Sæl, ég heiti Ridley Scott, ég ætla að tala um American Gangster,
ef þíð fylgist með getið þíð komist að því hvernig myndin varð til
í tvær og hálfa klukkustund.
Ég heiti Steve Zaillian, handritshöfundur American Gangster.
Eitt af mörgu sem kemur mér á óvart við Ridley
er hversu fagmannlega hann kemur að öllu.
Ekkert er honum ofraun.
Hann mætir á staðinn og vinnur sína vinnu.
Honum virðist líða best þegar hann er að vinna,
þegar hann er að taka upp,
og þegar hann er ekki að því er hann óstyrkur
og veit ekki hvað hann á af sér að gera.
Fyrir mér er það kvöð að leikstýra,
fyrir honum er það...
Hann nýtur þess svo mjög að það er...
Ég held að það rói hann.
Upphafið á myndinni er öðruvísi en ætlað var.
Þegar horft er á myndina alla,
aftur fyrir nafnalista,
er það síðasta sem sést skuggavera sem gengur inn á veitingastað og skýtur,
við settum það í blálokin,
og svo settum við inn þetta ofbeldisatriði,
sem er auðvitað gagnstætt því sem hann er að tala um.
Og það var svo raunverulegt,
og öllum fannst það svo harkalegt...
Mér fannst það ekki, en...
Þetta atriði fékk svo á alla,
að það var sett í byrjun myndarinnar,
og ég hugsaði, látum það vera,
því það gefur hugmynd um takt myndarinnar,
ekki hraðann,
heldur sýnir þetta áferðina,
svona verður myndin.
Það er ekkert rómantískt við þessa mynd.
Hún sækir mjög sterklega í raunverulegar aðstæður 7. og 8. áratugarins.
Ég var í New York á þessum tíma,
fjölmargir sérfræðingar á fertugsaldri sögðu mér hvernig þetta hefði verið,
og ég sagði, "Heyrið mig.
"Ég var á staðnum, ég var í Harlem.“
Ég veit hvernig þeir klæddust,
tók míkið af svarthvítum ljósmyndum.
Þetta voru heimaslóðir mínar,
og ég þekkti staðinn vel, eins vel og...
Á þessum tíma var Harlem ekki þetta átakasvæði sem hún varð.
Raunar rölti ég þar um án nokkurra vandræða.
Á þessum tíma, jafnvel á 7. áratugnum,
þetta var tími nokkurs konar...
7. áratugurinn var tími allsnægta.
Var hann það?
Ég man það ekki, var í vinnunni.
Ég man bara að ég vann eins og skepna
allan 7. áratuginn.
Svo ég upplifði ekki sveiflu 7. áratugarins,
ég man bara að ég vann mikið.
En ég man að fólk klæddi sig bara þannig
þegar það fór í næturklúbb,
maður sá það aldrei á götunum.
Og ég veitti míkla athygli,
rétt eins og Janty Yates,
klæðaburði þessa tíma,
því að þetta er ekki leikmynd, heldur götur,
og við erum í umhverfi sem þarf að skapa.
En það er einn hlutur
sem maður hefur fyrir augunum allan tímann
og það eru fötin.
Þess vegna var fatnaðurinn, búningar leikara,
valdir vandlega
og þeir voru mjög hófsamir,
ekki eins áberandi eins og fólk hefði ætlað.
Þess vegna er atríðið með bróðurnum, Chiwetel,
þegar hann segir: "Hvað er þetta?"
Hann segir: "Ég veit að þau eru...“ Fötin segja, komið og handtakíð mig.
Það var tilgangurinn með atriðinu.
Því að Bumpy Johnson var mjög hófsamur í klæðaburði
og vildi láta lítið fyrir sér fara,
og þess vegna var hann farsæll í sínu fagi svona lengi.
Nick Pileggi kom til mín,
Nick er auðvitað höfundur Casino og Goodfellas
og var glæpafréttamaður á 8. áratugnum.
Hann þekkti Frank Lucas,
ég held að hann hafi skrifað fréttir um réttarhöldin,
og hann kom til mín og spurði hvort ég vildi hitta Frank
og íhuga að skrifa handrit byggt á ævi hans.
Svo ég gerði það.
Svo víð Nick hittum Frank Lucas
á Regency-hótelinu í New York,
eyddum nokkrum dögum með honum
og spjölluðum um líf hans
og í þessum viðtölum við hann
minntist hann á Richie Roberts.
Ég vissi ekki af Richie Roberts fyrr en þá,
og hann var lögreglumaðurinn sem handtók Frank á endanum.
Svo ég fór og hitti hann,
mér fannst góð hugmynd að hitta Richie líka,
svo við buðum honum á Regency-hótelið,
og við sátum allir fjórir saman
og Richie gat talað um sína sögu og sögu Franks
frá sínu sjónarhorni.
Og það var í þessum viðtölum
sem ég fór að hugsa um að þarna gætu verið tvær sögur,
samhliða sögur, um Frank Lucas og Richie Roberts.
Ég tók upp viðtöl við þá í um það bil 50 klukkustundir,
og hitti Richie aftur í Los Angeles í nokkra daga í viðbót,
og...
Það var erfitt því ég var með tvö sjónarhorn,
tvær aðskildar sögur, raunar,
með persónum sem sjást ekki saman í atriði
fyrr en undir lok sögunnar.
Líf þeirra skarast, en þeir eru aldrei í sama herbergi
fyrr en undir lok myndarinnar.
Það var strembíð.
Eftir að berjast við það í marga mánuði komst ég að því
að það gæti verið ráð að skrifa í rauninni tvö handrit,
annað frá sjónarhorni Franks, og hitt frá sjónarhorni Richies,
og að samtvinna þau síðan,
setja þau saman.
Mér finnst Steve Zaillian vera einn af bestu höfundunum í bransanum,
stundum held ég að hann sé sá besti.
Og ég mundi alltaf eftir einu handriti,
í næstum fjögur ár, frá því áður en ég gerði Kingdom of Heaven.
Ég las það, hann bað mig að líta á það,
ég vissi að Steve yrði framleiðandi í þessu tilviki
svo ég las það þá, 165 síður,
og ég var með það í huga í gegnum tvær myndir
og áttaði mig á því að myndin hafði aldrei verið gerð.
Til að gera langa sögu stutta
hringdi ég í Brían Grazer, sem er eiginlega vinur minn,
í dag er hann enn meiri vinur,
sem veit á gott,
að við erum enn vinir eftir myndina.
En ég spurði: "Hvað gerðist?"
Og hann sagði mér sólarsöguna,
að tvær tilraunir hefðu verið gerðar,
en ekki tekist,
og ekkert hafði gerst svo handritið beið uppí í hillu.
Og ég sagði: "Ég myndi vilja gera þetta,
"og vilt þú gera það?" Og þá fengum við...
Ég var nýbúinn að vinna með Russell,
og við hittum Russell,
Denzel var ekki sannfærður
því hann sagði: "Við höfum verið hér áður, verður myndin gerð?"
Og ég hitti hann og við spjölluðum lengi,
og smátt og smátt
komumst við í aðstöðu til að gera myndina.
Það var það sem gekk á áður en myndin varð til.
Margt af þessu
vann ég út frá 165 síðna handriti,
sem ég kom til Steve,
og sagði: "Við verðum að ná þessu niður."
Við Steve náðum þessu níður í um 120, 125 síður.
Margt af þessu var þar.
Mér fannst frábært hvað handritið var þétt,
og fólk hafði látið það hræða sig,
og farið að klippa hluta í burtu.
Og ég sagði: "Nei, það má ekki gera það. Þetta er komíð á blað."
Ef ég er kominn með handritið og er hrifinn af því...
Oft eyði ég miklum tíma með handritshöfundinum,
svo ég verð virkilega samdauna handritinu.
Þegar það er komið... Það er áætlunin sem ég fer eftir.
Teikningin sem ég reisi bygginguna eftir,
og ég held mig við hana
og treysti þeirri vinnu sem fór í skjalið.
Margt fólk gerir það ekki. Það glatar sjálfstraustinu,
og skyndilega er allt í óreiðu
og það fer að endurskrifa hlutina.
Ég vil ekki gera það.
Fyrsta uppkastíð var sennilega um 160-70 blaðsíður,
ég var eitt og hálft ár að skrifa það.
Lokahandritið var sennilega um 135 síður,
sem er samt býsna langt fyrir handrit.
Það voru 350 atriði,
sem er míkið fyrir kvikmynd.
Mörg atriðin eru mjög stutt
en það þurfti samt að taka þau upp.
Og Ridley stóð sig frábærlega við að
koma að hverju örstuttu atriði
eins og það væri aðalatriðið í handritinu
og tók hvert atriði upp á afar faglegan hátt.
Þetta er ekki mín gerð af kvikmynd.
Svona kvikmynd um bandaríska glæpastarfsemi,
hálfgert sambland af French Connection og The Godfather, sem var ætlunin.
Og við erum að horfa á hluta af French Connection hérna.
Þetta er ekki það sem ég vinn oftast við,
en ég vil vinna með gott handrit,
og Steve... Ég fór í þetta vegna handritsins.
Og eins og með allt annað, þegar maður byrjar á því,
eða þannig er ég, þegar ég byrja, þá finn ég lyktina af verkefninu.
Þannig þróast ég.
Þetta er mín þróun.
Og þetta er mjög sértæk þróun.
Þess vegna leita ég sjálfur að tökustöðum
með sviðsmyndahönnuðinum
og sé alla staðina, því það sem ég er að gera,
með því er ég að endurmennta sjálfan mig.
Þetta er námsferli
sem varir að þeim tíma þegar ég fer að taka upp.
Þegar ég fer að taka upp er ég mjög snöggur, tek kannski tvisvar.
Við förum inn og síðan út, og erum snöggir.
Það voru eitthvað um 360...
Það voru 135 hlutverk með texta í myndinni, sem er gríðarlegt.
Oftast eru hlutverk með texta um 35...
Þau eru 135 og það eru 360 tökustaðir.
Það virðist ómögulegt á tveimur tímum
og 27 mínútum.
En maður treður þessu einhvern veginn inn.
Handritið var sneisafullt,
og það var nokkuð um...
Þar sem leikararnir eru svo góðir,
er alltaf talsvert af hreyfingu, talsvert af...
Spuni finnst mér ekki gott orð,
það var ekki spuni, það var fundið út fyrirfram.
Spuna klippir maður oftast út,
hann endar á gólfi klippiherbergisins.
En mér fannst leikhópurinn í myndinni...
Ég hafði ekki unnið með þeirri sem valdi leikara,
og ég dýrka hana, Avy Kaufman,
og ég vil sýna heim götunnar
og þar sem ég bý ekki í New York
og þekki ekki þennan heim og þetta svæði,
eyddi ég miklum tíma með Avy í leikaraval,
því að eins og fyrr er þetta námsferli, ég er að læra.
Ég læri hver er hver og hver er hvað,
því míkið af hlutverkunum er...
Tveir þriðju hlutverkanna eru persónur með 2, 3 línur,
og hver minntist á það einu sinni? Ég held að það hafi verið Scorsese,
hann sagði: "Ef þú hugsar ekki
"um hverja einustu manneskju í atriði,
"þá verður hvert vandamál sem upp kemur
"vegna þessarar manneskju sem þú hugsaðir ekki um
"þegar þú varst að velja í hlutverk."
Og maður kvelst yfir þessum veikleika í atriðinu,
og aðalleikarinn er þarna,
og tveir, þrír aðrir stórir leikarar eru þarna,
á meðan þessi aumingja manneskja reynir að skíla línunni sinni réttri.
Maður verður að hugsa um alla.
Richie Roberts er fyrirmynd siðgæðis,
því hann var frægur, og síðan alræmdur,
fyrir að skila milljón dala. Það er staðreynd.
Það sem þú sérð hérna gerðist í raun.
Hann skilaði peningunum, svo honum var ekki lengur treystandi.
Og persóna John Ortiz, félagi hans, kennir því um.
Fíkn...
Fíklar finna alltaf eitthvað til að kenna um ófarir sínar.
Ef þú ert ekki fíkill gerir þú það ekki,
svo ég held það sé hluti sálar fíkilsins,
þörfin að kenna einhverju um.
Þeir þurfa að kenna einhverju um.
Það er ástæðan fyrir gjörðum þeirra, ekki satt?
Einkalíf Richies var kæruleysislegt.
Mér finnst það sýnt nokkuð vel hérna.
Richie Roberts sá myndina með mér fyrir víku í Nýlistasafninu,
ég sýndi myndina í MOMA í New York.
Það var margt hástéttarfólk þarna, til dæmis Puff Daddy og Jay-Z.
Og það var...
Hann hafði aldrei séð hana.
Og það var skemmtilegt,
hann var alveg gjörsamlega heillaður.
Því það er svo oft sem kvikmyndir eru gerðar um fólk
og myndin er ekki góð, ekki mjög nákvæm.
Hann var gáttaður. Sagði: "Ég vil verða leikari."
"Þú ættir að gera það," sagði ég.
Þetta kom fyrir Richie.
Hann fann milljón dali í bílskotti og skilaði peningunum,
og það markaði upphafið að endalokum hans sem lögreglumanns.
Ég gleymdi því ekki, ég meina, það varð
mikilvægasti þátturinn í hans sögu.
Annars vegar var þarna glæpamaður
sem spilaði eftir reglum síns heims, og hafði í raun gott siðgæði.
Í heimi Richies
var hættulegt að sýna gott síðgæði.
Mér fannst athyglisvert að
það hættulegasta sem lögga gat gert á þessum tíma
var að skila peningum inn á stöð.
Að enginn gæti treyst þér,
að aðrar löggur hættu að treysta þér.
Það setti mark á...
Heiminn sem hann lifði í.
Ég meina, það var...
Það var fylgst talsvert með lögreglunni í New York
snemma á 8. áratugnum.
Það var auðvitað mál Serpicos,
og Sérrannsóknadeildin,
sem var rannsóknardeild glæpa í New York,
hafði fengið á síg margar kærur vegna spillingar.
Knapp-nefndin var að rannsaka lögregluna í New York.
Þetta var útbreitt vandamál og vel þekkt.
Þetta er hluti af sögu okkar.
Þetta gerðist fyrir hvað, 35 árum síðan.
Steve rannsakaði efnið mjög vel,
svo var ég...
Þetta er fjórða verkefni okkar Steves.
Steve hefur unnið fjögur verkefni með mér.
Ég veit því að Steve rannsakar viðfangsefnið alltaf vel,
svo við ræddum lengi saman.
Þegar spurningar komu upp náði ég í Nick Pileggi...
Ræddi þær við hann,
og loks sagði ég: "Ég verð að hitta Frank.“
Svo Frank Lucas kemur, og við sitjum í...
Ég hélt að það yrðu 20 mínútur.
Við spjölluðum saman í 5 klukkustundir á fyrsta fundi.
Og við spjölluðum um allt mögulegt,
ég spurði: "Varstu hræddur?" "Hví hefði ég átt að vera það?"
"Óttaðistu það sem þú fékkst við?"
"Hví hefði ég átt að gera það?"
Þá vissi ég að Frank var afar sérstök manneskja,
að því leyti að ég myndi lýsa honum...
Ég býst við að gott orð sé "siðblindur.“
Það er engin eftirsjá, ekki neitt.
Þetta er vinnan hans, og hún skilgreinir hann.
Hann hefði ekki vitað hvað ég meinti
hefði ég minnst á eftirsjá og sektarkennd og slíkt,
honum var sama.
Hann var mjög áhugaverður,
sagði mér hvernig hann hefði fengið vegabréf,
hvernig hann blandaði efnið, hvernig hann fann upp nafnið Blue Magic,
hvernig var að fljúga til Kambódíu í miðju stríði.
Hafði hann áhyggjur af því?
Alls ekki, hann hugsaði ekki út í það.
Muníð að Frank kemur sjálfur úr frumskógi.
Hann segir: "Ertu að grínast?
"Ég bý í frumskógi sem er hættulegri
"en að ganga um skóga Kambódíu."
Og ekki gleyma að Frank sagðist hafa verið leigumorðingi fyrir Bumpy Johnson,
ég nefni engar tölur,
því þær eru svo misjafnar að það skiptir ekki máli.
En hann hafði greinilega reynt allt.
Þessar nálar hverfa inn í sprautuna, auðvitað.
Þetta er óekta.
En maður sér að þetta eru gamlar og lélegar nálar,
því eiturlyfjafíklar hafa ekki efni á alvöru...
Það er svo kaldhæðnislegt
að maður deyr ekki af heróíninu sjálfu.
Maður deyr úr lifrarbólgu, of stórum skammti,
óhreinum nálum, notuðum nálum, í dag deyr fólk úr alnæmi.
Heróínið sjálft, ef maður er mjög ríkur
og er með hjúkrunarkonu til að líta eftir sér,
þá er hægt að nota heróín eins og að reykja vindil.
Ég mæli ekki með því.
En maður deyr ekki úr...
Maður er með hreinar nálar, allt útpælt,
og maður passar hvað maður tekur míkið,
og síðan verður maður fíkill,
mjög mikill fíkill,
og ég held að þá hverfi peningarnir,
og maður verður fátækur,
og býr skyndilega í einhverju hreysi,
og fer að nota gamlar nálar,
og deilir nálum með öðrum,
og svo hættir maður dag einn,
en fer síðan aftur að taka sama magn og áður,
og þá tekur maður of stóran skammt.
Við byggðum þetta kaffihús.
Ég fann ekki... Þetta er allt leikmynd,
bara kaffihúsið, ekki göturnar, auðvitað.
En ég komst að því að Harlem var að hverfa,
eins og ég mundi eftir henni,
og venjulegt fjölbýlishús í dag,
sem hefði verið í fátækrahverfi fyrir 15 eða 10 árum síðan,
er núna 4 til 5 milljón dala bygging,
og þess vegna er ég...
Þróunin út í hina ríkulegu Harlem,
vegna þess að Bill Clinton er með skrifstofu þar,
gerði mér erfitt fyrir...
Ég notaði því stærstu gatnamótin sem ég fann,
þar sem voru enn sum af gömlu fjölbýlishúsunum
sem þurfti að gera upp,
og fann litla búð sem var algjörlega eyðilögð,
það var ekkert þar,
er það dæmigert fyrir Harlem.
Ég hélt að þetta væru þröngar götur
eins og í SoHo,
heillandi hverfi sem er níðurnítt
vegna fátæktar og glæpa.
Þannig er það alls ekki.
Þarna er míkið af 19. aldar,
mikilfenglegum arkítektúr,
því maður er nálægt Columbía-háskólanum,
og þessi hluti Manhattan, var eitt sinn mjög míkilfenglegur.
Hann hafði verið byggður þannig upp
hvort sem um íbúðir eða hús var að ræða.
Og Central Park kemur aftan að hverfinu
svo hluti hans er þarna líka.
Þetta er því einkennileg blanda mögulegrar fegurðar,
og mikillar niðurníðslu.
Þetta var allt leikmynd.
Ég hafði allar staðreyndirnar. Ég hafði of mikið af þeim.
Ég var með viðtöl við Frank
sem fjölluðu um uppvöxt hans í Norður-Karólínu,
flutning hans til New York,
vinnu hans fyrir Bumpy Johnson,
líf hans sem heróínsala
á 7. og snemma á 8. áratugnum,
og síðan á 8. og 9. áratugnum.
Ég var því með of mikið af upplýsingum.
Galdurinn er,
með allar sögur sem fjalla um lífshlaup einhvers,
að finna hvaða hluti lífs hans er athyglisverðastur,
eða finna stysta tímabilið í ævi einhvers
sem má nota til að segja sögu hans.
Svo ég byrjaði eins seint og ég mögulega gat í sögunni,
við dauða Bumpy Johnson,
og upphaf þróunar Franks frá fátækt til ríkidæmis,
og lauk henni eins snemma og ég gat,
við handtöku hans.
Ég hef unnið nokkrum sinnum með Ridley áður,
svo að þegar við ræddum um leikstjóra
kom nafn hans strax upp
og ég var mjög spenntur fyrir því að hann myndi taka þetta að sér.
Þetta var árið 2002 eða 2003,
og hann las handritið á þessum tíma
en gat ekki tekið það að sér, af ýmsum ástæðum.
Vegna annarra verkefna hans.
Tveimur árum síðar
leituðum við aftur til hans.
Og við hittum á réttan tíma,
hann las handritið aftur
og frá þeirri stundu
gerðust hlutirnir mjög hratt
í undirbúningi myndarinnar,
og tökunum og eftirvinnslunni,
allt gerðist þetta á eins skömmum tíma og hægt er að eyða í kvikmynd.
Í þessu var keyrsla og einhvers konar
ég veit ekki, orka
sem maður sér í því hvernig hann tekur mynd,
sem var eins og öll vinnsla hennar. Allt gerðist mjög hratt.
Það sem Ridley færir myndinni
er nálgun hans að hverju atriði
en hann hefur mjög ákveðna hugmynd um hvernig þau eru tekin upp.
Og þegar ég horfi á myndina
man ég ekki einu sinni hvernig ég
sá atriðin fyrir mér
því í staðinn er komið sjónarhorn Ridleys.
En maður getur treyst því
að hann taki atriði á máta
sem grípur inntak þess.
Og hann er frábær kvíkmyndagerðarmaður.
Löggur reyna að bæta síg,
þær allra bestu reyna að ná upp á næsta stíg í lífinu
með því að taka lögfræðipróf,
til að verða saksóknari eða verjandi.
Og það er kaldhæðnislegt
að þegar maður nær lögfræðiprófinu,
ef maður er fyrsta flokks lögga,
og þá á ég við launastígið,
ég held það séu til fyrsti, annar og þriðji flokkur,
sem hafa mismunandi laun,
og maður hefur 3000 dölum minna í laun sem lögmaður,
sem var ástæða þess,
í einni útgáfu handritsins, að konan fór frá honum,
hún sagði: "Þú hefur lifað tvöföldu lífi sem lögga,
"unnið á kvöldin,
"fjölskyldulífið er ekkert,
"og nú viltu hafa 3000 dölum minna í laun á mánuði?"
Hann játar og hún gefst upp og fer frá honum.
Þetta var algengt,
en ég ákvað í þessu tílvíki
að sýna ekki... Og bestu myndirnar eru þannig,
útskýra ekki allt,
sýna það bara eins og það er
og annað hvort trúirðu því eða ekki.
Og þetta er það sem gerðist.
Það er útilokað að taka 100% hreint heróín.
Þá þyrfti að taka eitt korn af því.
Venjulegur skammtur af hreinu heróíni myndi drepa þig.
Hjartað myndi stöðvast.
Þetta snýst um hve blandað það er,
og það var oft blandað mun meiru út í heróín heldur en á Manhattan.
Svo þetta var mjög útþynnt útgáfa af því,
og þessi mísjafni styrkleiki
olli því að fólk tók of stóran skammt.
Þeir komast að því,
sannur fíkill fylgist með
og kemst að því að einhver hefur tekið of stóran skammt.
Þá fer hann beint á staðinn
og kemst að því hver seldi efnið,
því hann veit að það er hreint.
Hann vill hreint efni, hann vill alvöru vímu.
Ef hann er snjall prófar hann lítið fyrst,
til að gá.
Hann veit það strax,
mannslíkaminn er eins og loftvog milli hreinleika og minni hreinleika.
Hann sagði: "Ég ætla að fara á staðinn þar sem það fæst hreint.
"Ég sleppi milliliðnum, losa mig við milliliðinn.“
Það er ræða hans í Harlem,
þegar hann kemur til baka með bræður sína
og allt frændfólkið sitt frá Norður-Karólínu,
hann segir: "Ég hef losað mig við milliliðinn."
Virðist einfalt,
en það er míkið fyrirtæki.
Nú hef ég 100% heróín,
og ég þynni það, því 100% heróín drepur þig.
Svo maður þynnir það niður í 5%,
ég held að 5% hafi verið ekta,
og afgangurinn er mjólkursykur og...
Það er saxað niður og blandað,
það er raunar þynnt til að vernda viðskiptavininn.
Hann gerði nokkuð sem enginn annar hafði gert,
fór beint til upprunans,
sem þýddi að hann þurfti að fara í frumskóginn,
og eiga viðskipti við framleiðendurna
og asísku bófana á svæðinu.
Mafían gerði það ekki.
Hann gerði það.
Og vegna þess
gat hann framleitt vöru
sem var betri en hjá nokkrum öðrum
og hann gat selt hana fyrir minna en aðrir
og samt grætt meira en þeir.
Bara af því að hann náði í efnið sjálfur.
Hann þurfti ekki að borga milliliðunum.
Þetta er þannig að...
Hættan er að myndin renni af leið
og verði um eiturlyfjaframleiðendur og -baróna
og ég veit að þessi býli eru raunveruleg.
Því þetta eru bara bóndabýli. Þetta eru bara bændur.
Þeir rækta valmúa því það er verðmætasta uppskeran.
Þeir fá meira fyrir tonn af valmúafræjum,
af valmúa... Hvað er það kallað? Af blómhnappinum
eða því sem fæst
úr blómhnappinum,
heldur en fyrir tonn af hrísgrjónum.
Það er ekkert vit í því. Allt þar til yfirvöld borga þessum bændum
jafngildi þess... Hætta þeir ekki að rækta heróín.
Þeir hætta ekki að rækta valmúa.
Hví skyldu þeir gera það? Þeir taka hann ekki endilega inn, en selja hann.
Hann græddi milljón á dag seint ár. og snemma á 8. áratugnum.
Það eru alvöru peningar fyrir hvern sem er á þessum tíma.
Það eru alvöru peningar í dag
en á þessum tíma voru þeir sláandi. Sláandi.
Það er einföld mynd af kapítalisma og formgerð kapítalista
þegar hann, eins og við sjáum í myndinni,
við drögum úr því sem finnst í kístunum
en við gerum varlega ráð fyrir um 275 milljónum í kistunum.
Árið 1974 hefði mátt kaupa Harlem fyrir 275 milljónir. Og meira til.
Það hefði verið hægt að kaupa allt niður að 100. stræti.
Það var hægt að kaupa svona fjölbýlishús fyrir 100.000 dali á þessum tíma.
Það er athyglisvert að þarna eru þessir glæpamenn,
þessi heimur glæpa, þar sem farið er
eftir sérstökum síðareglum, Frank fór eftir þeim,
og hins vegar er hinn opinberi heimur,
heimur laga og reglna og hersins
sem tók þátt í þessum bransa.
Ég held að Frank Lucas hefði ekki verið til án þess.
Hann gat mútað löggunum, hann gat mútað hermönnunum
eins og hann varð að gera til að smygla fíkniefnunum frá Suðaustur-Asíu
og hann greiddi sína reikninga.
Og án þess held ég
að hann hefði ekki getað verið áfram í þessum bransa.
En hann reiknaði ekki með að ein heiðvirð lögga
gerði það að ævistarfi sínu að ná honum.
Hafi Richie verið hættulegur í augum annarra lögreglumanna,
var hann hættulegur í augum Franks Lucas, líka.
Ég hringdi í Tony og sagði: "Heyrðu, ég ætla að gera þetta.
"Ég ætla að gera þessa mynd, American Gangster.
"Fyrsta valið er auðvitað Denzel. Hvað finnst þér?
"Tony, geturðu sagt til um það?"
Hann sagði: "Ég veit að hann var til í hlutverkið.
"Hann var vonsvíkinn þegar ekkert varð úr því."
Það gerðist vegna ástæðna sem ég fer ekki út í
því ég veit ekki hverjar þær eru. Tvisvar datt myndin upp fyrir.
Einhvers staðar var einhver ekki nógu ákveðinn
eða einhver tók rangar ákvarðanir og fjármagnið minnkaði
og það er auðvelt að missa stjórn á svona löguðu.
Og ég spurði hvernig hann hefði það því ég hafði aldrei hitt hann.
Ég hitti hann reyndar einu sinni, í samkvæmi,
og ég hringdi bara í hann og þannig var það. Vann mig út frá því.
Hvar ertu?
Það er vandamálið.
Richie lenti í mörgum ævintýrum sem leynilögreglumaður.
Það kom ýmislegt fyrir hann.
Turn 2.
Það eru flott tengsl þarna, það má minnast á Trupo
sem tengir þá saman, Frank og Richie.
Hann gerir það beint því hann er í atriðum með þeim báðum.
Javíer hérna er líka tenging
því hann fellur fyrir eiturlyfjum Franks
og þótt Richie viti það ekki, eru þessi tengsl til staðar.
Hér er sú tenging. Þetta atriði gerist við sama almenningshúsnæði
og lokaatríðið,
svo hann hefur verið hérna áður.
Ég mun brátt vinna í fimmta skiptið með Russell.
Ég er að vinna með honum núna, og Leonardo DiCaprio
en hann hefur bætt á síg 15 kílóum. Hann er 105 kíló.
Og við lærum á hvor annan.
Svo að það má sleppa dansinum eða forleiknum,
því það er óþarfi,
og vinda sér beint í kjarna málsins,
sem þýðir að maður getur verið hreinskilinn með hitt og þetta,
og sagt: "Mér finnst þetta ekki gott."
"Mér finnst það gott." Það eru sönn skoðanaskipti
um hugmyndir og hvert skal haldið næst.
Ég veit hvað hann getur og hann kemur mér stöðugt á óvart.
Denzel kom mér stöðugt á óvart.
Ég held það hafi verið því að það var ekkert...
Í þessari...
Ég var líka hrifnastur af handritinu,
af okkur þremur.
En leikarar hafa alltaf sitt álit á handritshöfundum.
Þú veist, hvað þeir þurfa, öfugt við hvað ég þarf sem leikstjóri,
hvað Russell þarf sem leikari, hvað Denzel þarf sem leikari,
þetta eru allt eilítið ólíkir hlutir.
Mér líkar við fábreytni
því hún gefur mér rými til að vinna, þar sem ég teygi alltaf á því sem ég geri.
Það sem ég sé fyrir mér
og virkar enn ágætlega,
er ekki hægt að ræða eða lýsa
því oft veit ég ekki hvað ég ætla að gera fyrr en ég kemst á staðinn.
En þegar ég kemst þangað og hef séð alla tökustaði,
fundið lyktina af búningunum og málningunni inni í herbergjunum
og valið fólk í hlutverk svo ég hef þennan heim allan í höfðinu,
þegar ég ek á tökustað að morgni veit ég nákvæmlega hvað ég ætla að gera
í öllu atriðinu.
Hin lífræna uppbygging atríðisins er tilbúin í höfðinu á mér
og þannig virkar það,
en leikarar þurfa stundum að,
það er ólíkt því sem ég þarf að gera
því að þeir eru í raun einir
í samhengi þess sem þeir munu leika,
og þeir þurfa auðvitað að læra textann
og ef þau eru ekki lærð eða ekki alveg niðurnjörvuð,
vilja þeir hagræða þeim og það þarf að passa við mótleikarann
sem veit að þeim verður hagrætt.
Og oft er ekki tími fyrir æfingar í svona kvíkmynd.
Það kemur fólki sífellt á óvart hvað ég æfi lítið.
Russell vill æfa. Denzel, ekki eins míkið.
Þegar þeir vita það... Ég held að þeir viti...
Ég mætti alltaf og vissi nákvæmlega hvað ég vildi gera.
Svo ég sagði: "Ég hugsaði um þetta. Þetta, þetta og þetta.“ Þögn.
Viljið þið ganga í gegnum atriðið? Því ekki.
Við göngum í gegnum það. Ég segi: "Viljið þið taka það upp?“
Þeir vilja það. Svo við tökum það upp.
Það er allt og sumt.
Það passar ekkí við reglur kvikmyndaskóla og leiklistarskóla og allt slíkt.
Ég held það snúist um að
þessir tveir mæta á staðinn, hoknir af reynslu.
Russell hefur leikið í 35-37 myndum.
37 myndir og leikhús í 32 ár.
Það er talsverð reynsla.
Denzel hefur sömu reynslu
og ég á 3000 auglýsingar að baki og 40 ár í bransanum
og þetta er 19. kvikmyndin mín.
Og allt sem maður gerði á undan þessu
er ekki eins mikilvægt og það sem maður gerir í dag.
Maður verður að muna það.
Það er sennilega það mikilvægasta sem ég hef sagt hér.
Allt sem maður hefur gert áður skiptir ekki lengur máli.
Maður hefur það á staðnum.
Það sem skiptir máli er það sem þú tekur með þér,
sem er reynslan.
Reynslan gefur manni sjálfstraust
til að stýra einhverju í ákveðna átt.
Eða til að sjá hvenær eitthvað gerist og vera sammála því.
Hversu marga krakka hefurðu drepið í dag?
Farið burt frá Víetnam.
Hann er að prófa hreinleikann
og með því að sleppa efninu í blöndu af tveimur vökvum
sést hvort vökvinn verður blár eða helst óbreyttur.
Þegar liturinn breytist hratt er efnið mjög hreint.
Svo einfalt er það. En sé það gert í rannsóknarstofu
tekur það lengri tíma.
Svo þetta atriði er táknmynd þess sem gerist.
En hann talar um engin íbætt efni. "Hreinasta efni sem ég hef séð."
Mér fannst þessi maður vera eins og einhver sem hætti í Yale
og hafði verið að læra,
ég veit ekki hver er aðalskólinn í efnafræði í Bandaríkjunum
en segjum að hann hafi hætt. Hann virðist vera úr stórum skóla.
Þetta er lítið hlutverk sem kom mjög vel út.
Mér skilst að Frank hafi flutt inn 100% hreint heróín
og síðan þynnt það niður í 5 eða 10%
og selt það á götunum.
Samböndin við Tyrkland, hin hefðbundnu heríónsambönd,
eins og þau frönsku, það efni kom til landsins útþynnt
og dreifingaraðilar í Bandaríkjunum
voru aldrei að vinna með 100% hreint heróín.
Segjum að það hafi verið 50%. Þeir fóru að þynna efnið
sem var þegar útþynnt og á endanum varð það 1, 2 eða 3%,
og það seldu þeir á götunum.
Frank, sem hafði hreint efni frá byrjun,
þurfti ekki að ganga jafn langt til að þéna jafn míkið.
Frábært leikaraval í þessari mynd.
Allt frá aðalleikurunum til hvers aukaleikara.
Ég held að Ridley, þú veist, bara svona atríði...
Sjáið þessar senur, þetta eru allt aðskilin, uppsett atriði
og svona lagað tekur tíma.
Hvernig hann fór að því að taka 350 atriði á, ég veit ekki, 70, 80 dögum.
Ég trúi því ekki ennþá,
en hann er svo fær með myndavélina og hann veit svo vel hvað hann vill
að hann getur bara vaðið í málið og tekið það einu sinni eða tvisvar.
Og haldið áfram. Hann hefur náð því.
Á tímabili var ég vegna fjárskorts
beðinn að klippa atriði úr myndinni, losa mig við sum af þessum litlu atriðum.
"Þau taka tíma. Bæta þau einhverju við söguna?
"Aðalleikararnir eru ekki í þessum atriðum."
Og sem betur fer gætti Ridley þess afar vel
að klippa þetta ekki út
eða taka þau á þann hátt að þeim hefði verið hent.
Hann kemur að hverju atriði eins og það sé það mikilvægasta í myndinni.
Hverju einasta atriði.
Gamla skólafélaga. Hvað með það?
Ég er lærður hönnuður.
Ég held að mitt sjónarhorn sé upprunnið þaðan,
en ég vel alltaf sjálfur tökustaði
og svo spjöllum við Arthur lengi saman um þá.
Arthur Max er núna... Ég vinn alltaf með Arthur núna.
Þegar ég hef rætt við hann get ég sleppt honum lausum. Hann fer
og sendir mér tölvupóst, segir: "Ég hef þetta. Hvað viltu?
"Viltu þetta eða þetta?" Og ég vel annað hvort á stundinni.
Þetta snýst allt um hraða. Á þessum tíma þarf hann snöggar ákvarðanir.
Núna er hann farinn á undan mér til Morokkó.
Ég fer á fimmtudag og hef tökur á sunnudag.
Ég hef unnið að mynd núna í mánuð
og það snýst allt um ákvarðanir.
Aftur er það reynslan. Ég er svo nákvæmur að ég get lýst nákvæmlega
hvernig það á að vera, áður,
svo það þrengir svíðið, úr óteljandi möguleikum,
niður í tvo eða þrjá, samstundis.
Mér fannst alltaf, við lok dags,
að Harris væri annað hvort að forðast mig
eða hann vildi ekki ferðast.
"Hvar tekurðu upp?" Ég sagði: "Morokkó.“ "Ó, nei."
"Hvar tekurðu upp? Nei, ég vil ekki fara."
Og þá hugsaði ég, "Ég næ í hann fyrir þessa mynd."
Ég króaði hann af með góðum fyrirvara
og sagði "Þessi verður gerð á Manhattan.
"Ég sendi þér handrit
"og, þú veist, gerum kvikmynd."
Svo ég náði honum með góðum fyrirvara
og ég held að hann hafi notið þess.
Svo við ákváðum að gera þessa mynd, og þegar þíð sjáið litinn,
hann er svo fallegur. Við tókum bara upp og litframkölluðum.
Við gerðum ekkert stafrænt.
Ef þú vilt fikta og vera tölvulúði, gerðu það bara.
Hann sagði "Viltu gera það?" Ég sagði, "Nei".
"Ertu ekkí hrifinn af filmu?" Jú, sagði ég.
Hann sagði: "Ég líka. Mér finnst hún enn vera á sínum uppvaxtarárum.
"Svo það er míkið um að prófa...
"Fólk er enn að prófa sig áfram, held ég,
"það sést ekki hér,
"en þegar þú sérð lokamyndina, sérðu það."
Það eina sem hann gerði á endanum er það sem kallast Oz-meðhöndlun.
Þá er filman í framköllun
höfð aðeins lengur í leginum svo hún fær meira sílfraða áferð.
Það er míkil einföldun á því sem gerist,
en í stuttu máli eru gífurlegar upplýsingar í svörtu litunum.
Þá er hægt að þjappa henni meira
og þá koma upplýsingarnar í svörtu svæðin.
Það kemur líka fram meiri munur á ljósu og dökku,
það er meira svæði til að vinna með
svo það má þjappa og auka síðan muninn,
og þjappa og halda honum.
Það er gullfallegt. Ekkert líkt filmunni.
Harris sagði: "Hvað viltu?“ "Tjah..."
Við fórum að skoða mikið af ljósmyndum,
og þar sem þetta er svo hröð vinnsla í dag...
Ég vil lýsa eins lítið og ég kemst upp með.
Þegar ég vel tökustaði er ég að hugsa um hurðirnar
svo það kemur fram fylling frekar en lýsing, ef þarf.
Þetta voru svo mörg atriði
og ég vann nær alltaf með 3 vélar í einu,
og fyrst líkaði honum það ekki en svo held ég að hann hafi vanist því.
Harris er vanur að nota eina myndavél
og ég er með á milli 5 og 11 í gangi í einu,
sem gerði hann vitlausan í byrjun,
en svo fór hann að njóta þess hraða sem við unnum á.
Hann var hrifinn af því. Honum líkaði við hraðann sem við unnum á.
Og orðstír hans er slíkur
að ég spyr einskis.
Traust, traust, traust.
Eins og með Englendinginn John Mathieson. Maður treystir honum.
Maður gerir miklar kröfur og treystir honum.
Það er þannig með okkur Tony
því að við hugsum svo míkið um
hvernig myndin á að líta út
að við erum sífellt að horfa gegnum myndavélina,
kannski oftar en annars konar leikstjórar
og stundum held ég að fólki gremjist það.
Ég veit ekki hverjum, en myndatökumenn sem eru mjög færir
og taka síg mjög alvarlega,
vilja kannski ekki vinna með okkur því við horfum sjálfir í gegnum myndavélina.
Ég var myndatökumaður í minni fyrstu kvikmynd og í öllum auglýsingunum.
Ég tók sjálfur upp Alien og The Duellists að öllu leyti.
Ég fékk ekki að gera það í Blade Runner
en þá andaði ég niður í hálsmál myndatökumannanna.
Öll Legend og... En út af þessari kunnáttu
er maður sífellt, á góðan hátt, að ögra góðum myndatökumanni
sem þarf oftast ekki að hafa áhyggjur af því
eða vinnur að því sjálfur. Og stundum líkar þeim samkeppnin en stundum ekki
en ég vinn svona. Þetta er vinnan mín.
Þannig er vinnan mín. Enginn má slappa af.
Hvelfd linsa er gerð úr minna gleri
en Panavision-linsa,
og er því hreinni og skarpari.
Færri hlutir geta farið úrskeiðis.
Maður reynir að nota Panavísion-linsu
sem er nógu flókin og með glersíur
til að breiða út myndina og draga hana svo saman.
Það er meira gler. Hún er tekin í gegnum meira gler.
Þannig að ef þú berð þær saman
er önnur aðeins...
Í dag eru til magnaðar Panavision-linsur,
en fyrir löngu þegar ég gerði Alien, voru linsurnar stöðugt vandamál.
Þær voru svo óstöðugar.
1.85 er hefðbundnara form.
Breiðtjald, 2 33,
eða Super 35 sem verður eins og 2 33,
þetta eru tæknilegar stillingar.
Í dag er þetta auðveldara og sýnir mun betri árangur en áður.
Þetta var óþolandi
því maður hefur kannski unnið filmuna tvisvar
og maður missir... Maður berst alltaf við muninn á upphaflegu filmunni
og næsta stígi sem er einni kynslóð neðar.
Best væri að hafa allt í sömu kynslóð
en það er nokkuð sem maður er sífellt að berjast við.
Um leið og ég sá þau sem léku fjölskylduna
áttaði ég mig á því að móðirin var ekki með míkið hlutverk
þar til ég hitti Ruby Dee.
Ruby er mjög þekkt leikkona í New York
og er nú á níræðisaldri.
Ég hitti Rube og þá hugsaði ég: "Guð, hún verður frábær."
Og hún þróast í þessum fáu atriðum.
Hún er mögnuð. Alveg frábær.
Þegar maður sér hana
verður maður að gefa þeim öllum gaum.
Ég var spurður hvort ég vildi hitta nokkra rappara,
þú veist, hip hop-rappara:
Common, T.I., RZA.
Ég fór fyrst varlega í að bjóða tónlistarmönnum og söngvurum
í ferli þar sem þeir myndu leika,
en svo tók ég bara áhættuna og það gekk mjög vel upp.
Stundum reynist söngvari vera magnaður
því að söngur er framkoma.
Sértstaklega þegar um er að ræða hip hop eða rapp,
sem eru töluð orð, svo þetta er nokkurs konar leikur.
Maður horfir á leik í tónlist.
Svo þeir féllu vel inn í þetta.
Og það er ekki hægt að æfa míkið í svona mynd.
Ég hitti þá mjög oft þennan morgun
eða talaði við þá í stuttan tíma, klukkustund,
áður en við ræddum hvernig þetta yrði.
Svo náði ég í þá og við ræddum klæðaburð,
og ég hitti þá um morguninn
og útskýrði hvað ég vildi gera
og svo safnaði ég þeim saman og við gerðum
mörg atriðin bókstaflega á staðnum,
svo þetta er nokkuð frjálst.
Svo hver þeirra tók á sig nýja mynd
í því fólki sem ég sá fyrir mér
og endanum hitti ég fólkið oft.
Ég reyndi að mynda teymi
sem gæti verið frændurnir og frænkurnar. Þegar ég náði því
þurfti ég að finna eiginkonurnar
og þær segja flestar ekki neitt
svo ég vel í hlutverk, blindandi,
og veit að það er varasamt því þetta eru mörg atriði
og mörg þeirra þurfa að vera klár á staðnum
og það er það sem er að gerast af sjálfu sér
í þessum litlu atriðum.
Grunnurinn er algjörlega niðurnjörvaður.
Hafið þið aldrei séð píkur áður?
Því eru þær naktar?
Svo þær steli engu.
Það mikilvægasta í viðskiptum er heiðarleiki og dugnaður.
Og fjölskyldan.
Ein af síðustu blokkunum sem stendur enn í Harlem, svo ég gerði allt þarna.
Það þarf reynslu til að segja: "Mér er sama."
Þessi maður, Tango, hafði verið til vandræða í nokkurn tíma,
ef þíð viljið heyra söguna sem liggur á bak við,
og því var klárt að Tango þurfti að deyja.
Eftir að Bumpy Johnson lést
reyndi Tango að fylla upp í það tómarúm sem Bumpy skildi eftir.
Frank gat ekki leyft því að gerast, þetta var uppgjörið.
Frank sagði að þetta hefði verið óumflýjanlegt.
Þetta eru viðskipti, og Frank vildi ekki deila þeim með neinum.
Þetta er leikari úr The Wire, Idris Elba.
Hann var frábær. Heillandi og ágengur sem Tango.
Þetta er hinn frægi Tango og lífvörðurinn hans,
og þetta er mikið sjónarspil.
Þegar hann segir: "Hvað ætlarðu að gera, skjóta mig hérna?"
Hann getur ekki hörfað. Hann verður að gera þetta.
Það er athyglisvert að í einni útgáfu af sögunni
var krukkan með dollurunum í
víð hlíð líksins í marga klukkutíma áður en sjúkrabíllinn kom.
Peningarnir voru handa löggunum sem sóttu líkið.
Enginn snerti við þeim því þeir vissu hver átti þá.
Svo að raunar sýndu allir virðingu
eða frekar, óttuðust, kónginn.
Eins með Someone to Watch Over Me.
Hún var nútímaleg. Um löggu sem varð gerður að lífverði
og fer yfir stríkið
er hann verður ástfanginn af konunni sem hann verndar.
Þær gerðust á þeim tíma sem þær voru gerðar og voru léttari að því leyti.
Og í þessari... Þetta er 8. áratugurinn.
Þetta er tímabil, svo maður segir: "Hvað gerir það að tímabili?"
Raunar er þetta 1969, 1970.
Svo ég get ekki bara tekið upp,
því það verður alltaf nýtískujeppi á staðnum eða eitthvað.
Það þarf að stilla öllu upp og stýra því.
Og þar sem New York er nú farin að verða svo glæsileg
er erfitt að finna staði sem geta táknað átakasvæði.
Þeir eru að laga þessa staði.
Þeir voru að laga þá á meðan við tókum upp,
svo þeir eru að hverfa hratt.
Það er málið, að ná...
Það er ekki hægt að taka upp svona mynd í New York því hún hefur svo fágað útlit.
Það er leiðinlegt að ef maður hefur 350 manna tökulið,
fólk sem sér um klósettin,
hjólhýsin, förðunina, matinn
og maður þarf að færa sig úr stað, færir maður heila vagnalest af farartækjum.
Svo þarf stað til að leggja þeim á
og það þarf að borga, það þarf að stjórna svæðinu,
og þá þarf lögreglu.
Að sjá um flutninga fyrir svona mynd er gríðarlegt fyrirtæki,
skipulagningin er rosaleg,
og þegar maður þarf ekki að flytja sig um set á maður að sleppa því.
Maður er sífellt að velja hvað maður ætlar að sýna.
Sýnir maður atburðinn eða sýnir maður viðbrögð við atburðinum?
Það var eitt af því erfiðasta, held ég,
því maður sér Frank
að gera það sem hann gerir, og það er áhugavert.
Síðan þarf maður að sýna Richie að taka eftir þessum hlutum
og það var snúið.
Þess vegna skrifaði ég þessi tvö handrit
því ég gat ekki, þegar ég fór í gegnum það, ákveðið
hvora leiðina ég vildi fara.
Hvort ég vildi sjá sjónarhorn Richies
í hans rannsókn
eða sjónarhorn Franks sem er að fremja verknaðinn.
Á þessum dögum, þú veist, þetta var fyrir daga CSI.
Það var ekki míkið um verklag.
Það var ekki mikið um sannanir.
Ekkert sem hægt var að gera rannsóknir á.
Það sem þessir náungar gerðu aðallega,
var að sitja í bíl og fylgjast með.
Þeir eltu fólk.
Þeir reyndu að sjá tengsl milli manns á götunni
og náungans sem hann hittir til að fá vöruna.
Það er ákveðið verklag
en oft eru það bara menn sem sitja í bíl.
Manni dettur í hug mynd eins og French Connection
sem fæst líka við svona rannsóknir.
Þeir gerðu þetta svona.
Fegurðardrottningin.
Hún er frá Púertó Ríkó og...
Já, Púertó Ríkó og ég hafði séð... Hún hafði aðeins leikið í einni mynd
frá því landi,
og ég hafði skoðað myndir af henni
með Avy Kaufmann. Ég sagði: "Ég vil að hún sé aðalstelpan."
Því að frú Lucas var frá Púertó Ríkó
og hún var eða hafði verið fegurðardrottning
eða ein af fegurðardrottningum Púertó Ríkó.
Ég hafði séð myndir og hún var gullfalleg.
Ég leitaði að spænska útlitinu.
Og ég vildi ekki neina þekkta í hlutverkið.
Það er auðvelt að ná í stórstjörnu. En ég veit ekki, ég þurfti bara...
Ég var með Denzel og Russell, og var því með nóg af stjörnum.
Ég hélt ég gæti fengið minna þekkta leikara í önnur hlutverk.
Og ég var afar heppinn að fá Chiwetel,
þennan náunga, til að leika bróðurinn. Ég var mjög hissa.
Hann sagði: "Ég skal gera það. Ég vil vera í myndinni.
"Ég veit hver Frank Lucas var.
"Ég held að myndin verði góð, ég skal gera það."
Svo það var magnað að fá hann.
Hann hafði líka unnið áður með Denzel.
Ég kann vel við Nicky.
Þetta er bróðirinn sem fylgdi alltaf straumnum.
Hann naut þessa heims sem hann var staddur í.
Og ég held að Frank hafi ekki notið hans.
Hann naut þess sem hann hafði í honum, valdsins og peninganna.
Hann segir: "Ekki klæða þig eins og þú viljir láta handtaka þig."
Og hann lítur út eins og bankamaður. Eins og bankastjóri.
Bróðirinn naut stílsins yfir þessum heimi.
Þess vegna náði hann tengslum við Nicky Barnes.
Frank óttaðist það.
"Ertu hrifinn af Nicky Barnes? Viltu vinna fyrir hann?“
Frank fannst að Nicky Barnes...
Frank sagði aldrei að hann treysti ekki Nicky Barnes,
en þeir kepptu afar hart sín á milli.
Nicky Barnes segir að það hafi verið hann og Frank Lucas segir: "Það var ég."
Nicky Barnes er enn á lífi.
Joey Sodano. Frændi Don Cattanos.
Hafðu hann hjá þeim stóra.
Góðar skriftir eru eins og góðar blaðaskriftir,
maður reynir að finna sannleikann í sögunni sem maður segir.
Og þegar maður dregur upp þessar línur
verður maður að halda sig innan þeirra.
Annars verður myndin ómerkileg.
Það er munurinn á því sem ég kalla...
Fólk skilur ekki alltaf hvað ég meina þegar ég tala um
muninn á bíómynd og kvikmynd.
Ég held að bíómyndin sé amerískt fyrirbæri.
En bíómynd er góð lýsing á...
Bíómyndir eru ómerkilegar.
Maður sér hana, gengur út og gleymir henni. Hugsar aldrei um hana aftur.
Kvikmynd sér maður, gengur út og hugsar enn um hana.
Næsta dag er maður enn að hugsa um hana.
Og jafnvel á næsta ári.
Einstöku sinnum á maður því kvíkmynd á hillunni,
sem er núna, sem betur fer, í litlu boxi sem nefnist DVD.
Maður getur náð í hana og notið aftur eins og góðrar bókar.
Hvað áttu margar slíkar? Ekki margar.
Og þetta er það sem maður reynir að gera.
Að búa til kvíkmynd en ekki bíómynd.
Það er magnað að, að reyna að fá peninga
til að gera eitthvað svona er ekki auðvelt.
Maður hugsar: "Þeir eru að eltast við glæpamenn.
"Svo þeir gera allt sem þeir geta.“
Þannig er það ekki. Að fá fimm- eða tíuþúsund dali
og eiga á hættu að týna þeim, var mjög erfitt.
Maður þurfti að leggja lífið að veði.
En yfirmaður hans segir, ef þú týnir þessu,
þá er það búið. Þú færð ekki meira.
...ber ábyrgð á þessum 20.000 dölum og týni þeim ekki.
Þetta er mikilvæg stund, þegar þeir fara yfir brúna.
Þetta voru ákveðin kaflaskil
sem voru mjög mikilvæg.
Það er þessi rödd, og ég held...
Aftur er það stóra orðið. Reynsla.
Maður lærir á endanum að treysta innsæinu.
Og maður hefur kannski gott innsæi, eða slæmt innsæi.
Hafirðu slæmt innsæi, myndi ég ekki treysta því.
En ég held að ég hafi gott innsæi
og aftur og aftur hef ég komist að því að ég á að fylga tilfinningunni.
Og það er langt síðan.
En núna held ég... Þess vegna get ég unnið svona hratt.
Ég sé stað og segi "Hérna." "En það eru 6 staðir í viðbót."
Ég segi: "Hérna, við tökum upp hérna.
"Verum á undan og förum á næsta stað." Sem tengist ekkert...
Við erum á stað og ég tek ákvörðun strax.
Segi ekki: "Ég vil sjá alla staðina." Þannig virkar innsæið.
Og þeir þurfa að passa inn í þá raðmynd
sem þú þarft að skapa í mynd sem á að gerast snemma á 8. áratugnum.
Því ég var á staðnum.
En á sama tíma veit ég ekki
hvernig Jerúsalem leit út þegar henni var eytt.
En þá nota ég líka innsæið því maður skoðar míkið af
tilvísunum og málverkum og útskurðum frá þessu tímabili.
Og maður blandar þeim saman
í stórum potti sem er innsæið.
Og maður segir: "Ég hugsa að þetta hafi verið svona þennan morgun.“
Að taka upp í ljósmyndum, og eins og Hitchcock...
Var það Hitchcock sem sagði: "Mynd segir meira en þúsund orð"?
Þetta er ekki útvarpsleikrit, þetta eru myndir.
Og ég vissi að ég hafði forskot
því ég sé hlutina auðveldlega fyrir mér.
Ég sé þá fyrirfram. Tek þá upp fyrirfram.
Ég get séð megnið af myndinni sem ég er að gera núna fyrir mér,
myndina sem ég verð að taka upp næstu þrjá mánuði.
Ég veit hvernig hún verður. Ég veit hvernig hún mun líta út.
Það er skrýtið, lífrænt minnisferli,
samt man ég aldrei nöfn.
En ég man eftir óteljandi stöðum.
Ég get enn teiknað húsið sem ég lék mér fyrir utan þegar ég var 6 ára.
Við Harton House Road í South Shields,
og ég man eftir grasinu og trjánum.
Það var við götuhorn. Það var botnlangi. Ég get teiknað það.
Það er öðruvísi heilastarfsemi, ekki satt?
eins og málari, held ég.
Ég hef farið úr myndavélum á brautum þar sem allt er silkimjúkt og fallegt,
eins og í The Duellists, að...
Myndum sem er stjórnað af viðfangsefninu.
Þegar ég gerði Alien
ákvað ég að engar myndavélar yrðu á brautum,
nema í lokin þegar þurfti að halda mjög lengi.
Ég þurfti að setja hana á braut. Fara aftur á bak eftir gangi
þegar hún var að hlaupa um í 17 mínútur í myndinni.
En það var alltaf haldið á myndavélinni, sem var mjög þreytandi.
En að halda á myndavélinni... Meira að segja samtalsatriðin voru þannig.
Því að slík myndavél andar alltaf aðeins, hreyfist alltaf,
svo að sálfræðilega myndar það ákveðinn óróa.
Það var gagnlegt í Alien.
Og þessi mynd, ég vildi að hún væri
eins og heimildarmynd, leikin heimildarmynd,
sem þýðir að maður leitar sannleikans.
Ein ástæðan fyrir því að myndin er eins og hún er,
er sú að Ridley er ekki formfastur í hlutunum.
Stundum horfir maður á aðrar myndir hans og segir:
"Þetta er svo fallega samsett.
"Það er ótrúleg nákvæmni í vinnslunni.“
Í þessari mynd er nokkurs konar mótstaða
við að vera yndislega samsett eða fullkomin.
Og hún verður fullkomin vegna þess.
Herra Roberts? Við áttum bókaðan fund.
Þetta er athyglisverð útlegging, finnst mér,
því þetta var híð fyrra af tveimur atriðum.
Í handritinu var annað atriði þar sem sem þessi kona talar við hann,
konan frá Barnaverndarnefnd.
Þetta er þriggja síðna atriði þar sem hann er spurður um gamla vini,
með hverjum hann ver tímanum. Er hann með gömlu bófunum
úr hverfinu og svoleiðis.
Og að því kom að það var klippt út
sem er fínt því allt sem þú þarft að vita er í þessu atriði.
Ég geri ekki...
Þegar ég er að skrifa, þá hugsa ég ekki:
"Allt í lagi. Ég verð að fylgja ákveðinni reglu með þessa persónu,
"eða þessi persóna verður að hafa sögu, eða þessi persóna."
Ég veit hverjar aðalpersónurnar eru. Ég veit hverjir eru mikilvægir
í sambandi við að þróa sögu þeirra og persónu.
Og í raun eru hinar persónurnar að styðja það.
Og þegar þeirra stuðningur skiptir ekki máli fyrir söguna,
þá eru þessar persónur ekki lengur merkilegar.
En ef þú fylgist með sögunni og aðalpersónunum,
þá koma þær inn á eðlilegan hátt,
þegar þeirra er þörf, og svo hverfa þær þegar þeirra er ekki þörf.
Ég komst að því um tónlist, sem ég hafði ekki hugsað míkið um
nema í fljótheitum þegar ég gerði sjónvarpsauglýsingar fyrir mörgum árum...
Þegar ég gerði The Duellists hafði ég gert 2000 auglýsingar.
Það var alltaf tónlist undir en ég hafði aldrei hugsað mikið út í það.
Og sá sem sá um hljóðið
í Duellists var Terry Rawlings.
Og Rawlings var algjör meistari í tónlist,
og hann var með... Á þessum tíma var tónlist á Vinyl-plötum.
Hann sagði: "Sjáðu." Og setti nálina niður
og sagði: "Sjáðu. Mér datt í hug að byrja hérna."
Maður sá ástríðu hans fyrir tónlistinni í tengslum við myndina.
Vegna þeirrar reynslu fékk hann að klippa Alien. Fyrsta myndin sem hann klippti.
Því ég skyldi aldrei hví klippari sæi ekki líka um tónlistina.
Í dag er mjög eðlilegt að klippari geri það, því hann er...
Að klippa er skemmtilegt og aðskilið verkefni.
Mynd er gerð í þremur hlutum,
og þegar ég hef talað við frábæra höfunda eins og Eric Roth,
og spurt: "Hefur þig langað til að leikstýra?" "Nei."
"Þegar ég hef skrifað myndina, hef ég leikstýrt henni.“
Það þýðir að hann sítur á skrifstofunni sinni,
í tréhúsinu, og starir á hafið...
Bíddu, hann býr í Kaliforníu.
Og það er öfundsvert því hann fer aldrei
frá skrifborðinu, nema til að rölta niður á strönd,
til að passa að hann missi ekki glóruna, skilurðu?
Hann sagði: "Þegar ég hef skrifað hana er hún tilbúin.“
Það er einn hlutinn. Svo þarf að leikstýrra.
Ég tek oftast þátt í því
þar sem líf mitt hefur allt snúist um að þróa og búa til efni.
Ég hef eytt miklum tíma með handritshöfundunum.
Svo ég er alltaf með
níu alvöru verkefni, sjálfur.
Öll í gangi. Verið að skrifa eða reynt að fá þá færustu til að skrifa.
Níu. Jafnvel þótt ég vinni á þessum hraða sem ég geri núna,
geri ég varla fleiri en eina á ári. Það er míkill hraði.
Ég var reyndar fljótari með American Gangster.
Svo maður horfir níu til tíu ár fram á veginn.
Þetta eru ekki "kannski"-verkefni,
þetta eru allt ákveðin verkefni.
Svo ég reyni að ná mönnum saman og segja:
"Viltu skrifa þetta?" Ég fæ bestu rithöfundana.
Svo er lokaþátturinn þegar maður er búinn að taka upp,
þá losa ég mig við stressið og álagið. Það hverfur.
Maður fer inn í dimmt herbergi, og setur filmuna...
Maður hefur gert myndina þegar maður skrifar hana.
Maður hefur gert hana þegar maður leikstýrir.
Og svo fer maður í klippiherbergið til að gera hana aftur.
Og þá getur maður ákveðið hvernig hún á að vera
því að álagið er horfið og maður er með allt sem þarf.
Svo raunar gengur leikstjóri í gegnum þrjár endurgerðir.
Nógu góður á slæmum degi.
Hafðu þetta góðan dag.
Steve skrifar langan texta.
Svo að oft veit ég að atriði á eftir að styttast.
Ég vil heldur hafa það langt
og finna svo leið til að stytta það í klippiherberginu, því það er hægt.
Sérstaklega vegna þess hvernig klipping fer fram í dag.
Klipping hefur breyst
í mjög sniðug og þróuð
form.
Manneskja þarf ekki að standa upp og ganga þvert yfir herbergið,
taka í hurðarhúninn, opna og ganga út.
Þannig er það ekki lengur.
Ég get klippt í miðri setningu og stokkið
beint í endinn.
Þetta hefur þróast, sem er gott.
Maður hefur minni áhyggjur af samræmi.
Fyrir 20 árum var þetta hugsað öðruvísi.
Ég held að auglýsingarnar hafi gert það. Tónlistarmyndböndin gerðu það.
Þau breyttu því hvernig við klippum myndir.
Ég held mig frá tökustaðnum.
Ég held að handritshöfundurinn sé gagnslausasta manneskjan á tökustað.
Það er mitt viðhorf.
Það er gremjulegt því að
maður getur fátt gert. Maður getur ekkert hjálpað tíl
ef eitthvað gengur illa.
Þau vandamál sem koma upp á tökustað eru frábrugðin þeim vandamálum
sem handritshöfundur gæti leyst.
Ef það þarf að vinna í einhverju má senda manni tölvupóst.
Ég skrifaði dálítið meðan á tökum stóð, en ekki míkið.
Héðan í frá talar enginn beint við mig!
Vel þekktur leikari sagði eitt sínn víð mig:
"Við fáum að gera þetta oftar en þú." Ég sagði: "Já, og það gerir mig brjálaðan.“
"En þar sem ég er upptekinn við myndina
"í heilt ár eftir að þið farið, eða átta mánuði,
"vel á minnst, ég ætla að breyta því.
"Ég ætla að herða á for- og eftirvinnsluferlinu."
En það er rétt hjá þeim.
Leikari getur, nokkuð auðveldlega, nema hann sé stórstjarna, leikið í 3 myndum á ári.
Carla Gugino vann í eina víku.
Hún getur gert það nokkrum sinnum, svo var hún í leikriti á Broadway.
Og tveimur myndum sem eru...
Þau geta þróað leik sinn og prófað sig áfram.
Þau gera tilraunir.
Leikstjóri er fastur í einu verkefni í góðan tíma.
Það hefur alltaf pirrað mig mest.
Komdu, Eva.
Þú hlýtur að vilja skoða húsið betur.
Denzel undirbýr sig frábærlega.
Kann algjörlega allt. Kann línurnar sínar fullkomlega.
Þú yrðir hissa á að vita hve margir gera það ekki. Það er bara heimavinna.
Það er heimavinnna. Snýst um að sitja og vinna.
Þegar hann kemur á tökustað getur hann gert það sem hann vill.
Og ég naut þess að vinna með honum því hann var svo undirbúinn.
En þegar hann er undirbúinn... Og þeir eru það báðir.
Þegar þeir eru báðir tilbúnir hef ég meira frelsi.
Kannski kem ég og veit nákvæmlega hvað ég vil gera.
Nákvæmlega hvað ég vil gera,
og sannfæri þá um að það sé rétta leiðin.
En þeir hafa tækifæri til að segja: "Ég vil ekki gera það.
"Getum við ekki gert þetta?"
En það gerðist sjaldan því þeim virtist líka vel
víð tillögur mínar, og sögðu: "Gerum þetta, gerum það."
Við ræddum stöku sínnum saman en þetta gerðist svo hratt
að ég komst að því að leikararnir vilja líka hafa það þannig.
Þegar þeim finnst þeir ná árangri
þá sér maður að þeir njóta sín.
Og við förum í gegnum margt. Það er míkið efni
í kvikmyndinni sem er troðið á tvo og hálfan tíma.
Eða tvo tíma og 27 mínútur?
...af lagernum þínum og selur hann á heildsöluverði...
Fáðu þér sæti.
Þá gætum við séð um dreifinguna.
Sá sem hefur ekki reykt getur ekki þóst reykja.
Hafirðu aldrei reykt, lítur það alltaf þannig út.
Denzel elskar vindla.
Góður vindill. Ég reykti mikið.
Í mörg ár. Ég byrjaði að reykja 8 ára.
Ég var í loftvarnaskýli að reykja Woodbines.
Og við reyktum Passing Cloud og créme de menthe, þú veist.
Átta ára gamall.
Að reykja er...
Vandinn með reykingar er að ég er svo hrifinn af tóbaki.
Þetta var aldrei áráttufíkn hjá mér.
Ég var hrifinn af tóbaki og byrjaði á Marlboro og slíku,
svo hætti ég því og fór út í Monte-vindla,
mjög góða kúbanska vindla.
Góður vindill er eins og súkkulaði.
Ég er ekki fyrir súkkulaði, frekar fyrir vindla.
En ég tengi þá við súkkulaði því lyktin er sú sama og bragðið...
Þú veist hvernig kaffi ilmar frábærlega en er ekki jafn gott á bragðið?
Og te ilmar vel. En stendur sig ekki alveg í stykkinu.
Góður vindill ilmar vel og bragðast vel og Guð minn góður, manni líður vel.
Hann er svo kraftmíkill.
Maður verður ekki fyrir vonbrigðum með ríkulegan ilm og bragð
og keim af góðum vindli.
Því þykkari vindill, því betri.
Robustos eru aðallega...
Þykktin er málið. Ekki lengdin, heldur þykktin.
Ef þú ert í vafa, fáðu þér þá stuttan, feitan vindil,
Monte eða Kúbuvindil, alvöru Kúbuvindil, og þú ert í góðum málum.
En Denzel finnst gott að reykja vindla
og hann... Frank var alltaf að reykja Kúbuvindla.
Hann var ástæða þess að það var hætt að flytja inn
Kúbuvindla frá Havana. Vissirðu það?
Eitt af stóru málunum. "Ekki fleiri Kúbuvindla."
Því þeir höfðu áhrif á iðnaðinn.
Auðvitað hafði hann pantað um 10.000 kassa rétt á undan.
Svo hann átti þá í kjallaranum.
Það var athyglisvert við rannsókn Richies
að hann var með sönnunargögnin. Fann Blue Magic mjög snemma.
Rannsóknin... Tilgangur rannsóknarinnar var að komast að því
fyrst, hver var að selja það, og síðan, hver var að flytja það inn.
Honum datt ekki í hug að það væri sama manneskjan eða hópurinn.
Það hafði aldrei gerst áður og hann gerði sér ekki í hugarlund
að hann kæmist að því.
Frank var afar gætinn.
Hann var ekki íburðarmíkill.
Hann var ekki svona glysglæpon
í áberandi fötum, með skartgripi og á stórum bíl.
Hann lifði hæglátu lífi eins og Bumpy Johnson hafði gert.
Svo að...
Svo lögreglan tók ekki eftir honum.
Richie varð að elta slóðina á götunni.
Frá einum poka af Blue Magic á götunni
að seljandanum, að dreifiaðilanum,
og að lokum að...
Raunar fyrst að fjölskyldu Franks og síðan að Frank sjálfum.
Komdu sæll, Frank.
Sæll, Joe.
Í mínum huga var þetta alltaf
mikilvægur atburður í sögunni.
Þetta er í fyrsta sínn sem þeir eru í sama herbergi,
þótt herbergið sé mjög stórt, Madison Square Garden.
Það eru allir hérna í kvöld.
Josh Brolin kom mér mest á óvart í myndinni.
Hann stendur við sitt.
Hann er ekki í mörgum atriðum en þau eru svo minnisstæð.
En það var málið með þau öll. Þau stóðu sig öll vel.
Jafnvel sá sem lék Joe Louis stóð sig vel.
Hann var bara svo harðskeyttur. Harðskeyttur og óheflaður.
En það var einkennileg ákvörðun. Jafnvel þótt hann sé harðskeyttur
og óheflaður, skilurðu? Sennilega morðingi.
Og virkilega spilltur lögreglumaður.
Vegna þess lét ég hann búa í flottu húsi.
Svo það var... Þetta er ekki mín tegund af húsi.
En hann fékk dæmigert hús frá 6. áratugnum.
Svo að bílinn hans er sprengdur í loft upp í góðu hverfi.
Svo að þannig horfir maður á málið:
"Veistu, ég ætla að færa hann úr miðbænum.
"Hann verður ekki á Staten Ísland.
"Ég ætla að hafa hann í góðu hverfi.“
Hann á nóga peninga, því hann þiggur mútur,
til að búa betur en laun hans leyfa.
Og Guð hjálpi þeim sem myndi spyrja. Enginn myndi þora því.
Svo ég sá fyrir mér húsið... Þetta var með Josh.
Og hann var hrifinn. Hann sagði: "Ég skil.
"Hann myndi njóta sín í Hollywood." "Það er rétt," sagði ég.
Hann er glysgjarn... Þetta er eins og í Hollywood. Bíllinn,
og Rockefeller,
og í herberginu er meira að segja lítill flygill.
Og þetta er skemmtilega einfalt. Svo hann er snyrtilegur og nákvæmur.
Því datt mér í hug að þegar hann fer fram úr og hellir niður kaffi,
þá er það stórmál. Eitthvað hræðilegt mun gerast.
Þetta dettur manni í hug morguninn fyrir tökur.
Forvitnin um hvernig hann fær sæti. Hvernig fær svona maður þetta sæti?
Ég þekki hann ekki. Ég veit ekki hver hann er.
En það snerist meira um hvar hann sat heldur en nokkuð annað.
Svo hann leitar til eðalvagnafyrirtækisins og borgar þeim fyrir upplýsingar,
og þeir segja: "Reikningarnir eru sendir til Staten Ísland."
Eða Teaneck, sem er fínt míðstéttarhverfi.
En bíllinn fór með hann í íbúð á Manhattan.
Svo að... Eftirlit lögreglu er ekki alltaf mjög spennandi, það er bara eftirlit.
Þeir þurfa að taka eftir öllu.
Og á endanum skarast eitthvað
og maður finnur vísbendingu. Þetta snýst um það.
Það er engin stór uppgötvun hérna, sagði kvikmyndafyrirtækið.
"Engin stór uppgötvun þar sem einhver segir: 'bingó!""
Og ég sagði: "Þannig gerist það ekki.
"Þetta snýst um nálgun og eftirlit.
"Og á endanum finnur maður vísbendingu." "En er það spennandi?"
Ég varð að svara: "Já, auðvitað verður það spennandi."
Mér finnst það magnað að ástin varð til þess að það komst upp um hann.
Hann elskaði konuna sína. Hann vildi gera hana hamingjusama.
Og það eyðilagði raunar líf þeirra.
Hann vildi gera konunni til geðs.
Hún keypti handa honum loðkápu úr chinchilla-feldi
og hann elskaði hana og hún vildi að hann klæddist henni.
Honum fannst það ekki góð hugmynd en gerði það samt.
Svo komst hann að því of seint að það var afar heimskulegt.
Það var upphafið að endalokunum fyrir hann.
Hérna eru aftur löggurnar og bófarnir
og það er erfitt að þekkja þá í sundur.
En að maðurinn sé svo ósvífinn að gera þetta,
eða þor, raunar, að gera þetta á brúðkaupsdeginum, var ótrúlegt.
Trupo er uppskálduð persónu en hann er samnefnari lögreglumanna
sem þáðu mútur á 8. áratugnum.
Trupo veldur þeim báðum vandræðum, sem er það magnaða við hann.
Hann er þyrnir í augum þeirra beggja.
Og græðgi hans er aðeins of míkil.
Og heiðarleiki Richies ógnar honum.
Það verður honum að falli á endanum, en...
Hann er frábær vondur kall.
Vel valinn, líka. Hann var frábær leikari í hlutverkið.
Ég efaðist aldrei um þetta því ég var svo hrifinn af hugmyndinni.
Ég veit ekki hvort þetta gerðist svona eða hvort Steve hafði það svona.
En ég held að það sé alltaf sannleikskorn í því,
og það þegar Frank Lucas brenndi kápuna gæti hafa gerst eftir brúðkaupið,
en ég held það hafi gerst frekar eftir bardagann, um kvöldið.
Honum fannst kápan veikja síg.
Því hún var ekki hluti af því sem hann stóð fyrir.
Og kápan sem var gjöf frá konu hans,
hefur kostað kannski 50.000 dali.
Sem eru gríðarlegir peningar fyrir kápu í dag,
en þá var það alveg svakaleg upphæð.
Svo að veikleikinn í brynju hans var þessi kápa.
Og ég skoðaði það og hugsaði, nei, það var ekki kápan.
Það var staðurinn sem hann sat á. Ég hugsaði meira um það.
Hann sat í annarri röð. Með betra sæti en Tony Beato,
sem var stjóri glæpagengis. Hann er með Joe Louis með sér.
Og stendur upp og tekur í hönd Muhammad Ali.
Mér fannst það athyglisverðast.
Hann kom fram í sviðsljósið og Richie var þarna líka. Það var reyndar skáldað.
En okkur fannst þetta sýna það vel.
Góð leið til að sýna hvernig sviðsljósið beinist að Frank.
Nóg til þess að Richie hugsar: "Hver er þessi náungi?“
Hann rak mörg fyrirtæki sem yfirvarp fyrir dreifingarstöðvar.
Það var þvottastöðin, dekkjaþjónustan, húsgagnasmíðirnir, smíðaverkstæðið,
hann átti verkstæði sem framleiddi eldvarnarhurðir.
Samkvæmt lögum þarf eldvarnarhurðir á marga staði á Manhattan.
Svo fólk gat gengið inn sem viðskiptavinir og farið með heróín.
Tóku heróínið og komu aftur við lok dags með peningana.
Vinum eða tónlistarmönnum en aldrei glæpamönnum.
Þetta voru örvæntingarfullir mánuðir.
Ég get horft til baka og hlegið að því núna en það var ekki fyndið þá.
Þú veist, þetta var svo mikil saga, og allt í henni fannst mér áhugavert,
og ég gat ekki skilið við hana þannig. Það þurfti að snyrta hana
einhvern veginn svo það væri vit í henni... Í langan tíma var þetta...
Þetta var öll sagan frekar en sú beinskeytta frásögn sem hún er núna.
Ég þekki enga formúlu sem getur fengið það til að virka.
Maður vinnur bara í því á hverjum degi.
Ég þurfti ekki að búa neitt til.
Varðandi þessa mynd, varðandi sögu Franks,
hafði ég svo mikið til að vinna úr.
Það var meira í sögunni en mögulegt er að setja fram í bíómynd.
Maður hefur þá ábyrgð að velja rétta efnið
í stað þess að skálda það.
hvaða hugmyndir fengju umfjöllun, og hvaða persónur.
En í sambandi við hrátt efni til að vinna úr
hafði ég meira en ég gat mögulega notað.
Frank Lucas lifði mjög ríkulegu og spennandi lífi.
Sérðu hvað þetta er fín íbúð? Þetta er fallegt 6. áratugar hús.
Og hérna er gjöfin. Fyrir þakkargjörðina.
Kalkúnn. Þarna er kalkúnn og... Þetta er flott því ég sagði honum aldrei
að ég myndi sprengja bílinn. Því eru þessi viðbrögð.
Þetta eru ósvíkinn viðbrögð. Bara einn, tveir, þrír, bang. Og við sprengdum
og svo sagði hann: "Hver andskotinn!" Honum dauðbrá.
Frábær viðbrögð. "Ég elskaði þennan bíl" segir hann.
"Ég veit það. Næst gæti það orðið húsið þitt."
Myndin er mjög lagskipt. Þakkargjörðin er frídagur í landinu
og stendur fyrir tærustu síðareglur Bandaríkjanna.
Ég sýni það með myndum af manni sem er frábær kaupsýslumaður á yfirborðinu
og fer með borðbæn með fjölskyldunni, og þau haldast í hendur,
hann er heróínsali, og ég sýni fólk sem stingur nál í handlegginn.
Það er mikilvægt hvernig maður raðar því hlíð við hlíð í myndaröð
um þessa hátíð. Sumir lifa svona, aðrir deyja á þennan hátt.
Það er kaldhæðnin með fólkið sem helst í hendur sem fjölskylda,
og fólk sem sprautar sig
við tónlist sem líkist þjóðsöng.
Það er kaldhæðni.
Ég skipulagði það svona. Það var engin tilviljun.
Komdu hingað, Steve.
Komdu og fáðu þér sæti.
Hvað segirðu, Frank frændi?
Hvernig hefurðu það?
Drengurinn segir: "Ég vil ekki spila hafnabolta." Það gerðist svona.
Hann var með góðan handlegg og hefði getað verið kastari,
en gerði það ekki. Á endanum var hann handtekinn.
En hafði nógu góðan handlegg til að vera kastari og komast í hvaða líð
sem hefði verið á þessum tíma.
Frank var ekki ánægður með þetta, sem eru rétt viðbrögð.
Hann er meira gætinn, og ég held að ef Frank lítur á drenginn sem son sinn,
er það eins og "Þú vilt ekki vera eins og ég. Ég vil ekki að þú sért það.
"Ég er ánægður með hvað ég geri en ekki vera eins og ég.
"Því það er erfiðara en þú heldur." Og ég held að Frank Lucas...
Við ræddum þetta atriði. "Viltu ánægju með það?"
Að hann vill vera eins og þú. Ég held ekki.
Eða tvíbendni, þá er maður ekki viss. Það er óvænt að hann vilji vera eins og þú.
þennan dag halda þeir drengnum utan við þetta
nema þetta eina kvöld þegar hann gerir místök og Richie segir:
Þetta er Lucas-strákurinn. Kastarinn. Hafnaboltastrákurinn.
Þar sem hann sér um vörubílinn. Og hann þarf bara að keyra inn
Ekkert af þessu var teiknað fyrir fram. Því að ég var með það allt í höfðinu.
Það er eins með myndina sem ég vinn að núna.
Það eru tvö atriði sem eru tölvuunnin
því að það eru nokkuð hættuleg atriði
með tveimur Black Hawk þyrlum og eldflaugum í Bagdad.
Maður þarf að gera það í því tilvíki.
Og við fáum dálitla peninga til að nota í tölvuvinnslu.
Þeir sögðu: "Hvað með alla skýjakljúfana?"
"Ég tek þá ekki upp á filmu.
"Við verðum komnir svo langt í fínu hverfin að þeir sjást ekki."
Og ég... Tölvuvinnsla í þessari mynd?
Kannski einhver skilti á götuhornum, svoleiðis atriði,
og bílnúmeraplötur eða slíkt en utan við það, nei.
Þetta er frábær gata. Ég sá hana þegar ég dvaldist í TriBeCa.
Og ég ók framhjá og hugsaði "Guð! Hvað gata? 27., við förum þangað."
Ég sagði: "Ég vil taka upp í þessari götu, ekta 7. áratugurinn."
Við snertum hana ekki. Mættum bara og tókum upp.
Á vinstri hönd er heimili Mörthu Stewart. Sú bygging er ósnert
en hún er undir vernd svo það eru listasalir á fyrstu hæð.
Einhver var að útvega fé fyrir lögreglusjóðinn.
Fyrirgefðu, Frank.
Ef þú biður mann að tala um líf sitt, líða nokkrir dagar
áður en þú kemst fram hjá því augljósa í lífi þeirra
og þeir fara að muna hluti sem þeir höfðu gleymt.
Og það gerist bara ef maður fær einhvern til að tala í marga klukkutíma eða daga.
Frank talar ekki í tímaröð eins og flestir myndu gera.
Hugsanir hans skjótast um frá einum atburði til annars,
fram í tíma, aftur í tíma.
Eins með Richie.
Svo ég var með sama upplýsingaflæðið frá Richie.
Sumt skaraðist, en ekki margt. Ef maður ber saman
líf þeirra, eru hlutarnir sem skarast ekki margir.
Ég skrifaði niður hvert orð í þessum viðtölum.
Og það tók margar víkur.
Og svo starði ég á þau í margar víkur.
Og svo vinn ég út frá útlínunum
sem eru mjög breiðar, til að byrja með.
Og ég fer að finna lykilatriði eða augljósa atburði,
sem eru augljósu hlutirnir sem þeir töluðu um.
Maður veit að hann fer til Víetnam.
Maður veit að þeir munu hittast á endanum.
Í langan tíma vissi ég ekki að milljón dala atvíkið
yrði svona míkilvægt í sögunni.
Það varð aðalatriðið í sögu Richie. Táknrænt fyrir sögu Richie.
En það gerist ekkí sí svona.
Það var ein af hundrað sögum sem hann sagði.
Maður hugsaði: "Þetta var rosalegt."
Það kom margt fleira rosalegt fyrir hann.
Það voru líklega, og ég er ekki stoltur af því,
sex mánuðir áður en ég fór að skrifa handritið,
þegar mér leið eins og ég vissi hvert sagan myndi fara.
Ég tek þetta ekki upp.
Hvernig veistu það? Við erum vinir.
Þetta er eitt af því sem er athyglisvert með Richie,
að hann ólst upp í hverfi með mönnum sem urðu mafíósar.
Og hann hitti þá á sunnudögum til að spila hafnabolta.
Merkilegt þegar maður hefur löggur og glæpona
og þeir eru á öndverðum meiði en eiga þó margt sameiginlegt.
Þeir eru frá sama stað.
Segðu Marie að ég hafi þurft að fara.
Segðu henni ástæðuna.
Þegar ég heyrði fyrst söguna frá Frank gat ég ekki annað en hugsað um
þær kvíkmyndir á 8. áratugnum sem voru gerðar með svarta í huga.
Ég hugsaði í byrjun, væri ekki gaman að búa til
eina slíka mynd.
En gera það þó alvarlega. Ekki sem brandara
eða með þessari ýktu nálgun sem var notuð í þeim myndum.
Svo ég tók þetta mjög alvarlega. Allt þurfti að vera raunverulegt.
Það var nálgunin allt frá byrjun,
nálgunin er mjög jarðbundin, allt frá skrifunum
til alvarlegs og hægláts leiksins. Þetta er ekki ýkt.
Og nálgunin sem Ridley notaði við tökurnar.
Hún er ekki smámunasöm. Ekki finleg til að vera finleg.
Hún er finleg í groddaskap sínum.
Og ég er mjög ánægður með það.
Ég held að hann hafi náð þessum stíl algjörlega.
Líf hans býður ekki upp á barneignir.
Hún segir það í garðinum: "Richie, þú hefur ekki pláss fyrir okkur."
Hann kemst að því að hún hefur rétt fyrir sér.
Og hann lifir löggulífi sem hann elskar líklega,
óöryggið, ókunnugi þátturinn. Hver dagur er frábrugðinn þeim síðasta.
Það er spennandi að vera lögga. Launin eru lág en það er skemmtilegt starf.
Eða sleppa því að taka það en ekki halda fram hjá mér.
Bráðabirgðatónlistin keyrir verkið áfram, eins og Terry Rawlings, maður notar
bráðabirgðatónlistina en það sem gerist mjög oft er...
Bráðabirgðatónlistin í Blade Runner var gjörólík því sem Vangelis gerði.
Sem er oft mjög athyglisverður
vitnisburður um frábæran tónlistarmann.
Vangelis... Við vorum með frábæra bráðabirgðatónlist í Blade Runner,
Vangelis kom mér sífellt á óvart með hvað hann vildi gera.
Ég fór til hans á kvöldin. Fór í hljóðverið hans í Marble Arch að kvöldi til.
Og hann sagði "Mér datt þetta í hug...“
Og það tengdist ekki á neinn hátt því sem við höfðum notað. Stundum er það...
Tónlistarmaður vill vera sjálfstæður. Vill ekki fylgja bráðabirgðatónlistinni.
Fylgir kannski hraðanum og taktinum úr upphafilegu tónlistinni.
Bráðabirgðatónlistin skapar, á góðan hátt...
Ekki gleyma því að maður velur það besta.
Maður velur góða tónlist og borgar ekki fyrir hana,
heldur velur bestu tónlistina úr ýmsum áttum.
Þegar hún á að vera vönduð reynir maður að láta hana hljóma
eins og hún sé eftir sama tónskáld.
Hún er aðallega eftir níu tónskáld.
En bráðabirgðatónlistin er mikilvæg því hún er notuð í prufusýningunni.
Svo maður þarf að selja myndina,
ekki bara með tónlist og slíku.
Maður þarf að finna tónlist sem undirstrikar tímabilið,
undirstríkar söguna, undirstríkar angurværðina
og hápunktana. Og það er stöðug
prufustarfsemi. Hvað finnst þér um þetta? En þetta?
Og maður verður mjög nákvæmur varðandi hví á ekki að nota eitthvað.
Og þegar maður hefur lært á það, fer maður að læra
hvað má nota.
Tónlistin er allt annað svíð. Önnur útgáfa af skriftum.
En þetta er allt annað mál.
Marc Streitenfeld, öðru sinni með mér.
Hann var tónlistarráðunauturinn minn, líka í The Good Year.
Og hann stóð sig frábærlega í þessari mynd
því þetta var snúið. Það var hægt að nota tónlist eins og í Shaft
eða Super Fly eða slíkum myndum.
föður Francis Ford Coppola, Carmine Coppola.
Var það ekki? Það var ekki Nino Rota, var það?
Og svo gerði pabbinn tónlistina fyrir Apocalypse Now.
Og þeir völdu... Ég held að sú tónlist hafi ekki verið samin.
Þetta var klassísk tónlist frá Síkileyjum
sem þeir gripu og það var snjallt val.
Þeir nota það sem virkar, hvað sem fær myndina til að virka.
Við gátum ekki gert það hér því hvað er bófamynd frá 8. áratugnum?
Við vildum ekki gera tónlist eins og í Super Fly eða Shaft.
Hún var í lagi, það var fín tónlist.
En ég vil það ekki, ég vil eitthvað sem undirstríkar
alvarleikann og míkilvægið og stærðina og að það væri...
Þessi myndi virkar á einkennilegan hátt eins og stórmynd.
Og ég vildi finna fyrir míkilfengleik sögunnar.
Og mikilvægi persónanna. Sérstaklega Franks Lucas.
Hann var frábær kaupsýslumaður og konungur dópsalanna.
Svo þetta var meira...
Ekkert sem Marc gerir er hefðbundið svo ég get ekki lýst því þannig.
Ég held að Marc geti orðið fyrir áhrifum frá
þeim bestu frá þessu tímabili.
Og maður tekur ekki eftir því nema maður hlusti vandlega.
Þetta er sniðug blanda af því sem hann gerir
og áhrifum hans af eldri tónlist.
Ég hugsa mikið um tónlistina
og hlusta á allt, auðvitað, sem kemur í ljós.
Líka svokallaða vinsæla tónlist tímabilsins.
Allt fer í gegnum mig. Og ég hef þróað með mér
gott innsæi og smekk fyrir, sérstaklega kvíkmyndatónlist.
Ég er mikið fyrir klassíska tónlist, ég meina,
það er ekki hægt að slá út Mozart, Vivaldi og það besta eftir Bach, því míður,
í gömlu tónlistinni.
En ég hef líka komið mér upp mjög kaþólskum smekk
í gegnum kvikmyndirnar.
Ég hef lært við kvikmyndagerð
að tónlist er samtal. Og samtal getur verið tónlist.
Það er stundum hrynjandi í samtölum sem er gullfalleg.
Og tónlist. En öfugt við það, þegar maður setur tónlist í mynd
er það eins og að bæta síðustu röddinni við.
Og röddin togar í þig og ýtir þér.
Gagnrýnendur segja að tónlist stýri tilfinningum
en mér fannst það alltaf heimskulegt því við vinnum við það.
Leikhús stýrir tilfinningum. Rokk stýrir tilfinningum.
Þetta kemur við tilfinningar manns.
Og það hefur fengið slæmt orð á sig
en þetta er það sem skáldskapur gerir. Hann á að gera það.
Það er enginn vafi á að tónlist getur leikið sér með tilfinningar þínar.
En það sem við forðumst og ég geri aldrei er að vera væminn.
Það versta við slæma tónlist er þegar hún verður væmin.
Og væmni, ég er með góða skilgreiningu á henni sem ég fann ekki upp sjálfur.
Einhver sagði að væmni, hvort sem hún er í tónlist,
eða leik eða hverju sem er, jafnvel málverki...
Væmni er óverðskulduð tilfinning.
Með öðrum orðum, þú vinnur ekki fyrir henni
heldur nærð henni með auðveldum leiðum.
Ég held að maður passi sig því sífellt á því,
sérstaklega í atriði sem er ástaratriði eða atriði sem er...
Jafnvel í ofbeldisfullum atriðum segir maður stundum:
"Þarf að vera tónlist við þetta?" Látum ofbeldið spila sig sjálft.
Það er tónlist í hljóðum ofbeldis. Maður þarf ekki annað.
Oft þegar maður á við atriði sem er mjög ofbeldisfultt,
reynir maður að finna tónlist við það, og það er oft erfitt.
Nema þú sért að gera skrímslamynd.
Og það eru ekki til margar góðar skrímslamyndir, er það?
Við verðum að fara að vinna saman, Richie.
Við verðum að bæta okkur.
Þeir gætu miðað betur næst.
Við verðum að halda þessari gullgæs á lífi.
Þegar þú er spenntur skiptir það ekki máli.
Lengd myndar skiptir ekki máli þegar maður sítur spenntur yfir henni
og hlutirnir gerast á mátulegum hraða.
Hún getur haldið endalaust áfram. Í alvöru.
Frank er... Nema andstæðingar hans
og seinna er atriði þar sem Tony Beato segir:
"Velgengni á sér óvini. Ef þú átt erfitt uppdráttar, eignastu vini."
Það er flott lína. Það er ekta Steve Zaillian.
Það er hreinn Zailljan. Þetta er flott rökfærsla.
Flott hugsun, ekki satt?
Þessi hugmynd að hann gæti haldið sig
hálfpartinn ofan við mafíuna og að hún keypti af honum,
það olli vandamálum. Ég veit ekki, kannski voru vandamál vegna húðlitarins, líka,
en vegna þess að hann hafði klippt fólk út...
Hann hafði losað sig við milliliðina í ferlinu, þeir voru óánægðir með það.
Því meira sem hann græddi, því minna græddi einhver annar.
Hann var því alltaf í lífshættu vegna þess.
Einu sínni segir vinur hans úr mafíunni: "Þannig er þetta.
"Ef þér gengur vel þá eignastu óvini.
"Ef þér gengur illa þá geturðu átt vini. Það er þitt val."
Víetnam-stríðið var ákveðinn áfangi.
Afsakið, þróun og endalok Víetnam-stríðsins
voru gagnlegir atburðir í tímaröðinni sem Steve hafði skrifað.
Þetta snýst um hvað hjálpar við að segja sögu
í rökréttu tímasamhengi.
Að tengja atburði við... Þarna.
Þetta er afvopnunin. Við erum við það að afvopnast.
Þeir eru að koma sér í burtu, þeir eru að fara frá Víetnam.
Þetta er gott fyrir okkur því að í fyrsta lagi segir það hvar við erum í sögunni,
og gefur atburðunum trúverðugleika.
Og tengist mjög nákvæmlega sífellt minni velgengni Franks.
Það er mjög gagnlegt fyrir okkur að hafa eitthvað svona sérstakt eins og stríð
sem er mjög nátengt amerískri þjóðarsál.
Sjónvarpið var alltaf í handritinu.
Og vísanirnar í Víetnam-stríðið voru eins og lím fyrir...
Það var notað til að sýna tímann og næstum eins og heiti á köflum.
Þegar við tókum stökk í tíma
var vísað í fréttir eða sjónvarp.
Þær fréttir sem voru notaðar, þeir völdu þær,
Ridley valdi þær, en í upphafi myndarinnar
eða í upphafi handritsins er sjónvarpstæki það fyrsta sem maður sér.
Mynd frá Víetnam-stríðinu þegar það stóð hæst, árið 1968.
Og eitt það síðasta sem þú sérð í sjónvarpi
eru fréttir af bandaríska hernum að fara frá Víetnam.
Við höfðum áhyggjur af Víetnam, hvernig
hermennirnir í Víetnam fundu fíkniefni þar.
Hvernig Frank átti frænda í Víetnam sem átti bar í Saigon.
Hann sagði um drengina tvo sem voru heróínfíklar: "Þeir koma ekki aftur."
"Frank, hann er í lagi.“ Og eftir það hringdi Frank bara
í frænda sinn. Þetta er allt satt. Og sagði: "Hvað segirðu gott? Ég er á leiðinni."
Og frændi hans fann mann sem var tíl í slík viðskipti
og var hægt að treysta algjörlega á næstu sjö árin,
og þeir skiptust á reiðufé og heróíni.
Og það hélt áfram... Því ég hélt að hann hefði hitt marga.
Hann sagði: "Nei, ég var heppinn. Ég kallaði hann James Bond.“
Hann var hávaxinn, í hvítum fötum og ók Rolls-Royce
uppí í fjöllum.
Og ég hugsaði: "Hljómar vel. Ég vil ekki hafa það þannig."
Ég vildi hafa manninn hæglátari og virðulegri.
Ég held að fíkniefnasalar þurfi ekki endilega
að líta út eins og illmenni. Þetta eru viðskipti.
Þetta er ekki mynd um ævi einhvers. Við höfum gert kvíkmynd
þar sem það besta gerist, þegar þú gleymir þér
í heimi Franks Lucas og þér líður eins og allt sé að gerast núna.
Það er galdurinn. Það er alltaf galdurinn.
Ég held að Denzel hafi ekki verið svona ljúfur lengi.
Þá meina ég, hann er glaður.
Hann á í góðu tilfinningasambandi við fjölskylduna.
Hann er blíður við konuna sína.
Hann fellur greinilega fyrir henni á næturklúbbnum.
En á sama tíma getur hann orðið grimmur á augabragði.
Mér finnst píanóatriðið gott þegar hann kremur höfuðið á Jimmy í flyglinum.
Því hann notar það sem er við höndina.
Ef það er blýantur, þá stingur hann honum í vinstri kinnina á þér.
Því hann missir stjórn á sér í alvöru og þá heldurðu þig fjarri.
Frank var býsna skapstyggur.
Ég lærði það af Alien. Hafðu ofbeldið vandað.
Þegar það gerist, þá... Eitthvað gerist og það hefur
áhrif á þig. Og það er mun minnisstæðara og meira sláandi.
Litlir hlutir eins og með flygilinn, eins og að kveikja í manni,
að taka hann af lífi og skjóta hann síðan.
Sleppa honum með því að skjóta hann.
Það er hægt að láta hann brenna lengur.
Að skjóta Tango í höfuðið er það sem hefur mest áhrif á fólk
því að það er enginn aðdragandi. Ég vildi engan aðdraganda.
Ég vildi að hann gengi að honum og beindi byssu að höfði hans,
Tango segir: "Hvað ertu að gera? Ætlarðu að skjóta mig, Frank?
"Fyrir framan allt þetta fólk?" Búmm. Hann gerir það.
Hvernig hann lítur undan. Horfir ekki einu sinni á hann.
Lítur bara á lífvörðinn og hleypir af.
Þetta eru ekki skilaboð til fjölskyldunnar, heldur skilaboð til götunnar.
Margt fólk byrjar illa
en breytist ekki í vont fólk.
Þetta er ekki afsökun. Þetta er ekki afsökun.
En málið með hann
er að hann var á móti öllum birtingarmyndum yfirvalds.
Þetta snerist ekki um hann á móti hvítu mönnunum.
Þetta snerist um einkennisbúning og yfirvald
og frá þeirri stundu varð hann löggildur glæpon,
og þá uppgötvaði Bumpy hann,
því Frank var víst afar fær billjardspilari,
og græddi á því fé. Eitt kvöldið var hann
í suðurríkjunum, held ég,
og Frank Lucas var...
Afsakið, Bumpy var þarna niður frá
og fylgdist í billjardsalnum með ungum dreng að nafni Lucas
sem sigraði alla sem lögðu í hann og græddi fé á því.
Og eftir það bauð hann honum vinnu,
bauðst bókstaflega tíl að byggja upp manninn:
"Komdu með mér. Starfaðu með mér. Ég mun snyrta þig. Ég mun klæða þig
"og treystu mér.“ Og hann gerði það. Og svo varð hann bílstjóri
og að ég held verndari Bumpy Johnson
og fleira.
Ekkert fer héðan.
Við rífum vélina í sundur og leitum í bílum
og á mönnum.
Lestu heimildina, herra.
Glæsilegum ferli eiginmanns þíns er lokið.
Alríkislögreglan kemur og hirðir allt saman.
Ég vissi ekki af banninu við myndum af líkkistunum.
Auðvitað vilja þeir ekki stöðugt flæði af látnum
frá Írak, en hér held ég að það hafi ekki verið falið.
Þarna voru hinar látnu hetjur að snúa aftur frá Víetnam
og flogið með margt til...
Og ég náði þessu aldrei alveg
því Frank sagði: "Stundum Norður-Karólína..."
Suður-Karólína, því að þar er herstöðin.
Ég sagði: "Svo þú ókst til Norður-Karólínu,
"eða sendir einhvern þangað til að ná í efnið
"úr líkkistunum?" Og hann játti því.
Ég spurði: "Hvað flaugstu oft til Víetnam?"
"Oft."
"Hvernig gastu flogið þangað á tímum...“
"Því ekki? Maður kaupir miða og flýgur til Kambódíu."
"Og svo þarf að komast inn, er hægt að aka þangað?"
Hann svaraði: "Stundum ók ég í tíu daga." Og ég var alveg...
Ég veit ekki hversu nákvæmt þetta var og ég þurfti að einfalda það
til að það hentaði frásögninni,
það er ekki hægt að eyða tuttugu mínútum
í að sjá hann berjast í gegnum frumskóginn,
það er ekki áhugavert. Það er nóg að hann hafi gert það.
Og við notuðum þessa herstöð
eins og utanbæjarherstöð frekar en Ídlewild.
Hún hefði ekki heitið JFK þá, heldur idlewild, ekki satt?
En samt held ég að það sé komíð með lík
í bandarískum flugvélum inn á geymslusvæðið
á vellinum sem nú heitir Kennedy,
og það var farið með líkin út að aftan
og farið með þau tíl hreinsunar, og ef þau voru í heilu lagi,
fengu fjölskyldurnar að líta á þau.
Það er því þetta hreinsunarferli.
Maður fer út í smáatriði og spyr: "Hver smyr líkin
"og hver hreinsar þau?"
Það verður að hreinsa þau í Víetnam, áður en þau eru sett í flugvél,
því að það þarf að smyrja líkið
svo það geti farið milli staða án þess að rotna.
"Sennilega," sagði hann. "Hvað meinarðu með því?" Spurði ég.
Tveir sólarhringar,
afsakið hvað ég berorður en að hafa það þarna ókælt,
þá rotnar það, ekki satt?
Svo það þurfti að gera það allt þarna, held ég.
Geturðu ímyndað þér hvað það þurfti að vera hratt og árangursríkt?
Snöggur. Óþverrastarf.
Og það er hræðilegt að hann gat alltaf fundið einhvern til að múta.
Flugmann, hershöfðingja, hann gat mútað þeim.
Sýnir bara hvað heimurinn er spilltur. Hræðilegt, ekki satt?
Hann mútaði öllum sem hann þurfti að múta.
Þess vegna varð hann svona hissa þegar allt hrundi,
honum fannst að hann hefði gert allt sem hann þurfti að gera.
Hann sá um alla.
En hann virtist ekki skilja að
það var annað fólk til sem
beið skaða vegna þess sem hann gerði, fjárhagslega.
Ég þurfti að útskýra handritið, sem þýðir að ég þarf að segja þeim
bókstaflega hvaðan hver lína kemur.
Handritið fer fyrir nefnd sem nefnist Villur og brottfellingar,
og hver lýsing, hver persóna, hvert einasta orð,
hver einasti staður, alla atburði þarf að útskýra,
út frá, hvaðan kom þetta, samdirðu þetta,
er þetta byggt á viðtali, hver sagði það, hvenær sögðu þeir það, allt.
Það þarf að gera það við allt sem er byggt á sönnum atburðum
eða alvöru manneskjum. Það er hefðbundið verklag.
Það er raunar ekki svo erfitt.
Stundum er erfitt að muna hver sagði þér eitthvað
ef þú hefur fleiri heimildir.
Þess vegna tekur maður upp á band.
Það hjálpar. Maður getur alltaf hlustað á það aftur síðar.
Og síðan sýna þeir... Ég segi þeir,
lögfræðingarnir sýna hvað er ásættanlegt og hvað ekki.
Oftast þýðir það að þú þarft að breyta nafni ef þeir krefjast þess.
Það voru nokkur skálduð nöfn hérna sem ég þurfti að breyta
því að alvöru fólk hét þessum nöfnum.
Samtaka?
Ég hitti Ridley við gerð Hannibal en við unnum að fleiru eftir það, held ég.
Ridley kom að Hannibal á undan mér
svo að raunar
voru Ridley og Dino að reyna að fá mig til að skrifa handritið að henni.
Ég var hikandi. Þá meina ég að ég vildi vera viss um
að ég gæti gert það þannig að þeir yrðu ánægðir með það.
Ég vildi að það væri alveg á hreinu
svo að ég hitti Ridley í um það bil mánuð
og við töluðum um alla þætti þess fyrirfram
svo að það gerðist ekkert óvænt sem öðrum hvorum okkar myndi míslíka
þegar það væri tilbúið.
Þar sem það var byggt á bók, gátum við rætt það
mun nákvæmar heldur en eitthvað eins og þetta.
Þetta var ferlið, svo að þegar handritið var klárt
kom það ekki honum á óvart á neinn hátt
með einhverju sem hann vildi ekki.
Aðstæður snerust við í þessu verkefni
því að ég var með handritið og reyndi að fá hann til að leikstýra,
svo ég varð að sannfæra hann um hitt og þetta.
Hann hafði eitt sinn áhyggjur af, þú veist,
þessu grunnviðfangsefni,
heróíni, eiturlyfjum, dauða vegna eiturlyfja,
og það var rétt hjá honum að hugsa
um þessa hluti,
svo ég varð að ræða sumt af því við hann.
Þetta var sama ferlið, bara öfugt.
Ég veit ekki hvort Frank myndi sætta sig við mæðravald
en ég spurði hann reyndar aldrei út í það.
Ég leyfði bara Ruby...
Ég taldi að Ruby væri... Það verður að vera Ruby.
Denzel sagði alltaf við mig:
"Ég hef leikið í leikhúsi á móti Ruby."
"Hún mun stela senunni í öllum atriðunum þar sem við leikum á móti hvort öðru."
Og við lok hvers atríðis blíkkaði hann til mín
og sagði: "Sástu þetta?"
Það var athyglisvert að þegar Frank var skotinn,
vissi hann ekki hver gerði það. Það var...
Hann veit enn í dag ekki hver það var sem skaut á hann
og það gæti verið hver sem er.
Einhver sem vildi reyna að ræna hann,
einhver stjórnlaus fíkill,
eða meðlimur í mafíunni,
eða það hefði getað verið, þú veist,
einhver af innflytjendum efnis sem hann setti á hausinn,
margir komu til greina.
Málið er, hvað gerirðu þegar einhver fer að skjóta á þig?
Þú veist ekki hverjir það eru.
Svararðu skothríðinni
eða ákveður að þetta sé tíminn til að draga sig í hlé með auðinn?
Tengilíðurinn hans segir honum
að það sé annað að hætta í gróða en að gefast upp.
Hann reiddist því að einhver reyndi að bola honum í burtu.
"Hvernig dirfast þeir?"
Hvað stendur á bílnum?
Snjórinn er einfaldur. Þetta eru snjókerti. Þú kveikir á þeim eins og kerti.
Þetta er pappír.
Engir turnar og sumir vilja...
Er þetta ekki raunverulegasti snjór sem þú hefur séð?
Þetta eru pappírskerti. Mjög ódýr.
Ég lærði um pappírskerti...
Sumir setja upp turna og nota sápu og slíkt.
Ég uppgötvaði þetta ásamt Neil Corbould, sem gerði Black Hawk með mér.
Hann á kerti sem maður brennir og segir: "Sjáðu þetta."
Einn maður með kerti getur séð um allt þetta svæði.
Hleypur bara upp og níður. Þetta er létt eins og kóngulóarþráður
því það svífur.
Það var notuð sápa. Hún dettur beint niður.
Snjór gerir það ekki. Hann fellur hægt.
Andvarinn heldur honum uppi.
Hvað setja þeir í bílinn?
Eitt af mörgu sem kemur á óvart við Ridley
er að
þú veist, hann er lístamaður. Og þá meina ég myndlistarmaður.
Hann getur teiknað hvað sem er.
Maður getur rætt við hann um atriði
og hann sítur bara þarna og teiknar það í rólegheitum.
Á meðan hann hugsar um atriðið.
Eða á meðan hann talar um það.
Svo maður veit að hann hefur mynd af öllum atriðunum í höfðinu.
Núna styttist í endinn.
Það var nærri 40 stíga hiti
þegar ég tók þetta upp.
Og leikararnir þurftu að klæðast frökkum.
Það er heitt. Ég tók upp yfir sumarið.
Þetta var... Nei, þarna nálgast október
en það er enn, þú veist, það er míkill raki í New York.
Hiti og sviti.
Ertu alveg viss?
Það verður ekki notendavænt þar fyrr en í nóvember.
Það voru nokkur atriði sem voru klippt út úr handritinu
vegna fjárskorts áður en þau voru tekin upp,
sem ég sakna. Það var atriði með Nicky Barnes,
snemma í myndinni, atriði með Nicky Barnes og Frank.
Það var gott atriði.
En ekki mikið, samt.
Þetta er helgisíðurinn hans. Kírkjuferðir hans voru eins og fjarvístarsannanir
og yfirvarp.
Fór alltaf með móður sinni í kírkju á sunnudögum og miðvikudögum, held ég.
Þessi mynd kom vel út í prufusýningu. Ég var alveg hissa.
Hún kom út á við Shrek
varðandi viðbrögð áhorfenda.
Hún fékk einkunina 92 eða 94, sem er mjög hátt.
Slík einkunn á oftast við teiknimynd fyrir börn.
Mér líkar ekki prufusýningar. Ég hata þær. Hluti af þessari reynslu sem ég hata,
svo mikið að ég var óstyrkur vegna myndarinnar
og ætlaði ekki að mæta. Ég hugsaði:
"Til fjandans með það. Ég breyti engu úr þessu, svo að...“
Steven sagði alltaf að hann hataði prufur.
Hann fer ekki á prufusýningu.
Og mér finnst eins og ég sé þetta neikvæða afl, á aftasta bekk,
þú veist, að tilfinningin rísi innra með mér
og hafi neikvæð áhrif á áhorfendur.
Ég ætlaði í staðinn að fara á krá
og fá mér nokkra drykki í tvo tíma og koma svo aftur og...
Eða koma ekki aftur og lesa um það næsta dag
því viðbrögð áhorfenda eru mæld.
Áfram!
Ég valdi þennan stað því ég elska þessa framhlið og þeir vildu laga hana
og ég sagði: "Ekki laga hana, ekki mála hana."
En öll Manhattan hefur þróast gríðarlega.
Svona leit þetta út á þessum tíma.
Ég held að borgarstjórarnir tveir, Gíuliani og Bloomberg
hafi gengið frá spillingunni og vændinu.
Þeir ýttu því út úr borginni.
Þessi hreinsun hefur átt sér stað undir þeirra stjórn.
Allt tilbúið.
Náði því.
Verið tilbúnir.
Ég hef séð þennan stað. Komið þarna tvisvar eða þrisvar
og það sem ég geri er að ég teikna áætlun á blað
og segi: "Hann kemur hérna. Ég vil símaklefa hérna
"svo að hann geti hringt héðan."
Þeir koma hér inn... Og þetta er allt merkt inn á kortið.
Og þeir koma upp sítt hvoru megin á byggingunni
því ég set brunaútganga þar
því að mér finnst vit í því.
Svo fara teymin tvö upp og þeir hittast á sjöundu hæð.
Nei, það var hærra. Sautjánda hæð.
Og þeir vita það því að skyndilega berast engin hljóð frá stofunum
og það eina sem heyrist er lág reggí-tónlist,
svo margt af þessu er gert á staðnum.
Hann smeygir sér inn þar sem er sennilega svefnsalur kvennanna.
Þegar þær byrja að saxa eru þær við það í marga tíma.
Sennilega í sólarhring, að saxa heróín.
Og þeir fundu upp á þessu að drengurinn spilaði fótbolta við einn þeirra
svo það er hægt að komast inn um dyrnar
án þess að grípa til skotbardaga.
Svo hann er handjárnaður og bundinn. Þeir taka drenginn til að skjóta hann ekki
og þá þarf enn að opna þegar náunginn kemur út og segir: "Hvar er Timmy?
"Hvar er Timmy?"
Og þeir fara að verða... Þá grunar raunar ekkert.
Þeir halda bara að Timmy sé að slóra en ekki vinna eins og hann á að gera.
Ég vona að ég hafi lært dálítið af því að horfa á Ridley gera þetta
sem er, þú veist, gerðu það bara.
Gerðu það, kláraðu það, farðu í það næsta.
Ekki örvænta yfir hverju smáatriði.
Sem mér hættir til að gera.
Það er ótrúlegt hvað þetta var gert hratt.
Þetta var gert á tveimur, þremur dögum.
Það þarf að festa sprengiefni við allt sem skemmist.
Hver einasti skothvellur er tengdur
með raftengingu við sprengiefni.
Hann er með blóðpakka á bakinu.
Við náum yfirleitt 40, 50 uppstillingum, sem er hröð vinna.
En ég nota yfirleitt alltaf minnst þrjár myndavélar í einu.
Svo þessar 50 uppstillingar eru kannski bara 25 uppstíllingar
en ég færi mig innan uppstíllinganna.
Þá er þetta búið. Það tekur meiri tíma
á þremur vélum, eða ef atriðið er stórt, 11 vélum.
Í Black Hawk Down notaði ég ellefu vélar.
Og þótt það taki 45 mínútur að stilla upp,
og þegar maður er tilbúinn segir maður byrja. Svo eru tvær, þrjár tökur
og: "Eru allir ánægðir?“ Og maður segir: "Já, komíð.“ Svo heldur maður áfram.
Í stað þess að eyða fjórum tímum
í allt sem gerðist á þessum 45 mínútum.
Það er best að hugsa ekki um það.
Það er best að byrja bara.
Taka hvern dag fyrir sig
og smátt og smátt kemur þetta og síðan:
"Skrambinn, við gerðum 50 uppstillingar í dag."
Ég leita alltaf að tökustöðum, verð að gera það, því að
ég segi það bara, ég held að margir nenni því ekki.
Ég verð að sjá allt því það er mín heimavinna
og í minni heimavinnu sé ég inn í staði,
ég sé inn í hús, ég sé hvernig fólk býr,
og sé hvernig fólk klæðir sig og þetta eru allt upplýsingar.
Ég dreg í mig allar slíkar upplýsingar.
Ég fann eitt hús sem var ósnert
síðan 1939.
Stórt, gamalt fjölbýlishús. Við gerðum það að miðju fíkniefnaiðnaðar hans.
Þú ert úr leik.
Á vissum tímapunkti hélt ég að hún yrði ekki gerð.
Framleiðslu var hætt tveimur víkum áður en það átti að byrja.
Ég veit ekki hvenær það var, 2003 eða 2004.
Míklum peningum hafði verið eytt
og þá hélt ég að það væri búið.
Ég held að ég hafi ekki trúað að hún yrði gerð
fyrr en það var búið að taka hana upp.
Þegar þeir eru komnir á þetta stíg í lífinu, verður það,
ef hann næst,
og það er ekki út af spilltum uppljóstrara,
þá er það heiðarleg handtaka.
Er ekki talað um heiðarlega handtöku?
"Allt í lagi, þú náðir mér."
Og síðan þarf að semja.
Ef hann gefur upplýsingar eða ekki
eða tekur á sig sökina,
og hans fólk styður hann þegar hann kemur út,
en 10 ár eru 10 ár.
17 ár eru 17 ár.
25 ár er rosalegt. Það er heil kynslóð.
Já, núna lít ég eiginlega á 10 ár sem heila kynslóð.
Kynslóðaskipti verða við viðhorfsbreytingar.
Og krakkar í dag breytast á 10 ára fresti.
Ótrúlegt hvernig þeir aðlagast
tölvum og öllu sem stendur þeim til boða.
Ég vona að þeim gangi vel.
Brandarinn var að, núna kemur brandarinn,
eftir þetta mál,
eftir að hann setti Frank á bak við lás og slá,
þurfti hann að fá 300 dali lánaða frá lífeyrissjóðnum til að komast í frí
og saksóknarinn gaf honum bara þriggja daga frí.
Hann fékk engin stórverðlaun eða háa greiðslu fyrir þetta.
Þið munið það kannski ekki en snemma í myndinni
segir hann: "Ég á erfitt með að tala fyrir framan fólk."
Núna er hann hérna, með þetta vandamál
og hann man eftir því og verður óstyrkur.
Richie sagði: "Hann getur ekki verið með tyggjó í réttinum."
Og hann sagði: "Hví ekki? Ég er óstyrkur."
"Þú myndir ekki gera það. Dómarinn myndi henda þér út."
Og ég sagði: "Allt í lagi." Og Russell sagði: "Bíðum
"fram á síðustu stundu svo hann sé mjög óstyrkur."
Svo mundi hann það og setti tyggjóið í skúffu. Þetta var flott smáatriði.
Fullt af flottum smáatriðum í myndinni.
Þetta er vel klippt hérna því að það eru margar ræður í réttarsalnum,
löng ræða í réttarsalnum,
sem er í raun bara um hvað Frank sé slæmur maður.
Og ég hafði áhyggjur af því að festast í réttarsalsatríði
og svo í atriði þar sem tveir menn sítja við borð
og að myndin myndi sofna. Hún yrði leiðinleg.
Og þetta eru lokin á mynd sem hefur verið á góðum hraða.
Þægilegum, ekki miklum hraða, bara passlegum.
Svo að það var best að flétta þetta tvennt saman
og fjarlæga allt sem var ekki nauðsynlegt og allar endurtekningar.
Þess vegna skilar þetta sér mjög vel. Þetta er vel gert.
Og atríðið sem ég hafði alltaf áhyggjur af var
þegar þeir sítja við borð í fangelsinu í lokin
og það er líklega áhrifamesta atriðið í myndinni.
Tveir frábærir leikarar.
Því við höfðum komist yfir öll vandamál í myndinni
og allan glamúrinn og vorum með allt mögulegt
í gangi í mismunandi atriðum svo þau litu út
eins og þau væru dramatískari eða spennuþrungnari
eða litríkari eða meira spennandi.
Myndirðu gera það aftur?
Hann gerir dálítið hérna við kaffimálið,
og það var ekki skipulagt, og þetta var eina takan,
annars hefði það litið gervilega út.
Hann hendir kaffinu út af borðinu þegar Richie
segir að allt verði aftur eðlilegt.
Hann sagði alltaf: "Ég vil nota skýringuna
"um atburðina þegar ég var 11 ára
"og ég horfði á mann slá tennurnar úr 14 ára frænda mínum
"og hausinn skotinn af honum."
Og ég sagði: "Því ekki? Setjum það inn."
Og við settum það inn.
Og svo varð hann svo reiður þegar hann sagði frá því
að hann vissi að hann var að reiðast
og sló kaffimálið út af borðinu.
Þá hefur hann ekkert kaffi. Sjáið hvað gerist þá.
Sjáið. Hann fer að tala um kúgun, mútur, morð...
Og það er skipt á milli hans að tala í herberginu
og myndskeiða úr réttinum.
En við ákváðum að hafa atriðið í herberginu í forgrunni.
Réttarsalurinn er í öðru sæti
varðandi atburði sögunnar. Hvernig þetta er klippt.
Það er stíllinn.
Þetta var eiginlega skrifað þannig. Steve skrifar þannig,
mikið í fortíð og framtíð. Ég er hrifinn af því.
Þarna er ég að skipta á milli þess.
Ég er að gera það þarna.
Þrír, fjórir hlutir að gerast í einu á mismunandi tímum.
Það er mjög athyglisvert.
Maður fylgist betur með. Það kemur spennu í atriðið.
Þess vegna er myndin svo kraftmikil án mikils hasars.
Það eru upplýsingarnar.
Krafturinn felst í upplýsingum
sem koma í réttri röð. Þá er það spennandi.
Það snýst ekki um að taka upp og drepa hluti.
Það er ágætt að hafa það með af og tíl.
Það verða einhver mistök og hann segir: "Það sem þú stendur fyrir, Frank,
"er farsæll, svartur kaupsýslumaður.
"Þeir hata það og þeir hata þig. Mafían hatar þig.
"Því þú kostar þá peninga.
"Þeir hata þig vegna velgengni þinnar.
Og hann segir: "Þegar þú ferð í fangelsi, verður allt aftur eðlilegt hjá þeim.
"Lífið á götunum verður aftur eðlilegt."
Og hann segir: "Eðlilegt? Ég skal segja þér hvað er eðlilegt.“
Svo rifjar hann upp fortíðina og þú sérð hvað kemur fyrir kaffimálið.
Ekta Zaillian.
Tveir svona leikarar augliti til auglitis, algjört gull.
Það fyrsta sem hann segir er: "Segðu mér, lögfræðingurinn sagði,
"er það satt..." og Frank hugsar strax: "Ég trúi þessu ekki.
"Þetta er óþolandi. Hann spyr mig líka."
Og hann segir: "Já, ég gerði það." "Hvers vegna gerðirðu það?"
"Því að það var rétt að gera það." "Það er gott svar.“
Og svo bætir hann við: "Þú veist að Johnny Law fékk það. Þú fékkst ekkert."
Þetta þróast, sem er magnað, og samt sítur hann þarna...
Þarna. Þarna fór kaffimálið.
Núna segir hann: "Það skiptir mig engu
"þótt þú verðir dauður í fyrramálið."
Og hann svarar: "Frank, farðu í röðina.
"Hún nær aftur fyrir hús."
Hann segir: "Allt í lagi, hvað viltu gera?"
Og hérna... Sjáið. "Hvað viltu gera?" Horfið.
Russell, þar sem ég tók áfram upp, ýtir kaffinu sínu til hans.
Þá sítur hann þarna og hugsar: "Fjandinn, hann notar málið."
Svo maður tekur áfram upp
og síðan ýtir hann kaffinu til baka og hann fær sér af því.
Svo þeir nota kaffimálið.
Þannig færðu...
Sem betur fer var þetta eiginlega besta takan.
Þetta gerðist bara einu sínni. Það er ekki hægt að endurtaka það.
"Hann gerði það ekki," segir hann.
Hann notar flotta, svarta tíð, hérna.
"Hann gerði það ekki." Þegar hann talar við hann...
Náunginn situr fyrir framan hann og hann talar svona við hann:
"Hann gerði það ekki. Hann gerði það."
Og hann sítur þarna. Ég er hrifinn af svona löguðu.
Ef þú hlustar á setningaskipan er þetta flott götumál.
Hann er bara í betri fötum.
Ég held að enginn hafi komið eftir Frank Lucas
og gert það sem hann gerði.
Ég held að enginn annar hafi leitað beint til upprunans og verið
svona heildarinnflutningsaðili eins og hann var.
Ég held að þetta hafi aðeins gerst einu sínni.
Hérna eru þeir að semja.
Það er kaldhæðnislegt að þetta var lengsta atríðið í handritinu
en ekki margt sem ég gat gert.
Og galdurinn er, þegar ekki þarf að gera mikið, að hafa það einfalt.
Því að textinn er svo góður og leikararnir magnaðir
geturðu látið þá framkvæma það, og síðan...
Þarna. Þetta er klipping sem var vonlaus fyrir 20 árum.
Skyndilega stekkur maður 4 daga fram í tímann
og þeir eru með allar ljósmyndirnar og Frank Lucas er
að segja allt af létta.
Hann er að gefa upplýsingar sem munu milda dóminn hans.
Því að Richie Roberts var þarna, ekki gleyma því, saksóknarinn,
og hann ákvað, eftir að hafa kynnst Frank Lucas vel,
að verða verjandi hans
og náði þannig að milda dóminn úr 75 árum í 15.
Sem var býsna gott miðað við allt sem hann gerði.
Allt sem hann stóð fyrir.
Ég er ekki viss um að maður eins og Brolin hafi verið vinsæll
inni á lögreglustöðvunum.
Hann var bara með... Hver sem er yfir á þessum dögum
var sennilega með undir 40.000 dali.
En hann var yfirlögreglumaður í fyrsta flokki.
En eftir skatta er þetta erfitt svo þeir reiða síg á mútur
og spillingu og segja: "Tveir fyrir mig, einn fyrir þig."
Ekki satt? Og þeir mynda...
Ég fór heim til lögreglumanna sem þáðu mútur.
Ekki fyrir þessa mynd, heldur aðra
á einum af mínum uppáhaldsstöðum, Staten Ísland.
Ég fór til Staten Ísland og heimsótti nokkrar löggur og sagði:
"Mig langar að sjá heimili löggu."
Ég vil að þú sýnir mér... Og ég segi aldrei frá því,
sýndu mér hús lögreglumanns sem þiggur mútur,
og annars sem gerir það ekki
og munurinn var gríðarlegur.
Stórir sófar, plastábreiður á öllu,
sófar og eftirmyndir klassískra myndverka í þykkum römmum
og upphleypt veggfóður. Þetta var eins og í The Sopranos.
Ekki smekklegt en maður sá peningana.
Það er flott hérna í lokin og mjög dæmigert fyrir Frank
þegar Richie segir: "Vel gert“ og klappar
og þá finnst manni eins og þeir séu orðnir vinir.
Og hann segir þetta: "Vel gert, Frank. Viltu fá drykk eða eitthvað?"
Og Frank segir:
"Áttu nokkuð vígt vatn?" Og Denzel hlær. Hann hrín.
Nákvæmt. Frank hrín.
Hann hlær svona.
Og mér fannst frábært að hætta svona. Góð leið til að hætta með Frank
því að það er engin... Hann er á leið í fangelsi í 72 ár.
Hann mun eyða afgangi ævinnar í fangelsi
og hann getur hlegið að því. Hvað kallar maður slíkt? Ég veit það ekki.
Það má kalla það hugrekki. Ekki satt?
Því miður vega hans góðu kostir
ekki á móti hans versta.
Hann veit... Þetta er eins og fjárhættuspilari.
Þeir vita að það er óumflýjanlegt.
Það er óumflýjanlegt að tapa í fjárhættuspili.
Og hann hugsar að það sé óumflýjanlegt að honum verði náð,
þegar hann sér lögreglubílinn
fyrir utan húsið sitt skyndilega,
veit hann það og sættir sig við það:
"Það gerðist fyrr en ég vonaði en svona er það bara."
Þetta er flott því að það hélt áfram.
Ég lýsi því ekki sem gerist eftir þetta því ég tel þetta
vera fullkomin endi fyrir Frank Lucas.
Mér finnst að hægt sé að lesa þetta á tvenna vegu,
tónlistin úr bílnum sem ekur fram hjá
segir manni að nú sé 10. áratugurinn.
Richie varð saksóknari, svo hann fór með málið.
Og í dag er hann verjandi.
Hann hætti hjá skrifstofu saksóknara
skömmu eftir þetta mál og varð verjandi.
Hann er sennilega að verja sumt af því fólki sem hann gómaði.
Að minnsta kosti sömu manngerðirnar.
Ég heiti Steve Zaillian. Þakka þér fyrir að horfa.
Richie virti eiginlega Frank
og hvernig hann kom fram
í réttarhöldunum eftir handtökuna
og hann kynntist honum
því að Richie ákvað þá að verða verjandi.
Með því að gerast verjandi fékk hann Frank til að segja:
"Ég skal tala.“
Því að Richie vildi ná löggunum.
Spilltu löggunum. Honum var sama um hina hefðbundnu smábófa.
Hann vildi ná löggunum sem spiluðu óheiðarlega.
Og það voru, ég er ekki handviss um töluna,
en ég held að löggurnar hafi verið yfir 150.
150 handtökur. Það er míkið.
Og vegna þess sat Frank ekki 70 ár inni heldur 15.
Á þessum tíma fór Richie að hugsa
eilítið um velferð Franks þegar hann kæmi út.
Einhver sagði: "Það er leiðinlegt að sjá gamalt ljón
"gefast upp, eftir á." Ég vil ekki horfa upp á það.
Ég vil velta fyrir mér hvað hann gerir næst, og þannig...
Þetta var góð ákvörðun því hún endar þannig.
Maður sér hann þarna, hann er að hugsa málið,
og maður veltir fyrir sér hvað hann hyggst gera.
Það er ekkert niðurdrepandi við það.
Vonandi var þetta ánægjulegt.
Ég ætla að hætta og ég vona að þú hafir notið myndarinnar.
Icelandic