Άκου.
Την ακούς?
Τη μουσική.
Την ακούω παντού.
Στον άνεμο...
...στον αέρα...
...στο φως.
Είναι γύρω μας.
Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να ανοιχτείς.
Το μόνο που πρέπει να κάνεις...
...είναι να την ακούσεις.
- Γεια σου Πόρκυ. Πού είναι ο μικρός σου φίλος?
- Δεν ξέρω, κύριε Μάνιξ. - Πήγαινε βρες τον, αλλιώς θα στις βρέξω.
Εκεί όπου μεγάλωσα...
- Έβαν!
...αυτοί προσπάθησαν να με σταματήσουν από το να ακούω μουσική.
Αλλά όταν είμαι μόνος μου...
...ξεπετιέται από μέσα μου.
Και νομίζω ότι αν μπορούσα να μάθω πώς παίζεται...
...αυτοί ίσως θα με άκουγαν.
Θα ήξεραν ότι είμαι δικός τους...
...και θα με έβρισκαν.
- Τοκ, τοκ.
- Ξύπνα.
- Ποιός είναι? Ποιός είναι?
- Φρικιό. Φρικιό.
- Είπα, τοκ, τοκ, φρικιό. - Ποιός είναι?
- Οι -για πολλά χρόνια- χαμένοι γονείς σου.
- Μπορείς να τους ακούσεις?
- Ναι.
- Όχι, δε μπορείς.
- Μπορώ.
- Δεν έχεις οικογένεια.
- Δε μπορείς ν'ακούσεις τίποτα.
- Πες το.
- Πες το. Πες το.
- Πες το. - Πες το.
- Ναι...
- ...μπορώ.
- Δε μπορεί ν'ακούσει τίποτα.
- Ναι.
- Τί είναι αυτός?
- Είναι ένα φρικιό.
- Όνειρα γλυκά, φρικιά. - Καλόν ύπνο.
- Καληνύχτα. - Μην αφήσετε τα ζουζούνια του κρεβατιού να σας δαγκώσουν.
Μερικές φορές ο κόσμος προσπαθεί να το ξεριζώσει από μέσα σου.
Αλλά εγώ πιστεύω στη μουσική...
...όπως μερικοί πιστεύουν στα παραμύθια με νεράιδες.
Μ'αρέσει να φαντάζομαι πως ό,τι ακούω προήλθε από τη μητέρα και τον πατέρα μου.
Ίσως οι νότες που ακούω...
...να είναι οι ίδιες που άκουσαν τη νύχτα που συναντήθηκαν.
Ίσως έτσι βρήκαν ο ένας τον άλλο.
Ίσως έτσι θα βρουν κι εμένα.
- Λούις. Λούι, πού είσαι?
- Λάιλα? Εδώ είναι. Τί κάνεις? - Μπαμπά.
- Μας περιμένουν. Έι, κάτσε στητά, σε παρακαλώ.
- Πού ταξιδεύεις, μικρέ αδελφέ?
- Δε σε ακολουθήσαμε από το Σαν Φρανσίσκο για να παίξουμε τσάμπα, αδερφέ. Εντάξει?
- Το χρειαζόμαστε, μικρέ αδελφέ. Εντάξει? Το χρειάζομαι εγώ.
- Μην ξεχνάς να χαμογελάς και να δείχνεις χαλαρή.
- Εντάξει, όχι τόσο χαλαρή. Πάμε, πάμε.
Πιστεύω ότι μια φορά κι έναν καιρό...
...πολύν καιρό πριν...
...άκουσαν τη μουσική και την ακολούθησαν.
- Όχι κι άσχημα, Κόννελυ. Όχι κι άσχημα. - Σ'ευχαριστώ πάρα πολύ, φίλε.
- Πού είναι ο τραγουδιστής?
- Ανάθεμά τον, Λούις. Περίμενε, φίλε.
- Λούις? Λούις, περίμενε, ρε.
- Κορίτσια, θα πάμε σε ένα πάρτυ απόψε.
- Είναι πανσέληνος, ξέρετε τί σημαίνει αυτό, έτσι?
- Λάιλα.
- Ωραίος ήχος, δεν είναι?
- Τί κάνεις?
- Ακούω.
- Εσύ τί κάνεις?
- Απλά, ήρθα εδώ για να... - Ξεφύγεις?
- Έλα κάτσε.
- Έλα, δείξε γενναία.
- Μπροστινή σειρά, κέντρο.
- Μπορείς να ακούσεις αυτό?
- Τί είναι αυτό?
- Είναι μια ευχή.
- Και, πώς είναι ο ήχος της?
- Όταν ήμουν παιδί...
- ...συνήθιζα να μιλάω στο φεγγάρι.
- Απ'το μυαλό σου τα βγάζεις?
- Θεέ μου, δεν το έχω ξανακάνει εδώ και καιρό.
- Σου ανταπαντάει ποτέ?
- Λοιπόν, συνήθιζε να το κάνει.
- Τώρα, απλά βρίσκομαι σε μια οροφή μιλώντας στον εαυτό μου...
- ...σαν ηλίθιος.
- Απλά, εδώ έξω μοναχός μου.
- Ε, λοιπόν, είμαι κι εγώ εδώ.
- Ναι, είσαι.
- Είμαι ο Λούις.
- Λάιλα.
- Λοιπόν, ποιά η ιστορία σου, Λάιλα?
- Δεν ξέρω. Εγώ απλά είμαι...
- Είμαι απλά εγώ.
- Τί κοιτάς?
- Εσένα.
- Ο επόμενος.
- Τί ήθελε? Τί σου είπε?
- Ξέρεις, τώρα, τα ίδια σκουπίδια. Νέος τύπος.
- Το όνομά μου είναι κύριος Τζέφρις.
- Είμαι με την Κοινωνική Πρόνοια για την πολιτεία της Νέας Υόρκης.
- Εντάξει, Έβαν.
- Γεννήθηκες στις 17 Δεκέμβρη, 1995.
- Νόμιμη υιοθεσία στη Στέγη Παιδιών Νέας Υόρκης.
- Πόσο καιρό βρίσκεσαι εδώ, Έβαν?
- Έντεκα χρόνια και δεκάξι μέρες.
- Τα μετρούσα.
- Είναι πολύς καιρός.
- Πώς το κάνεις αυτό? - Κάνω ποιό?
- Απλά, τα μεταλλάκια μιμούνται τους ήχους του ανέμου.
- Δε θέλεις να τοποθετηθείς σε αληθινή οικογένεια?
- Έχω οικογένεια. - Ναι, έχεις.
- Εννοώ, έχεις γονείς και όλα αυτά, αλλά δε ζουν μαζί σου.
- Όχι προς το παρόν.
- Αλλά και πάλι, δεν έχεις επαφή μαζί τους.
- Ναι, έχω. - Έχεις?
- Τί, σου τηλεφωνούν?
- Έρχονται και σ'επισκέπτονται?
- Στέλνουν...? - Εγώ...
- Δε θέλω να σταλώ μακριά.
- Καταλαβαίνω.
- Βλέπεις, υπάρχουν τόσα παιδιά...
- ...που φοβούνται ότι αν εγκαταλείψουν το πρώτο τους σπίτι...
- ...οι γονείς τους δε θα μπορέσουν ποτέ να τα βρουν.
- Σωστά?
- Αλλά και πάλι, η δουλειά μου είναι να σιγουρέψω...
- ...ότι τίποτα τέτοιο δε θα συμβεί ποτέ σε σένα.
- Έτσι, δεν υπάρχει τίποτα που να φοβάσαι.
- Σας ευχαριστώ.
- Θα κάνω κάτι που συνήθως δεν κάνω.
- Αυτός είναι ο αριθμός μου.
- Αν ποτέ θελήσεις να μου μιλήσεις, για οτιδήποτε...
- ...τηλεφώνησέ μου.
- Σκέψου κιόλας τι σου είπα.
- Είναι ένας ολόκληρος κόσμος εκεί έξω με εκατομμύρια ανεμόηχους.
- Το ξέρω.
- Μπορείς να πηγαίνεις τώρα.
Ο Μάνιξ λέει ότι ποτέ δε θα ξαναδούμε τους αληθινούς γονείς μας.
- Ο Μάνιξ είναι ένας μεγάλος ψεύτης.
- Ναι, το ξέρω. Αλλά αν έχει δίκιο?
- Εννοώ, αν ποτέ δεν έρθουν?
- Δεν πολυθυμάμαι πώς μοιάζει η μαμά μου, το ξέρεις?
- Λοιπόν, αν δε μας βρουν, τότε θα πάμε να τους βρούμε εμείς.
- Ω, Θεέ μου. - Καλημέρα.
- Πώς πάει? - Ω, Θεέ μου.
- Εξαφανίσου.
- Πρέπει να φύγω.
- Άσε με να σε πάω σπίτι. - Όχι.
- Ο πατέρας μου περιμένει στη Σέρρυ. Εγώ...
- Δεν το έχω ξανακάνει αυτό. Είμαι σε πολύ μεγάλους μπελάδες.
- Έι, έι.
- Συνάντησέ με εδώ στις 10:00 δίπλα στην αψίδα.
- Πες ναι. - Βγάλτον απ'τη μιζέριά του. Πες ναι.
- Πες ναι. - Πές το.
- Πες ναι.
- Μετά από σένα.
- Θα το πάρω αυτό σαν "ναι".
- Θα'χεις μπελάδες. Έπρεπε ν'αφήσεις ένα σημείωμα στον πατέρα σου.
- Ναι, ένα σημείωμα για λύτρα. Ξέρεις κάτι? Δε με νοιάζει καθόλου.
- Μόλις είχα την πιο απίστευτη νύχτα της ζωής μου.
- Ταξί.
- Λούις. Δε θα'ρθει.
- Ω, φίλε. Ένα κορίτσι?
- Έλα, θα χάσουμε την πτήση.
- Ταξί! - Λούις. Πού πηγαίνιες, Λούις?
- Με συγχωρείτε.
- Λούι.
- Δε θα πας πουθενά.
- Λάιλα! - Μπαμπά, δεν έρχομαι μαζί σου.
- Λάιλα, εμένα θ'ακούς. - Όχι.
- Μην τολμήσεις να φύγεις. - Δεν έρχομαι μαζί σου.
- Λάιλα!
- Μπες στο αυτοκίνητο αμέσως τώρα.
- Λάιλα! Λάιλα!
- Λούις.
- Θυμάσαι τί συνήθιζε να λέει ο μπαμπάς για τις πριγκήπισσες?
- Ότι ψάχνουν πάντα για τον πρίγκηπά τους. Κι εσύ δεν είσαι πρίγκηπας, αδελφούλη.
- Πώς το ξέρεις?
- Τί θα κάνω τώρα?
Το ξέρω ότι είναι κάπου εκεί έξω.
Δεν ξέρω από πού έρχεται...
...αλλά από αυτό κρατιέμαι.
Και δεν το αφήνω.
Κάπου μέσα μου...
...ξέρω ότι πάντα με ήθελαν.
Ίσως απλά να χάθηκαν.
Ποιός ο λόγος που τραγουδάς, Μάρσαλ?
Δεν θα με ακούσει αυτή.
Αφήνω το συγκρότημα. Λυπάμαι, Μάρσαλ.
Μη μας παρατάς, Λούις.
Όλα αυτά που εγκατέλειψες, όλα αυτά που παράτησα...
- Δε μπορώ να το κάνω. Λυπάμαι, Φρανκ. Δε μπορώ να το κάνω, φίλε.
- Άκουσέ με. Άκουσέ με. - Όχι.
- Ξέρεις τί εννοώ? Δεν ξέρω... - Μπαμπά!
- ...πώς να προσεγγίσω αυτό το πρόβλημα.
- Εννοώ, πού θα βάλεις το μωρό?
- Και τί θα γίνει με αυτό το αγόρι? Δεν είναι εδώ τώρα. Δεν είναι εδώ τώρα.
- Φεύγω. - Δε μπορείς να φύγεις.
- Πού πας, τότε? - Απλά, άσε με να φύγω. Θα με αφήσεις να φύγω?
- Λούις. - Λάιλα.
- Έι, Λούις.
- Λάιλα.
- Έχουμε εμβρυϊκή ανεπάρκεια.
- Ο καρδιακός ρυθμός του μωρού πέφτει.
- Πέφτει.
- Λυπάμαι.
- Το χάσαμε.
- Τον πήρα επάνω στη λεωφόρο έξω από το Μόντρόουζ.
- Απλά περιπλανιόταν στους δρόμους. Είπε ότι ακολουθούσε τη μουσική.
- Το φεγγάρι του το είπε. Ναι. Το παιδί έχει δεσμούς με το διάστημα.
- Κοίτα, έχω μια πολυάσχολη μέρα μπροστά μου.
- Εντάξει, μεγάλε, κατεβαίνεις.
- Αυτός ο τύπος με το όνομα Τζέφρις, δεν είχε φτάσει στο γραφείο του ακόμα...
- ...έτσι του άφησα ένα μήνυμα να έρθει να σε πάρει από δω.
- Οκέι. - Εδώ. Πάρε.
- Μην το χάσεις. Αν δεν έρθει μέσα σε μια ώρα, ξανατηλεφώνησέ του.
- Μπορείς να το χειριστείς, έτσι?
- Ναι. - Έχεις καθόλου λεφτά?
- Εδώ είναι 12 δολλάρια. Γαμώτο, βάλτα στην τσέπη σου.
- Θα τα πούμε.
- Τράβα στο πεζοδρόμιο.
- Καλά.
- Οκέι, πολίτη. Εσύ πληρώνεις. Καμιά παραγγελιά?
- Όχι.
- Εντάξει, τότε.
- Πίσω. Μακριά, μακριά. Ε, γιόκα, εσύ μπλέκεσαι με την ισορροπία μου.
- Κανείς δεν αγγίζει το όργανο, εκτός από μένα. Η Ρόξι είναι το κορίτσι μου.
- Γιόκα μου, τελειώσαμε, έτσι, γιατί δεν πας να βρεις τη μαμάκα σου.
- Δεν ξέρω πού είναι. - Καλά, τέλεια.
- Οι μπάτσοι έρχονται κατά τις 6. Πες τους ότι σ'εγκατέλειψαν.
- Θα στείλουν κάποιον να σε πάει εκεί απ'όπου ήρθες.
- Δε θέλω να ξαναπάω εκεί.
- Λοιπόν, καλά.
- Αυτή η μέρα ήταν πλήρης αποτυχία, έτσι κι αλλιώς. Φεύγω.
- Τί?
- Δεν έχω μέρος να μείνω.
- Σου μοιάζω για μεσιτικός μεγιστάνας?
- Πόσους νεκρούς προέδρους έχεις?
- Οβολούς? Ομόλογα?
- Δείξε μου τα λεφτά.
- Σκέφτεσαι ό,τι σκέφτομαι? - Όχι, σκέφτομαι κάτι άλλο.
- Θα σε αφήσω να με κεράσεις μια πίτσα.
- Το κάνω αυτό για 10 χρόνια, Μπομπ. Είπα το 10 τοις εκατό.
- Πρέπει να κλείσουμε τη συμφωνία. Περίμενε ένα λεπτό.
- Όχι. Είπαμε 10 τοις εκατό.
- Ναι, καλά, κάνει τον κόσμο να κινείται, έτσι, Μπομπ?
- Απλά, δώσμου το 10 τοις εκατό, εντάξει?
- Σ'ευχαριστώ.
- Χρειάζεστε κάτι, κύριε? - Ξέρεις κανένα τραγουδιστή?
- Αυτό που ξέρω είναι έναν μπασίστα που θα μπορούσε να σας βοηθήσει.
- Του αρέσει να καβγαδίζει με τους κύριους τραγουδιστές.
- Νικ?
- Τί κάνεις, φίλε?
- Ακόμα τον οδηγό. Ξεπληρώνω τους λογαριασμούς του γάμου από πέρσι.
- Ω, δίκαιο αυτό για σένα. Α, είναι ωραία κοπέλα.
- Λοιπόν, παίζεις καθόλου?
- Όχι.
- Γιατί όχι? Σου πέσανε τα δάχτυλα?
- Λοιπόν, απλά προχωράς.
- Τί γίνεται με τους υπόλοιπους? Βλέπεις κανέναν τελευταία?
- Ακόμα χαζολογάμε...
- ...αλλά οι αδερφοί Κόνελλι δεν ανένειψαν ξανά με μείον ένα αδερφό.
- Είδες τον Μάρσαλ τελευταία?
- Τον είδες?
- Είναι τα γεννέθλιά μου το Σάββατο.
- Θα γίνει ένα παρτάκι σπίτι μου. Έλα, φέρε και την κοπέλα σου.
- Χάρηκα που σε είδα, φίλε μου.
- Μου θυμίζει τη Νέα Υόρκη. Παλιές καλές μέρες, ε?
- Το ξέρω.
- Το ξέρω. Οκέι, δεν το ξέρω.
- Το "Για την Ελίζα" του Μπετόβεν. Και θα'πρεπε να ξέρεις αυτό εδώ.
- Α, ναι.
- Θα είστε για πάντα δασκάλα μας, δεσποινίς Νόβατσεκ?
- Λοιπόν, τουλάχιστο μέχρι να επιστρέψει ο παλιός σας δάσκαλος.
- Αλλά μόνο αν με φωνάζεις...
- Λάιλα. - Σωστά.
- Είστε τρελή, δεσποινίς Νόβατσεκ.
- Μέγκαν. - Τα πήρες όλα?
- Οκέι. - Γεια.
- Γεια σου, γλυκούλα.
- Είχες καλή μέρα?
- Ευχαριστώ.
- Εδώ είσαι. - Έι.
- Οκέι, πριν πεις όχι... Οκέι, φαντάσου αυτό.
- Εσύ στη σκηνή, εγώ να σε συνοδεύω, χιλιάδες κόσμος.
- Λιζ. - Η Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης.
- Μόλις πήρα την πρόσκληση. Σε θέλουν πίσω.
- Είναι μόνο για μια βραδιά, αλλά σε θέλουν πίσω.
- Δε θέλω να ξαναβρεθώ εκεί πάνω.
- Λάιλα...
- Πότε θα αφήσεις τον εαυτό σου να ξαναγίνει ευτυχισμένος?
- Είμαι ευτυχισμένη.
- Μιλάω για τότε που ο καθένας πάει σπίτι του.
- Κοίτα...
- Το ξέρω. Εντάξει? Το ξέρω.
- Απλά σκέψου το.
- Εννοώ, είσαι μια δασκάλα μουσικής, που δεν παίζει πια μουσική.
- Πες με τρελλή.
- Εντάξει, τρελλή.
- Θα σε δω σπίτι, οκέι? - Εντάξει.
- Όχι, δεν έχω πατερούλη.
- Βλέπεις, ο μπάρμπας μου είναι μεθύστακας.
- Κι η μάνα μου, έφυγε με αυτόν τον βλάκα που λέγεται Μικρός Ιησούς.
- Αλλά, ξέρεις, δεν ήταν "μικρός" Ιησούς, ξέρεις γιατί λέω?
- Όχι, δεν έδωσαν ποτέ δεκάρα για μένα.
- Έλα, φίλε. Εδώ είμαστε.
- Μένω με τον Γουίζαρντ για χρόνια. - Ποιός είναι ο Γουίζαρντ?
- Ω, είναι ένας πολύ καλός άνθρωπος, αυτό είναι.
- Το αληθινότου όνομα είναι Μάξγουελ Γουάλας.
- Με πήρε υπό την προστασία του. Είπε ότι ήμουν μια επένδυση.
- Μου έδωσε τη Ρόξι. Την αγόρασε τις παλιές μέρες.
- Αλλά, δεν την αγόρασε στ'αλήθεια. Ας πούμε ότι τη βρήκε κάπως.
- Εντάξει, την έκλεψε.
- Γουίζαρντ? Μου έδωσε το διαμέρισμά του στη Σκουέαρ.
- Οι γονείς μου? Δε μου έδωσαν ποτέ τίποτα.
- Θα γίνουμε μεγάλοι σταρ κάποια μέρα.
- Ποιός είναι ο κωδικός? - Άνοιξε αμέσως αυτή την καταραμένη πόρτα.
- Μου σπας τα νεύρα με αυτά.
- Οκέι, ακολούθησέ με.
- Πώς είναι το όνομά σου, είπαμε? Είναι Έβαν, σωστά?
- Αυτό είναι το σπίτι μας, γιόκα μου.
- Είναι λίγο τρελά εδώ, οπότε, μείνε στα πόδια σου.
- Πρόσεξε.
- Ναι, ζούσα εδώ για λίγο. Έλα, φίλε.
- Έι, τσέκαρε αυτό.
- Πόσα βγάζεις? - Δέκα δολλάρια.
- Ψεύτη. Να δω. - Δε λέω ψέματα.
- Τί σου είπα γι'αυτά?
- Έι, είναι ο Άρθουρ. - Θα γελάω στην κηδεία σου.
- Πάω να παίξω μπάσκετ. - Ελεύθερο το πεδίο.
- Φίλε, έπρεπε να τον χτυπήσεις στο κεφάλι.
- Δώσε, δώσε, δώσε!
- Πίτσα!
- Πίτσα, πίτσα, πίτσα.
- Μη με κάνεις να έρθω εκεί.
- Λοιπόν, καλύτερα να βιαστείς, πριν εμφανιστεί ο Γουίζαρντ.
- Θα τσαντιστεί αν σε δει να'χεις αγοράσει πίτα.
- Δεν παίρνω από τα λεφτά της οικογένειας.
- Ο πολίτης την αγόρασε.
Όλα (γεια σας), εραστές της μουσικής.
- 'Οταν λείπει η γάτα...
- Σε ποιόν αρέσει η πίτσα?
- Ποιός το έκανε?
- Άρθουρ?
- Τί είναι αυτός? - Είναι ένας ηλίθιος.
- Είναι ένας γαμημένος ηλίθιος.
- Θα τις φάει για τα καλά.
- Τί είσαι, Άρθουρ?
- Είμαι ένας καλός άνθρωπος, Γουίζαρντ.
- Περπατάς σε λεπτό πάγο.
- Δεν πήρα λεφτά της οικογένειας. Αυτός την αγόρασε.
- Τί?
- Μοιάζεις παλαβός.
- Είμαι παλαβός.
- Βλέπεις?
- Έλα εδώ.
- Τώρα!
- Έλα.
- Πώς σε λένε? - Έβαν, κύριε.
- Τί κάνεις εδώ?
- Ακολούθησα τη μουσική.
- Πού τον μάζεψες ετούτον εδώ, Άρθουρ, από τη Μπελβιού?
- Δεν έχεις παίξει νότα στη ζωή σου.
- Ξέρεις τί είναι μουσική?
- Είναι μια μικρή υπενθύμιση του Θεού ότι υπάρχει και κάτι άλλο εκτός από εμάς στο σύμπαν.
- Μια αρμονική σύνδεση σε όλα τα ζωντανά όντα, παντού, ακόμα και στα αστέρια.
- Είναι σχολείο αυτό?
- Ναι, το σχολείο "Παράτα Μας Και Πάρε Όλα Τα Γαμημένα Λεφτά Σου".
- Ναι. - Ναι, είμαστε οι τοπ μαθητές.
- Δεν είναι!
- Είναι μια επιχείρηση.
- Τσέπες. - Οκέι, πάμε.
- Πάμε, πάμε. - Τσέπες.
- Ω, φίλε. Σήκω πάνω.
- Πίνατ (φιστίκι), καλά τα πήγες.
- Έχω μάτια και στον κώλο μου.
- Καλή δουλειά.
- Η Αλυσίδα είναι τόσο δυνατή...
- ...όσο κι ο πιο αδύναμός της κρίκος.
- Έλα, Άρθουρ.
- Αυτά είναι μόνο ψιλά.
- Έχεις την Πλατεία Ουάσινγκτον. Ήταν το πόστο μου για 10 χρόνια.
- Πάρτα, πριν αλλάξω γνώμη.
- Εσείς, βρε παιδιά, θα με βάλετε στο πτωχοκομείο.
- Εντάξει, ποντικάκια, πίσω στις τρύπες σας. Άντε, πάμε.
- Αρμονικά όνειρα, γλυκά παιδάκια.
- Ρωξάνη. Φίλε, θα τον σκοτώσω.
- Ξέρεις τί είναι εκεί έξω?
- Μια σειρά από υψηλότερους τόνους.
- Είναι κανονισμένη από τη φύση.
- Κυβερνιέται από τους νόμους της φυσικής και του σύμπαντος.
- Είναι ένας απόηχος, μια ενέργεια, ένα μήκος κύματος.
- Κι αν δεν το'χεις μέσα σου, Θεούλη μου, δεν την ακούς ποτέ.
- Από πού νομίζεις ότι έρχεται?
- Αυτό που ακούω.
- Αλήθεια, νομίζω ότι έρχεται από αυτό που μας περιβάλλει. Εννοώ, είναι...
- Έρχεται μέσω μας, σε μερικούς από εμάς.
- Είναι αόρατο, αλλά... Αλλά το νιώθεις.
- Λοιπόν, μόνο μερικοί από εμάς την ακούνε?
- Μόνο μερικοί από εμάς ακούν.
- Νομίζεις ότι οι γονείς μου την ακούν?
- Σε ακούω, πιτσιρίκο.
- Όπως?
- Ναι.
- Ακούς τίποτα απ'όσα λέω?
- Λούις.
- Έλα. Είναι ώρα να γνωρίσω την οικογένειά σου.
- Άκου, Τζεν, ίσως αυτό να μην είναι τόσο καλή ιδέα.
- Ωρίμασε.
- Έλα.
- "Ωρίμασε".
- Είναι όλοι οι Ιρλανδοί τόσο φωνακλάδες? - Ναι αμέ.
- Έι, Λούις.
- Έι, Μάρσαλ, ο αδελφός σου είναι εδώ.
- Λούις.
- Έι, Νικ.
- Ω, Θεέ μου.
- Εσύ είσαι?
- Πότε θα μου το έλεγες ότι είσαι μέλος συγκροτήματος?
- Είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν πολλά πράγματα που ο Λούις μας δε σου έχει πει ακόμα, αγαπητή μου.
- Για ποιά έγραψες αυτό το τραγούδι? - Σου το'πα ότι αυτό είναι λάθος.
- Αυτό είναι, συνέχισε. Παράτα μας πάλι.
- Ε, Λού? - Πες αυτό που έχεις να πεις, Μάρσαλ.
- Πες αυτό που έχεις να πεις. - Όχι, προχώρα.
- Έλα, πές το. - Αυτό είναι ό,τι καλύτερο έχεις?
- Πες το. - Αυτό είναι το καλύτερο που έχεις?
- Έλα. Χτύπα με. Έλα, χτύπα με. - Έλα.
- Τί αισθάνεσαι? Έλα. Χτύπα με.
- Πνίγομαι εδώ πέρα.
- Είσαι εντάξει, φίλε?
- Καλωσήρθες στο σόι των Κόνελλι.
- Τζένιφερ.
- Ξέρεις, ήταν καλό που είχαμετον παλιό Λούις πίσω στα λημέρια μας...
- ...ακόμα κι αν ήταν για ένα δευτερόλεπτο.
- Λούι...
- ...δεν υποτίθεται ότι πρέπει νά'σαι στο αυτοκίνητο με το κορίτσι...
- ...καθώς οδηγεί μέσα στο ηλιοβασίλεμα?
- Θα λερώσεις το κοστούμι σου, αν κάτσεις εδώ, φίλε.
Αυτό είναι ένα μήνυμα για τη Λάιλα Νόβατσεκ.
Παρακαλώ καλέστε το Νοσοκομείο "Ο Καλός Σαμαρείτης".
Σας τηλεφωνώ για τον πατέρα σας, Τόμας Νόβατσεκ.
- Δεν ήμουν σίγουρος ότι θα'ρχόσουν.
- Η διαθήκη μου βρίσκεται στο πάνω συρτάρι του γραφείου μου.
- Μπαμπά, σταμάτα, έλα τώρα.
- Λάιλα, σε παρακαλώ.
- Υπάρχουν κι άλλα.
- Όλα αυτά που ήθελα, ήταν να έχεις όλα αυτά που υποσχόσουν, αυτή τη ζωή.
- Αλλά ήσουν τόσο νέα.
- Είχαμε τόσο πολλή δουλειά να κάνουμε.
- Δεν ήσουν έτοιμη. - Αρκετά, μπαμπά. Στ'αλήθεια.
- Εννοώ, ένα μωρό.
- Αυτό το μωρό, μπορούσε να σε βλάψει.
- Μπορούσε να σε βλάψει κι εγώ... Δε θα το άφηνα να γίνει, Λάιλα.
- Έκανα μια επιλογή και για τους δυο μας.
- Ω, Θεέ μου.
Μια επιλογή για εμάς.
- Στάσου...
Λυπάμαι.
- Πού?
- Πού είναι?
- Δεν ήθελα... - Πού είναι?
- Δεν ξέρω.
- Στ'αλήθεια, δεν ξέρω.
Θα πρέπει να αγαπάς τη μουσική περισσότερο από το φαγητό.
- Περισσότερο απ'τη ζωή. Περισσότερο απ'τον εαυτό σου.
- Το νιώθεις?
- Τότε δείξε μου.
- Παίξτο για τους γονείς σου.
- Πετάς, πιτσιρίκο.
- Ναι!
- Ξέρεις τί σκέφτομαι?
- Εδώ υποτίθεται πως πρέπει να πεις "Τί σκέφτεσαι, Γουίζαρντ?"
- "Τί σκέφτεσαι, Γουίζαρντ"?
- Σου μαθαίνω ό,τι ξέρω δωρεάν.
- Παίρνεις τη Ρωξάννη. Παίρνεις τη γωνιά μου στο πάρκο.
- Κρατάς τα μισά από τα φιλοδωρήματά σου. Είμαστε κάτι σαν ομάδα.
- Κάτι δεν κολλάει στην όλη εικόνα.
- Τί?
- Δε νομίζω ότι οι παραστάσεις στα πάρκα και τις γωνιές δρόμων θα είναι αρκετό.
- Δεν είναι?
- Έβαν, θα χρειαστεί να σου βρούμε ένα νέο όνομα.
- Κάτι πιο ποπ.
- Τί θα ήθελες να γίνεις στον κόσμο? Σε ολόκληρο τον κόσμο, τί θα ήθελες να γίνεις?
- Κλείσε τα μάτια και σκέψου το.
- Το βρήκα.
- Δεν έχει αρκετό γιν (παράδεισο στην κινέζικη φιλοσοφία).
- Λίγο περισσότερο γιαν (γη), μήπως? - Ναι.
- Ναι, ας...
- Μίλα για ευσεβείς πόθους. Κοίτα αυτό.
- Τί όνομα ξεπετάγεται από μέσα σου, βλέποντάς το, ε?
- Παραλία?
- Είναι καλό όνομα για συγκρότημα, αλλά όχι για ερμηνευτή.
- Δε μπορείς να πεις, "παρακαλώ, υποδεχτείτε τον Παραλία". Όχι, όχι.
- Όγκουστ Ρας. Όγκουστ Ρας. Αυτό δε σ'ενθουσιάζει λίγο?
- Μπορώ να το φανταστώ. "Οι Παραγωγές Γουίζαρντ παρουσιάζουν..."
- ...το Νούμερο Ένα Κύμα Καύσωνα:
- Όγκουστ Ρας (Αυγουστιάτικη ορμή)!"
- Ναι. - Ναι. Εμένα!
- Όγκουστ, Όγκουστ, Όγκουστ. - Νιώθω μια έκρηξη συναισθήματος.
- Αυτό με ανατριχιάζει. Οι τριχούλες στο πίσω μέρος του λαιμού μου μένουν όρθιες.
- Αλήθεια? - Ναι, κοίτα εδώ.
- Γρήγορα, τσέκαρέ το. Ναι.
- Πετάω! Πετάω! - Ναι. Όγκουστ! Όγκουστ Ρας!
- Όγκουστ. - Όγκουστ Ρας. Όγκουστ Ρας.
- Εσύ είσαι αυτός.
Όγκουστ. Όγκουστ. - Όγκουστ Ρας, Όγκουστ Ρας.
Στη Νέα Υόρκη, Λάιλα? Τί κάνεις στη Νέα Υόρκη?
- Λίζυ, εννοώ, πάντα ένιωθα ότι ήταν ζωντανός.
- Έβλεπα παιδιά που ήταν κοντά στην ηλικία του και φανταζόμουν πώς θα έμοιαζε.
- Μεγάλα γαλάζια μάτια όπως του πατέρα του και... - Ω, Θεέ μου, Λάιλα.
- Λίζυ, ξάπλωνα στο κρεβάτι τη νύχτα και ορκιζόμουν ότι τον άκουγα.
- Ορκίζομαι ότι τον άκουγα. - Λάιλα, ηρέμησε.
- Να ηρεμήσω? Πώς μπορώ να είμαι ήρεμη? Πώς μπορώ να είμαι ήρεμη?
- Ήμουν ήρεμη για πάνω από 10 χρόνια και κοίτα τί μου έτυχε.
- Λάιλα, χάνεις το μυαλό σου.
- Έχεις δίκιο. Και μάλλον ήταν καιρός να γίνει.
- Μην κάνεις τίποτα τρελό, οκέι?
- Είμαστε στο μήνα του μέλιτος, αλλά φεύγουμε. Θα φτάσουμε εκεί, όσο γρήγορα μπορούμε, οκέι?
- Οκέι, Τζακ, αξίζει τρεις φορές ό,τι του προσφέρεις.
- Γουάλας... - Τον άκουσες στο πάρκο!
- Είσαι κακό σπυρί στον κώλο.
- 250 δολλάρια αν μπορεί να παίξει για 2 ώρες. - Όχι, θα δώσεις 500 ή αποχωρεί.
- 500? Θα του δώσω 250... - 500 ή αποχωρεί, εντάξει?
- Θα φύγει? - Έχουμε μια αστραπή μέσα σε μπουκάλι, Τζακ.
- Όχι, δεν υπάρχουν γονείς. Είμαι ο φύλακάς του.
- Όχι, είμαι ο εκπρόσωπός του, γι'αυτό κανονίζω τη συμφωνία.
- Μπορώ να σας βοηθήσω?
- Προσπαθώ να βρω το γιο μου. - Περιμένετε ένα λεπτό.
- Όνομα?
- Μανούλα.
- Δεν το ξέρω.
- Μαμά. - Μανούλα.
- Μανούλα, κοίταξέ με.
- Λυπάμαι, κυρία μου, είμαστε κλειστά.
- Σας παρακαλώ, εγώ... θέλω να μάθω τ'όνομά του.
- Μόνο το να σκεφτείς να επανεγκαταστήσεις την επαφή με ένα παιδί, είναι μια λεπτομερή διαδικασία.
- Δε με νοιάζει η διαδικασία σας! Οκέι?
- Κυρία μου, είμαστε κλειστά. Ελάτε πάλι αύριο.
Λάιλα.
Νόβατσεκ.
- Γεια σας, εδώ Λάιλα... - Και Λίζυ.
- Και δεν είμαστε εδώ τώρα, γι'αυτό αφήστε μήνυμα.
- Άρθουρ!
- Τί σου είπα σχετικά με το να μιλάς σε αγνώστους?
- Ναι, ποιό είναι το όνομά σας? - Το δικό μου είναι κ. Τζέφρις, και το δικό σου?
- Άρθουρ. Τώρα δεν είμαστε ξένοι πια.
- Κοιτάξτε, κύριε Γουάλας, είμαι εδώ κάνοντας τις συνήθεις γύρες μου.
- Ψάχνω να βρω αυτά τα παιδιά.
- Το όνομα του κοριτσιού είναι Τζεράλντα. Θα πρέπει να είναι 14 τώρα.
- Δεν τη γνωρίζω, κε. Τζέφρις.
- Οκέι, τότε ίσως μπορείτε να με βοηθήσετε με αυτό το νεαρό αγόρι.
- Αυτό το μικρό αγόρι εξαφανίστηκε πρόσφατα και το όνομά του είναι Έβαν Τέιλορ.
- Είναι περίπου 12.
- Και άμα βρω αυτόν τον Έβαν και σας τον φέρω, τότε τί?
- Τότε τί? Δε νοιάζεστε για ένα παιδί αφότου παραδοθεί στην Υπηρεσία σας.
- Δεν είναι καθόλου έτσι... - Ω, ξέρω ότι είναι ακριβώς έτσι.
- Δεν το παρακολουθείτε μετά. Και τον πετάτε από σπίτι σε σπίτι.
- Στην τελική, καταλήγεις σε ένα μέρος όπου σε κακομεταχειρίζονται.
- Πάει για ύπνο τη νύχτα και προσπαθεί να κλείσει τα μάτια, τ'αυτιά του.
- Κάνει τον κόσμο να σωπάσει.
- Τί συμβαίνει σε αυτό το παιδί? Τί νομίζεις ότι ακούει?
- Τί νομίζεις ότι ακούει?
- Τίποτα. - Τίποτα. Τίποτα απολύτως.
- Είσαι καλά?
- Ναι, είμαι κουλ. - Είναι καλά.
Δέκατο τέταρτο Τμήμα, Υπαστυνόμος Ο'Μάλεϊ.
- Όχι. Αυτό δε μετράει.
- Όχι! Α, είναι οριστικό?
- Οκέι, λοιπόν, αυτή είναι η τελευταία μου προσφορά: είμαστε ιστορία!
- Η συμφωνία ακυρώθηκε. - Μα θέλω να παίξω.
- Θα παίζεις όταν εγώ σου λέω να παίζεις. Θα αναπνέεις όταν εγώ σου λέω να αναπνέεις.
- Το'πιασες, πιτσιρίκο? - Αλλά πρέπει να παίξω.
- Γουίζαρντ, έχω ανάγκη να τους ακούω.
- Ξέχνα τους γονείς σου! Αυτοί σε ξέχασαν πολύ γρήγορα.
- Δεν ξέρεις πώς θα ήταν αυτοί για σένα.
- Δεν ξέρεις πόσο πολύτιμο είναι το χάρισμά σου.
- Είσαι ένα παιδί, δε μπορείς να ξέρεις.
- Εγώ ξέρω, Όγκουστ.
Γουίζαρντ. Γουίζαρντ. - Μίλα μου. Τι συνέβη?
- Ο Άρθουρ. Οι μπάτσοι τον κυνήγησαν ως εδώ. - Οκέι, χωριστείτε. Ξέρετε το αυλάκι.
- Πρέπει να βοηθήσουμε τον Άρτυ. - Ξέχνα τον Άρτυ. Είναι μόνος του τώρα.
- Αυτό είναι το βιβλίο. - Όχι.
- Όγκουστ! - Αρπάξτε τον. Αρπάξτε τον. Εκεί πάει.
- Βγήκε έξω από εκεί.
- Εκεί πάνω. Τον βλέπετε? Τον βλέπετε? Κοιτάξτε, εκεί πάνω.
- Ε, πιτσιρίκο, μην κουνηθείς. - Έι, εσείς!
- Μπάτσοι. Μπάτσοι.
- Μπάτσοι, εδώ πάνω.
- Πιάστε το παιδί εκεί πέρα. - Πιάστε το, αρπάξτε το.
- Άκου, δε μπορείς να ν'αφήσεις τους μπάτσους να σε πιάσουν.
- Αν το κάνουν, μην τους πεις το αληθινό σου όνομα...
-...επειδή θα σε στείλουν πίσω απ'όπου ήρθες, το'πιασες?
- Δε θέλω να σε χάσω...
-...αλλά αν χωρίσουμε, θα συναντηθούμε στην αψίδα.
- Μην τους πεις το όνομά σου.
- Έι, όταν πω "τρέχα", θα τρέξεις, οκέι?
- Να δω τα χέρια σου.
- Τρέξε Όγκουστ. Τρέχα Όγκουστ. Τρέχα! - Έι, πιτσιρίκο.
- Έι, πιτσιρίκο, σταμάτα.
- Άνοιξε την πόρτα.
- Γεια. - Γεια σας.
- Ξέρω πώς φαίνεται αυτό. Δεν είμαι, όμως, τρελή.
- Κανείς δε νομίζει ότι είσαι τρελή. Πώς είναι το όνομά σου?
- Λάιλα Νόβατσεκ.
- Λοιπόν, είναι όπως στα εξήγησε η κυρία εκεί.
- Συμπληρώνεις μερικά έντυπα... - Έξι μήνες, είπαν.
- Δεν έχω έξι μήνες για έντυπα.
- Τότε, δε μπορώ να σε βοηθήσω.
- Εξήγησέ μου κάτι. Γιατί τώρα?
- Γιατί όχι πριν? Γιατί είναι τόσο σημαντικό να τον θέλεις τώρα?
- Πάντα τον ήθελα.
- Περίμενα 11 χρόνια, 2 μήνες και 15 μέρες...
-...για να μάθω ότι είναι ζωντανός.
- Τα μετρούσα.
- Γεια, εδώ Λάιλα... - Και Λίζυ.
- Και δεν είμαστε εδώ τώρα, γι'αυτό αφήστε μήνυμα.
- Τί περιμένεις?
- Βλέπεις, ξέρω αυτό το κορίτσι που ζει στον απέναντι δρόμο.
- Τη Λάιλα Νόβατσεκ.
- Περίμενα έξω όρθιος.
- Της έγραψα ένα τραγούδι.
- Α, η μουσικός. Με κρατάει ξύπνια τη μισή νύχτα.
- Λοιπόν, δεν την έχω δει εδώ και μερικές μέρες. Έχει φύγει για το ταξίδι του μέλιτός της.
- Σας ευχαριστώ.
- Και αυτή εδώ δεν είναι η υπογραφή σου?
- Αντιλαμβάνεσαι ότι πιθανό να έχει ήδη τοποθετηθεί σε μια οικογένεια, σωστά?
- Έχετε παιδιά, κύριε Τζέφρις?
- Ναι, είχα.
- Τότε ξέρετε.
- Πότε είναι τα γεννέθλιά του?
- 17 Δεκεμβρίου 1995.
- Ναι, το ξέρω.
- Με συγχωρείτε ένα λεπτό.
- Αυτός είναι.
- Ναι.
- Εσύ είσαι που κοιμάσαι κάτω από το κρεβάτι μου?
- Ζεις εδώ?
- Εγώ κι η γιαγιά μου, μέχρι να'ρθει το πλοίο μας.
- Σ'αρέσει η μουσική?
- Περισσότερο από το φαγητό.
- Ξέρεις τις νότες σου?
- Δεν τις έχω ξαναδεί έτσι πριν.
- Δες αυτό:
- "Κάθε καλό παιδί καλά το κάνει" στις γραμμές.
- Και "Φα, Λα, Ντο, Μι" ανάμεσα.
- Και "Τα μεγάλα σκυλιά μαλώνουν με τα ζώα".
- Και "όλα τα αυτοκίνητα τρώνε βενζίνη". Το πιάνεις?
- Είσαι σαν άγγελος.
- Οκέι. Πρέπει να φύγω.
- Πρέπει να πάω στο σχολείο.
- Μπορώ να το δανειστώ αυτό?
- Θα τα πούμε αργότερα.
- Μα την...
- Αιδεσιμότατε Τζέι!
- Δε θα το πιστέψετε αυτό, Αιδεσιμότατε Τζέι. Ελάτε γρήγορα.
- Σιγά σιγά, Χόουπ. - Πρέπει να δείτε τι συνέβη.
- Θυμάστε στο μάθημα μουσικής που μιλήσαμε για τον Μότσαρτ?
- Ναι.
- Θυμάστε που μου είπατε ότι ήταν κάτι σαν μουσική ιδιοφυϊα?
- Ένας εξαιρετικά ταλαντούχος νέος. - Ακριβώς.
- Λοιπόν, σας έχω έναν από αυτούς, και ζει κάτω από το κρεββάτι μου.
- Έτσι, του έδειξα τις παρτιτούρες και όταν γύρισα σπίτι, ήταν...
- Κύριε Τζέφρις, γεια σας, η Λάιλα Νόβατσεκ ξανά.
- Απλά τσεκάριζα.
- Σωστά, καταλαβαίνω.
- Ξέρετε, αν υπάρξει κάποια πληροφορία ή...
- Ναι, να μου τηλεφωνήσετε.
- Θα το πάρω.
- Πόσο καιρό νομίζετε ότι θα μείνετε?
- Όσο μου πάρει.
- Συγνώμη.
- Δεν ξέρω, Λίζυ, είναι όπως...
-... Απλά ξύπνησα...
-...και μπορούσα να παίζω ξανά.
- Θα έπρεπε να παίξω.
- Ξέρω ότι φαίνεται τρελό, αλλά ίσως με ακούσει.
- Έι, Μάρσαλ. Εγώ είμαι.
- Είμαι στη Νέα Υόρκη.
- Ακόμα λείπει ένας αδερφός από το συγκρότημα Κόνελλι?
- Με το να σας έχω εδώ, παιδιά, θα είναι υπέροχα, το ξέρετε αυτό?
- Απλά έριξα μια ιδέα.
- Έι, Φρανκ. Ο Λούις είμαι.
- Ο Λούις Κόνελλι.
- Και?
- Έπαιξα εδώ με το συγκρότημα μου μερικά χρόνια πριν.
- Περίπου 10 χρόνια πριν.
- Έι, έι, άκου Φρανκ.
- Θα σου παίξω ένα τραγούδι, εντάξει? Μόνο ένα τραγούδι.
- Και αν δε σου αρέσει, μπορείς να με πετάξεις έξω.
- Μας έφερες ένα παιδί-θαύμα, Αιδεσιμότατε.
- Είναι ένα μυστήριο. - Εδώ στο "αρμόνιο"...
- Ντην, νόμιζα ότι είναι άγγελος.
- Δεν υπάρχει δίσκος κανενός Όγκουστ Ρας πουθενά.
- Είναι σχετικό με τη θεμελίωση, αρχίζοντας με μια πολύ απλή μεθοδική συγχορδία.
- Λάιλα, απλά ηρέμησε.
- Αυτό το κομμάτι. - Πιέζεις πολύ άγρια τον εαυτό σου.
- Δεν ξέρω αν μπορώ να το κάνω αυτό.
- Παίζεις με τη Φιλαρμονική.
- Αυτό είναι υπέροχο.
- Οκέι, ας το συνεχίσουμε.
- Αρχίνα με Ντο-ματζόρε και μετά το ρυθμίζεις στο Σολ.
- Όταν πας στο Σολ, πάμε πάλι πίσω στο Ντο, πολύ απλά.
- Κι έχουμε Ντο, Σολ, Ντο.
- Στην αρχή, Ντο-ματζόρε.
- Έχουμε αυτή τη χαώδη εξέλιξη σε μακρινό Σολ-ματζόρε.
- Ντο-ματζόρε, μετά στο Σολ.
- Τί είναι αυτό, Όγκουστ?
- Ημιτόνιο πέμπτης νότας, κύριε.
- Αλλαγή κλειδιού εωώ.
- Και μετά η αύξηση με αυτά τα στρογγυλά κόρνα, τα όμποε...
-...σε αυτές τις αλληλουχίες με αλέγκρο στακάτο.
- Κύριε Ρας.
- Λυπάμαι. - Γιατί απολογείσαι, Όγκουστ?
- Μερικές φορές δεν προσέχω σωστά...
-...και δεν κάνω τα μαθήματά μου όπως θα'πρεπε.
- Λοιπόν, είμαι σίγουρη ότι θα τα πας καλύτερα στο μέλλον.
- Η Φιλαρμονική Ορχήστρα της Νέας Υόρκης παραδίδει κονσέρτο.
- Στην ιστορία αυτής της σχολής, ποτέ δεν είχαμε παρουσιάσει τη δουλειά ενός πρωτοετή σπουδαστή...
-...και βεβαίως κανενός στην ηλικία σου.
- Αλλά τώρα, τους ρωτήσαμε αν μπορούν να παρουσιάσουν τη ραψωδία σου.
- Θα σου άρεσε αυτό?
- Λοιπόν, ωραία. Ωραία.
- Πόσος κόσμος θα την ακούσει?
- Λοιπόν, θα παρουσιαστεί στο Σέντραλ Παρκ, στο Μεγάλο Λιβάδι.
- Μια εκατοντάδα?
- Πολλοί περισσότεροι. Χιλιάδες.
- Οκέι. Επειδή έχω την ανάγκη να παίξω σε πολύ κόσμο. Πολλούς και περισσότερους.
- Θα δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε.
- Όγκουστ, θα προηγηθούν 3 καλλιτέχνες κι εσύ θα μπεις τελευταίος.
- Πώς το κάνεις?
- Πώς κάνεις τη μουσική να έρθει σε σένα?
- Απλά την ακούω.
- Μερικές φορές ξυπνάω και είναι εκεί...
-...ή την ακούω όταν περπατάω στο δρόμο.
- Μοιάζει σαν κάποιος να με φωνάζει.
- Καταγράφοντάς την, είναι σαν τους απαντάω.
- Να απαντάς σε ποιούς?
- Σε αυτούς που μου έδωσαν τη μουσική.
- Είσαι σίγουρος ότι είσαι έτοιμος γι'αυτό, Λούις? - Εσύ είσαι?
- Μπράβο, Όγκουστ!
- Πολύ καλό!
- Όγκουστ, παιδί μου, πολύ δύσκολα σε βρίσκουν.
- Σ'έψαχνα παντού.
- Με συγχωρείτε. Διακόπτετε μια πρόβα εδώ.
- Ναι, πρόβα, σωστά. - Κι εσείς είστε...?
- Έλα κοντά μου, γιέ μου.
- Έλα εδώ.
- Τί σου έκαναν?
- Τίποτα.
- Αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να κλέψουν την ψυχή σου.
- Κύριε, όποιος κι αν είστε, δεν έχετε το δικαίωμα.
- Είμαι ο πατέρας του, εντάξει? Έχω κάθε δικαίωμα.
- Θα σε πάρω σπίτι τώρα. Πάμε.
- Μα έχω κονσέρτο. Μου αρέσει εδώ.
- Είναι αξιόλογο παιδί... - Νομίζεις πως δεν το ξέρω αυτό?
- Τί έκανες, απλά τον μάζεψες απ'το δρόμο? Αυτό σου δίνει το δικαίωμα?
- Περίμενε ένα λεπτό, του κάναμε μάθημα εδώ πέρα.
- Τί θα κάνεις?
- Θα του γεμίσεις το μυαλό με κλασσική θεωρία και κανόνες?
- Δε μπορείς να μάθεις μουσική από βιβλία.
- Είναι εκεί έξω.
-Τον διδάσκεις?
- Αυτός σε διδάσκει.
- Από αυτόν μαθαίνεις.
- Εμείς μαθαίνουμε. Σας διαβεβαιώ, κύριε Ρας, καθημερινά.
- Πρέπει να είσαι με την οικογένεια. Έλα.
- Κύριε Ρας, σας παρακαλώ.
- Έχετε ιδέα πόσο σημαντικό είναι αυτό το κονσέρτο αύριο βράδυ, για τον Όγκουστ?
- Όγκουστ. Περίμενε, άκου.
- Θα μου πεις αμέσως τώρα, είναι αυτός ο άντρας στ'αλήθεια ο πατέρας σου?
- Μπορείς να μου πεις την αλήθεια.
- Γνωρίζω το πραγματικό σου όνομα.
- Έβαν.
- Όγκουστ.
- Έβαν.
- Είναι ο πατέρας σου?
- Μου έμαθε ό,τι ξέρω.
- Κι επιστρέφουμε, επιστρέφουμε.
- Μην το κάνεις πιο δύσκολο για σένα, Όγκ.
- Ο Γουίζαρντ δεν είναι τόσο κακός.
- Είδες το παιδί, σωστά? Είναι ένα φρικιό της φύσης. Ναι.
- Η συμφωνία είναι ως εξής: 1.000 τη βραδιά 2 βδομάδες τουλάχιστον, 3 πόλεις εγγυημένα.
- Τότε θα σαλπάρουμε για τον συνεργάτη σου στη δυτική Όχθη. Όχι.
- Δεν αισθάνεται καλά.
- Είπε ότι είσαι ο μόνος που τον κάνει να νιώθει καλύτερα.
- Ανταγωνισμός. Εντάξει, θα επιστρέψω. Κάνε αυτό που είναι να κάνεις.
- Έι, γιο!
- Είμαι ο εκπρόσωπός του. Γι'αυτό κάνω τη συμφωνία.
- Έλα. Όχι, δεν υπάρχουν γονείς.
- Πολύ καλοί ήχοι, πιτσιρίκο.
- Μοντέλο Γκίμπσον J-200?
- Είναι πολύ όμορφη.
- Μπορώ να τη δω?
- Έι. Δεν πειράζει.
- Είμαι κι εγώ μουσικός.
- Ναι.
- Ω, ναι.
- Ωραίο παίξιμο.
- Είσαι αρκετά καλός.
- Ευχαριστώ.
- Δες τι μπορείς να κάνεις με τη δική μου.
- Πόσο καιρό παίζεις?
- Έξι μήνες.
- Έξι μήνες?
- Πώς έμαθες να παίζεις έτσι μέσα σε έξι μήνες?
- Στη σχολή Τζούλιαρντ.
- Στη σχολή Τζούλιαρντ?
- Μάλιστα, κύριε.
- Δίνω το δικό μου κονσέρτο απόψε.
- Και νομίζεις πως πρέπει να σε πιστέψω?
- Ναι. Αλλά δε μπορώ να πάω.
- Γιατί αυτό?
- Είναι μεγάλη ιστορία.
- Λοιπόν, αν πήγαινα στη σχολή Τζούλιαρντ, και είχα κονσέρτο απόψε...
-...δε θα το έχανα για τίποτα στον κόσμο.
- Ναι.
- Αλλά εάν συνέβαινε κάτι κακό, αν το έκανες?
- Ποτέ δεν παρατάς τη μουσική σου.
- Ό,τι κι αν συμβεί.
- Επειδή οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να σου συμβεί κάτι κακό...
-...είναι το μόνο μέρος που μπορείς να αποδράσεις και να αφεθείς.
- Το γνωρίζω πολύ καλά εκ πείρας.
- Και τέλος πάντων, κοίταξέ με.
- Τίποτα κακό δε θα συμβεί.
- Πρέπει να'χεις λίγη πίστη.
- Είμαι ο Λούις.
- Έβ... Όγκουστ.
- Όγκουστ Ρας.
- Τέλειο όνομα. - Όγκουστ!
- Έλα!
- Πρέπει να φύγω, Όγκουστ.
- Γεια σου.
- Ναι.
- Γεια.
- Ναι, τον ανάγκασα να μάθει απ'έξω τον αριθμό μας.
- Καταλαβαίνω. Το τμήμα σας κάνει ό,τι μπορεί.
- Πιστεύετε πως κάτι κακό του έχει συμβεί?
- Είμαι σίγουρος ότι είναι μια χαρά.
- Προσευχήθηκα γι'αυτόν. Εσύ?
- Ναι.
- Λοιπόν, αν ο πατέρας του τον αγαπά όπως θα'πρεπε, τότε θα κάνει ό,τι είναι καλύτερο για το γιο του.
- Το πιστεύεις αυτό, έτσι?
- Ναι. - Ωραία.
- Τώρα πήγαινε να ετοιμαστείς.
- Καλωσήρθατε στο Κονσέρτο μας στο Πάρκο...
-...και στη Γιορτή Υποτροφιών από το χορηγό μας Αυτοκίνητα Μερσέντες.
- Και τώρα με τεράστια ευχαρίστηση...
-...καλωσορίζω ξανά στη σκηνή, μία από τις αποφοίτους της Τζούλιαρντ, Λάιλα Νόβατσεκ.
- Πρέπει να πηγαίνω τώρα.
- Δεν θα ξανάρθω πίσω αυτή τη φορά.
- Απλά αστειεύεται, Γουίζαρντ.
- Εγώ κι ο Όγκουστ, αλληλοκαταλαβαινόμαστε. Έτσι?
- Όγκ, δε μπορείς να με αφήσεις, φιλαράκι.
- Ναι, μπορώ.
- Επειδή πρέπει να βρεις τους γονείς σου, σωστά?
- Ναι. Αρχίζει το κονσέρτο μου.
- Λοιπόν, στοιχηματίζω όλα μου τα λεφτά ότι οι δικοί σου δε θα σε βρουν.
- Και ξέρεις γιατί?
- Επειδή δε μπορούν να σε ακούσουν.
- Είναι πιθανώς νεκροί.
- Δε θα πας πουθενά.
- Δεν έχεις να πας πουθενά, γιε μου.
- Τρέχα, φίλε.
- Τρέχα, Όγκουστ, τρέχα.
- Όγκουστ!
- Σας ευχαριστώ, κυρίες και κύριοι.
- Η μουσική πάντα μας συναρπάζει με τον τρόπο που επικοινωνεί.
- Χωρίς λόγια, χωρίς εικόνες.
- Και αυτό μας οδηγεί στην τελευταία μας παρουσίαση.
- Πόσο ακόμα για το αεροδρόμιο?
- Φίλε, κολλήσαμε στην κίνηση.
- Σε φέρνει πίσω στις παλιές μέρες, ε, Λούις?
- "Ο Όγκουστ Ρας".
- Ο Έβαν Τέιλορ.
- Δυστυχώς, ο τελευταίος μας καλλιτέχνης μοιάζει να έχει...
- Εδώ είναι. Εδώ είναι. Εδώ είναι.
- Υπέροχα.
- Ίσως δεν υπάρχει κανείς άλλος που να μπορεί να προσωποποιήσει καλύτερα το μυστήριο που αντιπροσωπεύει τη μουσική...
-...από τον τελευταίο μας συνθέτη.
- Έι, τί είναι αυτό?
- Κονσέρτα στο Πάρκο κάθε Άνοιξη.
- Αφήστε με να βγω.
- Αφήστε με να βγω! Αφήστε με να βγω!
Η μουσική είναι τριγύρω μας.
Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να ακούς.
Bamba, bamba
Oh, bamba, bamba
Para bailar la bamba
Bamba, bamba
- Para bailar la bamba - Bamba, bamba
Se necesita una poca de gracia
Bamba, bamba
Una poca de gracia pa mi pa ti
Y arriba, y arriba
Bamba, bamba
Ναι, χόρεψε μαζί μου, μωρό μου.
Bamba, bamba
Ας χορέψουμε απόψε.
- Say arriba, y arriba
Bamba, bamba
Say arriba, y arriba
Bamba, bamba
Yeah, yeah, yeah
Subs by Pepita GMTeam