www.NapiProjekt.pl - nowa jakoœæ napisów. Napisy zosta³y specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
T³umaczenie: JediAdam Korekta: jot
kosaro
VICKY CRISTINA BARCELONA
/WYSTÊPUJ¥
/W POZOSTA£YCH ROLACH
/SCENARIUSZ I RE¯YSERIA
/Vicky i Cristina zdecydowa³y siê /spêdziæ lato w Barcelonie.
/Vicky robi³a magistra /z To¿samoœci Kataloñczyków,
/zainteresowa³a siê tym poprzez /wielkie uwielbienie architektury Gaudíego.
/Cristina spêdzi³a ostatnie szeœæ miesiêcy /na pisaniu, re¿yserowaniu i graniu
/w 12-minutowym filmie, /który potem siê jej nie spodoba³,
/zerwa³a w³aœnie z kolejnym ch³opakiem /i pragnê³a zmiany scenerii.
/Wszystko zaczê³o siê uk³adaæ, gdy daleki /krewny rodziny Vicky, mieszkaj¹cy w Barcelonie,
/zaoferowa³ dziewczynom pobyt /na lipiec i sierpieñ.
/Dwie najlepsze przyjació³ki /by³y blisko ju¿ od czasów college'u
/i dzieli³y ten sam gust i opinie /w wiêkszoœci spraw.
/Chocia¿, gdy chodzi o temat mi³oœci,
/ciê¿ko by znaleŸæ /dwa tak odmienne punkty widzenia.
/Vicky nie tolerowa³a bólu /i nie pragnê³a walki.
/St¹pa³a mocno po ziemi /i by³a realistk¹.
/Wymaga³a od mê¿czyzn /powagi i stabilnoœci.
/Zarêczy³a siê z Dougem, /bo by³ uczciwy i odnosi³ sukces.
/I rozumia³ piêkno zobowi¹zania.
Te¿ za tob¹ têskniê.
/Z drugiej strony, Cristina...
/oczekiwa³a czegoœ innego od mi³oœci.
/Akceptowa³a cierpienie /jako nieunikniony element g³êbokiej pasji.
/I nie chcia³a nara¿aæ uczuæ.
/Gdybyœcie j¹ spytali, /na co postawi³aby emocje, by wygraæ...
/nie by³aby w stanie odpowiedzieæ.
/Mimo to wiedzia³a, czego nie chcia³a.
/I to by³o dok³adnie to, /co Vicky ceni³a ponad wszystko.
Halo.
Czeœæ.
Vicky.
- Tak, tak. - Ale wyros³aœ.
Minê³o trochê czasu.
- Mi³o ciê widzieæ. - Witajcie w Barcelonie.
- Czeœæ, nazywam siê Cristina. - Cristina, jestem Judy.
To wasz pokój.
- Idealny, jest przeœliczny. - Umieœci³am was razem.
Judy, dziêki, ¿e zgodzi³aœ siê mnie przyj¹æ, bo wiem, ¿e to tak na ostatni¹ chwilê.
- W ogóle mnie nie znasz. - Nie, ja...
- Wziê³aœ mnie pod uwagê. To s³odkie. - Wolê, jak coœ siê dzieje.
By³o tu tak cicho, odk¹d Arthur pojecha³ do college'u.
/Po tym, jak dziewczyny siê rozpakowa³y, /a m¹¿ Judy, Mark, wróci³ z kursu golfa,
/podano lunch na tarasie.
- Piêkny dom. - Tak, zaczêliœmy go kochaæ.
- Jest ca³kiem fajny. - Z ka¿dym siê zaprzyjaŸnia i zna jêzyk.
Wiêc dla niego to, ot tak.
Dobrze siê nauczy³aœ.
Czym siê zajmujesz, Cristina?
Obecnie jest wolna.
Daj spokój, zrobi³a film.
Jakie to ekscytuj¹ce.
Ma 12 minut.
O czym?
O...
By³ o tym, dlaczego tak trudno zdefiniowaæ mi³oœæ.
Potê¿ny temat jak na 12 minut.
- Vicky, robisz magistra z czegoœ? - Tak, z To¿samoœci Kataloñczyków.
Co planujesz z tym zrobiæ?
O mój Bo¿e, nie wiem.
Mo¿e bêdê uczyæ.
Mo¿e bêdê kuratork¹.
Nie musisz nic robiæ.
Wychodzi za tego wspania³ego faceta na jesieni.
Wszystkie konflikty zostan¹ rozwi¹zane, gdy zajdziesz w ci¹¿ê.
Skoro Judy zdecydowa³a ju¿ o twojej przysz³oœci.
Za wasze lato w Barcelonie.
Witajcie.
Na zdrowie.
Zdrowie.
/W nastêpnych dniach Vicky i Cristina /czerpa³y z artystycznej czêœci miasta.
/Szczególnie podoba³y im siê /prace Gaudíego i Miró.
/Pewnego razu Mark i Judy zaprosili /Vicky i Cristinê na ¿agle.
/£odzi¹ Marka.
/Maj¹c na myœli Cristinê, Mark i Judy /zaprosili tak¿e partnera w interesach.
/Wolnego, m³odego cz³owieka, /który wed³ug Marka móg³by siê jej spodobaæ.
Moim marzeniem jest zebranie odpowiedniego bogactwa i wyp³yniêcie na jak¹œ wyspê.
I spêdzenie reszty ¿ycia na nurkowaniu z rurk¹.
W³aœciwie to mam œwira na punkcie nurkowania z rurk¹.
Próbowa³aœ tego kiedyœ?
/Niestety nie by³o pisane Charlesowi /i Cristinie bycie razem.
/W miêdzyczasie Vicky bada³a /ka¿dy aspekt ¿ycia Kataloñczyka.
/Nawet przesz³a ca³y rynek /i by³a w lokalnej restauracji,
/by dowiedzieæ siê o kataloñskiej kuchni.
/W ³agodne letnie wieczory dziewczyny czasem /sz³y pos³uchaæ hiszpañskiej muzyki gitarowej,
/co zawsze porusza Vicky /w jakiœ magiczny sposób.
/Jednego wieczoru Mark i Judy zabrali je /na otwarcie galerii sztuki ich przyjaciela.
/By³o tam wielu lokalnych artystów /i kolekcjonerów.
Podobaj¹ siê wam?
Tak, bardzo dziêkujê, ¿e nas zabraliœcie.
Wiecie, kupujemy w tej galerii. Mark zatrudni³ tego artystê do zrobienia serii obrazów.
Do jego biura.
Na œciany.
- Tak, myœlê, ¿e bêd¹ piêkne. - Czy to ten artysta?
- Gdzie? - Ten w czerwonym?
Nie, nie.
To nie on.
Nie.
Alfred jest...
To jest ten pan w p³aszczu.
To on.
Nie wiem, kto to jest.
Mark.
Kim jest ten pan w czerwonej koszuli?
- Kim on jest? - Kto?
Pan w czerwonej koszuli.
Kto to jest?
To malarz.
Pamiêtasz? Diego mówi³ nam o nim.
Ten, co mia³ p³omienny zwi¹zek z t¹ piêkn¹ kobiet¹, która oszala³a?
- Z brutaln¹ k³ótni¹... - Tak, tak.
- Nieciekawy rozwód, w gazecie pisali. - O mój Bo¿e, o mój Bo¿e.
Tak, o mój Bo¿e.
Nazywa siê...
Juan Antonio Gonzalo.
Mia³ ciê¿ki rozwód, a ona próbowa³a go zabiæ.
- Albo on j¹. - Co?
To by³a wielka sprawa w œwiecie sztuki.
Nie pamiêtam szczegó³ów.
Ale on...
nie obracamy siê w tych krêgach, wiêc...
/Vicky i Cristina opuœci³y galeriê sztuki /i zdecydowa³y siê pójœæ na kolacjê.
/Przesz³y obok koœcio³a wœród wspania³ego /letniego powietrza, gdy ludzie œwiêtowali.
/W koñcu ko³o pó³nocy wyl¹dowa³y /w ma³ej restauracji.
Fajnie jest siê nie martwiæ, czy lokal bêdzie otwarty.
Ja... my powinniœmy raczej siê martwiæ o nasze... marzenia.
Na kogo patrzysz?
Czy to nie ten malarz, którego widzia³yœmy w galerii?
O tak, racja to ten malarz od z³ego rozwodu.
Mark opowiada³. S³ucha³am po³owicznie.
Wci¹¿ tu spogl¹da.
Bo wci¹¿ prowokujesz kontakt.
Nie prowokujê.
Ca³y wieczór rzucasz mu ukradkiem spojrzenia.
Po prostu pijê wino.
Tak, jasne.
Musisz coœ robiæ, bo...
idzie tu.
Amerykanki?
Jestem Cristina, a to moja przyjació³ka, Vicky.
Jakiego koloru masz oczy?
S¹ b³êkitne.
Chcia³bym was zaprosiæ, byœcie pojecha³y ze mn¹ do Oviedo.
Dok¹d?
Do Oviedo.
Na weekend.
Wyje¿d¿amy za godzinê.
Co? Gdzie jest Oviedo?
To bardzo krótki lot.
Samolotem?
Co jest w Oviedo?
Jadê zobaczyæ rzeŸbê, która bardzo mnie inspiruje.
Bardzo piêkn¹ rzeŸbê.
Spodoba siê wam.
Ach, tak.
Prosisz, byœmy polecia³y do Oviedo i z powrotem?
Nie, na weekend.
Oprowadzê was po mieœcie i...
bêdziemy dobrze jeœæ, piæ dobre wino i siê kochaæ.
Tak, kto dok³adnie bêdzie siê kochaæ?
Mam nadziejê, ¿e nasza trójka.
- O mój Bo¿e. - Zap³acê wasz rachunek.
Jezu, co za goœæ. Nie owija w bawe³nê.
Pos³uchaj, senor. Mo¿e w innym ¿yciu.
Dlaczego nie?
¯ycie jest krótkie.
¯ycie jest nudne.
¯ycie jest pe³ne bólu.
A to jest szansa na coœ wyj¹tkowego.
Kim w³aœciwie pan jest?
Nazywam siê Juan Antonio.
A pani...
Vicky.
A pani to Cristina.
Tak?
Czy odwrotnie?
- Tak, zgadza siê. - Tak, mog³oby to byæ odwrotnie.
To nie ma znaczenia, bo ¿adna z nas nie zrobi nic, by zagrzaæ ³ó¿ko.
Kapujê.
Obie jesteœcie takie urocze i piêkne.
Dziêki, ale nie lecimy kochaæ siê z ka¿dym,
kto nas zaprosi do czaruj¹cych hiszpañskich miasteczek.
Czy zawsze analizuje ka¿d¹ inspiracjê, a¿ ka¿de ziarenko uroku...
zostaje z niej wyciœniête?
Chyba muszê powiedzieæ, ¿e...
w³aœciwie to moje oczy s¹ zielone.
O Bo¿e, nie nazwa³abym naszej odmowy na twoj¹ seksualn¹ ofertê przesadnie analityczn¹.
Jeœli do³¹czy³byœ do nas na jak¹œ formê spo³ecznej interakcji, jak drink, by³oby dobrze,
ale w innym wypadku lepiej spróbuj zaoferowaæ to przy innym stoliku.
Co ciê obrazi³o w mojej propozycji?
Na pewno nie to, ¿e uwa¿am was obie za piêkne i po¿¹dane?
Obrazi³o? Nie.
Jest to bardzo zabawne, irytuj¹ce, szczerze mówi¹c.
Czy mi siê wydaje, czy robi siê póŸno?
- Powinnyœmy iœæ? - Z chêci¹ polecê do Oviedo.
Co? ¯arty sobie robisz?
- Mo¿emy o tym porozmawiaæ? - Bêdzie ubaw. Powinnyœmy lecieæ.
Z chêci¹ polecê.
Cristina, mo¿emy o tym kiedy indziej pomówiæ?
Wiesz, kiedy zobaczy³em ciê po drugiej stronie w galerii...
zauwa¿y³em, ¿e masz...
piêkne usta. Bardzo pe³ne, zmys³owe.
- Dziêkujê. - Dobra, s³uchaj, jak chcesz lecieæ...
Nie mogê zagwarantowaæ ci kochania siê, bo jestem bardzo humorzasta.
Nie negocjujmy tego jak kontraktu.
Przyszed³em tu bez ¿adnego podstêpu i zaprezentowa³em najlepsz¹ propozycjê.
Mam nadziejê, ¿e to omówicie i zrobicie mi tê przyjemnoœæ, bym zabra³ was do Oviedo.
Mam to szczêœcie, ¿e mogê po¿yczyæ samolot od przyjació³.
Jest wystarczaj¹co du¿y dla naszej trójki.
I jestem bardzo dobrym pilotem.
Brzmi bardzo bezpiecznie.
Przemyœlcie to.
Mam nadziejê, ¿e ¿artowa³eœ z tym zgodzeniem siê?
Bo¿e, ten goœæ jest taki interesuj¹cy.
Interesuj¹cy? ¯artujesz? Co w nim takiego jest?
Chce nas obie wci¹gn¹æ do ³ó¿ka.
Ale zadowoli siê jedn¹, w tym wypadku tob¹.
Vicky.
Jestem du¿¹ dziewczynk¹, tak?
Jeœli chcê siê z nim przespaæ, to siê przeœpiê.
Jeœli nie, to tego nie zrobiê.
Cristina, on jest kompletnie obcy.
To zbyt spontaniczne, nawet jak na ciebie.
I, jeœli dobrze s³ysza³am, by³ brutalny dla ¿ony.
Przynajmniej nie jest jednym z tych zombie stworzonym przez fabryki.
To bêdzie dobry sposób na to, by go poznaæ.
Nie.
Nie jest to dobry sposób.
Nie lecê do Oviedo z tym czaruj¹cym, szczerym damskim bokserem.
Dla ciebie jego agresywnoœæ jest atrakcyjna.
Dla mnie nie.
I z ca³¹ pewnoœci¹ nie jest przystojny.
Uwa¿am, ¿e jest bardzo przystojny. Bardzo dobrze wygl¹da.
Jest naprawdê seksowny.
Polecia³abyœ na niego, bo, wiesz, jesteœ neurotyczk¹.
Musisz przyznaæ, ¿e nie by³o to gówniane podejœcie.
O czym ty mówisz?
To wszystko by³o gówniane.
Nie lecê do Oviedo. W ogóle nie s³ysza³am o Oviedo.
Nie s¹dzê, ¿e jest czaruj¹cy.
Po trzecie, nawet gdybym nie by³a zarêczona i by³abym wolna,
aby pofiglowaæ sobie z Hiszpanem, nie wybra³abym tego.
Halo?
Czeœæ.
Czeœæ, nie mogê teraz rozmawiaæ.
Próbujê uratowaæ Cristinê przed pope³nieniem potencjalnie strasznego b³êdu.
Co?
Nie.
To co zwykle.
Tak, oddzwoniê.
Te¿ ciê kocham.
Gdybyœmy teraz wróci³y do domu, wrzuci³ybyœmy trochê rzeczy do toreb i spotka³y siê z nim.
Od razu go polubi³am.
Nie jest typem cz³owieka bez polotu.
Jest... Jest kreatywny, artystyczny.
Bez polotu? To s¹dzisz o Dougu?
Doug? Kto mówi³ cokolwiek o Dougu?
To niedorzeczne. Podoba ci siê brzmienie tego, by pójœæ i polecieæ samolotem.
Wiem. Nie wiem, dlaczego tak siê bojê, chyba ¿e bojê siê siebie.
To b³¹d, Cristina.
Przewidywali burzê na drodze do Oviedo, ale to nic powa¿nego.
Nie martw siê, naprawdê.
Tak jak tu widzisz.
Trochê trzêsie, tak?
Chcesz posterowaæ?
Nie, dziêkujê.
To ³atwe. £atwiejsze ni¿ prowadzenie samochodu. Spróbuj.
/Wczeœnie rano dotarli do celu.
/I udali siê do hotelu, /który wybra³ dla nich Juan Antonio.
/Vicky upewni³a siê, ¿eby ona mia³a pokój /z Cristin¹, a Juan Antonio swój w³asny.
/Jeœli by³ rozczarowany, dobrze to ukry³.
/Po tym jak siê odœwie¿yli, zabra³ je, /by zobaczy³y rzeŸbê.
/Tê, która tak du¿o dla niego znaczy³a.
/Jesteœ bardzo religijny?
/Nie, nie jestem.
Sztuka polega na cieszeniu siê z ¿ycia.
Akceptacja nie ma ¿adnego znaczenia.
Bez znaczenia? Nie s¹dzisz, ¿e prawdziwa mi³oœæ nadaje ¿yciu znaczenie?
Tak, ale mi³oœæ jest taka przemijaj¹ca.
Nieprawda¿?
By³em zakochany w niesamowitej kobiecie.
I na koniec...
Tak?
Wbi³a mi nó¿.
O mój Bo¿e, to straszne.
Mo¿e zrobi³eœ coœ, czym zas³u¿y³eœ sobie na to.
/Juan Antonio zabra³ goœci na lunch.
/Rozmawiali o sztuce i romansie.
/Mia³ pe³no historyjek o Marii Elenie, /jego by³ej ¿onie,
/któr¹ krytykowa³ i zarazem wielbi³.
/Okaza³ siê dobrym gospodarzem.
/Po po³udniu zabra³ je na zwiedzanie, /gdzie z chêci¹ s³ucha³y o mieœcie.
/I robi³y zdjêcia.
/PóŸniej kupili cukierki /i ciastka w czaruj¹cej cukierni.
/Domowej roboty i by³y przepyszne.
/Dalej dokumentowa³y wycieczkê.
/Podczas gdy Vicky pozostawa³a sceptyczna,
/Cristina œwietnie siê bawi³a.
/Pytanie o sypianie razem nie pojawi³o siê /a¿ do tamtego wieczora.
/A Juan Antonio by³ trochê pijany.
- Dziêkujê. - Bardzo proszê.
Dobra.
Có¿.
Teraz gdy dzieñ prawie dobieg³ koñca...
Czy to rozs¹dne z mojej strony, jeœli spytam...
czy obie do³¹czycie do mnie w moim pokoju?
Daj spokój, myœla³am, ¿e to uzgodniliœmy.
Próbuje powiedzieæ, ¿e jest zarêczona. Tylko tyle.
Wspaniale, wiêc to jej ostatnie dni wolnoœci.
Nie, pos³uchaj, nie jestem wolna.
Jestem zobowi¹zana.
Wiesz, jaka jest moja teoria? Gdy siê napijê, jestem brutalnie szczera.
Myœlê, ¿e tak bardzo cierpisz z powodu niepowodzenia ma³¿eñstwa z Mari¹ Elen¹,
¿e próbujesz siê zatraciæ w pustym seksie.
Pustym seksie?
Masz tak¹ nisk¹ opiniê o sobie?
Próbuje powiedzieæ, ¿e to musi mieæ dla niej znaczenia. Tylko tyle.
Miasto jest romantyczne.
Noc jest ciep³a i przyjemna.
¯yjemy.
Czy to nie ma wystarczaj¹cego znaczenia?
Przyjecha³am, by dotrzymaæ towarzystwa Cristinie, jestem zarêczona!
Mam przystojnego, kochanego narzeczonego, z którym siê kocham.
I ma bardzo realne miejsce w moim sercu.
I bêd¹c szczera...
Juan Antonio, gdybym by³a osob¹, która siê zabawia, nie by³oby nam to pisane.
Jestem zmêczona, nie spa³am od 24 godzin.
I dok³adnie to zamierzam zrobiæ.
A ty?
Pójdê do twojego pokoju, ale...
musisz mnie uwieœæ.
- Czeœæ. - Czeœæ.
Jestem tu na szybkiego drinka, podziêkowaæ i wracam do pokoju.
Dobra.
Gra³aœ w tym ma³ym filmie, który zrobi³aœ?
Czy gra³am?
Tak. Dlaczego pytasz?
Mam nadziejê, ¿e by³aœ bardziej przekonuj¹ca,
ni¿ to jak udawa³aœ, ¿e przysz³aœ na jednego szybkiego drinka.
Jestem tu, by pójœæ z tob¹ do ³ó¿ka. Masz racjê.
Masz zatem pe³ne pole do popisu.
Chyba ¿e to zniszczysz.
Zniszczê?
Tak.
Zniszczyæ?
To znaczy, jeœli popsujê tê chwilê?
Tak.
Jak mia³bym to zrobiæ?
Nie wiem.
Mo¿e to byæ wszystko od...
bezmyœlnego komentarza do...
na³o¿enia z³ego rodzaju bokserek.
Chocia¿...
patrz¹c na ciebie, myœlê, ¿e nosisz odpowiedni rodzaj bokserek.
Ciê¿ko ciê zadowoliæ.
Tak, có¿... Jestem s³awna dziêki mojej nietolerancji.
Proszê.
Czego pragniesz od ¿ycia poza facetem w odpowiednich bokserkach?
Nie wiem.
Wiem, ¿e nie zadowolê siê, póki nie znajdê tego, czego szukam.
Czyli czego?
Czegoœ...
Czegoœ, kogoœ innego.
Czegoœ bardziej...
czegoœ w stylu...
przeciwstawnego do intuicyjnej mi³oœci.
To znaczy?
To znaczy...
nie.
Nie wiem, czego chcê.
Wiem tylko, czego nie chcê.
Jeœli wkrótce nie zaczniesz mnie rozbieraæ, przerodzi siê to w dyskusjê panelow¹.
Nic ci nie jest?
Nie, w porz¹dku.
W porz¹dku. To coœ, co zjad³am.
Co jest? Przynieœæ ci coœ?
Nie...
nie powinnam piæ.
- Co siê sta³o? - Bêdê wymiotowaæ.
To przez jej wrzody ¿o³¹dka i pewnie jakieœ zatrucie pokarmem.
Mo¿e oba czynniki na raz.
Bo¿e, obrzydlistwo.
Musi odpoczywaæ.
- Dobra, odpoczywaæ? - Nie jeœæ.
Tak, odpoczywaæ.
/Gdy Cristina utknê³a w ³ó¿ku, /Vicky chcia³a wróciæ do Barcelony.
/Nie mia³a humoru na zwiedzanie.
Dobra, gdy wyjdzie ze spotkania, mo¿e zadzwoniæ na moj¹ komórkê?
Tak, jeszcze utknê³am w Oviedo.
/Ale w³aœnie zwiedzali.
Bardzo mi przykro z powodu Cristiny.
Daj spokój.
Nie udawaj zmartwienia.
Jestem pewna, ¿e zachêca³eœ j¹ do picia.
Zachêca³eœ nas obie przy kolacji.
Potrafiê wstrzymaæ siê od alkoholu.
Nie wspomina³a o wrzodach.
Nie, nie, poniewa¿...
jest psychicznie niedojrza³a.
I bêd¹c romantyczn¹, ma ¿yczenie œmierci.
Dla chwili namiêtnoœci potrafi...
kompletnie pozostawiæ wszelk¹ odpowiedzialnoœæ.
/Po lunchu Juan Antonio zabra³ /Vicky do latarni w Aviles,
/któr¹ uzna³a za bardzo piêkn¹.
Urodzi³em siê niedaleko i to by³by grzech, gdybym tu by³ i nie odwiedzi³ mojego ojca.
Czy by³oby to nudne dla ciebie?
Nudne? Nie.
Myœlê, ¿e to by³aby pierwsza szczerze interesuj¹ca propozycja, jak¹ mi z³o¿y³eœ.
Z chêci¹ zobaczê twojego ojca i jego dom.
Mój ojciec, Julio.
Jeœli dalej bêdziemy mówiæ, chyba nie...
W porz¹dku, by³o œwietnie. On nie mówi po angielsku.
Jestem pewna, ¿e mój hiszpañski jest kiepski.
Nie chce mówiæ w innym jêzyku i to wa¿na rzecz w przypadku mojego ojca.
Dlaczego?
Poniewa¿ jest poet¹ i pisze najpiêkniejsze zdania po hiszpañsku.
Nie wierzy, ¿e poeta powinien zanieczyszczaæ s³owa...
- innym jêzykiem, co jest... - Tak, tak. To ma sens.
Rozumiem, z uwagi na t³umaczenie i rzeczy, które mog¹ umkn¹æ.
Uczy³am siê trochê hiszpañskiego, oczywiœcie nie mam talentu do jêzyka.
Lepiej czytam, ni¿ mówiê.
- Mo¿e mog³abym poczytaæ twojego ojca. - On nie publikuje, w tym ca³e sedno.
Dlaczego nie?
PóŸniej wyjaœniê.
Chcesz koniaku?
Tak, dziêkujê, tylko...
bardzo, bardzo ma³o.
Wygl¹dasz dobrze, zdrowo, tato.
Tak, ty równie¿.
Co s³ysza³eœ o Marii Elenie?
Wci¹¿ mieszka z architektem w Madrycie.
Ta kobieta by³a najlepsza.
Wci¹¿ mam o niej erotyczne sny, w moim wieku.
Tak¿e bardzo ciê kocha³a, tato.
Co za szkoda - z takim darem od Boga...
To by³o moje ulubione miejsce do czytania, gdy by³em m³ody.
I tak chcia³em byæ pisarzem, nie malarzem.
Malarstwo przysz³o póŸniej.
Chcia³em tak¿e graæ muzykê.
Wiedzia³em tylko, ¿e by³em pe³ny... Nie wiem.
Prawdziwych emocji i musia³em odnaleŸæ sposób, aby je wyraziæ.
Cristina mówi to samo.
Jest bardzo interesuj¹c¹ dziewczyn¹.
Chcesz usi¹œæ?
Tak.
Wiêc...
Powiedz, dlaczego twój ojciec nie chce opublikowaæ swoich wierszy?
Poniewa¿...
nienawidzi œwiata.
I to jego sposób, aby siê na nim odegraæ. Tworzenie piêknych s³ów i...
nie dawanie tego publice. Myœlê, ¿e to jest...
Bo¿e.
Co go tak zez³oœci³o na ludzk¹ rasê?
Poniewa¿ przez tysi¹ce lat cywilizacji...
wci¹¿ nie nauczyli siê kochaæ.
/Wrócili do hotelu.
/Cristina czu³a siê lepiej, /ale by³a zbyt os³abiona.
/Potrzebowa³a wiêcej odpoczynku.
/Vicky i Juan Antonio jedli wspólnie /w uroczej, ma³ej restauracji.
/By³a bardziej zrelaksowana /ni¿ podczas lunchu
/i w³aœnie wypi³a du¿¹ iloœæ wina.
/Tym razem podoba³a siê jej rozmowa.
Nie ma innego takiego miejsca na ziemi.
Mój ojciec zabiera³ mnie tu...
Chwilê.
Halo?
Hej.
Dodzwoni³em siê o z³ej porze, skarbie?
O czeœæ, nie, dopiero co zamierza³am zjeœæ.
Mogê oddzwoniæ?
Pozwól, ¿e powiem jedn¹ rzecz.
Paul i Mary dali znaæ. ZnaleŸli dom i podoba im siê bardziej ni¿ ten w Bedford Hills.
O tak?
Trochê ciê przerywa.
Skarbie?
Zadzwoñ do mnie póŸniej, ale ten dom ma basen i kort tenisowy.
Tak? Mo¿emy oboje braæ lekcje od instruktora Paula.
Dobra, oddzwoniê.
Nie s³yszê ciê.
Kocham ciê.
O Bo¿e.
Straszny zasiêg.
Dobra.
- Dziêkujê. - Proszê.
Co to za wino? Jest przepyszne.
Œwietne.
Czy to by³ twój narzeczony?
Tak, tak.
Dlaczego tak bardzo siê denerwowa³aœ, rozmawiaj¹c z nim?
Denerwowa³am siê?
Tak, zaczerwieni³aœ siê.
Wino...
Jestem pewna, ¿e to przez wino.
Zdenerwowa³by siê, gdyby wiedzia³, ¿e razem jemy?
Nie, sk¹d¿e. ¯artujesz?
Nie spodoba³aby mu siê wizja mnie siedz¹cej z mê¿czyzn¹,
pij¹cej wino przy stoliku ze œwiecami.
Szybko zda³by sobie sprawê, ¿e nie ma siê czym przejmowaæ.
Czy kiedykolwiek nie publikowa³byœ pracy z powodu gniewu?
Nie, nie jestem taki jak mój ojciec.
Powiedzia³em ci...
¿yæ ponad wszystko.
Tak, tak.
Z ciekawoœci¹ zobaczy³abym twoje prace.
Naprawdê?
Dlaczego? Tak bardzo mnie nie akceptujesz.
Pozna³am ciê lepiej i...
to by³oby interesuj¹ce i...
w koñcu jesteœ kataloñskim malarzem, a to mój temat.
Sk¹d to zainteresowanie kataloñsk¹ kultur¹?
Có¿...
Zakocha³am siê w koœciele Gaudíego, mia³am 14 lat i...
jedna rzecz poprowadzi³a do kolejnej...
S³ysza³em, ¿e te¿ podziwiasz hiszpañsk¹ gitarê.
Tak.
Kocham gitarê.
Chcesz pójœæ pos³uchaæ cudownej gitary?
Dziœ?
Jest trochê póŸno.
Trochê chwiejê siê przez wino.
Mówi³aœ, ¿e mo¿esz powstrzymywaæ siê od picia.
Poza tym jutro wracamy.
Dobra, jasne.
Dobrze.
To by³o niewiarygodne.
Dziêkujê.
Patrzy³em na twój wyraz twarzy.
Wygl¹da³aœ na bardzo poruszon¹.
Tak, tak.
Taki wyraz twarzy widzia³em tylko parokrotnie.
Tak, pewnie u Marii Eleny.
Tak, mo¿e u Marii Eleny. Gdyby us³ysza³a cokolwiek, co by j¹ poruszy³o.
Wci¹¿ j¹ kochasz.
Nie, nie kocham.
Nie kocham.
To potwierdza ten fakt.
Nie, ona zawsze bêdzie czêœci¹ mnie i...
jest wa¿n¹ osob¹ w moim ¿yciu, ale...
dla nas obojga coœ...
nie dzia³a³o.
Jaki element?
Nigdy siê tego nie dowiedzieliœmy.
Ty...
Mówi³eœ, ¿e patrzy³eœ na moj¹ twarz.
Dlaczego?
Dlaczego patrzy³aœ na moj¹?
Patrzy³am?
Prawdopodobnie widzia³aœ moje ³zy.
Tak.
Tak...
Trochê nad sob¹ nie panujê.
Patrzy³em na twoj¹ twarz, bo uwa¿am j¹ za bardzo piêkn¹.
Tak?
Oczywiœcie, ¿e tak.
Wiesz, ¿e tak.
/Podczas powrotu do domu Vicky, /która nic nie wspomnia³a Cristinie, milcza³a.
/Z drugiej strony Cristina nerwowo gada³a.
Muszê was przeprosiæ za zrujnowanie weekendu.
Jestem kompletnie za¿enowana.
Upokorzona.
Nie wiem, czy to wino, mog³a to byæ te¿ ryba.
Mam te wrzody.
Dobrze, ¿e zna³eœ odpowiedni¹ iloœæ rzeczy do zwiedzania, by zaj¹æ Vicky.
Mia³am te straszne koszmary, gdzie byliœcie oliw¹ i wod¹,
nie znosiliœcie ka¿dej chwili spêdzonej razem.
Nie mog³am siê ruszyæ.
/Vicky zakopa³a siê prac¹ w bibliotece.
/Wyrzuci³a g³upie pomys³y z g³owy /i skoncentrowa³a siê na swojej magisterce.
/Ale jej myœli ci¹gle wraca³y do Oviedo.
/Cristina szuka³a œrodków do wyrazu.
/Spacerowa³a po ulicach Barcelony, /eksperymentuj¹c z najnowsz¹ pasj¹, fotografi¹.
/I wierzy, ¿e zrobi³a z siebie g³upca, /w chwili prawdy z Juan Antonio.
/I wtedy, 48 godzin póŸniej...
/Cristina przysz³a do Vicky /z wiadomoœci¹ do og³oszenia.
/Vicky, zadzwoni³.
Co?
Kto?
Juan Antonio, w³aœnie do mnie dzwoni³.
Dzwoni³ do ciebie Juan Antonio?
Tak, chce mnie zabraæ do winnicy na degustacjê wina czy coœ. Zgodzi³am siê.
Degustacja wina?
A co z twoimi wrzodami?
W porz¹dku, trochê wina mi nie zaszkodzi. Wa¿ne, ¿e chce siê ze mn¹ zobaczyæ.
Czy¿ to nie wspania³e?
Tak, tak.
Nigdy nie s¹dzi³am, ¿e zadzwoni.
Wspaniale!
Cieszê siê.
/Tej nocy obie kobiety /mia³y problem z zaœniêciem.
/Cristina siedzia³a w kuchni, pij¹c kawê /i pracowa³a nad poezj¹.
/Vicky tak¿e zagubi³a siê we wspomnieniach nocy, /która wydawa³a siê coraz bardziej nierealna.
Halo?
Hej, skarbie.
Obudzi³em?
Nie, nie.
W³aœnie siê k³ad³am.
Przepraszam, ¿e dzwoniê tak póŸno. Musia³em wyjœæ z biura, zaczerpn¹æ powietrza,
wzi¹æ kawê i wpad³em na taki wspania³y pomys³. S³uchaj.
Tata ma kontakty w amerykañskiej ambasadzie w Hiszpanii, tak?
Pomyœla³em, ¿e mogê wczeœniej przyjechaæ,
bêdê pracowaæ z mojego komputera i mo¿emy siê pobraæ w Barcelonie.
Mówi³aœ, ¿e to romantyczne miejsce.
Zrobimy szybki œlub w ratuszu.
Oczywiœcie powtórzymy to w Nowym Jorku.
I zorganizujemy wielkie wesele dla znajomych i rodziny. Pomyœla³em, ¿e bêdzie fajnie.
Co o tym s¹dzisz?
Tutaj siê pobraæ?
Tak. Dlaczego nie?
By³oby œwietnie opowiadaæ dzieciom, ¿e pobraliœmy siê w Hiszpanii.
A znajomi taty nam to u³atwi¹.
Nie wiem, co powiedzieæ.
Nie brzmisz na zadowolon¹.
Nie, tylko...
to takie niespodziewane.
I tak pobierzemy siê na jesieni. To te¿ zrobimy, obiecujê.
To po co to?
Sêk w tym, ¿e jest to coœ innego, jest to ekscytuj¹ce.
Powiedzia³em to Kenowi i Alice.
Wczeœniej do nich dzwoni³em. ¯a³uj¹, ¿e sami tego nie zrobili.
W ich przypadku w Londynie, ale byli podekscytowani.
Ja...
Brzmisz negatywnie.
Ja? Nie.
Dlaczego mia³abym?
Nie, ja...
Myœlê, ¿e to dobry pomys³.
Myœlê, ¿e to œwietny pomys³.
Tak, tak, myœlê, ¿e to bêdzie œwietne.
Zadzwoniê jutro, obudzê ciê. Jutro podam ci wiêcej szczegó³ów, bardzo ciê kocham.
Tak.
/Juan Antonio zabra³ Cristinê /na degustacjê wina.
/Potem zabra³ j¹ do swojego domu.
/Cudowne miejsce, które zakupi³ /od innego malarza lata temu,
/by³ to jego dom i pracownia.
/Pokaza³ jej prace, co j¹ zachwyci³o.
/Podoba³y siê jej kolory i emocjonalny sposób, /w jaki nak³ada³ farby na p³ótna.
/Piêtro wy¿ej by³a jego sypialnia.
/Opowiada³ jej o ma³¿eñstwie z Mari¹ Elen¹.
/O ich g³êbokiej mi³oœci i strasznych k³ótniach.
/Powiedzia³ Cristinie, ¿e nie chcia³ kochaæ siê /z nikim w sypialni, któr¹ z ni¹ dzieli³.
/A¿ do teraz.
/Tym razem Cristina nie zwraca³a jedzenia.
/Juan zabiera³ Cristinê kilkakrotnie.
/Poszli zobaczyæ now¹ rzeŸbê jego przyjaciela.
/Pokaza³ jej jego ulubione czêœci miasta, /gdzie robi³a zdjêcia.
/Juan Antonio by³ przyjacielem wszystkich /dziwek i s¹dzi³, ¿e by³yby dobrym tematem.
/Zachêca³ Cristinê do pracy, ale by³a /zbyt nieœmia³a, by mu j¹ pokazaæ.
/Zabra³ j¹ na lunch z jego przyjació³mi, /którzy byli poetami, artystami i muzykami.
/Cristina dobrze dawa³a sobie radê.
/W miêdzyczasie, id¹c uczyæ siê do parku Güell, /który by³ zaprojektowany przez Gaudíego,
/i idealnie pasowa³ do jej pracy magisterskiej, /Vicky mia³a przypadkowe spotkanie.
Vicky.
Czeœæ.
- Jak siê masz? - Wielkie nieba, co tutaj robisz?
Nic, robiê tylko szkice.
Ach, tak.
Nie chcia³am przeszkadzaæ, wiêc...
Przeszkadzaæ? Nie.
Jak mo¿esz mi przeszkadzaæ?
Nie mieliœmy szansy odpowiednio siê po¿egnaæ.
Mog³eœ zadzwoniæ.
Ja...
myœla³em o tym. Ale nie s¹dzi³em, ¿e jest sens.
Ale nigdy nie zadzwoni³eœ.
Aby powiedzieæ cokolwiek.
Dziêkujê, fajnie by³o. Nie kochasz siê z kimœ i nigdy potem do niego nie dzwonisz,
chyba ¿e by³eœ bardzo rozczarowany.
Wrêcz przeciwnie.
Ale masz plany zam¹¿pójœcia.
Pomyœla³em, ¿e lepiej powstrzymaæ siê od czegokolwiek, zanim doprowadzê do z³ej sytuacji.
Tylko mówiê, ¿e siê kochaliœmy, a ty zapad³eœ siê pod ziemiê.
Zdajê sobie sprawê, ¿e te rzeczy du¿o dla ciebie nie znacz¹.
Dr¹¿enie tematu doprowadzi³oby ciê do niepokoju, a mnie do rozczarowania.
Mia³am zdolnoœæ zranienia ciê po jednej nocy?
Maria Elena mawia³a...
¿e tylko niespe³niona mi³oœæ mo¿e byæ romantyczna.
Tak, dobrze.
Prawda jest taka, ¿e bardziej pasujesz do Cristiny.
Bardzo polubi³em Cristinê.
Zatem bardzo cieszê siê z twojego i twojego narzeczonego powodu.
I ja...
z twojego i Cristiny powodu.
/I nadszed³ ranek, kiedy narzeczony /Vicky dotar³ z Nowego Jorku.
/Juan Antonio, jak szczególnie kreatywni /mê¿czyŸni, potrzebowa³ mieszkaæ z kobiet¹...
/i poprosi³ Cristinê, aby z nim zamieszka³a, /a ona siê zgodzi³a.
- Wiêc pracujesz w Global Enterprises? - Tak.
Tom Sutter to mój stary przyjaciel.
- Znasz Toma Suttera? Gramy razem w golfa. - Tak.
- Gracie? - Tak.
Mam parê historyjek. Tom nigdy mnie nie pokona³.
Có¿, nie jest najlepszym graczem na œwiecie.
Mój Bo¿e. Jesteœ tutaj zupe³nie inna.
Tak? Co to ma oznaczaæ?
Tak bardzo siê wczu³aœ.
To zazwyczaj siê nie wczuwam?
Nie, oczywiœcie, ¿e siê wczuwasz.
Mówiê ci komplement.
Mo¿e to powietrze Barcelony.
ChodŸ, przytul mnie. Przytul.
- Nic ci nie jest? - Tak.
Jak miewa siê Cristina?
Wprowadzi³a siê ju¿ do jakiegoœ faceta.
- Szybko. Nie mów mi, ¿e jest toreadorem. - Nie.
Pisarzem? Kompozytorem? Udrêczony pseudointelektualista i samodestrukcyjny?
Tak, wiem. Czasem dzia³a mi na nerwy swoimi dziwacznymi romansami.
Pos³uchaj, kocham j¹, bo jest twoj¹ przyjació³k¹...
ale ostrzega³em ciê przed ni¹. Jest nieszczêœliw¹ osob¹.
Nie mo¿e oddzieliæ siê od image'u wyj¹tkowej kobiety...
artystki próbuj¹cej siê odnaleŸæ.
Jej pogarda dla normalnych wartoœci jest pretensjonalna. To nudne.
- Mê¿czyŸni j¹ lubi¹. - Jest ³adna.
Ale nietrudno j¹ zaci¹gn¹æ do ³ó¿ka.
Natomiast ty... Trzeba trochê wysi³ku, by zaci¹gn¹æ ciê do ³ó¿ka.
Ale jest o co walczyæ.
- Tak? - Tak.
Juan Antonio chce mnie zabraæ do tego starego weso³ego miasta,
który powinien mi siê spodobaæ.
Pomyœla³am, ¿e moglibyœmy zjeœæ lunch, my wszyscy...
no i spotkaæ siê.
Co, jutro na lunch?
Nie mo¿emy. Mamy plany.
Nie, zawsze mo¿emy pójœæ na ¿agle z Markiem i Judy.
- Chcê iœæ z Cristin¹ i Juanem Antonio. - Naprawdê chcia³em iœæ na ¿agle.
Tak, by³oby wspaniale. Jutro, dobra.
/Pary spotka³y siê na lunchu i podczas /rozmowy, nast¹pi³ niezrêczny moment.
/Juan Antonio, maj¹ ciep³e myœli /o Cristinie, próbowa³ potrzeæ stop¹...
/o jej stopê pod sto³em /i przypadkiem potar³ o stopê Vicky,
/Weso³e miasteczko by³o wszystkim, /o czym opowiada³ im Juan Antonio.
/By³o antyczne i czaruj¹ce, /wznosi³o siê nad ca³¹ Barcelon¹.
Rozumiem, dlaczego kochasz narzeczonego. Jest bardzo uroczy.
Tak, jest kochany.
I bardzo do ciebie pasuje.
Nie podoba mi siê sposób, w jaki to mówisz.
Chodzi mi o to, ¿e wygl¹dacie na dobr¹ parê w najlepszym sensie tego s³owa.
Nie rozumiesz, nic teraz z tym nie zrobiê.
Nie twierdzê, ¿e nie przesz³o mi to przez myœl, ale...
Vicky, proszê, nie mo¿emy znów zaczynaæ tej rozmowy.
Sprawy ruszy³y dalej i mam szczere uczucia wobec Cristiny.
To co wtedy...? Dlaczego potar³eœ swoj¹ stopê o moj¹ pod sto³em?
- Nie zrobi³em tego. - Tak.
- Nie zrobi³em tego. - Kiedy na ciebie spojrza³am.
Nie, jeœli bym to zrobi³, to przez pomy³kê. Chcia³em dotkn¹æ Cristinê.
Dobrze, przepraszam. Przepraszam za mój b³¹d.
Przepraszam, to by³ mój b³¹d, ale s³uchaj...
Nied³ugo wkroczysz w kompletnie inne ¿ycie.
¯ycie, którego zawsze pragnê³aœ z facetem, którego kochasz.
Tak, do diaska, a potem pozna³am ciebie...
i mieliœmy ten niedorzeczny irracjonalny weekend, a teraz nie wiem, gdzie jestem.
Proszê.
Jestem z Cristin¹, a ty wychodzisz za m¹¿ za dwa tygodnie, Vicky.
- Wiem. - Dobrze?
Wiem, masz racjê. Cristina ciê kocham, nigdy nie mog³abym...
Tak i pasujemy do siebie z Cristin¹.
Mówi moim jêzykiem. Ty i ja...
rzucalibyœmy siê sobie do garde³ po miesi¹cu.
Dobrze?
Mo¿e nasze œcie¿ki kiedyœ siê spotkaj¹, w innych okolicznoœciach.
Kto wie, co siê stanie w ¿yciu?
Masz racjê, masz racjê, jestem idiotk¹.
Nie wiem, czego oczekiwa³am.
/I tak nadszed³ czas œlub, /kiedy Vicky i Doug siê pobrali.
/By³a tam Cristina. Nie wziê³a ze sob¹ /Juana Antonio, który wymyœli³ jak¹œ wymówkê.
/Po ceremonii panna m³oda i pan m³ody wyjechali /na mini podró¿ poœlubn¹ do Sewilli.
/W miêdzyczasie, Cristina zaczê³a /wyczuwaæ mo¿liwoœci zwi¹zku,
/którego od dawna wypatrywa³a...
/ale w przesz³oœci jej umyka³.
/By³a kochank¹ ekscytuj¹cego mê¿czyzny, /artysty, w którego pracê wierzy³a.
/Ju¿ myœla³a o sobie jako o emigrantce...
/nie zduszona przez to, co nazywa³a amerykañsk¹ /kultur¹ purytañsk¹ i materialistyczn¹...
/do której mia³a niewielk¹ cierpliwoœæ.
/Widzia³a siê bardziej jako europejsk¹ duszê, /w tonie myœlicieli i artystów...
/czu³a, ¿e wyra¿a swój tragiczny, romantyczny, /wolnomyœlicielski pogl¹d na ¿ycie.
/Z przyjació³mi Juana Antonio /obcowa³a z ka¿dym rodzajem kreatywnych ludzi.
/Kocha³a ich towarzystwo i wci¹¿ kontynuowa³a /eksperymenty z pisaniem i fotografowaniem.
- Dobrze siê bawiliœcie? - Tak. Sewilla zapiera dech w piersi.
Natknêliœmy siê na znajomych z Nowego Jorku, spêdziliœmy z nimi czas.
Trochê zbyt du¿o czasu.
Jesteœ z³a, bo pokonali nas w bryd¿a.
- Nie lubiê bryd¿a. - Ja te¿.
- Co to? - Zdobycz. Proszê o uwagê.
Cristina i Juan Antonio przys³ali dla was ten prezent œlubny.
Kiedy dowiedzia³am siê, ¿e naprawdê umawia siê z Juanem Antonio, nie mog³am uwierzyæ.
W³aœnie tego potrzebowaliœmy... plamê Rorschacha.
Chyba mi siê nie podoba.
Kupimy wam jeden od Alejandro.
Co siê sta³o?
Maria Elena... Ona próbowa³a siê zabiæ.
Co?
Nic jej nie jest?
Tak, tak mi siê wydaje. Nie wiem, muszê pojechaæ.
Dok¹d?
Do szpitala.
Mam pojechaæ z tob¹?
To chyba nie bêdzie dla niej dobre. Jest w op³akanym stanie.
Zadzwoñ, jeœli chcesz, abym przyjecha³a.
- Dobrze, oczywiœcie. Oczywiœcie. - Dobrze?
/Juan Antonio szybko wybieg³ w ciemn¹ noc.
/Cristina próbowa³a zasn¹æ, /ale by³a zaniepokojona.
/Wierci³a siê narowiœcie, /ale obudzi³a siê w najmroczniejsz¹ godzinê.
Tylko robiê kawê! Wszystko w porz¹dku?
Cristina, to jest Maria Elena.
Czujê siê taka g³upia.
Tu musisz mówiæ po angielsku, proszê.
- Jestem zawstydzona. - Och, nie.
Proszê, nie czuj siê tak.
Mogê coœ ci podaæ?
Wódê.
Wódê?
Bêdziesz teraz piæ wódkê?
Po tym jak wziê³aœ te wszystkie pigu³ki?
Zwariowa³aœ czy co?
Chcê wzi¹æ prysznic, Juan Antonio, mogê?
Chcê pozbyæ siê tych ciuchów.
Po angielsku, po angielsku.
Maria Elena, kiedy tu jesteœ, musisz mówiæ po angielsku, tak?
Chcesz wzi¹æ prysznic? IdŸ tam, do pokoju goœcinnego.
Wiêc teraz jestem goœciem we w³asnym domu?
Tak, jesteœ goœciem.
IdŸ, Maria Elena, proszê. IdŸ...
Tam. Wiesz, gdzie jest ten pokój.
To... co jest grane?
Co?
- Nic. - Wszystko w porz¹dku?
Myœlê, ¿e nic jej nie jest, tak.
To znaczy...
sprawy nie potoczy³y siê jej dobrze w Madrycie...
wiêc przyjecha³a dziœ autobusem, sama.
Ca³y jej œwiat znikn¹³, a plany spe³z³y na niczym i...
przedawkowa³a na dworcu autobusowym.
O mój Bo¿e, to straszne.
Musi zostaæ z nami.
Co? Zostaæ z nami?
Musi z nami zostaæ. Nie ma pieniêdzy i nikogo, kto móg³by siê ni¹ zaj¹æ.
Ja zawsze....
Ja zawsze by³em jej po³¹czeniem z prawdziwym ¿yciem.
Rozumiem, ale jak ona mo¿e tu zostaæ?
Wiesz uwa¿am...
¿e nie mo¿na jej ufaæ, by zosta³a sama. W tym problem.
Nawet jeœli... Niech pomyœlê... Nawet jeœli ja...
jeœli wygospodarowa³bym dla niej miejsce...
Mo¿e ona potrzebuje pomocy psychiatry.
Nie. Ma z³e doœwiadczenie z lekarzami.
- Rozumiem, ale gdzie siê zatrzyma? - Tam.
Jak d³ugo tu zostanie?
Cristina, wiem...
- Nie tak to sobie wyobra¿a³aœ, ale musi zostaæ... - Nie.
- Rozumiem. - Nie ma nikogo innego.
- Rozumiem, to tylko na krótki okres. - Nie wiêcej ni¿ parê miesiêcy.
Zostaje na parê miesiêcy?
Przechodzi³em ju¿ przez to.
Wiêc jeœli...
Cholera.
Gdybyœ j¹ zna³a wtedy, kiedy j¹ pozna³em.
Jej piêkno zapiera³o dech w piersi.
- Tak, wiem. - By³a taka utalentowana, genialna...
By³a taka zmys³owa.
Wybra³a mnie z paruset mê¿czyzn gotowych zabiæ dla niej.
Oboje byliœmy pewni...
¿e nasz zwi¹zek by³ idealny, ale czegoœ brakowa³o.
Mi³oœæ wymaga odpowiedniej równowagi.
Jak ludzkie cia³o.
Mo¿e wyjœæ na to, ¿e masz wszystkie witaminy, minera³y, ale...
jeœli brakuje jednego, ma³ego elementu...
jak, jak...
na przyk³ad soli... Cz³owiek umiera.
Soli?
Kim ona jest?
Kobiet¹, z któr¹ mieszkam.
Musisz przy niej mówiæ po angielsku, proszê.
Dlaczego? Dla jej dobra?
Tak, dok³adnie. Z uprzejmoœci.
Nie ufam jej, Juan Antonio.
Jej oczy nie s¹ jednego koloru.
Zawsze mia³aœ paranoiczne pomys³y o kobietach, które zna³em.
Jest ³adna.
Myœlisz, ¿e bêdzie wystarczaj¹ca dla ciebie?
Jest inteligentna i jest tak¿e wolnomyœlicielk¹ jak ty.
- Jak ja? - Tak.
Wci¹¿ szukasz mnie w ka¿dej kobiecie.
To nieprawda, Maria Elena.
Parê tygodni temu by³em w Oviedo z kobiet¹, która by³a twoim przeciwieñstwem...
Amerykank¹ i wydarzy³o siê z ni¹ coœ piêknego.
Wiêc mylisz siê.
Zawsze chcia³eœ powieliæ to, co mieliœmy. Wiesz o tym.
W tym domu mów po angielsku. Tylko o to proszê.
W porz¹dku?
Nie mów do mnie takim tonem.
Dlaczego tak siê na mnie z³oœcisz?!
Pos³uchaj, pos³uchaj.
Co sobie myœla³aœ, chc¹c siê zabiæ?
Co za g³upi pomys³ przeszed³ ci na myœl!
Próbowaæ siê zabiæ, na mi³oœæ bosk¹?!
Zostañ tu, dopóki nie staniesz na nogi...
i potem, b³agam ciê, proszê, wynoœ siê z mojego ¿ycia!
Byliœmy tak bliscy perfekcji.
- Jesteœ zbyt zepsuta. - Kocha³eœ to.
Zawsze lubi³eœ moje zmienne nastroje.
Ale czego brakowa³o, Juan Antonio?
Czego brakowa³o?
Mów po angielsku!
Nie podoba mi siê ona! Nie ufam jej. I wiesz, ¿e zawsze chcia³am dla ciebie dobrze.
Nie, kiedy chcia³aœ mnie zabiæ.
- Ach, to. - Tak, to. Ma³y szczegó³.
To znaczy ty...
jesteœ wobec niej podejrzliwa, bo ona jest teraz moj¹ kochank¹. To oczywiste.
Nie, nie, widzê, jaki jesteœ zagubiony, zmieszany, odk¹d siê rozstaliœmy.
Tyle gadki o odganianiu kobiet i odrzuceniu mi³oœci...
by straciæ w koñcu g³owê...
nie dla jednej, ale dla dwóch...
amerykañskich turystek.
Wiêcej kawy?
Tak, poproszê.
Przepraszam.
Masz cukier.
Nie, dziêkujê.
Pomyœla³em, ¿e mo¿emy potem pojechaæ na wieœ.
Pogoda jest piêkna.
Z ca³¹ pewnoœci¹ potem bêdzie padaæ.
Po angielsku.
Nie, w porz¹dku.
Nie mówisz po hiszpañsku?
Nie, uczy³am siê chiñskiego.
Chiñskiego?
Dlaczego?
Myœla³am, ¿e ³adnie brzmi.
Powiedz coœ po chiñsku.
Ja?
Myœlisz, ¿e to ³adnie brzmi?
Có¿, mo¿e nie, kiedy ja to wymawiam, ale...
Jeœli mnie pytaæ, chiñski brzmi przenikliwie. Jak wiercenie w g³owie.
Po angielsku, Maria Elena.
S³ysza³aœ ich kiedyœ w kuchni w restauracji chiñskiej? To takie niemi³e.
Maria Elena, doœæ.
Mów po angielsku.
Przepraszam, jestem dziœ taka nerwowa. Mia³am koszmary.
Chcia³abyœ pomalowaæ?
Ty te¿ malujesz?
Czy malujê, pyta.
Spytaj go, spytaj go. Wszystko mi skrad³. Ca³y styl.
Lubi wymyœlaæ te historyjki.
Twój ca³y sposób postrzegania jest mój.
- Nie twierdzê, ¿e nie mia³aœ wp³ywu. - Wp³ywu?
Tak.
- Wp³ywu? - Tak, ale mówiæ, ¿e skrad³em twój styl...
Hipokryta, hipokryta, hipokryta.
Mówiæ, ¿e skrad³em ca³y twój styl to urojenie.
W porz¹dku, malowaliœmy obok siebie...
przez wiele lat i zaadaptowa³eœ moj¹ wizjê jako swoj¹.
To historyjka, któr¹ wymyœli³aœ i lubisz j¹ opowiadaæ.
Ale to nieprawda.
Zawsze mia³a problem z rzeczywistoœci¹. Nie zdenerwujê siê.
Nie zamierzam siê zdenerwowaæ.
Co powiedzieli w szkole plastycznej? ¯e jestem geniuszem.
Zawsze wspiera³em twój talent.
Nie mówiê o talencie. Powiedzia³am, geniusz. Geniusz.
By³em bliski zabicia dla ciebie.
By³eœ bliski zabicia mnie... krzes³em.
Broni³em siê. Mia³aœ brzytwê i by³aœ pijana...
Mia³aœ brzytwa i szala³aœ!
To by³a zazdroœæ... Szala³am za tob¹ i...
zdradzi³eœ mnie z ¿on¹ Agustino.
Swoimi oczami!
Chcia³aœ mnie zabiæ za patrzenie?
Ju¿ nie chcê o tym rozmawiaæ, dobrze?
Koniec.
Widzê ciê z kimœ innym i jest w porz¹dku. Jestem cywilizowana.
Czego jeszcze chcesz?
/Mija³y dni, Cristina obserwowa³a /Mariê Elenê i Juana Antonio...
/i zobaczy³a, ¿e jej uczucia /s¹ bardziej zagadkowe ni¿ kiedykolwiek.
Gdzie by³aœ? Pisa³aœ?
Tak, próbowa³am.
Jestem ciekawa. Naprawdê s¹dzi, ¿e j¹ okrad³eœ?
Chyba wzi¹³em...
wiêcej, ni¿ chcia³bym siê do tego przyznaæ.
Dlatego jestem taki wra¿liwy, gdy to wywleka.
- Czujê siê trochê smutna. - Dlaczego?
Poniewa¿ czujê, ¿e nigdy nie bêdê w stanie...
wp³yn¹æ na ciebie albo zainspirowaæ.
- Tak siê czujê. - To nieprawda.
To nieprawda. Nigdy wczeœniej nie s³ysza³em Scriab... Scriabina...
Sonatê na pianinie, a¿ mi j¹ puœci³aœ i teraz nie mogê przestaæ jej s³uchaæ.
Nie?
To mnie uszczêœliwia.
Co?
Chyba to nie zbyt dobry pomys³, by robiæ to tutaj.
Co?
Ostatnio jej lepiej...
i nie chcê jej zdenerwowaæ.
Oczywiœcie, nie. Dobrze.
/Popo³udniu Vicky mia³ naukê jêzyka, /któr¹ bra³a parê razy w tygodniu...
/aby polepszyæ hiszpañski, /wtedy pozna³a Bena...
/m³odego mê¿czyznê, który nie potrafi³ przestaæ /na ni¹ spogl¹daæ i ka¿dego dnia j¹ zagadywa³.
Nie mogê uwierzyæ, ¿e zatrudnili mnie w konsulacie.
Mój hiszpañski jest daleki do doskona³oœci, lekko mówi¹c.
Nie, s¹dzê, ¿e jest dobry.
W porz¹dku.
Mi³o spêdzasz czas w Barcelonie?
Spêdza³bym, gdybym mia³ wiêcej przyjació³.
Wczoraj szed³em z pla¿y do parku Güell w poszukiwaniu Gaudíego.
Chcesz pójœæ do kina?
- Do kina? - W œrodê popo³udniu?
Tak.
/Film by³ wielkim sukcesem, a Ben udowodni³, /¿e mo¿e byæ dobrym towarzyszem dla Vicky.
/Kiedy sklepikarz poszed³ zadzwoniæ, /nie móg³ powstrzymaæ siê i dotkn¹³ jej d³oni.
Nie, nie rób tego.
Nie?
Nie.
Wiesz, ¿e niedawno wysz³am za m¹¿.
Tak, chyba by³em pod wra¿eniem tego, ¿e...
mo¿e zrobi³aœ to zbyt pochopnie i ¿a³ujesz?
¯a³ujê? Da³am ci to jakoœ do zrozumienia?
Chyba ¿e Ÿle to odczyta³em.
Nie.
Nie powinnam ci tego mówiæ.
Zawsze by³am kimœ, kto myœla³, ¿e dok³adnie wie, czego chce.
Ale nie wiedzia³aœ.
No nie. Pozna³am kogoœ innego i....
Nie bêdê opowiadaæ tej historii.
Wiêc ten facet, którego pozna³aœ?
Facet mieszka z moj¹ najlepsz¹ przyjació³k¹.
O czym ja mówiê?
Kiedy siê s³yszê, to po prostu szaleñstwo.
W³aœnie poœlubi³am faceta, którego chcia³am.
Doprawdy?
Tak myœla³am.
Tak? Co siê sta³o?
Jeden cholerny weekend w Oviedo.
/Cristina, Juan Antonio /i Maria Elena jeŸdzili po wsi.
/Maria Elena zdecydowa³a, /¿e razem ugotuj¹ wielki obiad
/i nalega³a, by zebrali œwie¿e je¿yny.
Czekajcie na mnie!
Mam od tego zawroty g³owy!
- To idealne miejsce. - Tu, podoba mi siê.
- Mo¿esz wzi¹æ... - Jasne, masz.
Co jest?
Co, co? Co siê sta³o?
Czekaj, usi¹dŸ. Usi¹dŸ, usi¹dŸ.
Wy¿ej czy ni¿ej?
- Tu. - Tu?
Tak.
Czekaj, wezmê....
Chcesz aspiryny? Mam aspirynê w torbie.
Dobrze, zrelaksuj siê. Zaraz wrócê.
To wszystko jest w jego g³owie. Ma tyle napiêcia.
Wobec œwiata jest beztroski, nic nie ma znaczenia, ¿ycie jest krótkie, bez celu.
Ale wszystkie jego lêki s¹ w g³owie.
Wiesz, ¿e gra na pianinie?
Nie...
Nie wiedzia³am. Dlaczego masz pianino w domu?
Mog³abym byæ pianistk¹ koncertow¹.
Tak, mog³abyœ. Nikt nie gra Scarlatti jak Maria Elena.
Ona rozumie Scarlatti. Mam racjê?
Grasz jak¹œ muzykê?
Nie, muszê stawiæ czo³a faktowi...
¿e nie jestem utalentowana, wiecie?
Potrafiê doceniæ sztukê i kocham muzykê, ale...
to smutne, naprawdê, bo czujê, ¿e mam du¿o do wyra¿enia...
ale nie jestem utalentowana.
Ale masz talent.
- Nie. - Tak.
Jaki jest mój talent?
Robisz piêkne zdjêcia.
To prawda. Zawsze robi zdjêcia, potem je ukrywa przede mn¹.
Bo s¹ niczym. Sk¹d wiesz, ¿e robiê zdjêcia?
Znalaz³am je w twoim baga¿u.
Grzeba³aœ w moim baga¿u?
Oczywiœcie, ¿e tak. Pierwszej nocy, gdy by³am w domu, nie ufa³am ci.
Nie wierzy³am, ¿e jesteœ tym, za kogo siê podajesz.
Chcia³am wiedzieæ, kto dzieli ³ó¿ko z moim by³ym mê¿em.
¯e co?!
Kto wie, co bym odkry³a? Sk¹d mog³am wiedzieæ, ¿e mnie nie skrzywdzisz?
W koñcu, mia³am myœli, by ciê zabiæ.
Jeszcze parê.
Nie mówcie, ¿e wam siê podobaj¹, jeœli siê nie podobaj¹.
- O czym ty mówisz? - S¹ piêkne!
- Widzisz? - Spójrz na to.
/Nastêpnego dnia Maria Elena /posz³a robiæ zdjêcia z Cristin¹.
/Mia³a œwietne oko /i du¿o wiedzia³a o sztuce fotografii...
/i nauczy³a Cristinê wiele o estetyce /i subtelnoœci fotografowania.
/Poradzi³a jej /pozbycie siê aparatu cyfrowego
/i u¿ywanie starego /dla bardziej interesuj¹cego rezultatu.
/Powiedzia³a, ¿e wa¿ne jest mieæ ciemniê /i ¿e zrobi j¹ Cristinie w piwnicy...
/i nauczy j¹ ró¿nych /technik wywo³ywania zdjêæ.
/Fotografowa³y wszystko, od g³upio /wygl¹daj¹cych psów po dzieci z ponurymi minami.
/Ale najlepszym tematem /by³a sama Maria Elena.
/Pewnego popo³udnia byli na zakupach, /Vicky i Doug wpadli na Adama Tabachnicka i Sally.
/Adam by³ w tej samej bran¿y /co Doug i byli przyjaŸni...
/chocia¿ w Nowym Jorku nie spêdzali /ze sob¹ du¿o czasu.
Musisz ¿artowaæ.
Ka¿dy program w telewizji, wszystko, co leci na ¿ywo, mo¿e byæ odtwarzane na komputerze.
Wiêc lecê do Tokio na wysokoœci 40 tysiêcy stóp...
i ogl¹dam mecz Metzów na ¿ywo na moim laptopie.
Zawsze jesteœ na bie¿¹co.
W nowym domu bêdziemy mieæ wszystko. Te nowe japoñskie telewizory HD.
Musisz wzi¹æ mojego cz³owieka do zrobienia instalacji. Jest genialny z komputerami.
Wezmê jego wizytówkê.
W³aœnie urz¹dziliœmy mieszkanie w Greenwich.
Mamy tego wspania³ego dekoratora, którego powinniœcie wykorzystaæ.
Jest kreatywny, ale wie, kiedy odst¹piæ.
Zrobiliœmy to nowoczeœnie, z antycznym elementem tu i tam.
Lubiê ³¹czyæ te dwa elementy, ale, Bo¿e, te ceny.
Macie pojêcie, ile kosztuje orientalny dywan w dobrym rozmiarze?
Ma racjê.
W³aœciwie to jest stary dowcip.
Sto tysiêcy za perski dywan? Za 50 tysiêcy...
/¯ycie Vicky i Douga /toczy³o siê dalej...
/a¿ jednego popo³udnia /dosz³o do nieoczekiwanego zdarzenia.
/Kilka dni póŸniej, /Judy poprosi³a Vicky,
/aby spotka³a siê z ni¹ prywatnie, /z dala od domu, na kawê.
To, co wtedy siê wydarzy³o. Ja...
nie chcê, byœ Ÿle to odebra³a.
To nie moja sprawa.
Nie mam romansu z wspólnikiem Marka. Nie mam.
Nie, nie myœla³am, ¿e masz.
Nie, ¿ebym nie mia³a na ten temat fantazji...
¿e ktoœ przychodzi i zabiera mnie z tej sytuacji.
Ale w tych fantazjach nie jest Jay Lewis.
Nawet jeœli by mu siê to podoba³o. Podoba³oby mu siê.
Zabranie ciê z twojej sytuacji...?
Nie by³am zakochana w Marku...
od wielu lat. Kocham go, ale nie jestem w nim zakochana.
Przykro mi to s³yszeæ.
To zabawne, w³aœnie...
W³aœnie powiedzia³am to samo, co mojemu psychiatrze.
A co na to psychiatra?
Powiedzia³...
¿e za bardzo siê boje dzia³aæ i...
szukam czegoœ w stylu magicznego rozwi¹zania...
które jest nierealistyczne.
Romans nie jest odpowiedzi¹.
Przepraszam, ¿e zrzucam to na ciebie...
ale by³am taka upokorzona, gdy nas zobaczy³aœ.
Ja po prostu...
Nie musisz siê tak czuæ, byœ by³a zobowi¹zana siê przede mn¹ t³umaczyæ.
Mark jest wspania³y.
Jestem pewna...
¿e mój brak satysfakcji to mój problem.
Ja po prostu....
nie mogê odejœæ od niego i wiem, ¿e nigdy tego nie zrobiê.
Dlaczego nie?
Po prostu... nie mogê.
Za bardzo siê bojê.
Ta chwila minê³a.
To dla mnie tak oczywiste, ¿e ty i Juan Antonio wci¹¿ siê kochacie...
kiedy widzê was razem.
Nasza mi³oœæ bêdzie wieczna. Jest wieczna, ale nie dzia³a.
Dlatego w³aœnie zawsze bêdzie romantycznie, bo nie mo¿e byæ kompletna.
Mo¿e nie mo¿e byæ kompletna, bo...
stojê temu na drodze.
Nie wiem. Czujê, jakbym...
Nie. Przed tob¹...
sprawialiœmy sobie du¿o bólu, cierpienia.
Bez ciebie, to wszystko by³oby niemo¿liwe. Wiesz, czemu?
Poniewa¿ jesteœ brakuj¹cym elementem.
Jesteœ jak odcieñ dodany do palety z farbami, sprawiasz, ¿e kolor jest piêkny.
Nie kusi ciebie i Juana Antonio, by siê kochaæ?
Czujê siê... Nie wiem.
Nie kochaliœmy siê pod koniec ma³¿eñstwa.
Ale muszê przyznaæ, ¿e te uczucia teraz wracaj¹, dziêki tobie...
W nowy, g³êbszy sposób.
Nie denerwowa³abym siê tym. Nigdy nie chcia³abym stan¹æ temu na drodze.
W ogóle by mnie to nie zdenerwowa³o.
Wiem, ¿e nie zdenerwowa³oby ciê. W ten sam sposób mam to ciep³e uczucie...
kiedy s³yszê ka¿dej nocy, gdy jesteœcie zamkniêci w objêciach namiêtnoœci.
S³ucham tego i jestem szczêœliwa.
/Czy Cristinie nie przeszkadza³o to,
/¿e Maria Elena i Juan Antonio /kochali siê pewnego popo³udnia?
/Przedtem da³a im swoje b³ogos³awieñstwo, /ale potem mia³a mieszane odczucia.
/Nie by³a taka otwarta, jak myœla³a...
/i myœl o tym, ¿e oboje s¹ w ³ó¿ku i nieuchronna /intensywnoœæ wywo³ywa³a u niej konflikt.
/W koñcu siê zrelaksowa³a...
/i pozwoli³a sobie iœæ z pr¹dem, /dziêki tej tolerancji by³a z siebie dumna.
Na pocz¹tku mi to przeszkadza³o,
ale zaczê³am myœleæ o ca³ym standardowym przyjêtym schemacie mi³oœci...
Co jest dobre, co z³e, co stosowne zgodnie z "policj¹ stosownoœci".
Widzicie, jak powalone s¹ zwi¹zki.
Mówisz, ¿e dzielisz mê¿czyznê. Jesteœ jak ¿ona Mormona.
Wiem, ¿e to brzmi dziwnie, ale wszyscy mamy swój wk³ad w zwi¹zek i kwitniemy dziêki temu.
Ale gdyby wszyscy to robili, spo³eczeñstwo by nie funkcjonowa³o.
Daj spokój!
Nie wchodŸmy w te górnolotne, kategoryczne, imperatywne argumenty. Cokolwiek dzia³a.
- Cokolwiek dzia³a? - Maria Elena wierzy, ¿e jest wiele prawd w ¿yciu.
Nie tylko jedna.
Nie wiem. Skarbie, mog³abyœ tak ¿yæ?
Có¿, nigdy nie mia³am Cristiny....
- Czego? Jej braku zorganizowania? - Jestem bardzo zorganizowana.
Nigdy nie mia³am jej odwagi.
Jej odwagi? Zaraz bêdzie sz³a do ³ó¿ka z Mari¹ Elen¹...
i chwali³a to jako œwietny, alternatywny styl ¿ycia.
By³am z ni¹ w ³ó¿ku.
- Nie! - Tak.
Kiedy?
Juan Antonio i Maria Elena zrobili dla mnie tê ciemniê.
Namawiali mnie na fotografowanie i stajê siê ca³kiem dobra.
Wierzcie lub nie, nabieram wiêkszej pewnoœci.
/By³yœmy razem w tej ciemni.
/Pracowa³am nad moimi zdjêciami...
/Nie zrobi³abym tego, /gdyby mnie nie zainspirowa³a.
I to sta³o siê bardzo naturalnie.
Nie denerwowa³aœ siê?
Nie, to by³o bardzo kochane i ³agodne.
- Podoba³o ci siê to? - Tak.
To by³ tylko ten jeden raz?
Tak, to po prostu siê zdarzy³o, wiecie?
Nie planujê zrobiæ z tego zwyczaju.
Ale skoro ci siê to podoba³o...
Tak. Wówczas mi siê podoba³o.
- Powiedzia³aœ Juanowi Antonio? - Oczywiœcie, nie ma nic do ukrycia.
Powiedzia³abyœ w takim razie, ¿e jesteœ biseksualna?
Nie... nie widzê powodu, by wszystkiemu przypisywaæ etykietki. To ja!
Od tego czasu spa³am z Juanem Antonio i bardzo podoba³o mi siê to doœwiadczenie.
Wspania³a historia.
To... wspania³a historia.
Pos³uchaj, nie chcê os¹dzaæ, wiêc...
O czym myœlisz?
Nie wiem. O tym, jak szybko mija czas.
Lato prawie dobieg³o koñca.
Niebawem wracamy do domu.
Myœla³em, ¿e wci¹¿ rozmyœlasz...
o ma³ej opowieœci twojej przyjació³ki o po¿¹daniu w ciemni.
A mówi¹c o ciemniach....
ChodŸ no tu.
/Przez nastêpne tygodnie Cristina nabywa /coraz wiêkszej pewnoœci jako fotograf.
/Juan Antonio i Maria Elena dawali jej pomys³y /i wspierali, gdy mia³a w¹tpliwoœci.
/Dziêki ich wsparciu fotografia sta³a siê /produktywnym zainteresowaniem w jej ¿yciu.
/Do tej pory ona, Juan Antonio /i Maria Elena byli kochankami.
/Wszystko wydawa³o siê idealnie wyrównane, /idealnie w tonie.
/Maria Elena by³a spokojna i zrelaksowana.
/Juan Antonio przechodzi³ przez bardzo /kreatywny okres w swoim malarstwie.
/Tylko Cristina w ostatnich dniach lata...
/zaczê³a odczuwaæ stare, znane poruszenie...
/narastaj¹c¹ nerwowoœæ, której siê obawia³a, /ale bardzo dobrze rozpoznawa³a.
/Nagle myœli zaczê³y /braæ górê nad uczuciami.
/Myœli i pytanie o ¿ycie i mi³oœæ.
/Chocia¿ próbowa³a siê przeciwstawiæ /tym pomys³om, nie mog³a ich siê pozbyæ.
/W koñcu podj¹wszy decyzjê...
/jednego wieczoru po kolacji, /og³osi³a to, zaskakuj¹c wszystkich.
Nie chcê tego, co mieli moi rodzice. Nie chcê tego, co mia³am, zanim tu przyjecha³am.
Wiem o tym. Ale wiem, ¿e nie mogê tak zawsze ¿yæ.
Mówi³am ci, czy nie?
Dobrze.
- Czego chcesz? - Chcê czegoœ innego.
Czego?
Nie wiem. Nie tego.
Nie ma odpowiedzi, Cristina.
Nie rozumiesz? Dosta³a to, czego chcia³a.
Chce czegoœ innego. To dla niej nie wystarczy.
To jak choroba. Nigdy nic nie bêdzie wystarczaj¹ce dla niej.
Nie denerwuj siê tak i mów po angielsku, nie rozumiem ciê.
Ta dziewczyna nigdy nie bêdzie niczym usatysfakcjonowana.
Mów po angielsku, aby ciê zrozumia³a.
Wiedzia³am, ¿e nas wykorzystasz. Wiedzia³am, ¿e nas wykorzystasz i to zrobi³aœ.
Wiedzia³am to.
Wiedzia³am! Wiedzia³am.
Doœæ.
Mów po angielsku, proszê, aby zrozumia³a.
Wystarczy.
Chroniczny brak satysfakcji, na to chorujesz. Chroniczny brak satysfakcji.
Wielka choroba. Wielka choroba.
To nie to, Maria Elena. Nie o to chodzi.
To po prostu... Spójrz na mnie.
Wiesz, jak bardzo ciê kochamy?
Tak i ja te¿ was kocham.
- Nie, nie kochasz! - To nie ma nic z tym wspólnego!
Zepsu³aœ to. Zepsu³aœ.
Wiedzia³am, wiedzia³am, wiedzia³am.
Zamknij siê, proszê.
Zamknij siê. Po prostu nie pozna³a jeszcze odpowiedniej osoby.
Kiedy pozna odpowiedni¹ osobê, nie ciebie czy mnie...
ta ca³a sprawa ze znalezieniem pokoju i szczêœcia minie.
- To nie o to chodzi. - Dobrze, w porz¹dku.
Dok¹d pojedziesz, Cristina?
Muszê wyjechaæ st¹d na parê tygodni
i oczyœciæ umys³.
To tylko mój problem. To nie ma nic wspólnego z wami.
PodejdŸ tu.
B¹dŸmy...
wdziêczni za wszystkie wspólnie spêdzone dobre chwile, dobrze?
I pamiêtajmy o sobie z szacunkiem...
mi³oœci¹ i uczuciem.
/Cristina opowiedzia³a wszystko Vicky...
/i doda³a, ¿e wyje¿d¿a do Francji /na parê tygodni, aby przemyœleæ sprawy.
/Wróci, by j¹ odebraæ, aby mog³y razem /polecieæ z powrotem do Nowego Jorku.
Wiêc to ca³y czas by³ Juan Antonio?
Nic nie zrobiê. Zapomnij, ¿e to powiedzia³am...
Musia³am komuœ powiedzieæ, a sta³yœmy siê sobie bliskie.
- Dlaczego nie dzia³asz? - Teraz?
Co, mam rozstaæ siê z Dougiem, który jest naprawdê uroczym facetem...
który poœlubi³ mnie w dobrej wierze dla... dla czego?
Dla artystycznego hiszpañskiego malarza namiêtnie uzale¿nionego...
od swojej by³ej ¿ony,
który prawdopodobnie nawet nie podziela moich uczuæ, jeœli nawet kiedykolwiek podziela³?
Kogo chcê oszukaæ? Ale to marzenie by³o podniecaj¹ce.
Gdybym by³a tob¹, nie marnowa³abym ani chwili. Zajê³abym siê tym.
Czym?
Jesteœ w nim zakochana.
Zrób coœ albo min¹ lata i bêdziesz ¿a³owaæ, Vicky.
Nie, nie. Co ty mówisz?
Nie mogê ryzykowaæ wszystkim. Jeœli Juan Antonio nigdy by nie istnia³...
dobrze by mi siê uk³ada³o z Dougiem.
- Tylko dobrze? - Tak, zgodnie z planem.
Jak bardzo mam byæ szczera? Kiedy patrzê na Douga, widzê Marka.
Wykorzystujesz mnie, by zmieniæ swoj¹ w³asn¹ historiê.
/Pomimo protestów Vicky...
/Judy by³a opanowana myœl¹ znalezienia /sposobu, by po³¹czyæ j¹ z Juanem Antonio...
/i uda³o siê dziêki /jej przyjació³ce, Gabrielli,
/która by³a wa¿n¹ postaci¹ /w œwiecie sztuki...
/Ma zorganizowaæ przyjêcie /i zaprosiæ Vicky oraz Juana Antonio.
/W miêdzyczasie, zgodnie /z przewidywaniem, bez Cristiny...
/relacje pomiêdzy Juanem Antonio i Mari¹ Elen¹ /wróci³y do starej destruktywnoœci.
Poœwieci³em ci ca³y czas. Rozpieszcza³em ciê, leczy³em twoje tiki i fobiê.
- Moja praca na tym cierpi. - To nie moja wina.
To nie moja wina, ¿e twoja praca sta³a siê gówno warta i ¿e nie dojrzewasz.
Wiesz, jak to jest, gdy widzê...
¿e nigdy nie zdasz sobie sprawy ze swojego prawdziwego potencja³u?
Zostaw mnie w spokoju, zostaw mnie w spokoju, proszê!
/Jak wczeœniej, dziêki obustronnej zgodzie, /Maria Elena spakowa³a swoje rzeczy...
/i wyprowadzi³a siê z domu Juana Antonio.
Robi siê dobry.
Jest dobrym mówc¹.
Pewnie dlatego odnosi takie sukcesy.
Mówi³em jej w aucie, gdy tu jechaliœmy, ¿e jestem...
Myœlê, ¿e bêdzie dla mnie dobrym kontaktem.
Rzucê okiem na jedzenie. Ktoœ coœ chce?
Ale zbli¿a siê do twojej twarzy.
Za bardzo siê zbli¿a, ale nie...
Witaj.
Jestem zaskoczony, widz¹c ciê.
A ja widz¹c ciebie. Nie s¹dzi³am, ¿e lubisz przyjêcia.
Gabriella nalega³a, abym przyszed³, a to stara przyjació³ka.
Wiesz, ¿e nie jesteœmy ju¿ razem z Cristin¹, prawda?
Tak.
Wiêc teraz mieszkasz tylko z by³¹ ¿on¹?
Nie, Maria Elena tak¿e odesz³a.
Póki co.
Zabawne. Maria Elena i ja...
jesteœmy sobie pisani i nie jesteœmy razem.
To sprzecznoœæ. By j¹ zrozumieæ, trzeba byæ wielkim poet¹ jak mój ojciec.
Poniewa¿ ja tego nie pojmujê.
A jak u ciebie? Wszystko dobrze uk³ada siê z mê¿em?
O tak, jest cudowny. Wspania³y.
Jestem ca³kiem uradowana tym, jak potoczy³y siê sprawy.
Dlaczego ci nie wierzê?
Nie b¹dŸ kokieteryjny.
Zdajê sobie sprawê, ¿e twoje ³ó¿ko jest teraz puste...
i zawsze mia³eœ na mnie chrapkê, ale szykujemy siê do wyjazdu w weekend, wiêc...
Zjedz ze mn¹ lunch.
Za bardzo siê bojê.
Co?
Roz³¹cza ciê, Tom.
Roz³¹cza ciê.
Gdzie jesteœ?
Dobra, lepiej. Jest lepiej, nie ruszaj siê.
S³yszysz mnie?
Musimy kupiæ ptaszka dla Marka i Judy.
Nie mo¿emy.
- Dlaczego nie? - Bo to œmieszne.
S¹ piêkne. Zawsze chcia³em ptaszka.
Wiesz, gdy wrócimy, chcia³bym kupiæ ptaszka do naszego nowego domu.
Sk³aniam siê w kierunku Bedford Hills. Co o tym s¹dzisz?
Tak, tak.
Czekaj.
Halo?
SpêdŸ jutro ze mn¹ popo³udnie.
To niemo¿liwe. Szykujemy siê do wyjazdu w weekend.
B¹dŸ na rogu Calle Tiles w Pedralbes.
Podjadê i ciê odbiorê w po³udnie.
Marnujesz czas. Nie mogê teraz rozmawiaæ.
Nie jestem mê¿czyzn¹, który próbowa³by stan¹æ pomiêdzy mê¿em a ¿on¹.
Ale Judy Nash dzwoni³a i mówi³a, ¿e jesteœ nieszczêœliwa.
¯e jesteœ we mnie bardziej zakochana ni¿ w mê¿czyŸnie, którego poœlubi³aœ.
Nie mogê rozmawiaæ.
Hej, skarbie. Co s¹dzisz?
Kto to by³?
Kto dzwoni³?
To mój... nauczyciel jêzyka.
Tak?
Chce mnie zaprosiæ na po¿egnalny lunch jutro w po³udnie.
Idealnie. Rano bêdê graæ w golfa z Markiem.
To...
Nad tym ostatnio pracujê.
S¹ bardzo przyt³aczaj¹ce. O mój Bo¿e.
Ciê¿ko wyjaœniæ obraz.
Nie musisz, jest fascynuj¹cy.
W³aœciwie, ten powinien byæ do góry nogami.
Bardzo mi siê podoba.
Czy... mogê byæ szczera?
Ten.
Jest w nim coœ bardzo przera¿aj¹cego.
- Ten jest Marii Eleny. - To wszystko wyjaœnia. Jest bardzo chaotyczny.
Prawie nieobliczalny, ale....
O Bo¿e, co ja tu robiê?
Nie wiem, czego oczekiwa³am.
Minê³o du¿o czasu, odk¹d kochaliœmy siê tamtej nocy w Oviedo.
Myœla³em o tym bardzo, bardzo wiele razy.
Jestem pewna, ¿e nie myœla³eœ o tym, kiedy kocha³eœ siê z Cristin¹ albo Mari¹ Elen¹.
Nigdy ciê nie ok³ama³em.
Od pocz¹tku mówi³em, ¿e poci¹gacie mnie obie, ty i Cristina.
Nie mogê po prostu iœæ z tob¹ do ³ó¿ka. Nie jestem w tym dobra.
- Ale nie denerwowa³aœ siê tamtej nocy. - Nie by³am zamê¿na.
Mia³aœ wyjœæ za m¹¿.
Tak, masz racjê. Tego chcia³am.
Ale co mam robiæ?
Kochaæ siê z tob¹ a potem ¿yæ w moim ma³¿eñstwie, jakby nic siê nie sta³o?
Albo po prostu je uniewa¿niæ?
Judy Nash powiedzia³a mi, ¿e kierujesz siê w stronê nieszczêœliwego ¿ycia.
Tak, mówi³a o sobie.
Mo¿e bardziej zrozumiesz swoje uczucia, gdy bêdziemy siê kochaæ.
Tak, albo mniej.
Pos³uchaj, nie twierdzê, ¿e mnie nie kusi...
ale to wymaga³oby emocjonalnego wstrz¹su...
a z praktycznego punktu widzenia nie jesteœ rodzajem faceta, który...
Co ty robisz?!
Zabijesz siê!
Nie chcê ¿yæ, nie chcê ¿yæ, niech to szlag!
Puœæ, ju¿, ju¿.
Nie rozumiesz, ¿e nie chcê ¿yæ, ¿e nie mogê tak ¿yæ!
Moja g³owa wybuchnie.
Nie zniosê tego d³u¿ej. Nie zniosê tego d³u¿ej.
Daj mi pistolet.
Daj mi pistolet, do diab³a!
Pos³uchaj mnie, proszê, kochana.
Kochana, pos³uchaj mnie.
ChodŸ. Daj mi rêkê. Dalej, w porz¹dku.
W porz¹dku, moja kochana. W porz¹dku.
O mój Bo¿e,
O mój Bo¿e, bardzo przepraszam!
O mój Bo¿e, jesteœ stukniêci! Oboje jesteœ kompletnie szaleni!
Jak, do diab³a, wyjaœniê to mojemu mê¿owi?!
Nie mogê tak ¿yæ! To nie moje ¿ycie!
Po prostu nie mogê!
Wci¹¿ nie rozumiem, dlaczego twój nauczyciel od jêzyka mia³ broñ.
Mówi³am. Kolekcjonuje antyczn¹ broñ, pokazywa³ mi swoj¹ ulubion¹ i wystrzeli³a.
Powinniœmy go pozwaæ! To takie nieodpowiedzialne!
Nie, nie jest tak Ÿle, szczerze.
- Jak zdejmie siê banda¿, bêdzie zadrapanie. - A jeœli coœ by ci siê sta³o?
Co? O czym ty mówisz?
Tak bardzo ciê kocham.
/Doug nigdy nie dowiedzia³ siê, /co tak naprawdê zasz³o.
/Judy zna³a tajemnicê /i oczywiœcie czu³a ulgê,
/¿e Vicky nie zrani³a siê bardziej, /albo nie zginê³a.
/Skoro Vicky wyje¿d¿a³a do Nowego Jorku, /plany Judy, by j¹ uratowaæ...
/przed jej w³asnym losem, /zosta³y ostatecznie wstrzymane.
/Kiedy Cristina wróci³a z Antibes, /Vicky wszystko jej opowiedzia³a...
/i Cristina pomyœla³a, jakie to smutne, /¿e Vicky tak bardzo pragnê³a Juana Antonio...
/i nie mog³a nic powiedzieæ, /ani nic z tym zrobiæ.
Odesz³abym na bok.
Wiedzia³am, ¿e czu³aœ coœ do Juana Antonio od chwili, gdy go zobaczy³aœ.
Ale gdybym wiedzia³a, co siê sta³o, nigdy nie ruszy³abym tego dalej.
Pos³uchaj, to by³a...
przemijaj¹ca sprawa.
Teraz dobieg³a koñca.
/Vicky wróci³a do domu, /by mieæ wielkie wesele z Dougiem...
/do domu, na który oboje siê zgodzili...
/i prowadziæ ¿ycie, które sobie /przewidywa³a przed latem w Barcelonie.
/Cristina nadal szuka³a...
/z pewnoœci¹ czegoœ, czego nie chcia³a.
www.NapiProjekt.pl - nowa jakoœæ napisów. Napisy zosta³y specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.