ไหน
- งั้นคุณจะมีผมไว้ทำไม - ก็คุณเป็นสามีฉันนะ
ทำไมถึงจะอยู่ข้างฉันและมีส่วนร่วม อย่างที่ภรรยาทำให้สามีไม่ได้ล่ะ
เพราะผมเป็นภรรยาของคุณไม่ได้
หวังว่าผมคงไม่ได้พูดแรงไปนะ
อีริน
ถ้าคุณต้องเลือกระหว่างเรา
กับนักเรียนของคุณ
คุณจะเลือกใคร
ถ้าคุณรักฉัน คุณก็ไม่น่าจะถามฉันอย่างนี้
อีริน มองผมสิ
ผมเป็นอย่างนี้มาตั้งนานแล้ว
ผมไม่ได้เป็นอย่างเด็กพวกนั้น ผมไม่มีทางดีขึ้น
ถ้าคุณอยากอยู่กับผม
คุณคงไม่อยู่ที่โรงเรียนทุกคืนอย่างนี้
ไม่จริง ฉันอยากอยู่กับคุณ ฉันรักคุณนะ
คุณไม่ได้รักตัวตนของผมหรอก
แต่ก็ยังรัก
ผมรู้
พ่อเหรอคะ สวัสดีค่ะ
คือตั้งใจจะโทรหาคนอื่น
แต่เผลอโทรมาหาพ่อน่ะค่ะ ขอโทษค่ะ
แล้วจะโทรหาพรุ่งนี้นะคะ
หนูอยากคุยกับพ่อค่ะ รักพ่อนะคะ
ครูกรูเวลให้พวกเราอ่านหนังสือ ทเวลฟ์แองกรีเมน
เกี่ยวกับลูกขุนคนนีง ที่สามารถเปลี่ยนใจลูกขุนอีก 11 คนได้
มันทำให้ผมรู้สึกมีหวัง
บ่ายสองวันนี้ พี่ชายผมต้องฟังคำตัดสินในคดีของเขา
ไม่มีคณะลูกขุนแบบสั่งได้ มีแค่ทนายแก้ต่าง
ที่ไม่เชื่อเรา
และผมก็ได้รู้ว่าหนังสือก็คือหนังสือ
พี่ชายผมต้องโทษ 15 ปี
กระบวนการยุติธรรมไม่ได้จัดการให้คนผิดรับโทษ
ก็แค่การหาคนรับผิด
จงประเมินและให้เกรดตัวเอง
แกว่างหรือยัง
มีใครรู้บ้าง อังเดรไปไหน
ไม่เห็นขึ้นรถมาเรียน
ยังไม่ได้คุยกับเขาเลยครับ
ชั้นปีสอง เทอมฤดูใบไม้ผลิ
ครูครับ
ปีหน้าเราจะได้เรียนห้องนี้อีกมั้ยครับ
ไม่รู้สิ ปีหน้าเธอก็อยู่ปีสามแล้วนะ
หมายความว่าไงครับ
ครูได้สอนแค่ปีหนึ่งกับปีสองจ้ะ
หมายความว่าเราจะไม่ได้เรียนกับครูอีกเหรอคะ
ครูไม่ได้สอนปีสาม คิดว่าพวกเธอคงเข้าใจ
ครูไม่อยากสอนเราแล้วเหรอครับ
อยากสิ แต่ทำไม่ได้
เป็นเพราะคณะกรรมการการศึกษา
มันเป็นระเบียบ
ครูเพิ่งสอนมาไม่นาน
ทำงั้นได้ไง พวกเขาไม่มีสิทธิ์
ครูคะ ห้องนี้เป็นที่ของพวกเรา
ทุกคนยอมรับกันและกัน
ที่นี่เป็นที่เดียวที่เราเป็นตัวของตัวเองได้
ไม่มีที่แบบนี้สำหรับพวกเราอีกแล้ว
จริงด้วย
ครูไม่ได้รับอนุญาตให้สอนปีสามกับปีสี่
ครูครับ เราก็อย่ายอมสิครับ เหมือนพวกขบวนรถอิสรภาพไง
ใช่ พวกเราก็ขับวนไปรอบๆเลย
พวกนั้นตั้งใจจะหั่นพวกเราออกจากกัน
งั้นเราก็สับมันชะเลย
ไปฟ้องหนังสือพิมพ์กันเลย พวกนั้นจะได้สนเรื่องเรา
เราจะละเลงที่นี่ให้เละเลยก็ได้
นี่หนังสือของหนู ไม่ใช่ของสก็อตค่ะ หนูเก็บผิดเล่ม
ลูกพ่อ พักก่อนเถอะ
นั่งลงสิ
หนูไม่อยากเชื่อว่าหนูกำลังจะหย่า
ไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเกิด
หนูจะทำยังไงดี
แล้วปีหน้า หนูก็จะไม่ได้สอนนักเรียนของหนูแล้ว
ลูกว่าลูกควรสอนพวกนั้นต่อเหรอ
หรือควรปล่อยให้เด็กๆโตขึ้นดีกว่าล่ะ
หนูไม่รู้
มันก็แค่งาน อย่างที่พ่อพูด
ใช่
แต่งานมันเสร็จแล้วเหรอ
ฟังพ่อนะ
ทุกอย่างที่ลูกทำให้เด็กพวกนั้น
พ่อขอไม่พูดถึง
แต่ที่แน่ๆ ลูกเป็นครูที่วิเศษมาก
พิเศษมากด้วย
ลูกน่ายกย่องด้วยภาระหน้าที่ที่มีอยู่
และพ่อก็อิจฉาลูกนะ
และชื่นชมลูกด้วย
จะมีพ่อสักกี่คนที่จะพูดแบบนี้กับลูกสาว
แล้วรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ
อย่างที่เธออยากฝ่าฝืนข้อบังคับของเรา
เธอจะตามไปสอนเด็กปีสามไม่ได้
เธอเพิ่งสอนมาแค่ 2 ปีเอง
มีครูอีกมาก
ที่สอนมานานพอ
ที่จะมีคุณวุฒิ
และประสบการณ์มากพอที่จะสอนนักเรียนปีสูงได้
โครงการนักเรียนดีเด่นอยู่ในการดูแลของเรา
ฉันไม่ต้องการเปลี่ยนอะไร
แค่อยากสอนเด็กของฉันต่อในปีหน้า
ไม่ได้ ผมสอนเด็กปีสามอยู่
คณะกรรมการฯ ไม่ยอมแน่
การสลับสอนมีแต่จะทำให้ยุ่ง
ไหนจะต้องเปลี่ยนกำหนดเกษียณงาน
ไหนจะเป็นการไม่เคารพครูที่ตั้งใจสะสมประสบการณ์
เพื่อสอนหนังสือ
ไม่มัวแต่ขายภาพสร้างข่าว
ฉันไม่เคยสร้างภาพ
แล้วเธอก็กำลังจะหย่า
เด็กพวกนั้นอยู่ในห้องกันจนดึก เอาแต่กินๆเล่นๆ
เอาล่ะ ค่อยพูดค่อยจากันเถอะ
ผมคิดว่าเราน่าจะปรับอะไรกันได้บ้าง
จะไม่มีการปรับอะไรทั้งนั้น
คาร์ล ฟังนะ
พักเรื่องหมางใจกันก่อน
ถ้าการปรับเปลี่ยนเกิดขึ้น
และเธอได้สอนชั้นปีสาม
เธอจะไม่ได้สอนวิชาบังคับ
นอกเสียจากไบรอันจะยอมสลับมาสอนปีสอง
ไม่มีทาง
ถ้างั้นผมก็ทำอะไรไม่ได้
แค่นั้นเหรอคะ
เชื่อดีมั้ยเนี่ยว่าโรงเรียนนี้
จะไม่มีครูเก่งๆแล้ว
ถ้านักเรียนของเธอดีขึ้นจริง
พวกนั้นก็ต้องพร้อมสิ
เด็กพวกนั้นอาจได้เรียนรู้จากครูคนอื่นมากขึ้นก็ได้
คุณสอนพวกเขาไม่ได้หรอก ไม่แม้แต่นึกชอบพวกเขา
ต้องทำยังไงเหรอถึงจะสอนได้
ฉันสอนมาเกิน 30 ปีแล้ว
ลูกศิษย์ลูกหารักใคร่เยอะแยะ
เธอไม่รู้หรอกว่าฉันต้องผ่านอะไรบ้าง
กว่าจะเป็นครูที่ดี
แต่อยู่ดีๆฉันกลายเป็น ครูที่จะสอนนักเรียนของเธอไม่ได้
ถ้าเด็กพวกนั้นขึ้นชั้นมาแล้วไม่รอด
ก็เป็นเพราะยังไม่ดีพอ
เป็นเพราะเธอ ไม่ใช่พวกนั้น
อังเดร รอครูเดี๋ยวสิ
ครูรู้เรื่องพี่เธอต้องโทษแล้ว เสียใจด้วยนะ
เรื่องนี้ใช่ไหมที่ทำให้ขาดเรียน
ผมมีเรื่องต้องทำ
แล้วนี่ล่ะ
งานประเมินผล
ที่ต้องให้เกรดตัวเอง
เธอให้ F ตัวเองเพราะอะไร
- เพราะผมคิดว่าผมควรได้ - งั้นเหรอ
เธอรู้มั้ยมันคืออะไร
มันคือการให้ ฟัค กับครูและทุกคนในห้องนี้
ไม่ต้องมาอ้าง ครูรู้ว่าเธอเจอมาหนัก
เราทุกคนเจอหนักมาเหมือนกัน
ตัดสินใจชะ เพราะตราบที่เธอยังกล้า
พูดต่อหน้าครูว่าเธอควรได้
ครูจะไม่ยอมรับมัน
ถึงแม้ครูต้องไปบ้านเธอทุกคืน
เพื่อให้เธอทำงานนี้ให้เสร็จ
ครูเห็นตัวจริงของเธอนะ
เข้าใจที่ครูพูดมั้ย
ครูเห็นจริงๆ
และเธอจะไม่แย่ลงกว่านี้
พักชักเดี๋ยว ตั้งสติให้ดีแล้วเข้ามา
ครูอยากเห็นแบบประเมินใหม่
เอฟ เธอจะบ้ารึไง
ครูอยากบอกพวกเธอว่าดร.โคห์นกับครูพยายามแล้ว
แต่ครูคงข้ามไปสอนชั้นปีสามไม่ได้
นี่ เดี๋ยวสิ
นี่ ทุกคน
ไม่อ่ะ มันรับไม่ได้นะอาจารย์แม่
ฟังนะ ก่อนอื่น ครูไม่ได้เป็นแม่ใคร โอเค
ไม่ได้หมายถึงเป็น"แม่"จริงๆ
ก็ยกครูไว้ประมาณนั้นค่ะ
ฟังนะ
พวกเธอทุกคน
อย่าใช้ครูเป็นข้ออ้างที่จะไม่สู้
พวกเธอผ่านชั้นปีสามได้อยู่แล้ว
คิดดูกันว่าจะผ่านยังไง
ทุกคนในห้องนี้มีโอกาสจะเรียนจบ
บางคนอาจได้เป็นคนแรกของบ้านที่เรียนจบ
แล้วอาจได้เรียนต่อ
บางคนอาจไปได้เร็วกว่านั้น
ทุกคนมีโอกาสนั้น
และเธอต้องเลือกเอง ไม่ใช่ครู
ตอนนี้ครูมี
การบ้านชิ้นสุดท้ายในใจแล้ว
ครูอยากให้พวกเรารวมไดอารี่เป็นเล่ม เหมือนของแอนน์ แฟรงค์
ครูได้จอห์น ตู
มาช่วยบริจาคคอมพิวเตอร์ 35 เครื่อง
ครูบอกว่าเรามีเรื่องที่ต้องบอกคนอื่น
เราไม่ใช่แค่เด็กนักเรียนอีกแล้ว
เราเป็นนักเขียนที่มีเรื่องราวของเราเอง
ถีงแม้จะไม่มีใครอ่าน
หนังสือก็จะบอกได้ว่าเราเคยอยู่ที่นี่
มีเรื่องราวเกิดขี้น
แม้มันเป็นเรื่องของแต่ละคน และเราจะไม่ลืม
ครูไม่สัญญาว่ามันจะได้พิมพ์ขาย
แต่เราก็เผยแพร่มันเองได้
ครูบอกให้พวกเราตั้งชื่อ
ที่เหมาะจะเรียกพวกเราเอง
บันทึกของนักเขียนผู้ปลดปล่อย
คาริน โพลาเชค
ที่เป็นคณะกรรมการฯ โทรมาหาฉัน
มีการประชุมเรื่องการสอนของเธอ
- เธอรู้รึยัง - ไม่ค่ะ
เด็กพวกนี้ ชั้นเรียนนี้ หลอมกัน จนกลายเป็นครอบครัวเดียวกัน
ของใคร ของเธอเหรอ
ของแต่ละคน
ห้อง 203 กลายเป็นบ้านของพวกเขา
ความเชื่อใจของพวกเขามาจากการได้อยู่ร่วมกัน
แต่พอออกไปนอกห้อง
เด็กพวกนี้ก็เหมือนเดิม
คะแนนการอ่าน การเขียนของพวกเขาดีขึ้นชัดเจน
ก็แจกคะแนน แต่เธอทำอะไรสำเร็จจริงๆบ้าง
แล้วพวกนักเรียนใหม่ล่ะ
เธอจะทำแบบนั้นได้อีกรึเปล่า
วิธีแบบเธอมันไม่มีแบบแผน
เป็นไปไม่ได้ที่จะนำมาใช้จริง
แล้วถ้าครูทุกคนทำแบบนี้บ้าง
เด็กเป็นล้านต้องได้รับการศึกษา
เราต้องทำให้สำเร็จในทิศทาง
ที่เป็นประโยชน์กับเด็กให้ได้จำนวนมากที่สุด
ไม่ใช่เด็กเฉพาะกลุ่ม
เธอคิดเหรอว่า จะสร้างครอบครัวแบบนี้กับทุกชั้น
ทุกห้อง และนักเรียนทุกคนที่เธอสอนได้
ฉันไม่ทราบ
ขอบคุณ
บันทึกของนักเขียนผู้ปลดปล่อย
ครูมาแล้ว ครูมาแล้ว
เกิดอะไรขึ้นครับครู
แล้วไง เราจะอยู่ด้วยกันตอนปีสามอีกมั้ย
ไม่จ้ะ
แต่เราจะได้อยู่ด้วยกันทั้งปีสามและปีสี่
นักเขียนผู้ปลดปล่อยหลายคน เรียนจบเป็นคนแรกของบ้าน
และได้เรียนต่อมหา'ลัย
และเพื่อติดตามนักเรียน
ครูกรูเวลลาออกจากโรงเรียนวิลสันเพื่อไปสอนที่
มหาวิทยาลัยแห่งรัฐแคลิฟอร์เนีย ในลองบีช
บันทีกของนักเขียนผู้ปลดปล่อย ได้ตีพิมพ์ในปี 1999
อีริน กรูเวลและนักเขียนผู้ปลดปล่อย
ได้ร่วมก่อตั้งมูลนิธิขี้น
เพื่อนำความสำเร็จที่เกิดขี้นในห้อง 203
ไปใช้ให้แพร่หลายทั้งประเทศ
อีริน กรูเวลและนักเขียนผู้ปลดปล่อย 2006