ตั้งแต่ยุคแรกเริ่ม...
นักเล่านิทานใช้คำพูด สร้างความสนุก แก่หมู่ผู้ฟัง
ทว่า ยังมีพรสวรรค์ ซึ่งหายากยิ่ง
มีบางคน ซึ่งเมื่อใด อ่านออกเสียงดัง..
ก็สามารถปลุกตัวละคร ให้มีชีวิต
ออกจากนิทาน เข้าสู่โลกของเรา
นอนซะนะลูกนะ - นอนซะจ้ะ
- นี่อาจช่วยได้ ผมจะอ่านให้แกฟัง - แกเด็กเกินน่า
- ไม่หรอก
อ่านให้ฉันฟังดีกว่า
กาลครั้งหนึ่ง มีเด็กหญิงน้อยน่ารัก...
ซึ่งเป็นที่รักของทุกคน ที่ได้พบเธอ...
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คุณย่า ผู้ซี่งมอบทุกสิ่งทุกอย่าง ให้เธอได้
ครั้งนึง ท่านได้ให้หมวกกำมะหยี่ สีแดงใบเล็กๆ กับเธอ
อะไรน่ะ
อะไร
ไม่รู้สิ เปล่าหรอก
หมวกแดง ซึ่งเหมาะกับเธออย่างมาก
จนเธอไไม่ยอม สวมหมวกใบอื่น อีกเลย
เธอจึงได้ฉายาว่า หนูน้อยหมวกแดง
ผู้เป็นที่รู้จัก ในนามลิ้นเงินเหล่านี้
มักปกปิด ความสามารถของตน
ทว่าบางคน ก็ไม่ได้ล่วงรู้ ถึงพรสวรรค์ของตนเอง
จนกระทั่ง มันสายเกินการณ์
- นี่ถูกทางแน่เหรอ - มันเลี้ยวซ้าย ข้างหน้าเนี่ยคะ
- สงสัยเลยแล้วมั้ง
ใครคือคนขับ....พ่อ
ใครคือคนนำร่อง....หนู
- เคยเหรอ ที่หนูพาเราไปหลง - ไม่
ไม่
ดูสิ นั่นไอ้ตีนโต
ซ้ายหน้าเนี่ย ซ้ายๆ
ร้านหนังสือโบราณอัลไพน์ น่าจะอยู่ปลายถนนนี้
ทางฝั่งขวาของจัตุรัส
เยี่ยม
ว่าแต่ ทำไมทุกร้านหนังสือ ที่เราไป ถึงมีอายุ เป็นพันๆปี ซะเรื่อย
ไหงไม่ไปร้านที่ เป็นทั้งคาเฟ่ กับขายหนังสือสมัยใหม่ บ้างละคะ
นักเข้าเล่มหนังสืออย่างพ่อ จะเข้าร้านหนังสือใหม่ เพื่ออะไรล่ะ
- พ่อรักหนังสือเก่า กระดาษดำๆ ด่างๆ - มีปกใน สันเล่มหุ้มด้วยหนัง
พ่อเหมาะกับที่แบบนี้
- พ่ออาจเจอมันที่นี่ ก็ได้นะคะ - เจออะไร
หนังสือที่พ่อ ควานหามาตลอด
- พ่อไม่ได้ควานหาอะไร เฉพาะเจาะจง - นี่ไม่รู้เหรอคะ ว่าหนูคอยสังเกตอยู่
พ่อไม่เคยผละจากร้านหนังสือไหนๆ โดยไม่เช็ค ทุกมุม ทุกชั้น จนทั่วซะก่อน
- ด้วยกันล่ะน่า - เปล่า แถมพ่อมักผิดหวังตลอด
บางที ตาแดงๆ เหมือนจะร้องไห้ด้วยซ้ำ
ก็หนังสือเก่านะ ฝุ่นจับเขรอะ
ดูสิ แฮเรียทยอดสายลับ
พ่อจะเข้าไป จะมาด้วยไหม
- สวนปริศนา - รึจะอยู่ที่นี่ ก็ตามใจ
หวัดดีครับ ผมมอร์ติเมอร์ โฟลชาร์ท
อา..หมอหนังสือผู้เรืองนาม
แหม คุณมาทันพอดีเลย
ดูหนังสือป่วย เล่มนี้สิ
- อา-ฮะ - เราพอจะรักษามันได้ไหม
- อาการมัน ยังไม่หนักมาก - วิเศษ
- หนังสือดีๆ เพียบเลยนะครับ - ใช่
- ถ้าอยากจะดูทั่วๆ ก็เชิญเลยนะ - ขอบคุณครับ
นัยน์ตามันดูฉลาดดี
ตั้งชื่อว่า เจ้าดำปลอด จะเข้าท่าไหม
โถ แม่หนูเอ๊ย
ลองนึกสิ ไฮดี้
สมุนแคปริคอร์น เที่ยวได้ตามผิดที่ เลยหาดัสท์ฟิงเกอร์ไม่เจอ
ทางตะวันตกสุด ของเกาะมหาสมบัติ
เขาไม่ได้จากหมู่บ้านไปไหน
ไม่พยายามด้วยซ้ำ
ดัสท์ฟิงเกอร์ อยู่ในบ้านของบาสต้า
นั่นตัวอะไร ที่ขึ้นเนินมาโน่น มันคือสัตว์ร้าย ชนิดไหนหนอ
ดัสท์ฟิงเกอร์
มันไม่ชอบให้จั๊กกะจี้
และเธอควรจะระวังกว่านี้
มันชื่อ กวิน
ฉันรู้ว่า มันน่าเอ็นดู
แต่เธอรู้นี่ว่า รูปลักษณ์ภายนอก มันลวงตากันได้
ใช่ หนูรู้
รู้ด้วยว่า ผู้ใหญ่เตือนไว้ว่าไง เรื่องพูดคุยกับคนแปลกหน้า โทษที
ฉันไม่ไช่คนแปลกหน้า เม็กกี้
เธอจำฉันไม่ได้ เราเคยเจอกันหนนึง และเธอยังเล็กมากด้วย
ฉันไม่ไช่คนแปลกหน้าแน่
หวัดดี ลิ้นเงิน
เมื่อกี้ ฉันเพิ่งคุยกับลูกสาวนาย
เม็กกี้ ไปรอพ่อในรถไป
ไม่ต้องห่วง เขาคือเพื่อนเก่าพ่อ
- พ่อ - ไปเดี๋ยวนี้
เราไปเดินเล่น กันหน่อยดีกว่า
ฉันตามหานายมานาน
ช้ากว่านายก้าวนึง มาตลอดหลายปี
รอให้นายเจอ สิ่งที่นายควานหา
นายต้องการอะไร
จะให้นายแก้ไขสิ่งผิด ที่นายทำไว้ เมื่อ 9 ปีก่อนไง
ทั้งจะมาเตือนด้วยว่า แคปริคอร์นรู้แล้วว่า ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน
สมุนของเขากำลังรอ ให้นายกับลูกสาว กลับถึงบ้าน
- เขาจะให้นาย อ่านให้เขา - ก็ซวยไปด้วยกัน
เพราฉันเลิกอ่าน แบบออกเสียงแล้ว
ถ้าเขาเจอนาย คิดเหรอว่า นายจะมีทางเลือกอื่น
ฉันช่วยให้นาย หลบซ่อนตัวได้ แต่ฉันจะไม่ทำ
นอกจากนายสัญญาว่า จะส่งฉันกลับ ฉันอยู่นี่ มานานเกินไปแล้ว
ส่งฉันกลับบ้าน ลิ้นเงิน
- อ่านให้ฉัน - เสียใจด้วย ฉันช่วยนายไม่ได้
มันอันตรายเกิน มันควบคุมไม่ได้
ถ้านายไม่ช่วย ฉันจะควานหาคน ที่ช่วยได้เอง แค่ขอหนังสือให้ฉัน
หนังสืออะไร ฉันไม่มีหรอก
- นายไม่มีงั้นเหรอ - ไม่
ฉันควานหา ทั่วทุกที่แล้ว แต่ไม่เจอ
ในกระเป๋าล่ะ
ในที่สุด ก็เจอจนได้ไช่ใหม
ตลกดีนะ มันแปลกเหมือนกัน ที่ฉันโผล่มาที่นี่ ในช่วงเวลานี้
รู้ใช่ไหมว่า มันมีความเป็นไปได้ ที่ดวงดาว จะโคจรมาเจอกัน
แต่นี่ ไม่ใช่เวลาเหมาะ
พ่อ
- เม็กกี้ - เกิดอะไรขึ้น
บอกให้รอในรถไง วิ่งไป
ขึ้นไปๆ
ติดสิ ติด
หยุด ฉันพยายามช่วยนายนะ
- ทำอะไรน่ะ อย่ายุ่งกับมัน - หนูอยากเห็นหนังสือ
อย่าแตะหนังสือนั่นเด็ดขาด เข้าใจไหม
ไม่ หนูไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจสักนิดเดียว
มันหนังสืออะไร ทำไมคนหน้าบากนั่น ถึงต้องการมันนักคะ
- ทำไมเขาเรียกพ่อว่า ลิ้นเงิน - พ่อบอกไม่ได้
- พ่อต้องบอกหนู - ไม่ พ่อต้องปกป้องลูก
และแม่ของลูก
แม่เหรอ เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับแม่
เม็กกี้ ขอร้องเถอะ...
หนูกลัวค่ะ โม
เม็กกี้ พ่อจะดูแลลูกเอง
พ่อทำมาตลอด และจะทำเรื่อยไป
บอกสักนิดก็ดี ว่าเราจะไปไหนกัน
เราจะไป อิตาลี
ลูกมีคุณยายใหญ่อยู่ที่นั่น เราจำเป็นต้องไป
ขอทีเม็กกี้ อย่าถามอะไรอีก
สรุปคือ น่ารักใช่ไหม คุณยายใหญ่นี่
ลูกชอบเขาแน่
หยุดสั่นกระดิ่งเวรนั่นที ได้มั้ย
ทนสักพักเดียว รสนิยมเขา บรรเจิดน่าดู
คะ
อะไร
เอลินอร์
ต๊าย อกอีแป้นจะแตก
ดีใจเหลือเกิน ที่สุดท้ายเธอก็คลำทาง กลับมานี่จนได้ มอร์ติเมอร์
เพราะพวกหนังสือของฉัน กำลังอยู่ในสภาพ ทรุดโทรมพอดีเลย
ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมจัดการให้
อย่าเขี่ยอาหารเล่น นังหนู เธอไม่ใช่เด็กทารกแล้ว
ดูซิ ผอมกะหร่องหยั่งกะอะไร
เห็นแล้ว อดนึกถึงแม่เขาไม่ได้
ไม่ไช่เฉพาะตอนอ้าปากพูดด้วย ถ้าเขาอ้าเป็นนะ
- พูดถึงรีซ่า - เราไม่ได้ข่าวจากเธอเลยครับ
ก็ช่างเถอะนะ
ฉันเองโตมา โดยไม่มีแม่ แต่ก็ไม่เห็นมีปัญหาอะไรเลย
ไม่ จู่ๆ แม่ฉันดันไปท่องซาฟารีซะงั้น แล้วหายไป ไม่กลับมาอีกเลย
ผู้หญิงตระกูลเรา ดูจะนิสัยงี้กันหมด ชอบนักเชียว เรื่องไปผจญภัยเนี่ย
ส่วนฉันน่ะ ชอบอยู่เป็นที่เป็นทาง
แต่แม่เธอ...
เขาต้องการเจอของจริงมั้ง
แม่ต้องการเลี้ยงหนู
แล้ววันหนึ่ง ท่านก็หายไปเฉยๆ โดยไม่มีคำอธิบาย
- นั่นหรือคะ ที่คุณยายเรียกว่า ผจญภัย - เปล่า ฉันเรียกว่า ทอดทิ้ง ต่างหาก
เด็ดมาก อีลินอร์
ก็มันเรื่องจริง
แม่ไม่ได้ทอดทิ้งเรา
เปล่าลูก เขาเปล่า
งั้นจริงๆ เกิดอะไรขึ้นกับแม่คะ
- มองหนูสิ หนูไม่ใช่เด็กแล้วนะ หนูโตแล้ว - แค่เกือบ
หนูโตพอจะรับรู้ เรื่องสำคัญที่สุด ที่เกิดขึ้นกับหนูซะที
คิดว่าหนูไม่รู้สึกรึไง ว่าทำไมหนู ถึงไม่ได้ไป ร.ร.ทั่วๆไป เหมือนเด็กอื่น
กับทำไม เราถึงต้องตะลอนๆ ไปมันทั่วสารทิศ
ตลอดหลายปี พ่อตามหาแม่
กับหนังสือนั่น หนูไม่เข้าใจว่า เพราะอะไร 2 เรื่องนี่
เม็กกี้
พ่อต้องบอกอะไรหนูบ้าง
- บางครั้งหนูเขียนถึงแม่ - เขียนเหรอ
ค่ะ หนูแต่งเรื่องขึ้นมา เกี่ยวกับ...
ลูกแต่งเรื่องเหรอ เม็กกี้ ลูกก็รู้ พ่ ไม่อยากให้ลูกทำแบบนั้น
แต่หนูต้องทำ
หนูรู้สึกเหมือน คำพวกนั้น จะนำท่านกลับมาหาหนู
ใช่
ถ้อยคำที่ถูกเขียน
มันคือสิ่งที่มีอำนาจ
ลูกต้องระมัดระวังกับมัน
พ่อคิดว่า เราจะได้เจอแม่ อีกไหมคะ
หวังว่าจะเจอ เม็กกี้
พ่อหวังว่าจะเจอ
ถอยห่างตู้นั่นเดี๋ยวนี้ ถอยสัก 3 ก้าว
มาทำอะไรในนี้ นี่ไม่ใช่ที่เล่นของเด็ก
ฉันบอกแล้วไม่ใช่รึ ออกมาๆ
ขอโทษคะ หนูแค่มาหาหนังสืออ่าน
นั่นรอยจมูกใช่ไหม
รู้บ้างไหม ต้นฉบับเนี่ย มูลค่ามัน มหาศาลแค่ไหน
หนูทราบคะ
รู้เหมือนกันรึเรา
เปอร์เซีย ใช่ไหมคะ
หนูดูจาก ลายภาพประกอบน่ะ...
สีชมพูกับน้ำเงิน บนพื่นสีทอง
อาจจะจาก ศตวรรษที่ 12 ได้มั้ง
แม่เจ้า รู้เยอะจริงนะเรา
มันสวยจังคะ
ใช่ สวยสิว่าไหม แต่ฉันน่ะ ปลื้มทุกอย่าง ที่เป็นเปอร์เซียนะ
- คุณยายก็เคยไปเปอร์เซีย สิคะงั้น - เป็นร้อยๆ ครั้งแล้ว
รวมทั้งเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ปารีส มัชฌิมโลก ดาวดวงอื่นๆ แชงกริลา
โดยที่ฉัน ไม่เคยต้องออกจากห้องนี้
หนังสือคือการผจญภัย มีทั้งเรื่องฆาตกรรม ประทุษร้าย และเสน่หา
มันรักทุกๆ คน ที่เปิดมันออกอ่าน
ถ้าหนูสัญญา จะไม่แตะอะไรเลย...
ขออนุญาตหนู นั่งอ่านในนี้ สักพักได้ไหมคะ
นั่นคือที่ๆ เขาเคยนั่งอ่านหนังสือ
เขาเหรอ..
แม่เธอน่ะ
พ่อเธอเคยอ่านให้เขาฟัง ตรงนี้
นี่ของเขา
ถ้าเจอแม้แต่ ที่คั่นหนังสือถูกสลับที่ ฉันจะล็อกห้องนี้
รับรองว่า เธอจะไม่มีวัน ได้เห็นของในห้องนี้อีก
ดอเรี่ยน เกรย์แง้มประตูออกครึ่งนึง
ขณะที่ทำแบบนั้น...
ลาก่อน...
ติดกับอยู่ข้างใน...
ปรารถนาจะแก้แค้น...
ฉันพยายามเตือนนายแล้ว
ให้โอกาสนาย ช่วยฉันหลายครั้งมาก แต่นายก็ปฏิเสธ
ที่นายต้องทำ ก็แค่ส่งฉันกลับไป นายจะได้เก็บหนังสือนั่นไว้
แต่นายกลับหนี
ฉันเลยต้องหันไปพึ่ง แคปริคอร์น
- อะไรนะ - เขาสัญญาว่าจะช่วยฉัน
นายทำอะไรลงไป
เม็กกี้
ช้างนอกมีใครไม่รู้ พวกมันพยายามงัดเข้าบ้าน
เม็กกี้
โม ระวัง
มอร์ติเมอร์ หนังสือฉัน
หวัดดี ลิ้นเงิน
- บาสต้า - คิดถึงฉันไหม
หยุด
- ไอ้พวกบ้า ปัญญาอ่อนเอ๊ย - จับไว้
ที่แกทำลายน่ะ ผลงานชิ้นเอกทั้งนั้นนะ
ผลงานเอก ไอ้พวกกร๊วก
อย่า ฉันฆ่าพวกแกแน่ ฉันสาบาน
แค่อ่านไม่กี่คำ ฉันทำได้แน่ แกก็รู้
เราคงไม่กลัวคำพูดของแกหรอก ถ้าเราเฉือนลิ้นแกทิ้งซะ
ยังพอจำยี่ห้อฉันได้นี่ ใช่ไหม
1...2...3
แล้วถ้ามันไม่เวิร์ค...
ก็ยังมี ลูกสาวแกอยู่ทั้งคน
- ปล่อยฉัน - อย่าให้ใครเจ็บ
ไฟ ไฟ
เราตกลงกันไว้งั้นไม่ไช่รึ
จ้ะ ใช่จ้ะๆ ๆ
วิญญาณชั่ร้าย ข้าขอไล่เจ้า วิญญาณชั่ร้าย ข้าขอไล่เจ้า
พ่อ พ่อ
ใช่ เอาตัวพวกเขาขึ้นรถ
- แกจะไม่พาพวกเธอไปด้วย - แคปริคอร์นสั่งมา
อีกอย่าง เราต้องมีปัจจัยไว้ต่อรอง..
ให้คุณพ่อต้องอ่าน
เม็กกี้
อย่าลากลูกฉันเข้ามาเกี่ยว ให้ตายสิ แกเป็นแค่เด็กเล็กๆ
- อย่า ไม่ - อะไรเนี่ย
- ไม่ - มันคือทางเดียว ที่จะหาเมียฉันเจอ
- ทางเดียว ที่ฉันจะได้กลับบ้าน - ไม่
คืออะไร โม เมื่อไหร่จะบอกหนูสักที ว่าเกิดอะไรขึ้น
พ่อเธอเคยเล่านิทานก่อนนอน ให้ฟังบ้างไหม เม็กกี้
- ลองถามเขาสิ ว่าเพราะอะไร - เอามา
ฉันเองแล้วกัน
ไม่
โธ่ หนังสือฉัน ไม่
มาเลยมา ให้ไว
หนังสือฉัน
เร็ว
เม็กกี้
เราอยู่ไหนเนี่ย
มาถึงแล้ว
มากันแล้ว
น่ารักจัง
เชิญก่อนเลย
ลงมาเร็ว
ช่างหยาบคายแท้
ไป ไป
เสียงนาฬิกาปลุก
ฝูงลิงบิน
- นี่มันที่ไหน - ไม่รู้
กระท่อมหลังน้อย ขอต้อนรับ
- อยู่ให้เป็นสุขนะ - ไปเร็ว
ฉันไม่ขออยู่ร่วม กับสัตว์ประหลาดพวกนี้แน่
ไป เข้าไป
ไปเลย
เรามาทำอะไรที่นี่ มอร์ติเมอร์
อสุรกายพวกนี้ โผล่มาจากไหน
หนังสือ
พวกมัน ออกมาจากหนังสือ
เธอพูดเรื่องอะไรของเธอ
พูดให้ชัด ให้ไว มอร์ติเมอร์ ไม่งั้น ฉันตัดออก จากกองมรดกแน่
จากหนังสือเหรอ พ่อหมายความว่าไง
มานี่
เม็กกี้
นี่คือเรื่อง ที่ลูกรอฟังมานานแล้ว
เอลินอร์ วันนั้นคุณไปงานหนังสือ...
และเราอยู่เฝ้าบ้านให้คุณ ผม เม็กกี้ แม่ของลูก
คืนนั้น เราอยู่กันในห้องสมุด
ผมก็เลย เปิดหนังสือเล่มที่เพิ่งซื้อมา
หัวใจน้ำหมึก
มันเป็นเรื่องที่สนุก มีผจญภัย มีเรื่องปาฏิหาริ์ย
กับอสูรร้าย ชื่อว่าเงามรณะ
ผมอ่าดังๆ ไป 2-3 บท โดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แล้วพวกมัน ก็โผล่มาได้ไงไม่รู้...
จากโลกยุคกลาง ในหนังสือ รายแรกคือ แคปริคอร์น...
โจรอำมหิต ที่ทำงานให้ เจ้าแห่งปีศาจ
ต่อด้วยบาสต้า สมุนมือมีดของมัน
แล้วก็ ดัสท์ฟิงเกอร์...
บุรุษมือไฟ ที่มีอำนาจมหัศจรรย์
เสียงอ่าผม นำพวกเขาออกมา
เสียงอ่านเธอ นำพวกเขาออกมา จากหนังสือเหรอ
และแม่ของแก หลุดเข้าไป
มันเป็นของมันแบบนั้น
คืนนั้น ดัสท์ฟิงเกอร์ ช่วยเราจากแคปริคอร์น
ตอนนั้นเอง ที่พ่อตระหนักว่า
รีซ่า แม่ของลูก...
หายไปแล้ว
พวกเขาออกมา และเธอหลุดเข้าไปในหนังสือ
รีซ่า
และนั่นคือครั้งสุดท้าย ที่พ่ออ่านอะไรให้ลูกฟัง เม็กกี้
คืนที่เราสูญเสีย แม่ของลูกไป
เธอเข้าไปในหนังสือ
ให้ตายเถอะ มอร์ติเมอร์
เธอปล่อยให้ฉัน คิดถึงรีซ่าในแง่ร้าย อยู่ตั้งไม่รู้กี่ปีต่อกี่ปี
- ทำไมเธอถึงไม่บอกเรา - บอกแล้วคุณจะเชื่อผมเหรอ
พ่อต้องการอ่าน เพื่อให้แม่กลับออกมาจากหนังสือ
พ่อถึงได้ตามหา หัวใจน้ำหมึก มาตลอดหลายปี
หมายถึง ถ้าแม่ยังอยู่
พ่อบอกว่า แม่ติดอยู่ในหนังสือ พ่อรู้ได้ไงคะ
ใครล่ะบอกได้ว่า แม่อยู่นั่น
และถ้าแม่อยู่จริง ตั้ง 9 ปีแม่จะรอดได้ไง ถ้ามีตัวประหลาดๆ แบบนั้น
หรือยิ่งกว่านั้น
พ่อรู้ได้ไง ว่าแม่อยู่ไหน หรือมีชีวิตอยู่หรือไม่
พ่อรู้ได้ไง
- มันเหมือนภาพประกอบในหนังสือ - น่ากลัวไงไม่รู้
สยอง หมอนั่นช่างไร้รสนิยมแท้
เลิกผลักฉันทีได้ไหม
สมมุติเอาว่าลูกอยู่ในหนังสือ เม็กกี้ เด็กๆ ในหนังสือ มักหนีได้เสมอ
พวกเขาเปล่า
จำ เด็กหญิงไม้ขีดไฟ ได้ไหมคะ
มีคนเจอศพเธอ แข็งตายอยู่ในตรอก
เดิน
เข้ามา
เราจองที่นั่งชั้นเยี่ยมไว้ให้แล้ว
แคปริคอร์น
เลิกผลักซะที
เชิญ
นายแก่ลงนะ
นายมีปราสาท
- ใช่แล้ว ฉันมี - กับตัดผมด้วย
ปราสาทน่าอยู่ ในชนบทที่เงียบสงบ...
ห่างไกลจากนัยน์ตาสอดรู้
ใช่เลย ฉันปรับตัวให้เข้ากับ โลกของนายได้ดีทีเดียว ว่าไหม
นี่ ลูกสาวนายสินะ อนาคตท่าทางจะดี
ส่วนเธอนะ ยัยแก่ปากมาก ขี้โวย ขนาดยังไม่อ้าปาก ก็รำคาญหูแล้ว
แก เจ้าคนเถื่อน ในนิยายโหล
เจ้าคิดเจ้าแค้น แรงพอกับความโง่ของแก
ฉันไม่รู้ในนิยายเกรดต่ำของแก มันเขียนอะไรใส่ไว้บ้าง
แต่แถวบ้านฉัน เราไม่เที่ยวไป พังห้องสมุดชาวบ้าน
งานทั้งชีวิตฉัน ถูกทำลายย่อยยับ โดยไอ้โจรถ่อยสถุล
ฉันไม่ขออดทน กับยัยแก่ปากเสีย
นายรู้จักคนอ่านของฉัน You know my reader.
แดเรียส โชว์ให้แขกของเราดูซิ ว่าฉันต้องทนกับอะไรมา...
อ่าน
ต-แต่คุณบอกว่า...
พอ-ข-เขามาถึง ผมจะไม่ต้อง-อ-อ่านแล้ว
เออ ฉัน-ก-ก-โกหก ตอนพูดกับแก
อ่านซิ
ราพันเซ็ล มี-ผ-ผมที่ยาว-ส-สลวย
มันงดงามดุจเส้นไหม-ท-ทองคำ
และเมื่อเธอได้-ย-ยิน...
ช่วยด้วย ไม่
ช่วยด้วย
เห็นไหม
ดูตัวยึกยือบนหน้าเธอสิ เธอโดนปลุกออกจากหนังสือ มาแค่ครึ่งเดียว
- เอาตัวไปคุกใต้ดิน - ไม่
- แล้วจับตัดผมซะหน่อย - ไม่
ฉันจะไม่อ่านออกเสียงเด็ดขาด ถ้านั่นคือเรื่องที่นายหวัง
- ไม่ ถ้าในห้องนี้ มีพวกเธออยู่ด้วย - พาเด็กมานี่ซิ
อย่าบังอาจ...
เอาเป็นว่าตามนี้ นายจะทำ ตามที่ฉันสั่งให้ทำ
ไม่งั้นฉันจะฆ่ายัยแก่ กับจับลูกนายขัง ไปชั่วชีวิต เข้าใจไหม
เยี่ยม งั้นเริ่มกันเลยดีไหม
หนังสือเรื่องนี้เยี่ยม สมบัติเพียบ
ให้ฉันนำสมบัติออกมา งั้นเหรอ
แค่ช็อทนี้ ก็ฉันต้องหาค่าซ่อมปราสาท แล้วชาวบ้านที่นี่ ก็โดนไถหมดตัวแล้ว
ขอเตือนนะ ว่าฉันควบคุม สิ่งที่จะมาและไปไม่ได้
ฉันไม่รู้ว่า จะเกิดอะไรขึ้น
งั้นงานนี้สนุกแน่ ลองกันสักตั้งดีกว่า
คาซิมจ้องดูสมบัติที่อยู่ในถ้ำ
ทองคำและเงิน กองพะเนินสูง จากพื้อ ไปจนจรดเพดาน
ทั้งกองผ้าแพรพรรณ ถุงใส่อัญมณี
คาซิมรวบรวมสมบัติ เท่าที่จะแบกไหว
เพียงเพื่อพบว่า ประตูถ้ำปิดสนิด
และโดยพระประสงค์ ขององค์อัลลาห์
เขาได้ลืมรหัสผ่านซะแล้ว
เขาร้องว่า จงเบิดเถิด บาร์เลย์
ทว่าประตูไม่ขยับเขยื้อน คาซิมเอ่ยชื่อข้าวทุกพันธุ์ ที่เขานึกออก
จงเปิดเถิด บัควีท จงเปิดเถิด มิลเล็ท
แต่ประตูก็ยังไม่ยอมเปิดออก
พลันมีเสียง กีบเท้าม้าใกล้เข้ามา
ทราย
คาซิมวิ่งจะไปซ่อน แต่สะดุดล้ม เหรียญทองกระจัดกระจาย ไปทุกทิศทาง
และแล้ว ก็มีเสียงตะโกนแผ่วๆ จงเปิดเถิด เซซามี่
แล้วถ้ำก็เปิดออก...
เผยให้เห็นถึง กองทัพมหาโจร...
ซึ่งไม่เป็นที่พึงประสงค์
อะไร
เห็นไหม
เยี่ยม
มันต้องยังงี้
ดูสิ ฉันบอกนายว่าไง
เอาเด็กนั่น ไปไว้ในคอก แล้วค่อยจับโยน ให้จระเข้กิน
ถ้าเขาออกมา แล้วใครล่ะที่เข้าไป
ช่วยด้วย
ถึงตาฉันบ้าง
นี่ตาฉันแล้ว
ตามที่นายสัญญาไว้
แกเหรอ
อ๋อ แกหมายถึงนี่
เป็นหนังสือที่หายากเหลือเกินนี่ เราตามรอยมันอยู่หลายปีดีดัก...
ฉันส่งพวกนายกลับไม่ได้ ฉันไม่รู้วิธี
ส่งเราเหรอ
มันเรื่องอะไร เราถึงจะอยากกลับ
ในเมื่อโลกของนาย ออกจะสุขสบายปานนี้
มีหมด ทั้งโทรศัพท์ ทั้งปืน ทั้ง...
แผ่นเหนียวๆ นั่น เรียกว่าไรนะ
- เทปกาว - ใช่ เทปกาว
ฉันปลื้มเทปกาว
อีกอย่าง ใน หัวใจน้ำหมึก ฉันคือตัวอะไร
แค่สมุนของ แอดเดอร์เฮ้ด
ใช้ชีวิตตามป่าเขา กับพวกสัตว์ร้ายน่ารังเกียจ
แต่ดูฉันตอนนี้สิ
ฉันมีปราสาท
ฉันไม่กลับแน่ เราจะไม่มีใครกลับไป
เพื่อให้แน่ใจในข้อนั้น ฉันจะทำ สิ่งที่ฉันทำมาโดยตลอด
เวลามีคนคุ้ยเจอ สำเนาหนังสือ น่ารำคาญเรื่องนี้
นายสัญญาจะส่งฉันกลับบ้าน
ฉันรู้ ตอนพูดน่ะฉันโกหก
ฉันน่ะมันจอมแหล ฉันแหลตลอด แหล แหล แหล
ผ่านมาเป็นปีเป็นชาติ นึกว่าจะรู้แล้วซะอีก
- ไม่ ๆ
เอาออก เอาออกมา
ไม่
ต้องทำงั้นทุกทีไปรึไง น่าสมเพชจริงๆ พับผ่า
อย่า
ไปทำแผลมือใหม้ไป เพราะไม่งั้น ฉันคงต้องโดนบีบ ให้งดคืนบันเทิงประจำอาทิตย์แน่
นายรู้นี่ ว่าฉันใจจดจ่อรอคืนบันเทิง เอาตัวไปขัง
แดเรียส อย่าลืมให้อาหารจ-จ-จระเข้
สวรรค์ทรงโปรด...
ข-เขา-ม-ไม่ได้ตั้งใจ
ข-เขาแค่หิว มัน-ม-ม-ไม่ไช่ความผิดของเขา
เขาคือไมโนทอร์
เขาเดินแทบไม่ได้ ต้องขอบใจ ด-ด-แดเรียส กับการอ่านของเขา
เจ้าซื่อบื้อนี่ ก่อปัญหาสารพัดสารเพ
เราออกมาโดยมีตัวหนังสือ เป็นรอยสักพาดครึ่งหน้า ดูที่มันทำกับตาฉันสิ
ถ้าคิดว่านั่นแย่นักล่ะก็ ลองดูสารรูปจมูกฉันสิ
- ทุเรศชิบ - จริงด้วย
เพราะงั้นนายคงเดาออกว่า เราดีใจขนาดใหน ที่นายมานี่
ปลื้มสุดๆ เพราะทีนี้ เรามีคนที่อ่าเป็นจริงๆ ซะที
ฉันทำตัวเองเจ็บ
อีกแล้ว
ไม่เข้าใจจริงๆ
ใน หัวใจหมึก มือฉันไม่เคยใหม้
แต่ที่นี่...
ไฟมันไม่ยอมอะลุ้มอล่วยเลย
เธอจะพยายามหนีอีกแล้วเหรอ
รีซ่า..
พอเถอะ
เราจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
ชั่วอึดใจนึง
ฉันได้ถือ หัวใจน้ำหมึก ไว้ในมือ
แต่มันกลายเป็นเถ้าไปแล้ว
และฉันจะไม่มีวันได้กลับบ้าน
ส่วนเธอ...
เธอยังมีหวัง
ตอนแดเรียสอ่านเธอออกมาใหม่ เขาทิ้งเสียงเธอไว้ในหนังสือ
แต่ถ้าหากเธอพูดได้...
เธอจะเล่าเรื่องของเธอ ให้ฉันฟังไหม
เล่าไหม
ไม่
ไม่ เธอไม่เล่า เป็นเพราะลักษณะ ที่ฉันถูกเขียนมาใช่ไหม
เธอคิดว่าฉันอ่อนแอ ลวงโลก
นั่นไม่ใช่ฉันทั้งหมด
ไม่ใช่ฉันทั้งหมด
เราแค่ฝันไป
เราแค่ฝันไป เราแค่ฝันไป
เป็นไรมากรึเปล่า
- ชื่ออะไร - ฉันชื่อฟาริด
- เป็น 1 ใน 40 โจรรึเปล่า - เลิกพูดกับฉันซะที
ไม่รู้รึไง มันจะซวย ถ้าเราพูดในขณะฝัน ยัยเด็กโง่เอ๊ย
เผลอพูดในฝัน เธอจะไม่มีวัน หาทางกลับได้ถูก
โง่เหรอ
เธอต่างหาก ที่นึกว่าตัวเองฝันไป ฉันนะแค่พยายามดีด้วย เท่านั้นเอง
เชิญพล่ามต่อไปแล้วกัน ฉันไม่สน
นี่แค่ความฝัน แค่ความฝัน
กลับเถิด
ได้โปรด กลับมาบ้าน
อรุณสวัสดิ์
ขอบใจ
ฉันจะตอบแทนเธอ ยังไงหนอ
รีซ่า ถ้าเกิดฉันหาลูกกุญแจให้เธอได้ เธอจะไปไหนเหรอ
ครอบครัวเธอเหรอ
นี่สามีเธอ งั้นเหรอ
ลูกสาวเหรอ
เธอเข้าไปในหนังสือ ตอนฉันออกมา
เธอเข้าไปในหนังสือ...
...ตอนฉันออกมา
แล้วแดเรียสก็อ่านเธอ ออกมาใหม่อีก
กวิน
ฉันจะช่วยให้เธอ หลุดจากตรวนนี่ แล้วเธอ จะได้กลับบ้าน
เจอกันที่โรงม้านะ
ผมไม่เคยควบคุมได้ดีขนาดนั้น
ผมรู้ผมช่วยรีซ่า ให้ออกมาจากหนังสือได้แน่
อีกทั้งอาจส่ง แคปริคอร์นกลับไป
เราแค่ ต้องหาอีกเล่มให้เจอ
กว่าเธอจะเจอ เล่มสุดท้ายนั่น ก็ปาเข้าไป 9 ปีใน่น
หนูว่าคนแต่ง ต้องมีสำเนาสักชุดแน่
ถ้าเขายังอยู่ หนูว่าเขามีแน่
ใครบางคนต้องรู้ ว่าเขาอยู่ไหน
โธ่ นี่แปลว่า เราต้องพยายามหนี ใช่ไหม
ถ้าไม่หนี ก็คงกลายเป็นเหยื่อ จระเข้กรงข้างๆ
ใครสักคน จะต้องหยุดเขา
ก่อนพูดอะไร รู้ไว้ซะ นี่ฉันมาช่วยชีวิตพวกนาย
หลังจากที่ ทีแรก เอาคอเรา ไปพาดเขียงเล่นเนี่ยนะ
ฟังนะ นายอยากได้เมียคืน พอๆ กับ ที่ฉันอยากกลับไปหาครอบครัวฉัน
และหากมัน ยังมีสำเนาหลงเหลืออยู่ เราไปช่วยกันหาดีกว่า
แล้วนายกะว่า เราจะหนียังไง
หน้า 14
มหาพายุน่ะ
- เข้าไปในปราสาทเร็ว
จากแดนเหนืออันไกลลิบ พวกเขาได้ยินเสียงลมกรรโชก
ลุงเฮนรี่กับโดโรธี แลเห็นผืนหญ้าสูง
สะบัดตัวเป็นคลื่นๆ ก่อนพายุจะมา
ไซโคลนกำลังมา ฉันจะไปต้อนสัตว์เข้าเล้า
ด-ด-ดีมาก เจ้า-ห-ห-หมา
ทันใดนั้น ลุงเฮ็นรี่ก็ลุกขึ้นยืน
อย่ายืนเกะกะ
เขาวิ่งไปที่โรงเก็บ ฝูงวัวและม้า
ป้าเอ็มวางงานในมือ แล้วมาที่ประตู
เพียงแค่ชำเลือง เธอก็รู้ถึงอันตราย ที่ใกล้เข้ามา
เร็ว โดโรธี เธอร้อง ไปห้องใต้ถุน
เธออยู่นั่น เร็วเข้า
แล้วก็เกิด เรื่องประหลาดขึ้น
บ้านทั้งหลัง หมุนคว้าง 2-3 รอบ แล้วลอยขึ้ไป กลางอากาศ
โดโรธีรู้สึกเหมือนว่า เธอกำลังเหาะขึ้นไปกับบอลลูน
น่าจะพอแล้ว
รีบเผ่นเร็ว
หนีไปแล้วมั้ง
ช่วยด้วย
ทางนี้เร็ว
เร็วเข้า ไปข้างหน้า
- เร็ว - จับไว้
เร็ว ลุกขึ้น
นายพูดถูก
โม
- กวิน - เม็กกี้
เม็กกี้
โน่น เดี๋ยวก่อน
อย่าขยับ
ระวัง
ดัสท์ฟิงเกอร์
นี่เราจะไปไหน
อย่าทิ้งฉัน
พวกนักโทษ
พวกเขากำลังหนี
วิ่ง
- ขึ้นมาเร็ว - วิ่ง วิ่ง
ขึ้นไปๆ
- กุญแจ เร็วเข้า - เอาไปหมดนี่เลย
- ดอกไหน - ที่มีเลข 9 น่ะ
เดี๋ยวๆ ๆ กวิน
มาเร็ว กวิน
เร็วเข้า โอเค ไปๆ
ระวัง
ยังคิดว่าฝันอีกไหม
จะให้คิดไงล่ะ
เรากำลังบินอยู่
หรือค่ำคืน กำลังบินผ่านเราเนี่ย
เขาอยู่ใน อลาสสิโอ
ไปทางไหนเหรอ
- ใต้ - ใต้รึ ชัดเจนอีกนิดได้ไหม
สบายกว่าขี่อูฐ ว่าไหม
ฟาริด
โอ๊ะ ถึกจริง
ฟาริด นี่จะเสื้อเธอ เด๋ยวจะหนาวตายซะก่อน
ที่นี่แหละ
คนที่ตลาดขายปลาบอกว่า เขาอยู่ในอพาร์เมนต์ ที่มองเห็นจัตุรัส
เยี่ยม
ฉันไม่ไปนะ
หมายความว่าไง นายต้องมาด้วย ไม่งั้นเขาไม่เชื่อฉันแน่
ไม่รู้สินะ ฉันเบื่อฟังนายกล่อม
คำพูดนาย ดึงฉันออกมาจากหนังสือ
หนังสือนั่น อยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้ว...
คุณกลัว
จริงๆ คุณไม่เคยอ่าน หัวใจน้ำหมึก ใช่รึเปล่า
อ่านเพื่ออะไร
ก็ฉันอยู่ในนั้น ยกเว้นตอนจบ ซึ่งเรื่องนั้น ฉันไม่สนหรอก
ทำไมละ
เธอรู้ตอนจบของเรื่องไหม เม็กกี้
เปล่า และเธอก็คงไม่อยากรู้ด้วย
มันคงเหมือน พลิกไปที่หน้าสุดท้าย ของเรื่องปริศนา
- จะไปสนุกอะไรล่ะ - แต่ฉันว่า ฉันรู้ตอนจบของฉัน
ฉันจะกลับบ้าน
ไหงงั้น
ขอโทษที มันจริงจังไปสำหรับฉัน
ฉันชอบเรื่อง ที่มันมีเหตุมีผล พอที่จะอยู่ในหน้าหนังสือของมัน
ไม่ ฉันต้องกลับไป ดูหนังสือน่าสงสารพวกนั้น
ฉันจะซ่อมมัน จัดให้เข้าที่เข้าทาง
- เดี๋ยวผมทำให้ - เอาเงินติดตัวไว้
เรื่องของเรื่องคือ ฉันซื้อตั๋วเรียบร้อยแล้ว
ลาก่อน
โชคดี
- เอลินอร์ - ปล่อยเธอ
อย่าเป็นหวัดล่ะ
บ๋าย บาย
นี่ไง คงที่นี่ล่ะ
นั่นละ
อะไร
- ซินญอร์เฟโนกลิโอ - ว่าไง
ผมชื่อ มอร์ติเมอร์ โฟลชาร์ท
- หนูชี่อเม็กกี้ - ลูกสาวผม
- หนูอยากเป็นนักเขียนเหมือนกัน - เหรอ
เอาปากกามาสิ จะได้เซ็นให้ รีบหน่อย ฉันอบเค้กคาเตาไว้
อย่ายืนนิ่ง เป็นหุ่นโชว์งั้นสิ
- อยากได้ลายเซ็น ก็ส่งปากกามา - เราไมได้อยากได้ลายเซ็นครับ
- ไม่อยากได้ลายเซ็นงั้นรึ - ไม่
งั้นมากดกริ่งบ้านฉัน หาพระแสงอะไรล่ะ
คือ...
ดัสฟิงเกอร์ อยู่ที่จัตุรัส เราเพิ่งหนีมาจาก หมู่บ้านแคปริคอร์น
และคุณไม่เชื่อแน่ว่า บาสต้า พยายามทำอะไร
อะไรนะ
กลับมา
กลับบ้านเถอะ
เป็นเรื่องที่สนุกมาก ฉันยอมรับ
ลิ้นเงินคือความคิดที่ยอดเยี่ยม ฉันน่าจะคิดเรื่องนั้น แต่กลัวจะไร้สาระเกิน
ฉันรู้ตัวละครฉัน มันสมจริงสมจัง จนเหมือนจะ กระโดดโลดเต้นได้
แต่จริงๆ มันเป็นไปไม่ได้
ตรงกับที่ จินตนาการไว้เปี๊ยบ
รู้สึกเหมือนคลอดลูก ยังไงยังงั้น
เดี๋ยว ไปไหนน่ะ เขาไม่ได้อยากเจอ...
ต้องอยากสิ ฉันก็เหมือนพ่อเขานี่นา
ท่าจบนั่น ทำไงน่ะ
ชื่อท่า ลมหายใจมังกร
สอนหน่อยได้ไหม
มั่นใจว่าคุณ คงตื่นเต้นน่าดู ที่จะได้เจอ ตัวละครของคุณ
แต่จุดประสงค์ที่เรามานี่ ก็เพื่อหาทาง
ส่งเขากลับไปในหนังสือ
พ่อเธอเพิ่งให้ไอเดียฉัน สำหรับตัวละครตัวนึง
โจรตัวฉกาจ ผู้ปล้นนี่นั่น...
แบบเดียวกับ นกบลูเจย์ ที่ชอบฉวยข้าวของนอกหน้าต่าง
ผมไม่ได้จะขโมยตัวละครของคุณ
นายจิ๊กพวกเขา จากหนังสือฉัน พยายามกันพวกเขา ให้อยู่ห่างฉัน นั่นเรียกว่าโจรกรรม
ผมแค่หาทาง ให้ได้เมียผมคืน
- ดัสท์ฟิงเกอร์ - ฉันพยายามห้ามแล้ว
- วิเศษแท้ที่ได้เจอนาย - ไม่ๆ
รอยบากนั่นเนียนมาก เหมือนที่ฉัน วาดภาพไว้เปี๊ยบ
- บอกแล้วไง เขากลัว - แต่คงไม่กลัวฉันมั้ง
เขากลัวเรื่องที่เกิดขึ้น ในตอนจบ ของหนังสือ
แปลว่าอะไร เพราะเขาตายน่ะเหรอ
ไม่
- รู้แล้ว ใช่ ฉันเสียใจ - เขาตายตอนจบเหรอ
ฉันต้องทำให้เรื่องมันตื่นเต้นนี่นา จะให้แฮ็ปปี้เอ็นดิ้งตลอดได้ไง
ชีวิตจริงมัน ไม่ยังงั้นหรอก
เกิดขึ้นยังไง
นายโดนสมุนแคปริคอร์นฆ่าตาย ขณะพยายามช่วย กวิน
เป็นฉากตาย ที่สะเทือนใจมาก ฉันร้องไห้เลย ตอนที่เขียน
คิดว่าฉันสน ไอ้ที่นายเขียนเหรอ
นายไม่ได้กุมชะตาฉัน ไม่งั้น ฉันคงไม่มาอยู่ที่นี่
ฉันไม่ไช่แค่ ตัวละครในเรื่องของนาย
และนาย...
นายไม่ใช่เทพเจ้า
ฟังนะ ตาเฒ่า
นายยังมี สำเนาเรื่องนั้นอยู่รึเปล่า
ฉันอยากกลับบ้านเต็มที ได้โปรด
ปัญหาคือ ไม่ได้พิมพ์เพิ่มนานแล้ว
อีกทั้ง พิมพ์ครั้งแรกก็ไม่เยอะเล่ม
ไหนจะไฟไหม้โกดัง อีกต่างหาก
แถมท้ายที่สุด สำนักพิมพ์ ดันเจ๊งซะอีก
ต้องรื้อกันเป็นชาติแหงเลย
พอที นี่ไม่ไช่เวลาเล่น ไร้สาระน่า
- พอแล้ว - เธอนี่ อารมย์บูด ยังกับฉี่แพะ
ขอบใจ ถ้าเคยชิม ก็ไม่ต้องเล่านะ
ดูสิ สวนที่นี่สวรรค์ชัดๆ
ไม่มีเจ้านายทาส ไม่มีพายุทราย
- ไม่มีตัวเหลือบ - ไม่มีความสงบด้วย
ไม่ นี่ก็ไม่ใช่อีก
จริงๆ มีสำเนาอยู่ 2-3 เล่ม
แต่เมื่อ 2-3 ปีก่อน ฉันให้เขายืมไปออกงานที่ เจนัว
แล้วดันโดนขโมยไปซะฉิบ
เดาว่า แคปริคอ์น คงอยู่เบื้องหลังแน่ๆ
แต่ตอนนั้น ฉันเหมาว่า เป็นแค่คราวซวย
- นี่ไงล่ะ - อะไรเหรอ
ต้นฉบับดั้งเดิมเลยน่ะสิ ดูสิ พิมพ์มือซะด้วย เหลือเชื่อไหม
มือไว๊ไว
นานจนป่านนี้แล้ว ฉันยังจำตัวละครได้หมด
พวกนางพรายน้ำ ในป่าไร้หนทาง
อีกทั้งปราสาท แห่งอัมบร้า
เจ้าชายดำ
ชาวม็อทลีย์
แล้วก็นาย ดัสท์ฟิงเกอร์
กับบรรดาตัวแสบๆ
เจ้าแอดเดอร์เฮ้ด แคปริคอร์น กับผองพวกมือเพลิง
และที่โหดสุด เงามรณะ
เป็นหนังสือที่สนุกมาก ต้องยอมรับ
ถ้าทำได้ ฉันเองยังอยากอยู่ในเรื่องเลย
งั้นเข้าคิวรอเลย ตาเฒ่า
ฉันมีหน้า 209 ถึง 447 นายล่ะ
ฉันมีที่เหลือ
เอาล่ะ ต้องใช้
ส่งฉันกลับได้แล้ว ใช่ไหม
จะพยายาม แต่ต้องหลังจากฉัน ได้เมียคืนมา ในสภาพปลอดภัยนะ
ต้องยังงั้น ฉันถึงจะยอม
- เราอาจมีปัญหาเล็กน้อย - นายพูดอะไรของนาย
นายนำเธอกลับออกมาไม่ได้
ไหงงั้น
เธอไม่ได้อยู่ ในเรื่องนี้แล้ว
- นายไม่ได้บอกอะไรฉัน - ฉันเห็นเธอ
เธอไม่ได้อยู่ในเรื่องอีกแล้ว
- เธอ... - อยู่ไหน
เธออยู่หมู่บ้านแคปริคอร์น แดเรียสนำเธอมา
- แม่ยังอยู่เหรอ - เราเพิ่งอยู่ที่นั่น แต่นายไม่บอกฉัน
- เราต้องการหนังสือ - เราไม่ได้ต้องการ
ฉันต้องการหนังสือ
แม่หนูอยู่นั่น แต่คุณไม่บอกเรา งั้นเหรอ
ฟังนะ อย่ามามองฉันแบบนั้น
เพราะถ้าพ่อเธอ รู้ความจริง เขาไม่มีวันมาช่วยฉัน ตามหาหนังสือ
และฉันต้องพึ่งมัน
- นายมันใจดำ ไอ้คนเห็นแก่ตัว - โทษเขาสิ เขาเป็นคนเขียน
- ฉันไม่เห็นด้วย - ฉันจะหาเธอเจอที่ไหน
นายต้องสัญญาก่อนว่า จะส่งฉันกลับไป
- บอกมา เมียฉันอยู่ที่ไหน - ฉันก็คิดถึงลูกเมียฉัน
ก็ได้
สัญญาสิ
สัญญา
หนูอยากมีส่วนช่วยแม่ค่ะ
- หนูไปด้วยนะ - ลูกก็รู้ พ่อยอมไม่ได้
แต่หนูช่วยได้แน่
ลูกช่วยได้ โดยการอยู่ทีนี่ และรักษาตัว นั่นแหละ ดีที่สุด
พ่อไม่รู้ว่า หนูทำอะไรได้บ้าง
หนูเองก็ไม่รู้
เม็กกี้ ขอร้องล่ะ
โอเคนะ รอที่นี่
- ขอบคุณมากๆ ฝากดูเม็กกี้ด้วย - ได้
- กับฟาริดอีกคน - อะไรนะ
- ฝากดูแลฟาริดอีกคน - แน่นอน
ไหงฉันอดไปล่ะ รถฉันนะเนี่ย
ลูกพ่อ
พาแม่มานะ
แน่นอน
โดนลดชั้นเป็นแค่พี่เลี้ยง พับผ่าสิ
เร็ว เดี๋ยวไม่ทันรถไฟ กี่ชั่วโมงคะ กว่าจะถึงที่โน่น
ไม่นานหรอกลูก มาเร็ว
- หนูนั่งติดแม่ได้ไหมคะ - หนูด้วย
เดี๋ยวแม่นั่งกลางจ้ะ
"That just happened," said Dorothy, simply. "I could not help it."
You have no right to...
"If you wish me to use my magic powers to send you home...
...you must do something for me first.
Help me and I will help you."
"What must I do?" said the girl.
"Kill the Wicked Witch of the West."
จากทิศเหนือ พวกเขาได้ยินเสียงลมกรรโชกแว่วมา
และลุงเฮนรี่กับโดโรธี แลเห็นหญ้าสูง ไหวตัวเป็นคลื่นๆ
ก่อนที่พายุจะมา
โตโต้ทำให้โดโรธีหัวเราะออก
มันคือสุนัขสีดำ พันธุ์เล็กขนปุกปุย
นัยน์ตากลอกกลิ้ง อย่างร่าเริง บนซีกซ้ายขวา ของจมูกเล็กๆ
โตโต้ โตโต้ อย่ากลัวเลยนะ
ที่นี่ไม่ใช่แคนซัสอีกแล้วจ้ะ
โตโต้
โตโต้ ออกมาเดี๋ยวนี้เลย
แกจะทำให้ฉันลำบากนะ
ฉันเอง เปิดประตูหน่อย
สักครู่ค่ะ
ห้ามส่งเสียงเด็ดขาด ฉันเอาจริง
ขอโทษที ฉันเลี่ยงไม่ได้
แต่นี่ไง บาสต้า
และโทษทีนะ แต่เกรงว่าฉันจะจำชื่อ ลูกสมุนทั้งหลาย ไม่ได้หมด
- หวัดดีเจ้าหญิง พ่อเธออยู่ไหน - ฉันบอกว่าเขากลับไปแล้ว แต่พวกเขาไม่เชื่อฉัน
- คุณบอกเหรอ - ก็เขาเอามีดจ่อคอฉัน
โหดไหมล่ะ แถมไม่เชื่อด้วยว่า ฉันเป็นคนแต่ง
บอกมาเร็วว่าลิ้นเงินอยู่ไหน ไม่งั้นฉันฆ่าทั้งคู่
โตโต้ อย่า
โตโต้เหรอ
พระเจ้าช่วย
เธอได้รับมรดกจากพ่อมาแฮะ
ลิ้นเงินอีกคนหนึ่ง
แคปริคอร์นต้องพอใจแน่
เอาตัวไปทั้งคู่
ถ้าแดเรียสนำเธอ ออกมาจากหนังสือ
ไม่ๆ เธอสบายดี
- แต่ว่าเธอ... - แต่เหรอ
เธอไม่มีเสียง
- อะไรนะ - เขาอ่านตอนฤดูใบไม้ผลิ และ...
เธอไม่มีเสียง
แต่นอกเหนือจากนั้น เธอสบายดี
- จอดก่อน - ทำไม
- จอดเถอะน่า - อ้อ ฟังภาษาสัตว์ออกนี่นาย
ฉันสั่งให้นาย อยู่กับตาเฒ่านั่นไง
เขาร้ายนะ
ไม่ร้ายเท่า แคปริคอร์นแน่
ผมไม่กลัวหรอก ผมโตมากับพวกโจรผู้ร้าย
นายต้องกลัวเขาแน่
- มันน่าให่นาย เดินกลับนัก - ยังไงผมก็ตามคุณ
ขึ้นรถ
เสร็จงานนี้ ช่วยสอนลมหายใจมังกร ให้หน่อยนะ เพราะว่า...
ขึ้นรถซะทีน่า
หวัดดี คุณเฟโนกลิโอ
พวกนี้แค่ลาดตระเวน รอบปริมณฑล
เราควรไปเดี๋ยวนี้
พอถึงที่พัก พวกสาวใช้
ห้องรีซ่า คือประตูที่ 3 ทางขวา จากทางเข้าด้านหลัง
ฉันจะเข้าด้านหลัง คอยคุ้มกันด้วย
เอาล่ะ นี่คือทางเข้าเรา
ฟังให้ดี งานนี้อันตรายมาก ฉะนั้นนายต้องคอยตามให้ทัน
นายต้องไวเข้าไว้
เชิญก่อนเลย
พักก่อนไหม
ไม่ ไม่เป็นไร ไปต่อเถอะ
- เด็กเอ๊ย -ไม่ ฉันไหว
- อะไรน่ะ -ไหน
นู่น
- บนโน้น - ยิงเร็ว
- สอยให้ร่วง - ขอบใจ
- พวกมันอยู่หลังจัตุรัส - ไม่นะ
เร็วๆ เข้าสิ
เร็ว ตามมา ไปดักมัน ตรงสี่แยก
อย่าให้มันหนีได้
นี่ ดูนี่สิ ลมหายใจมังกร
ทำเป็นแล้วด้วย ลองแตะมือผมสิ
เขาไปนานเกินแล้ว ฉันจะไปดูว่า เขาเป็นไรไหม
- มาเร็ว - เจออยู่แล้วน่า
ไปไม่ไกลหรอก
- เฉียบมาก ขอบใจ - ยินดีเสมอ
ดูซิใครเอ่ย ดีแฮะ
แกมาทันเวลาประหารพอดี
ช้าก่อน
ปราสาทแคปริคอร์น เหมือนโรงแรม 5 ดาวเชียวละ
แต่แกน่ะ โดนขังห้องใต้ดินแน่
แต่แขกบางคน ก็ได้พักห้องที่มีวิว
รีซ่า
ฉันเสียใจด้วย
ฟังนะ สามีเธอมา
เขามาช่วยเธอแล้ว
ทางโน้นๆ
โน่น
เร็วๆ
เกิดอะไรขึ้น
พวกมันจะฆ่า ดัสท์ฟิงเกอร์
- ทางนี้ - พวกมันจะฆ่าเขา เป็นความผิดผม
นายไม่ผิดน่า เล่าซิเกิดอะไรขึ้น
ครบเป๊ะๆ หมดทุกตัวอักษร
เหมือนในหนังสือเปี๊ยบเลย
ยังกับเดินเข้าไป ในจินตนาการตัวเองงั้นแหละ
สงสัยจัง แคปริคอร์น จะให้เธออ่านอะไร
หวังว่าคงเรื่องดีนะ
ตื่นเต้นจริงๆ ฉัน เธอล่ะ
แพไหมจิม แพเก่าของเรา
นี่แพเราไม่ได้แตกเป็นเสี่ยงๆ งั้นเหรอ
ฉันเชื่อแฮะ
ถึงจะไม่รู้ว่า เด็กนั่นจะทำไง เมื่อไม่มีแพก็เถอะ
- ไม่ - ฉันเบื่อเรื่องไร้สาระนี่เต็มที
บอกมาซิ พ่อฉันอยู่ไหน
ฉันไม่รู้เลย จริงๆ นะ
แต่บอกตามตรง ว่าไม่สน เพราะเธออ่านได้เด็ด พอๆ กับเขา
อ้าปากหวอเรื่องอะไร
นายเหมือนที่ฉันเขียนเปี๊ยบ
เป็นไอ้โจรกักขฬะ
บังอาจ
แกได้ชดใช้ ไอ้ที่แกเขียนแน่
มีเฉพาะ-ก-ก-กษัตริ์ย ที่ดึงออกได้
คุณ-จ-จำไม่-ไม่ได้เหรอ
อย่าบังอาจหัวเราะฉัน
ไปให้พ้น เอามันไปประหาร พร้อมคนอื่นๆ
หมาน่ะ จะให้ประหารมันด้วยเหรอ
สำหรับแก เราจะดูกันว่า แกปลื้มผลงานตัวเองขนาดไหน
เวลาเงามรณะ ฉีกแกเป็นชิ้นๆ
นายนำเขามาไม่ได้แน่ นายเผาหนังสือไปแล้ว ฉันเห็นตอนนายทำ
เปล่า
ฉันเก็บสำเนาของตัวเองไว้ชุดนึง
เป็นไงล่ะ อึ้งไหม
ไม่ ขืนเผาหมดก็แย่สิ ใช่ไหม
เพื่อนเก่ายังติดอยู่ข้างใน
เธอต้องรักเขาแน่ๆ
ที่ว่า รัก น่ะ หมายถึงกลัวจนตัวสั่น
ไอ้ฉันน่ะ รักโลกนี้
และตั้งใจที่จะเขียนชื่อฉัน ลงบนทุกๆ หน้า
เธอ...
กับเงามรณะ จะร่วมด้วยช่วยกัน สนับสนุนฉัน
ฉันจะไม่อ่านอะไร ให้นายเลย
จริงรึ
ดูแล้วกัน ที่นี่ใครบังอาจขัดคำสั่งฉัน มันจะต้องเจอยังไง
หล่อนอุตริสารพัด แม่นี่
พยายามแล้ว พยายามเล่า
จ้องแต่จะหนีลูกเดียว
ฉันเลยจะปิดฉากเธอซะที
- เม็กกี้ - แม่ แม่จ๋า
แม่จริงๆ ด้วย
โมมา เราจะไปจากที่นี่ด้วยกัน เราจะหนีไปจากที่นี่ เราจะหนี
โอ..
จะสะเทือนอารมย์อะไรปานนี้
แม่
มองฉันสิ
ใช่ ฉันมองเห็น ความคล้ายคลึง
ยังคิดว่าฉันจะเกลี้ยกล่อมเธอ ไม่อยู่หมัดอีกไหม
ไม่ แม่ แม่
ได้โปรดเถอะ
เม็กกี้
นี่สายเกินจะแก้อะไรรึเปล่าเนี่ย
แก้รึ
แค่คิดเผื่อ บางทีนายอาจช่วย เพิ่มบทบรรยายนิดนึง เข้าใจไหม
ฉันไม่ใช่อยากหล่อเลือกได้ รึอะไร
ไม่รู้นายสังเกตจมูกฉันรึเปล่า อยากได้สวยๆ หน่อย
อ้อ จมูกนาย ใช่ๆ
คิดว่าทำได้ไหม ช่วยเขียนให้ใหม่ เปลี่ยนนิดเดียวเอง
ไม่รู้สิ เป็นความคิดที่ดีนะ
เดิน
- อะไรเนี่ย ปล่อยฉัน - อย่าลงไป
- มันจับลูกฉันไป - มันฆ่าเธอแน่ ถ้าคุณขืนทำโง่ๆ
- ฉันไมาน่าทิ้งเธอไว้เลย - เราต้องซ่อนตัวไปก่อน
ไมามีอะไรต้องกลัวนะ นี่มันแค่โรงฝุ่นเขรอะเท่านั้นแหละ
ถ้าเกิดข้างล่างนี่มีผี คงไม่ใช่เราหรอก ที่พวกเขาโกรธ
เจ้าหญิงจะต้องออมเสียง เอาไว้ใช้คืนนี้
หนูเจอแม่แล้ว เป็นนักโทษอยู่ที่นี่
ฉันรู้
คุณเจอพ่อหนูไหม
เขาสบายดี
แคปริคอร์น มีหนังสือเหลืออีกเล่ม
เขาจะให้หนูอ่าน เรียกเงามรณะมา
หนูเหมือนกับโม
หนูทำได้
งั้นเธอก็ช่วยอ่าน ให้ฉันกลับไปได้แน่
คืนวันจันทร์แจ่ม
เงามรณะโผล่โฉมหน้าอันอำมหิต
ให้เขาฆ่าแคปริคอร์น
ให้เงามรณะฆ่าเขา
อาหารสำหรับเจ้าหญิงน้อย
แคปริคอร์นอยากให้เธอมีแรง สำหรับคืนนี้
อยู่ก่อนสิ เดี๋ยวมีเรื่องผีนะ
ใช่ นายไม่ชอบเรื่องผีนี่ ใช่ไหม
นี่นะ ลองเรื่องผีฉันบ้าง...
เอามันออกไป
ถุงฉัน
แกไม่มีเครื่องราง ไว้คุ้มกันตัวแกแล้ว
เอาคืนมา
แน่จริงเข้ามาเอาสิ
ทำอะไรน่ะ
ต้องมีคนพาเรา ออกไปจากที่นี่ และนั่นไม่ใช่ ตาเฒ่านักเขียนแน่ๆ
คืนถุงมาให้ฉัน
แกน่ะระวัง
ฉันอาจไม่ต้องใช้ เครื่องรางก็ได้
ได้เวลาจบเรื่องของเราล่ะ
ต่อหน้ากระดูกของคนตายในโลงนี้ ข้าขอสาปแช่งแก
อย่าพูดแบบนั้น ถอนคำพูดซะ
ขอให้วิญญาณเขา ตามหลอกหลอนแก
ถอนคำพูดสิ
- เปิดประตู - เร็วๆ เข้า เร็วๆ
- เปิดประตู - เร็วเข้า
ปล่อยข้าออกไป
- ดอกไหน - ช่วยด้วย นักโทษกำลังจะหนี
ไฟไง ใช้ไฟสิ
เร็ว เร่งมือหน่อย
ช่วยด้วย นักโทษกำลังจะหนี
นักโทษกำลังจะหนี
เร็วสิ
เร็วเข้า
นักโทษกำลังหนี ช่วยด้วย
ช่วยด้วย เร็ว
โทษที ทำไม่ได้
- ฉันต้องขอโทษด้วย - อยู่ก่อน
อย่าไป
นายไม่จำเป็น ต้องเห็นแก่ตัว แค่เพราะฉัน บรรยายนายไว้แบบนั้น
นายดีกว่านั้น นายพูดเองนี่นา
อยู่ช่วยเราก่อน
ช่วยด้วย
นักโทษกำลังหนี ช่วยด้วย
เช็คให้ทั่วลาน
ช่วยฉันออกไปที
อย่าไป กลับมาก่อน
โธ่เอ๊ย
นี่เป็นอะไรที่โง่ที่สุด ที่เธอเคยทำมา เอลินอร์
คิดสิ ที่โน่นมีฆาตกร มีโจรเป็นฝูงๆ
คิดว่าเธอทำอะไรได้ยะ แค่เดินเข้าไปสั่งมันรึไง
พวกมันคงฟังเธอหรอกนะ
ยัยเพี้ยน อยู่ดีไม่ว่าดี หาเรื่องใส่ตัว
- ขอบใจ - คุณยังอยู่
ขอบใจ
เอาล่ะๆ พอได้แล้ว
เจอพวกเขาไหม รีซ่า เม็กกี้ เป็นไงบ้าง
- ยังอยู่ดี - เยี่ยม
ในตอนนี้
- แต่แคปริคอร์น เหลือหนังสืออีกเล่มหนึ่ง - อะไรนะ
เขาแอบเก็บไว้เล่มหนึ่ง
เขาวางแผนมาตลอด ที่จะปล่อย เงามรณะ ออกมาจากหนังสือ
ฉันอ่านไม่ได้แน่ เราจะตายกันหมด
เขาไม่ต้องพึ่งนายแล้ว
เขาเจอตัวแทนนาย
เม็กกี้
เม็กกี้เหรอ
สมองตื้อรึไงคะ
หนูอาจช่วยได้นะ
ใช่ จริงสิ เธออยากเป็นนักเขียนนี่ ใช่ไหม
- คุณพูดยังกับนั่นแย่งั้นแหละ - เปล่าๆ มันแค่เหงาเท่านั้นเอง
บางครั้ง โลกที่เราเขียนบนกระดาษ
ดูจะเป็นมิตร และน่าอยู่ กว่าโลกจริงๆ ซะอีก
และเราฝัน อยากไปอยู่ที่นั่นแทน
เธอเป็นเด็กฉลาด เม็กกี้
ฉันโชคดี ที่มีสาวน้อยน่ารัก อยู่เป็นเพื่อนด้วยในห้องขัง
ขณะที่รอโดนประหารนี่
นี่ฉันยังเขียนไม่ได้ดังใจจริงๆ
แต่ก็ใกล้มากแล้ว
ขอของกินหน่อย
อะไรกัน มาไวจัง ไหงมาเร็วงี้ล่ะ แบบนี้มันน่ารำคาญที่สุด
แถวนี้มีแผ่นนึง คำพูดมันต้องเปรี๊ยะๆ ไม่งั้นมันจะไม่เวิร์ค
ต้องถูกเขียนโดยนักเขียนตัวจริง ต้องฟังดูใช่ หัวใจน้ำหมึก
นี่ไงล่ะ
นี่ไงอะไร
บางอย่างไว้ให้เธอระลึกถึงฉัน ตอนตายไปแล้ว
ฉันไม่สน งานเขียนโหลยโท่ย ของแกหรอก ตาเฒ่า
เธอไง งานเขียนโหลยโท่ยฉัน ยัยแร้ง
ฉันเป็นเธอ ฉันจะระวัง ไอ้ที่ขยี้ทิ้งนั่น
- จะพาเธอไปไหน - ไปแต่งองค์ทรงเครื่องสิยะ
ไม่ต้องห่วง แกเองก็โดนเชิญย่ะ
เราไม่เริ่มกิน โดยไม่มีแกแน่ เพราะแกคือ อาหารจานหลักไง
เงามรณะจะสวาปาม แกกับนังนั่น คืนนี้ตอนดึกๆ
เพราะงั้นมั่นใจได้ เดี๋ยวมีคน มารับแกไปแน่
อยากตัวคนเดียวนักใช่ไหม นี่ไงล่ะ
ตัวคนเดียว กลางป่าเขา
ทั้งยุงกัดเอย ทั้งพุพอง แถม...
ปัดโธ่
แล้วแผนน่ะมีไหม เปล่า ไม่มี
แค่เช่ามอเตอร์ไซค์ หาแผนที่
ไว้ถึงเมื่อไหร่ ค่อยคิดแล้วกัน
- นี่คือแผน - เยี่ยม
- นายใช้ไฟนาย ล่อให้พวกมันไขว้เขว - ฉันจะลองจุดไฟเผาปราสาท
ผมช่วยคุณได้
อย่าเกะกะฉัน
ช่วงสมุนแคประคอร์น ชุลมุนดับไฟ
- ฉันจะเข้าไปช่วย เม็กกี้กับรีซ่า - แต่คนเราน้อยกว่า
- แถมพวกเขามี... - ปืน
เรากฏปลอมตัว ใส่แจ๊คเก็ตดำไง ไปเถอะ
ก็เร็วเข้าสิ
จริงๆ ที่นี่คือหมูบ้านเล็กๆ แสนสวย
แต่จะดีแน่ ถ้าฉันได้ที่ๆ ใหญ่กว่านี้
ไว้ยืดเส้นยืดสาย
ขยายอาณาจักรฉันออกไป
ฉันจึงต้องพึ่ง เงามรณะ
และไม่ต้องการให้ใคร หนีรอดไปได้
ถ้าหล่อนไม่เลิกตัวสั่น ฉันจะเอาเข็มทิ่มเดี๋ยวนี้
นายกะจะให้ฉันพาทั้งกองทัพ ออกมาจากหนังสือจริงๆ เหรอ
- มีไอเดียดีกว่านั้นไหมล่ะ - ไม่
ก็ว่าอยู่
เดินให้ไวหน่อย
ไปเร็ว
เยี่ยม
เร็วๆ
ไปสิ
ตรงไป
อย่ายึกยักเด็ดขาดเชียว ไม่งั้นเธอ ไม่ได้เจอแม่อีกแน่ๆ
ขอร้อง
ได้เวลาแล้ว ที่เราจะรวมตัว กับเพื่อนเก่าเรา
จับมัดซะสิ
หวัดดีจ้ะ
อยากไปจากที่นี่รึเปล่า
ถ้างั้นนายก็ต้องช่วยฉันล่ะ
หัวใจน้ำหมึก ๆ
อ่านเร็ว
อ่านซะที
หัวใจน้ำหมึก ๆ
อ่านได้แล้ว
คล่องไม่ใช่เล่นนี่
แต่ไม่ได้แปลว่า เราซี้กันนะ
- อ่านเร็ว - เอ้าอ่าน
หัวใจน้ำหมึก
อ่านเลย
เขียนเสร็จแล้ว เอ้า
แคปริคอร์นนำทัพ ผู้คนใจเหี้ยม
ซึ่งเคยสร้างความหวาดผวาให้แก่ บรรดาผู้คน ที่พบเจอกับพวกเขา
- ไม่ว่าจะไปที่ไหน... - รีซ่า
ผู้คนปิดบ้านเงียบ หลบซ่อนตัว กับลูกหลาน
แต่ในบรรดาวายร้ายที่มีดาษดื่น อยู่ในป่าไร้หนทาง
ผู้ที่น่ากลัวที่สุดมีนามว่า...เงามรณะ
เงามรณะ
สร้างจากเถ้าธุลี ของบรรดาเหยื่อ ของแคปริคอร์น
เงามรณะเป็นอมตะ และไม่อาจพิชิตได้
ทั้งอำมหิต พอกับผู้เป็นนาย
สัมผัสนิ้ว และลมหายใจของเขา
ไวต่อกลิ่นความตาย ดุจสุนัขยามล่าเนื้อ
เขาจะมาต่อเมื่อ แคปริคอร์นเรียกหา
ผงาดขึ้นจากพื้นดิน อสูรร้ายไร้ใบหน้า
- ไม่ หยุดอ่าน หยุด - มักกระหาย จะกินเหยื่อรายต่อไป
อย่าอ่าน เม็กกี้
เม็กกี้ อย่าอ่าน ลูก
งดงาม
กินซะ
แม่
เงามรณะ
- เงามรณะ - โตโต้ ดีมาก
แม่
กิน
ทว่าคืนวันจันทร์แจ่มคืนหนึ่ง เงามรณะได้ยินเสียงที่ต่างไป
เสียงของเด็กผู้หญิง และเมื่อเธอเรียกชื่อเขา เขาก็จำได้
เก็บหนังสือนั่น
เขาจดจำเถ้าธุลีของทุกคน ที่สร้างขึ้นมาเป็นเขา
ทุกๆ ความทุกข์ทรมาน
เงามรณะจดจำได้ และเขามุ่งมั่นที่จะแก้แค้น
แก้แค้นคนผู้ซึ่งเป็นต้นเหตุ ของเรื่องเลวร้ายทั้งหมดนี้
- ทำให้เธอหยุด - เงามรณะพุ่งเข้าหา ผู้เป็นนาย
ยื่นมือไขว่คว้าตัวเขา
- ผิดเรื่องแล้ว - แย่งหนังสือเร็ว
นั่นไม่ใช่ คำจริงๆ มันไม่ใช่ยังงี้
หยุดเธอ ใครหยุดที อย่าให้เธออ่าน
- หยุดเธอ - เม็กกี้ ระวัง
โม
- เอามานี่เลย - เอาคืนมา
อะไรจะประจวบเหมาะขนาดนี้
ลิ้นเงินเอ๋ย แกมาทันมื้อค่ำพอดี
ไม่
ปราสาทของฉัน
โจมตี
จ-โ-จ-ม-ตี
ถอยไป อย่ามาเกะกะ
รีซ่า
ไม่ ปล่อยฉัน
ไม่
คิดว่าพวกประหลาดนี่ จะหยุดฉันได้รึ
ไป กินหล่อนซะ
- ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ - ระวัง โม
- อ่านไปเรื่อยๆ
- อะไรนะ - อ่านต่อไป
ไม่ได้ หนูไม่เหลืออะไรให้อ่านแล้ว
เขียนเองเลย
เร็วสิ เม็กกี้
เธอต้องทำได้
เงามรณะผละออกห่าง จากผู้บริสุทธิ์
เร็วเข้า เม็กกี้
เงามรณะผละออกห่าง จากผู้บริสุทธิ์
และหันไปหา เจ้านายจอมโฉด ผู้บงการเขา มาตลอดหลายปี
เงามรณะ ยื่นมือเถ้าธุลีออกไป
ขณะเดียวกัน เนื่อหนังแคปริคอร์น เริ่มปริซีด ดุจกระดาษหนังสือเก่า
กลายสภาพโปร่งใส และบางราวกระดาษ
ฉันจะไม่ยอมแก
พ่อ
วิญญาณดำมืดของแคปริคอร์น หวาดผวา
เมื่อเห็นจุดจบมาเยือน
เฉกเช่นเดียวกับ ทุกดวงวิญญาณ ที่อยู่ในรัศมีสายตา ของเงามรณะ
ผู้ซึ่งได้ก่อกรรมชั่ว ภานใต้ชื่อแคปริคอร์น
จากนั้นก็ปลิวไป ดุจธุลีในสายลม
อย่า ช่วยด้วย
ไม่
ขณะที่ร่างอสูรร้ายจอมโหดเองนั้น ได้สลายลง จนสิ้นตัวตน
นั่นเม็กกี้ เธออ่านอยู่
พวกเขากำลังจะกลับคืนที่ ฉันมีหวังไม่ทันแน่
ผมไม่อยากกลับไป ในหนังสือห่วยๆ นั่น
และบรรดาผู้ถูกเรียกตัว โดยไม่เต็มใจ ที่อยู่ในสายตาของเด็กหญิง
ได้รับอิสระ และถูกส่งกลับไป ยังที่ๆ พวกเขาจากมา
โม โม
โตโต้
เม็กกี้
ได้โปรด ปลดปล่อยฉัน
ในที่สุด นักประพันธ์เฒ่าก็สมหวัง
เขาหายตัวเข้าไปสู่โลก ที่เขาได้แต่เคยฝันถึง
และแล้ว หลังจากเป็นเพียงแค่ ความปรารถนา มาชั่วชีวิต
เด็กหญิงก็ได้ในสิ่งที่เธอฝันมานาน
ขณะที่แม่ซึ่งเธอรู้ว่า จะได้พบอีกครั้ง และพ่อที่รักของเธอ
- เม็กกี้ - พากันวิ่งมา เพื่อสวมกอด
แม่คิดถึงลูกเหลือเกิน
ไงล่ะเนี่ย
ไปไม่ทัน
ไม่ทันเขา พวกเขาไปกันหมดแล้ว
ฉันมาถึงที่นี่ช้าเกินไป
เขาไม่มีวันอ่านให้ฉันแน่
เขาบอกจะพยายาม หลังจากเขาได้เมียเขาคืนแล้ว
คงไม่หรอก เขาไม่เสี่ยงเสียเธออีกแน่
ฉันจะไม่บังคับเขาด้วย
พอที เอลินอร์ จบหวานชื่นงี้ เธอจะร้องไห้ทำไม
มาเถอะ
ดัสท์ฟิงเกอร์
ไปเถอะ ได้เวลาไปแล้ว
- เม็กกี้ มาเร็วลูก - เม็กกี้
หนังสือหายไปแล้ว
- เราไม่ต้องการมันแล้ว - เยี่ยม ฝันร้ายต่อเป็นอาทิตย์แน่ฉัน
- เร็วเถอะ - มาเร็ว
ไม่เป็นไรนะ
จะไปโดยไม่มีผมงั้นเหรอ
เปล่า
- นายไปกับพวกเขาสบายกว่า - ถ้าคุณจะไป
ก็น่าจะเอานี่ ติดตัวไปด้วย
ขโมยมาเหรอ
ผมมีครูชั้นเซียน คิดว่าเราอาจเจอใครสักคน
คนอ่านอีกคน ที่อาจส่งคุณกลับได้
เด็กคนนั้นล่ะ
ชอบเธอไม่ใช่เหรอ ขืนนายมากับฉัน นายก็จะไม่เห็นเธออีก
ผมขโมยรูปถ่าย จากกระเป๋าของลิ้นเงิน
เอ้า ในเมื่อต้องรับนาย เป็นภาระยังงี้
ก็ช่วยๆ กันหน่อยแล้วกัน
เรายังต้องเดิน ไปกันอีกไกล
ดัสท์ฟิงเกอร์
ฉันสัญญาไว้
ตานายบ้างแล้ว
เยี่ยม
แน่ใจนะว่าต้องการแบบนี้ จำได้ ใช่ไหมว่าตอนจบ หนังสือมันเป็นยังไง
ก็อย่างที่ฉันบอกคนแต่ง เขาไม่ได้ควบคุมฉัน
ชะตาฉัน อยู่ในมือของฉันเอง
โชคดี
นี่ อย่าหาว่าโง้นงี้นะ แต่อย่ากลับมาอีกเลย โอเคนะ
อ่านเถอะ
ผ่านไปหลายปีมาก
ที่ดัสท์ฟิงเกอร์ได้จับจ้อง ดูทุ่งหญ้า และโรงนาเก่า
ทว่ามันกลับงดงาม ยิ่งกว่าที่เขาจำภาพได้ซะอีก
หมู่ผีเสื้อ โบยบินเหนือยอดหญ้า
เขาไปแล้ว
ไปที่ๆ เขาอยากไป
แล้วนายล่ะ
ผมตามเขาไม่ได้
เพราะผมเก็บเจ้ากวินเอาไว้ จุดจบเรื่องของเขา จะเปลี่ยนไป
เขาจะไม่ต้องตาย
เธออยู่กับเราก็ได้
ความคิดแม่น่ะค่ะ
โทษที ฉันควรชวนไม่ใช่เหรอ
อย่าหวังว่าฉัน จะส่งกลับแล้วกัน
- สอนฉันอ่านด้วยได้ไหม - ได้
ไว้ว่างๆ
ฉันสอนลมหายใจมังกรให้
ร็อกแซน