Curse of the Golden Flower (2006) OCR 23.976 fps runtime 01:53:55
องค์ชายสามเสด็จแล้ว
คารวะเสด็จแม่
เหยียนเฉิง...
ทุกอย่างเรียบร้อยรึยัง
เสด็จแม่...
อีกซักพักพี่รองคงถึงนี่พะย่ะค่ะ
เข้าวังมาแล้วเหรอ
รอราชโองการอยู่ตำหนักเทียนฝู
พี่ใหญ่บอกข้าว่า...
ถ้าเสด็จพ่อมาถึง...
เขาจะทูลขอไปจากที่นี่
เขาอยากไปที่ชิงโจว
เสด็จแม่
ฮองเฮาเสด็จแล้ว
พี่ใหญ่
คารวะเสด็จแม่
ที่เจ้าจะไป..
เพราะกลัวข้าเหรอ
ท่านเป็นเสด็จแม่ข้า
ตลอด 3 ปีเจ้าคลุกคลีกับข้า
เราเป็นอะไรกันเจ้ารู้แก่ใจ
แต่ข้าเป็นโอรสองค์โตของเสด็จพ่อ
เสด็จแม่
ข้าไม่ใช่แม่เจ้า
อะไรๆ มันเปลี่ยนแปลงได้ทั้งนั้น
จริงๆ มันเปลี่ยนไม่ได้ต่างหาก
ยังไงข้าก็จะลอง
จะทำอะไร
ออกไปรับเสด็จพ่อเจ้ากันเถอะ
จบวันอันยาวนาน
ถึงกาลเวลาพัก
พร้อมพรักความสงบ
ณ บัดนี้คือยาม 3
จบวันอันยาวนาน
ถึงกาลเวลาพัก
พร้อมพรักความสงบ
ณ บัดนี้คือยาม 3
ถวายบังคมฮองเฮาเพคะ
ยาของยาม 3 พร้อมแล้วเพคะ
มีพระราชโองการ...
ให้ทุกคนกลับที่พำนัก
พิธีต้อนรับถูกยกเลิกแล้ว
ให้ทุกคนกลับที่พำนัก
พิธีต้อนรับถูกยกเลิกแล้ว
มีพระราชโองการ...
ให้ทุกคนกลับที่พำนัก
พิธีต้อนรับถูกยกเลิกแล้ว
ให้ทุกคนกลับที่พำนัก
พิธีต้อนรับถูกยกเลิกแล้ว
ทูลฮองเฮา...
ฝ่าบาททรงมีรับสั่ง...
ให้ทุกคนกลับที่พำนัก
พิธีต้อนรับถูกยกเลิกพะย่ะค่ะ
ฝ่าบาทล่ะ
เสด็จไปตำหนักเทียนฝูพะย่ะค่ะ
ทูลฮองเฮา...
มีรับสั่งให้พระองค์ องค์รัชทายาทและองค์ชายน้อย...
เข้าเฝ้าที่หอชมเบญจมาศ พรุ่งนี้เช้าพะย่ะค่ะ
องค์ชายพะย่ะค่ะ
ฝ่าบาทเสด็จ
ถวายบังคมเสด็จพ่อ
ทรงเสด็จมาเองแบบนี้
เป็นเกียรติแก่ข้ายิ่งนัก
มา
เสด็จพ่อทรงพระปรีชานัก
ที่ตัดสินใจส่งเจ้าไปอยู่แนวหน้า
ข้าทำถูกแล้วจริงๆ
ข้ามาหาเจ้านี่...
ก็เพื่อเตือน...
ให้เจ้าจดจำความผิดพลาดในอดีต
สวรรค์และพิภพนั้นมีมากสรรพสิ่ง...
แต่เจ้าจะเป็นเจ้าของได้...
เฉพาะสิ่งที่ข้าเลือกมอบให้
อะไรที่ข้าไม่ให้...
อย่าได้คิดใช้กำลังยื้อแย่ง
คำสอนของท่าน...
จะฝังแน่นในใจข้า
กลับเข้าวังกับข้า
องค์ชายรองเสด็จ
เหยียนเจี๋ย
ถวายบังคมเสด็จแม่
เสด็จแม่
ข้าไม่ได้พบเสด็จแม่ตั้ง 3 ปี
ท่านสบายดีรึไม่
ข้าสบายดี
เจ้าล่ะ
ข้าคิดถึงเสด็จแม่...
แทบทุกวันทุกเวลา
เสด็จแม่
เจ้าคงลำบากมาก
ข้าไม่ลำบาก
สร้างกุศลอย่าหวังชื่อ
คุณธรรมอย่าหวังบำเหน็จ
ผลเกษตรอุดม
ณ บัดนี้คือยาม 4
ทูลฝ่าบาท...
ฮองเฮาทรงเสวยยาเป็นประจำ...
โดยไม่อิดเอื้อนแม้แต่น้อย
กระหม่อมได้ทำตามรับสั่ง...
โดยกำชับให้ลูกสาว เป็นคนใส่หญ้าอีกาดำด้วยตัวเอง
โดยไม่ให้ใครล่วงรู้
นี่ถึง 10 วันรึยัง
ครบพอดีพะย่ะค่ะ
เสด็จแม่กับเสด็จพ่อ ยังเหมือนเดิมมั้ยพะย่ะค่ะ
ทรงปักดอกเบญจมาศเยอะแยะ เพื่ออะไรพะย่ะค่ะ
ใกล้เทศกาลฉงหยางแล้ว จำได้มั้ย
เสด็จแม่
ฮองเฮาเพคะ ฮองเฮา ฮองเฮา...
แม่ข้าเป็นอะไร
ทูลองค์ชายรอง...
หม่อมฉันก็ไม่ทราบ
นี่ครั้งที่ 3 แล้วเพคะ
ทรงประชวรหนักแบบนี้
เสวยยาบ้างรึเปล่า
พักเถอะเสด็จแม่
ก่อนถึงวันเทศกาล...
ข้าจะต้องปักพวกนี้ให้เสร็จก่อน
ไปทักทายพี่ใหญ่เจ้าก่อนเถอะ
องค์ชายรองเสด็จแล้ว
เหยียนเจี๋ยคารวะองค์รัชทายาท
น้องรอง นั่งสิ
ขอบพระทัย
พี่รอง
เหยียนเฉิง
พี่รอง...
ได้ยินว่าเสด็จพ่อทรงเปลี่ยนแผน และเสด็จไปต้อนรับพี่เอง
พวกเราเลยรอเก้ออยู่ค่อนคืน
จากบ้านไปซะหลายปี...
เจ้าคงลำบากแย่
ไม่แย่นักหรอก
เสด็จแม่ประชวรเป็นอะไรเหรอ
เสด็จพ่อบอกว่าโรคโลหิตจาง
แต่ทรงเสวยยาตลอด
ดูเหมือนเสด็จแม่ ขะมักเขม้นปักแต่ดอกเบญจมาศ
คงไว้ใช้วันเทศกาลแหละ
พ่อ
ไปหาองค์ชายใหญ่มาอีกแล้วสิ
เรื่องอะไรข้าจะไปหาเขาล่ะ
พ่อรู้หมดนะ
รู้เรื่องอะไรไม่ทราบ
ไปสิ ไปเลย
นั่นมันหญ้าอีกาดำนะ
รู้สรรพคุณมันบ้างมั้ย
กินวันละนิด ติดกันเป็นเดือน
มันจะทำลายทุกระบบประสาท
เจ้าน่ะยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ
แต่ฮองเฮา...
ขืนแพร่งพรายไปละก็...
เราตายกันทั้งโคตรแน่
กฎหมายประจำชาติ คติพจน์ประจำบ้าน
ล้วนตกทอดผ่านบรรพชน
ใต้ร่มเงาสงบราบรื่น
ณ บัดนี้คือยาม 5
ถวายบังคมฮองเฮา
ยาของยาม 5 พร้อมแล้วเพคะ
อ้อ เจ้าคือเจี่ยงฉาน
เพคะฮองเฮา หม่อมชั้นเจี่ยงฉาน
หมอหลวงเจี่ยงเป็นพ่อเจ้าใช่มั้ย
เพคะ
พักนี้องค์รัชทายาทดูซีดเซียวไปนะ
ทรงถามหม่อมฉันรึเพคะ
หน้าที่หม่อมฉันแค่เชิญพระโอสถ...
ไม่อาจทราบเรื่องพลานามัย ขององค์รัชทายาทเพคะ
งั้นเหรอ
เข้ามาสิ
"ผู้พี่ได้เืฟ่องฟูสู่ยอดขุนเขา
น้องผู้ไร้ดอกเบญจมาศเสียบเกศา กลับหายสูญ"
เหยียนเจี๋ยกลับมาแล้ว
ครอบครัวเราได้อยู่พร้อมหน้า
รู้มั้ยทำไม...
ทุกๆ เทศกาลฉงหยาง...
ครอบครัวเราจึงมาชุมนุม บนหอสูงแห่งนี้
ทูลเสด็จพ่อ วันที่ 9 เดือน 9
สุริยันจันทรามาบรรจบ
เราเรียกว่าเทศกาลฉงหยาง
เป็นสัญลักษณ์แห่งพลัง ความสุขสมบูรณ์ของครอบครัว
เราจึงฉลองบนหอสูงนี้พะย่ะค่ะ
เจ้าตอบได้ดีมาก
หอสูงทรงกลม โต๊ะ 4 เหลี่ยม
นั่นหมายถึงอะไร
สวรรค์เปรียบเสมือนรูปทรงกลม พิภพก็คือสี่เหลี่ยม
กฎแห่งสวรรค์...
บงการกฎเกณฑ์ชีวิตบนพิภพ
ภายใต้วงกลม ภายในสี่เหลี่ยม...
ทุกคนล้วนมีที่ๆ เหมาะสมของตน
นี่คือกฎแห่งธรรมชาติ
นาย-บ่าว..พ่อ-ลูก...
จงรัก กตัญญู มารยาท คุณธรรม
ทั้งหมดล้วนต้องตอบสนอง ต่อกฎแห่งธรรมชาติ
ใครมีเรื่องอะไรจะขอมั้ย
ทูลเสด็จพ่อ...
ข้าอยากขออนุญาต...
ไปอยู่ชิงโจวพะย่ะค่ะ
เจ้าก็อยากไปอยู่แนวหน้าด้วยงั้นรึ
ข้าไม่เคยได้ออกนอกวัง...
จึงอยากไปหาประสบการณ์ ในโลกภายนอกพะย่ะค่ะ
ใครมีเรื่องอะไรอีก
เสด็จพ่อ...
ข้าก็มีพะย่ะค่ะ
ว่ามา
แต่ข้า...
ไม่ทราบจะเหมาะรึไม่...
งั้นไปคิดให้ดีก่อน
ยาของยาม 5...
เจ้าดื่มไม่หมดถ้วย
ยายังเหลืออยู่มั้ย
ทูลฝ่าบาท
เหลืออีกจิบสองจิบเพคะ
เอามา
เพคะ
ฝ่าบาท...
หม่อมฉันไม่ได้ป่วยเพคะ
นั่นน่ะเจ้าคิดไปเอง
กินยาต้องให้ครบตามขนาด และตามเวลา
นี่ก็คือกฎเช่นกัน
เหยียนเฉิง
เสด็จแม่ อย่าให้เสด็จพ่อพิโรธเลย
เสด็จแม่ เสวยเถอะ
ถ้านางไม่กิน...
พวกเจ้าก็ห้ามลุก
เสด็จพ่อ...
ในเมื่อเสด็จแม่ไม่อยากเสวย
ก็ช่างเถอะพะย่ะค่ะ
ยาย่อมต้องกินภายใต้กำหนด...
เหมือนเช่นชีวิต ต้องดำเนินตามกฎธรรมชาติ
เจ้าไม่น่าไม่เข้าใจ
เสด็จแม่...
ทรงเสวยยานี้มาตั้งหลายปีแล้ว
นี่อีกแค่จิบเดียว...
ทำไมต้องรั้น
นั่นสิ
ข้าก็กินมาตั้งหลายปีแล้ว...
ทำไมต้องรั้น
แม่พวกเจ้าน่ะป่วย
รู้กันมั่งมั้ย
ทราบพะย่ะค่ะ
คนป่วยก็ต้องกินยา
มันเสียหายตรงไหน
เมื่อกี๊นี้เจ้าอยากพูดอะไร
เสด็จพ่อ...
ข้าอยากทูลขอ...
คืนเทศกาลฉงหยางปีนี้...
ข้าอยากบัญชาการทหารองครักษ์
ข้าอยากหาประสบการณ์เหมือนกัน
ในเมื่อเหยียนเจี๋ยก็กลับมาแล้ว...
ต้องให้เขารับหน้าที่นี้ต่อ
เหยียนเจี๋ย
พะย่ะค่ะ
กองทหารองครักษ์ ต้องคุ้มกันพระราชวังของเรา
คืนเทศกาลฉงหยาง...
พวกเขาจะอยู่ใต้บัญชาของเจ้า
เข้าใจรึเปล่า
ข้าจะไม่ให้เสด็จพ่อผิดหวัง
คงรู้นะต้องทำอะไรบ้าง
ฮองเฮาเสด็จแล้ว
ถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ
รู้มั้ยข้าเรียกเจ้ามาทำไม
วันนี้...
เจ้าละเมิดกฎแห่งธรรมชาติ
คอยดูข้าให้ดีนะ...
ตัวยาแต่ละชนิดข้าเลือก
ข้าเลือกอย่างพิถีพิถัน
เพื่อรักษาเจ้าโดยเฉพาะ
ขอบพระทัยที่ทรงห่วง
ยาดีก็ย่อมขม
ตับเจ้าธาตุไฟกำเริบ
กระเพาะไม่ยอมย่อย...
หยินหยางไม่สมดุล
เจ้าถึงได้เจ้าอารมณ์
เฉยเมยบ้างเฉื่อยชาบ้าง
รึไม่งั้นก็คอยพูดจาเชือดเฉือน
นี่แหละอาการโรคโลหิตจางละ
ก็ 10 กว่าปีแล้ว
โรคที่ว่าของหม่อมฉัน...
เห็นชัดว่ายาของฝ่าบาท ไม่อาจรักษาได้
ถ้าเสด็จพ่อของเจ้า ไม่ได้เป็นเจ้าแคว้นเหลียง...
ข้าคงไม่พูดกับเจ้า...
...สุภาพขนาดนี้
จงสังวรไว้ด้วยว่า...
ตราบใดที่ข้าเป็นฮ่องเต้...
และเจ้าเป็นฮองเฮา...
เราก็ต้องทำหน้าที่ให้เหมาะสม
ราชวงศ์เรา...
ต้องเป็นแบบอย่างให้คนทั้งชาติ
เพราะเห็นแก่ครอบครัว...
ข้าถึงได้ยอมอดทนต่อหลายๆ เรื่อง...
เป็นเพราะข้าห่วง...
กฎระเบียบภายในบ้านนี้
ไก่โก่งคอขัน
คนออกทำงาน
น้ำใสไหลเย็น
ณ บัดนี้คือยาม 6
ถวายบังคมฮองเฮา
ยาของยาม 6 พร้อมแล้วเพคะ
ขอบพระทัยฝ่าบาท
พรุ่งนี้คือวันอะไรนะ
วันเทศกาลฉงหยาง...
และครบรอบวันของพระมารดา
เจ้าน่ะเสียแม่ตั้งแต่ยังเล็ก
และช่วงนั้นข้าต้องทำศึกตลอด
ไม่มีเวลาดูแลเจ้า
เราพ่อลูกอาจจะห่างเหินกันบ้าง
แต่เจ้าคือลูกคนที่ข้าถูกใจที่สุด
ข้าเรียกเหยียนเจี๋ยกลับมา...
อีกทั้งมอบงานสำคัญให้เขา
เจ้าไม่สงสัยอะไรบ้างเหรอ
เสด็จพ่อ...
อาจกำลังคิด...
จะตั้งเหยียนเจี๋ยเป็นรัชทายาท
ถ้านั่นทำให้เจ้าอึดอัดใจ...
ข้าจะงดซะก็ได้
ทรงคิดมากไปแล้ว
ข้าด้อยฝีมือ...
...ไม่คู่ควรกับราชบัลลังก์
2 ครั้งที่ข้ากราบทูลให้เสด็จพ่อ ให้แต่งตั้งรัชทายาทองค์ใหม่นั่น
ข้าพูดจากใจจริง
ข้าแล้วแต่เสด็จพ่อพะย่ะค่ะ
มายังไงเนี่ย
ทรงยอมให้ไปชิงโจวรึยังเพคะ
หลังวันเทศกาล...
ลองทูลขออีกซักครั้งเถอะ...
ข้าว่าฝ่าบาทต้องทรงยอมแน่
แต่องค์ชาย อย่าลืมนะเพคะ...
พาเสี่ยวฉานไปด้วยนะ
ถึงโน่นเมื่อไหร่...
เราจะได้อยู่ด้วยกันซะที
แน่นอนถ้าข้าได้ไป
ต้องได้แน่เพคะ
ฮองเฮาเสด็จแล้ว
คารวะเสด็จแม่
เรียกนางออกมาเถอะ
อะไรพะย่ะค่ะ
เรียกนางออกมา
เสด็จแม่
ออกมา!
มีโทษสถานใด
มอมเมาองค์รัชทายาท...
ล่วงล้ำเข้าพระราชฐาน...
โทษโบย 20 ไม้...
จับสักกลางหน้าผาก...
และขับออกจากวังพะย่ะค่ะ
รัชทายาท เห็นด้วยรึไม่
เรื่องที่เกิดวันนี้ เพราะข้าผิดเอง
ขอเสด็จแม่โปรดเห็นแก่ข้า...
เว้นโทษเสี่ยวฉาน
ได้โปรดละเว้นนางด้วย
ได้
ครั้งนี้ข้ายกโทษให้...
ไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าเจ้าหรอกนะ
เจ้าลุกขึ้นเถอะ
ข้าไม่ได้อยากให้เจ้าต้องอึดอัด
แต่ก่อนวันเทศกาล...
ในวังต้องไม่เกิดเรื่องทำนองนี้อีก
พวกเจ้าไปได้
เรื่องที่ทรงมอบหมายมา...
ข้าได้สืบทราบแล้ว
ตัวยาที่เพิ่มมาใหม่...
คือหญ้าอีกาดำซีอี้
กินวันละนิด...
ติดต่อเป็นเดือน...
จะทำลายประสาททั้งระบบ
ขอบใจ
ข้าไม่ได้ทำเพื่อเงิน
งั้นเพื่ออะไร
พระองค์อาจคิดว่า...
ข้ามานี่...
เพราะมีรางวัลมหาศาลล่อใจ
แต่ที่ข้ามา...
เพราะข้ามีเหตุผลส่วนตัว
ข้าชิงชังคนผู้นี้
และฮองเฮาล้างแค้นให้ข้าได้
เจ้าถูกจับสักกลางหน้า...
ติดคุกข้อหาอะไร
ฮองเฮา...
อภัยด้วยที่ข้าไม่อยากเล่า
ทูลลา
ทูลองค์รัชทายาท...
ฮองเฮาทรงบรรทมแล้วเพคะ
เจ้าเป็นใคร
เสด็จพ่อ
ทูลฝ่าบาท
นางคือฮูหยินของหมอหลวง พะย่ะค่ะ
เสด็จพ่อ...
นางผู้นี้ลักลอบเข้าวังเมื่อ 3 วันก่อน
เงยหน้าซิ
แก้มัด
ออกไป
เหยียนเสียง...
เรื่องคืนนี้เจ้าอย่าบอกใครเด็ดขาด
จำไว้
เจ้าลุกขึ้นเถอะ
25 ปีมานี้
ข้านึกว่า...
จะไม่ได้เจอเจ้าอีกแล้ว
เจ้ากลับแต่งงานกับหมอหลวงเจี่ยง
ตอนนั้นท่านเป็นขุนนางต้อยต่ำ...
ที่ฝันอยากเป็นฮ่องเต้
ยอมประจบเจ้าแคว้นเหลียง...
เพื่อแต่งงานกับพระธิดา
จับคนบ้านข้าเข้าคุกทั้งบ้าน
ต่อมา...
ข้าคนเดียวหนีออกมาได้
แต่เกือบตายในแดนไกล
เผอิญได้หมอเจี่ยงช่วยรักษา
ข้าไม่ควรแต่งกับเขาเหรอ
เจ้ามานี่ทำไม
ข้าอยากเห็นลูกชายข้า
ฮองเฮาเรียกเจ้ามาใช่รึเปล่า
ข้าไม่เคยเจอฮองเฮามาก่อน
หนี้ที่ติดค้างเจ้า...
ข้าจะชดเชยให้เต็มที่
หมอหลวงเจี่ยงอี้หยู...
รับใช้ข้ามานาน...
จงรักภักดี ไม่มีบกพร่อง
ขอแต่งตั้งให้เป็นเจ้าเมืองซู่โจว
พร้อมทหารใต้บัญชา 1 หน่วย
ให้เดินทางโดยทันที...
พร้อมด้วยลูกสาว แม่นางเจี่ยงฉาน
รับราชโองการ
ขอบพระทัยฝ่าบาท
เจี่ยงอี้หยูถวายบังคมฝ่าบาท
ก่อนออกเดินทาง...
ขอรับใช้ฝ่าบาทอีกครั้งพะย่ะค่ะ
เจ้าอยู่กับข้ามากี่ปี
ทูลฝ่าบาท...
15 ปีพะย่ะค่ะ
ถ้าข้าเคยไม่ดีอะไรต่อเจ้า...
ข้าก็ขอโทษด้วย
ฝ่าบาทอย่าทรงตรัสเช่นนั้น
กระหม่อมยินดีพลีชีพเพื่อฝ่าบาท...
ฮูหยินของเจ้า...
สบายดีรึเปล่า
พะย่ะค่ะ
ให้นางเดินทางไปพร้อมกับเจ้าเลย
ทรงเป็นห่วงกระหม่อม ทุกเรื่องจริงๆ
กระหม่อมซาบซึ้งเหลือเกิน
เรื่องยาของฮองเฮา...
กระหม่อมได้สำรองเผื่อไว้ถึง 2 เดือน
ขอแค่ฝ่าบาทสั่งพนักงานปรุงยา...
ให้ต้มตามกำหนดพะย่ะค่ะ
ถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ
ออกไป
หม่อมฉันมาไหว้พระมารดา องค์รัชทายาท
วันนี้ครบรอบวันตายนาง
ภาพนี้อยู่กับฝ่าบาทมา 20 กว่าปีแล้ว
ในใจของฝ่าบาท...
คงมีแต่นางเท่านั้น
เจ้าจะพูดอะไร
ทราบมาว่า...
เมื่อคืนทหารจับคนร้ายได้คนนึง
และฝ่าบาททรงไต่สวนอยู่นาน
แล้วมีปัญหาอะไรเหรอ
ไม่มีอยู่แล้ว
หม่อมชั้นทูลลาเพคะ
องค์ชายรองเสด็จแล้ว
ออกไปให้หมด
เสด็จแม่
ข้ากินยาของพ่อเจ้ามา 10 กว่าปี
10 วันก่อน...
อยู่ๆ เขาก็เปลี่ยนตัวยา...
ส่วนยาชุดใหม่ มีนี่เพิ่มมา
เมื่อวานที่ทรงเป็นลม
เป็นเพราะสิ่งนี้รึเปล่า
ทำไมเสด็จพ่อทำแบบนี้
เหยียนเจี๋ย...
เสร็จสิ้นเทศกาลฉงหยาง...
ข้าจะเล่าความจริงทั้งหมด
ทุกวันต่อหน้าเสด็จพ่อเจ้า...
ข้าต้องทำเป็นไม่รู้อะไร
ทุกๆ ชั่วยาม
ข้าต้องกลืนยาพิษโดยไม่อาจขัดขืน
ไม่มีใครรู้กำลังเกิดอะไรขึ้น
ข้าต้องตายตามวิธี ที่เสด็จพ่อของเจ้ากำหนด
แต่ข้าไม่ขอตายโดยไม่ยอมสู้
คืนวันเทศกาล...
ข้าจะสะสางเรื่องทั้งหมด
เหยียนเสียง,เหยียนเฉิงรู้เรื่องมั้ย
ไม่รู้หรอก
นี่ถ้าข้าไม่ได้กลับมา...
เสด็จแม่ก็ยังจะทำ...
ถูกต้อง
งั้นทำไมถึงบอกเรื่องนี้กับข้า
ข้าอยากให้เจ้าครองราชย์
จะทรงฆ่าเสด็จพ่อเหรอ
ข้าอยากให้เขาสละบัลลังก์...
ไม่ได้คิดฆ่าเขา
เสด็จแม่
ข้าไม่อาจหันกระบี่ เข้าหาเสด็จพ่อ
จะยังไงซะ...
เขาก็เป็นเสด็จพ่อของข้า
เหยียนเจี๋ย...
ข้ารู้เจ้าลำบากใจ
เจ้าไม่ต้องฝืนใจทำอะไรหรอก
ฤดูกาลบรรจบ...
ครบรอบเก็บเกี่ยว...
ผืนดินอุดม
บัดนี้คือยาม 9
เสด็จแม่
ข้าจะช่วยท่าน
จากนี้ไปจะได้ไม่ต้องกินยาพิษอีก
องค์รัชทายาทเสด็จ
เสด็จแม่เรียกหาข้า
มีเรื่องอะไร
พวกเจ้าออกไป
ข้าตัดเสื้อคลุมใหม่ให้เจ้า
คนละแบบกับปีก่อน
แถมปักเบญจมาศดอกพิเศษให้ด้วย
นี่หมายความว่าไง
คุ้มครองให้เจ้าปลอดภัย
คุ้มครองข้าเหรอ
ท่านคิดการอะไรกันแน่
เหยียนเสียง...
คืนเทศกาลฉงหยาง...
เจ้าต้องใส่มัน
ข้าไม่ใส่
เจ้าต้องใส่
ไม่ใส่
ข้าไม่ใส่
ยังไงก็ไม่ใส่
ท่านจะทำอะไรกันแน่
องค์ชาย
พอข้าทราบข่าว...
ว่าองค์ชายจะเสด็จมา...
ข้าก็เลยไม่กล้าหลับ
ข้ามาคืนนี้...
เพราะมีเรื่องนึงอยากถาม
คราวก่อนแม่เจ้าเข้าวังทำไม
ไปเยี่ยมข้าไง
ก่อนหน้านั้นนางเคยไปมั้ย
ไม่นะ ทำไมเหรอ
ปิดบังอะไรข้าหรือเปล่า
เปล่านะ
ทราบอะไรข้าก็ทูลองค์ชายทุกอย่าง
แล้วรู้มั้ยทำไมฮองเฮา ขะมักเขม้นปักดอกเบญจมาศ
เห็นว่าไว้ใช้วันเทศกาลเพคะ
ทรงให้เฉินกงกงห้องเสื้อ ปักถวายตั้งหมื่นดอกแน่ะ
หมื่นดอกเหรอ
จากนั้นฮองเฮาก็มอบให้แม่ทัพอู๋
แม่ทัพอู๋เหรอ
เพคะ
แล้วเจ้ารู้ได้ไง
ข้าได้ยินพ่อข้าพูด
เจ้ารู้อะไรอีก
ไม่รู้แล้ว
เสี่ยวฉาน
แม่ข้ามา รีบเข้าไปหลบก่อน
ในวังกำลังจะเกิดเรื่อง
ข้าต้องรีบกลับไป
เป็นเรื่องร้ายซะด้วย...
คารวะองค์รัชทายาท
นี่ฮูหยินกระหม่อมพะย่ะค่ะ
เร็ว
คุกเข่าคารวะองค์รัชทายาทสิ
ไปให้พ้น
ไสหัวไปซะ
พูดกับองค์รัชทายาทแบบนี้ได้ไง
แม่ นี่องค์รัชทายาทนะ
ไปสิ ไป๊
อภัยให้นางด้วย
องค์รัชทายาท
โปรดอภัยให้นางด้วย
อภัยให้นางด้วย
ข้ามันโง่เอง
ไม่ควรให้เจ้าเข้าวังตั้งแต่แรกแล้ว
องค์ชายจริงใจกับข้านะ
พวกเจ้า 2 คน...
จะครองคู่กันไม่ได้
เพราะอะไร
ไม่ต้องถาม
ต่อไปห้ามเจ้าพบเขาเด็ดขาด
คืนนี้ในวังจะเกิดเรื่องร้าย
แม่ ข้าต้องไปตามหาองค์ชาย
เจ้ากล้า...
นี่มันเรื่องอะไร
เสี่ยวฉาน เจ้าออกไปก่อน
ตลอด 10 กว่าปี...
ข้าไม่เคยถามเรื่องในอดีตของเจ้า
เจ้ามีเรื่องอะไรปิดบังข้า
เสี่ยวฉานล่ะ
ไปวังแล้ว
ทำไมถึงได้โง่ขนาดนี้
ข้าคือเจ้าเมืองซู่โจวที่ได้รับแต่งตั้ง
พวกเจ้าเป็นใครมาจากไหน
หนีเร็ว
เร็วเข้า
เจ้าต้องมีเรื่องสำคัญปิดข้าแน่...
รีบไปช่วยเสี่ยวฉาน ไป๊
ไม่
องค์รัชทายาทเสด็จ
ท่านจะลงมือเมื่อไหร่
เจ้ารู้แล้วเหรอ
รู้ได้ยังไง
นั่นเรื่องของข้า
ท่านคิดจะลงมือเมื่อไหร่
คืนเทศกาลฉงหยาง
เจ้าจะกลัวอะไร
ไม่เกี่ยวกับเจ้าซักหน่อย
จะไม่เกี่ยวกับข้าได้ไง
ข้าเป็นรัชทายาท...
คนทั้งแผ่นดิน ต้องคิดว่าข้าทำทั้งนั้น
คิดว่าเจ้าทำแล้วยังไง
ท่านบ้าไปแล้ว
ท่านเสียสติรู้ตัวมั้ย
เสด็จพ่อทำถูกแล้ว
ที่เอายาให้ท่านกิน จะได้ตายๆ ซะ
ออกไป
ไล่ข้าเหรอ ถ้าท่านยังดำเนินตามแผน
ก็เท่ากับอยากให้ข้าตาย
ต้องการบีบให้ข้าตายใช่รึเปล่า
ใช่
ข้าอยากให้เจ้าตาย
เหยียนเสียง
ช่วยด้วย
ทูลฮองเฮา โชคดีไม่โดนจุดสำคัญ
ขอทรงวางใจพะย่ะค่ะ
ท่านยังมีเรื่องอื่น ปิดข้าอีกแน่ๆ
ท่านทำแบบนี้ทำไม
เพราะข้าจำเป็นต้องทำ
ข้าขอร้องเถอะ...
ล้มเลิกแผนซะ
เพื่อตัวท่านเองนะ
ข้ารู้...
แต่ข้าทำไม่ได้
เหยียนเสียง
เสด็จพ่อเจ้าอาจมาได้ทุกเมื่อ
เรื่องระหว่างเจ้า 2 คน...
ข้าน่ะรู้มานานแล้ว
ตั้งแต่นั้นมา...
คืนแล้วคืนเล่า...
ข้าไม่เคยได้หลับสนิทอีกเลย
เคยนึกมั้ยข้าจะรู้สึกยังไง
ข้าไม่โทษเจ้าหรอก
ข้าเข้าใจ
นางต่างหากที่ยั่วเจ้า
เสด็จพ่อ
เสด็จแม่ของเจ้าล่ะ
ทูลเสด็จพ่อ เสด็จแม่แต่งตัวอยู่
ข้าจะไปดูว่าพร้อมรึยัง
ดอกเบญจมาศนี่...
แม่แท้ๆ ของเจ้าโปรดปรานมาก
แม้หลังเทศกาลแล้ว...
นางยังปักมันต่ออีกหลายวัน...
บอกว่าไล่ปีศาจได้
พะย่ะค่ะ
ต่อไปวันนี้ของทุกๆ ปี...
เจ้าเองก็ควร...
ปักดอกเบญจมาศไว้...
เพื่อรำลึกถึงแม่ของเจ้า
ข้าจะไม่ลืมพะย่ะค่ะ
องค์ชายรอง
องค์ชายรองเสด็จแล้ว
เสด็จแม่...
เหยียนเสียงเขาเป็นไรไป
เขารู้เรื่องหมดแล้ว
แล้วเขาจะพูดมั้ย
ไหนๆ ดอกไม้ก็ปักแล้ว
สมควรให้บานซักครั้ง
ข้าเข้าใจดี
เหยียนเจี๋ย
ไปเถอะ
แม่ทัพใหญ่มีบัญชา
ทหารทุกคนทำงานหนัก...
จึงได้จัดงานเลี้ยงให้แก่ทุกคน
ขณะที่ทุกคนกินเลี้ยงนั้น...
ท่านแม่ทัพเราจะรับช่วง หน้าที่ของพวกเจ้าเอง
น้อมรับบัญชา ขอบคุณท่านแม่ทัพ
แม่..นี่มันอะไร
ฮ่องเต้คิดฆ่าล้างโคตรเราน่ะสิ
เพราะอะไร
แล้วท่านพ่อล่ะ
ฮองเฮาให้ส่งคนมาช่วย
เชิญตามข้ามาทางนี้
ทูลฝ่าบาททูลฮองเฮา...
เจี่ยงฮูหยินและลูก ขอเข้าเฝ้าพะย่ะค่ะ
ให้พวกนางเข้ามา
เจ้านี่เอง
ออกไป
ฝ่าบาท ข้ารอดตายมาพบท่าน
ท่านวางแผนต่ำช้า...
ส่งคนไปฆ่าเรากลางดึก
ท่านหลอกข้าอีกครั้งจนได้
ท่านมันถ่อยไม่มีสัจจะ
ข้ากับลูกข้าอยู่ตรงหน้าท่านนี่ไง
ฆ่าเลยสิ
เจ้าไม่ควรทำงานให้ฮองเฮา
เจ้านั่นละหาเรื่องเอง
แล้วลูกข้ากับท่านหมอเจี่ยงล่ะ
พวกเขาไม่รู้เรื่องของข้าเลยนะ
พวกเขารู้เรื่องของข้ามากเกินไป
เสด็จพ่อ...
นางเป็นใครกันแน่
เหยียนเสียง
ข้าจะบอกให้นางคือใคร
ฝ่าบาท
นางคือผู้หญิงในรูปนั่นไง
ฮองเฮา
เมียคนแรก ของเสด็จพ่อเจ้า
แม่เจ้าแท้ๆ
เสด็จพ่อ...
เป็นความจริงรึเปล่า
ใช่...
เป็นความจริง
ทีนี้สะใจเจ้าแล้วใช่มั้ย
ใช่
ข้าต้องการให้เขารู้ว่า...
เสด็จพ่อของเขาเป็นคนแบบไหน
ไหนบอกข้าว่าแม่ตายนานแล้วไง
เสี่ยวฉาน
เสด็จแม่
ทำไมถึงต้องพูดออกมาด้วย
เสี่ยวฉาน
ยังเหลือลูกไม้อะไรอีกล่ะ
เดี๋ยวท่านก็รู้เอง
เหยียนเฉิง
เสด็จแม่...
ทุกอย่างไม่ได้ขึ้นอยู่ที่ท่านแล้ว
เรื่องบัดสีของท่านกับมัน...
นึกว่าข้าไม่รู้งั้นเหรอ
เห็นข้าเป็นเด็กอมมือรึไง
ข้ารู้ท่านกับเหยียนเจี๋ยมีแผนอะไร
ข้าเลยชิงลงมือก่อน
เหยียนเสียง
เจ้าบ้าเรอะ
ข้าไม่บ้า
สละราชบัลลังก์และยกให้ข้าซะ
ข้ารู้ท่านไม่เคยชอบข้าเลย
มีใครมั้ยที่ใส่ใจข้าบ้าง
เคยมีใครคิดถึงข้าบ้าง
เขาเป็นพี่ชายเจ้านะ
ข้าอยากฆ่ามันที่สุด
ข้าเกลียดมัน
ข้าเกลียดทุกคน
ยก..ยก..ยกโทษให้ข้าด้วย
บุก
หยุด
บุก
ยิง
หลบ
บุก
โจมตี
ห้ามทำร้ายองค์ชายรอง
ยิง
รับ
เตรียมพร้อม
ยิง
ตรึงประตู
คุมตัว
คุกเข่า
ยืนตรง
เจ้าทำลายเหยียนเสียงลูกชายข้า
เขาเล่าให้ข้าฟังหมดแล้ว
เรื่องก่อกบฏของเจ้า
ข้าก็นึกอยู่แล้ว
เจ้าบ้าไปแล้วจริงๆ
ประหาร
เดิมข้าตั้งใจไว้
ว่าหลังเทศกาลฉงหยาง...
จะถอดเหยียนเสียงจากตำแหน่ง...
แล้วตั้งเจ้าเป็นรัชทายาท
ข้าเคยบอกแล้ว...
สิ่งที่ข้าไม่ให้...
เจ้าก็อย่าคิดแย่ง
ธงผืนนั้น...
คือคำเตือนสุดท้ายสำหรับเจ้า
ข้าทราบดีว่า...
ศึกครั้งนี้ข้าไม่ไม่วันชนะ
จะฆ่าจะบั่นคอข้า...
ก็ตามพระทัย
แต่ข้าอยากให้เสด็จพ่อรู้...
ที่ข้าก่อกบฏ...
ไม่ใช่เพื่อชิงบัลลังก์
ข้าแค่ทำเพื่อเสด็จแม่ข้าเท่านั้น
มนุษย์และฟ้าดิน
เป็นสุขชั่วกาล
เที่ยงคืน
ยาม 1..
เทศกาลฉงหยางเริ่มแล้ว
วิหคสายฟ้าสยายปีก
แสงตะวันจันทรา
4 ทะเลหนุนเนื่อง
บุกเบิกชายแดน
เมตตา ปัญญา สัจจะ
มารยาท คุณธรรม จงรัก
ซื่อสัตย์และจริงใจ
บิดาสู่บุตร..สืบสันตติวงศ์
ตามมติสวรรค์
ความสันติและรุ่งเรืองเบื้องบน
โปรยหล่น...
สู่ทุกชนชาติเบื้องล่าง
ถวายบังคมฮองเฮาเพคะ
ยาของยาม 1 พร้อมแล้วเพคะ
องค์ชายก่อกบฏ...
มีโทษสถานใด
ทูลฝ่าบาท...
ให้ 5 อาชาแยกร่าง
เหยียนเจี๋ย
ข้า...
เตรียมใจไม่ลงโทษเจ้า
ถ้าเจ้ายอมทำเรื่องนึง
นับตั้งแต่นี้ไป...
ทุกๆ วัน...
เจ้าต้องคอยกวดขันให้แม่เจ้ากินยา
เสด็จแม่...
ข้าไร้ซึ่งฝีมือ
ขออภัยเสด็จแม่ด้วย
หยาดน้ำตาเจ้า...
วาววับด้วยความปวดร้าว
จันทร์เสี้ยวเมื่อครั้งอดีต...
ดูซีดเซียวด้วยความหม่นหมอง
คืนหนาว ที่ยาวนาน...
พาลเปลี่ยนแปรเป็นน้ำแข็ง
ใครเล่าบนหอสูง...
แน่นิ่งมิไหวติงด้วยความสิ้นหวัง
สายฝนโปรยร่างบางเบา
บนบานกระจกสีแดงชาด
ชะตาข้าถูกเขียนบนกระดาษ...
แกว่งไกวกลางสายลม
ฝันอันไกลห่าง...
เลือนรางดุจควันธูป
ระเหยหายในราตรี...
เฉกเช่นมโนภาพของเจ้า
กลีบเบญจมาศร่วงหล่น
เกลื่อนกล่นบนพื้นดิน
ดุจรอยยิ้มเจ้าบนม้วนจารึกเก่าคร่ำ...
บัดนี้ใจเจ้าว่างเปล่า
ความนึกคิดของข้าหยุดนิ่ง...
สายลมเหนือแผ่วพลิ้ว
ยังไม่ถึงยามรุ่งสาง
เงาของเจ้าที่ใกล้ชิดและเด่นชัด
คือสหายผู้เดียวแห่งวิญญาณข้า
เหนือทะเลสาบ เงาคู่รักปรากฏ
กลิ่มหอมสดของสายลมยามค่ำ
ความงามอันมิสลัวเลือนลาง
กระจ่างไปทั่วทุกหนแห่ง
ชะตาอันยากจะกลืนกล้ำ
ความเศร้าเอ๋ย..อย่าได้ข้ามผืนน้ำ
ใจอันช้ำและอ่อนล้าอาจจมลง
ด้วยโหยหาอาวรณ์...
เจ้าจะจรไป ไม่ถึงอีกฟากฝั่ง
ขุนเขาและธารน้ำของใคร...
ที่ส่งเสียงสะท้อนไหว ดังกึกก้อง...
เกราะของข้านั้นแหว่งวิ่น
สิ้นด้วยโมงยาม ที่ถูกแบ่งแยก
ท้องฟ้าค่อยๆ เรืองแสง
เสียงเพรียกร้องที่นุ่มดุจแพรไหม...
ถักทอใยราตรีแห่งความระทม
ช่างเปราะบางอีกทั้งริบหรี่
กลีบเบญจมาศร่วงหล่น
เกลื่อนกล่นบนพื้นดิน
ดุจรอยยิ้มเจ้าบนม้วนจารึกเก่าคร่ำ...
บัดนี้ใจเจ้าว่างเปล่า
ความนึกคิดของข้าหยุดนิ่ง...
สายลมเหนือแผ่วพลิ้ว
จวนรุ่งสางแล้ว...
เงาของเจ้าที่ใกล้ชิดและเด่นชัด
คือสหายผู้เดียวแห่งวิญญาณข้า
เหนือทะเลสาบ เงาคู่รักปรากฏ
เบญจมาศเอ๋ยเจ้าเพรียกร้อง
กลางค่ำคืนอันเย็นเยียบ
ดุจรอยยิ้มเจ้าบนม้วนจารึกเก่าคร่ำ...
บัดนี้ใจเจ้าว่างเปล่า
ความนึกคิดของข้าหยุดนิ่ง...
สายลมเหนือแผ่วพลิ้ว
จวนรุ่งสางแล้ว...
เงาของเจ้าที่ใกล้ชิดและเด่นชัด
คือสหายผู้เดียวแห่งวิญญาณข้า
เงาเหนือทะเลสาบ..คือสองเรา...
[THAI]