Engeland 1935
EINDE
DE BEPROEVINGEN VAN ARABELLA door BRIONY TALLIS
- Ik heb m'n toneelstuk af. - Goed gedaan.
Heb je mama gezien?
Ze zal wel in de salon zijn.
Hopelijk loopt u ons niet voor de voeten, miss Briony.
We moeten een diner voor tien klaarmaken.
- Ik hoor dat je 'n stuk gaat opvoeren. - Wie zegt dat?
De tamtam.
- Kom je kijken? - Ik weet niet of dat...
Laat me 't lezen.
Je bindt je verhalen altijd zo mooi voor me in.
- Ik heb ze bewaard. - Ik wil evengoed dat je komt.
- We zien wel. - Ik moet nu verder.
Mammie, waar ben je?
Het is prachtig, lieverd. Je eerste toneelstuk.
Zou Leon 't mooi vinden?
Tuurlijk wel.
De beproevingen van Arabella, door Briony Tallis.
- Cee. - Ja?
Hoe zou 't voelen een ander te zijn?
Koeler, hoop ik.
- Ik maak me zorgen om 't stuk. - Het is vast 'n meesterwerk.
Wat als de tweeling niet kan acteren?
Wees aardig tegen ze. Hoe zou jij je voelen als je moeder
ervandoor ging met een nieuwslezer?
Misschien had ik 'n verhaal moeten schrijven.
Als je dan 'kasteel' zegt, dan zie je
de toren en de bossen en 't dorpje voor je.
Maar in een stuk
is het van anderen afhankelijk.
- Cee. - Ja?
Waarom praat je niet meer met Robbie?
Doe ik wel. We begeven ons alleen in verschillende kringen.
- Moet het echt? - Waarom moet 't?
- Om m'n broers bezoek te vieren. - Ik heb 'n hekel aan toneelstukken.
- Ik ook. - Hoe kun je er 'n hekel aan hebben?
- Het is uitsloverij. - Je doet mee of je krijgt 'n mep.
- Ik vertel het de ouders. - Je mag ons niet meppen.
We zijn hier gasten en wat zeiden de ouders dat we moesten zijn?
- Pierrot? - Gezeglijk.
- Jackson? - Gezeglijk.
Briony, waar gaat 't over?
Over dat
liefde goed en wel is, maar dat je verstandig moet zijn.
- Ben jij Arabella? - Niet per se.
- Mag ik haar spelen? - Lola zat in 't stuk op school.
Toe. Ik heb al maanden niets leuks meer meegemaakt.
Goed dan.
Zullen we 't eerst lezen?
Als jij Arabella bent, regisseer ik.
Sorry.
Ik lees de proloog.
"Proloog.
"Dit gaat over Arabella, zo spontaan,
"die er met 'n vent vandoor is gegaan.
"Het deed haar ouders veel verdriet
"dat ze op deze wijze haar huis verliet."
Wat?
- Ik wilde even kijken. - Geen publiek bij de repetities.
Je mag vanavond kijken.
- Dan moet ik werken. - Dat spijt me, Danny.
- Gaan we nu zwemmen? - Ja, ja.
- Daar is geen tijd voor. - Het mag vast wel van Cecilia.
Een halfuurtje pauze zal ons goeddoen.
Cecilia.
Cecilia, mogen we gaan zwemmen?
Waarom niet? Maar ga niet te diep.
Kun je zo'n bolsjewistisch ding voor me draaien?
- Het is een prachtige dag. - Voor mij te warm.
- Geniet je van je boek? - Niet echt.
Het wordt wel beter.
Ik lees liever Fielding.
Heeft veel meer passie.
- Leon komt. - Ik hoorde 't gerucht.
Met Paul Marshall, de chocolademagnaat.
- Zijn die bloemen voor hem? - Waarom niet?
Volgens Leon is hij erg charmant.
Volgens de ouwe wil je dokter worden.
- Ik denk erover, ja. - Nog zes jaar studentenleven.
- Hoe kan 't anders? - Vraag 'n beurs aan.
- Met jouw cijfers. - Ik wil niet lesgeven.
Ik betaal je vader terug.
Dat bedoel ik helemaal niet.
- Laat me helpen. - Hoeft niet. Het gaat wel.
- De bloemen. - Het gaat wel.
Stommeling.
Dat is 't kostbaarste wat we hebben.
Niet meer.
Pas op.
Ik...
Dag, Robbie.
Moedig hem niet aan.
Cee?
Moeder?
- Waar is iedereen, Danny? - Weet ik niet, meneer.
- Meneer. - Ik snak naar een drankje.
- Jij ook? - Nou en of.
- Whisky? - Graag.
- Leon. - Daar is ze.
Ik heb je zo gemist. Ik word hier helemaal krankjorum.
- M'n zus Cecilia. Paul Marshall. - Ik heb veel over je gehoord.
- En ik over jou. - Waar stoppen we 'm?
In de blauwe kamer. Mama rust even. Weer migraine.
Verbaast me niets met die hitte.
De grote kamer naast de kinderkamer.
Blijft de ouwe in de stad?
lets dringends op 't ministerie.
- Doen we 't toneelstuk dus niet? - Nee.
- Waarom niet? - Geen idee.
Ik vind er niks aan hier.
Een nieuw merk geeft problemen.
Het gedoe van 't op de markt brengen.
Een nieuwe technologie.
De vraag nu is of we met een nieuwe Amo-reep komen.
De Army Amo. Snap je 't? Geef even de Amo aan.
M'n bron op 't ministerie
zegt dat ze misschien
in de rantsoenen komen.
Er moeten drie fabrieken bij.
Meer als ze de dienstplicht instellen,
als Herr Hitler zich niet inhoudt.
En dat doet hij net zo min als aandelen
Marks & Spencer kopen.
- Dit is niet lekker. - Ik maak een cocktail van gemalen ijs,
rum en gesmolten chocolade. Absoluut verrukkelijk.
- Raad 's wie we tegenkwamen. - Robbie.
- Ik heb hem gevraagd te komen eten. - Leon, nee hé?
Robbie, de huishoudsters zoon. Z'n pa kneep er 20 jaar geleden tussenuit
en hij mocht naar 't gym, de ouwe helpt hem door Cambridge,
waar Cee ook studeert, maar zij spreekt amper tegen hem.
Ze verbergt 'm voor haar vriendinnen.
Heeft er iemand 'n sigaret?
Waarom rommelt hij in bloembedden?
Hij wil medicijnen gaan studeren.
Vond de ouwe dat goed?
Ga hem vragen niet te komen.
Waarom? Is er iets voorgevallen?
In godsnaam.
- Wanneer mogen we naar huis? - Gauw.
We kunnen niet. Ze gaan scheiden.
- Hoe durf je dat te zeggen? - Het is toch zo.
Dat woord wil ik nooit meer horen.
- Wat nu? - Dat vraag ik me zo vaak af.
Ik ben Paul Marshall. Jullie zijn vast de neefjes.
- Hoe heten jullie? - Pierrot.
- Jackson. - Prachtige namen.
- Ken je onze ouders? - Uit de krant.
- Wat heb je precies gelezen? - De gebruikelijke onzin.
Praat daar niet over waar de kinderen bij zijn.
Jullie ouders zijn geweldige mensen.
Ze houden van jullie en denken altijd aan jullie.
Erg mooie broek.
Gekocht toen we naar 'n stuk gingen.
- Welk stuk? - Hamlet.
O, ja. Te zijn of niet te zijn.
Mooie schoenen.
Ducker in Turl Street. Ze maken 'n houten model van je voet.
Bewaren het voor eeuwig.
Ik ben uitgehongerd. Wanneer eten we?
Ik help je als je raadt wat mijn werk is.
- Je hebt 'n chocoladefabriek. - Dat weet iedereen.
Dan was 't geen raden.
Deze zit straks in de ransel van alle Britse soldaten.
- Met een suikerlaag, dan smelt ie niet. - Waarom krijgen ze dat?
Omdat ze voor hun land vechten.
Er komt geen oorlog, zegt papa.
Daar heeft hij dan ongelijk in.
- Hij heet de Army Amo. - Amo, amas, amat.
Een tien.
Het is saai, al die woorden op een "o". "Polo" en "Aero."
- "Oxo" en "Brillo". - Zo te horen willen jullie 'm niet,
dus moet ik 'm aan jullie zus geven.
Bijten.
Je moet erin bijten.
De prinses was zich bewust van zijn meedogenloze slechtheid.
Toch kon ze de liefde die ze voor
sir Romulus voelde niet overwinnen. Ze wist
dat die met 't rode haar niet te vertrouwen was.
Z'n pupil dook naar de diepte van 't meer
op zoek naar de betoverde kelk. Sir Romulus krulde z'n weelderige snor.
Sir Romulus reed met zijn twee metgezellen
en naderde een glinsterende zee.
Zo heroïsch, hij trad zo heldhaftig op
dat niet te zien was welk 'n kwaad
er verborgen lag in zijn zwarte hart.
Hij was de gevaarlijkste man op aarde.
"Beste Cecilia, hiermee bied ik m'n excuses aan
"voor m'n lompe gedrag."
"Vergeef me als dit vreemd klinkt, maar..."
In mijn dromen
kus ik je kut,
je lieve natte kut.
Beste Cecilia, het is je vergeven als je denkt dat ik gek ben,
vanwege m'n gedrag van vanmiddag.
Maar ik voel me in jouw bijzijn nogal licht in mijn hoofd.
De warmte kan ik niet de schuld geven.
"Vergeef je me?
"Robbie."
Ga je weg?
Leon vroeg me voor 't diner.
Daarom heb ik dus de hele middag zilver gepoetst.
Ik zal aan je denken als ik mezelf in de lepel zie.
Je lijkt totaal niet op je vader. Helemaal niet.
Omdat ik helemaal van jou ben.
Je hemden hangen boven.
- Jongen. - Ja?
Niets.
Briony. Ben jij dat?
Alles goed?
Wil je wat voor me doen?
Wil je deze brief aan Cee geven?
- Het voelt 'n beetje raar als ik hem zelf geef. - Goed.
Briony.
kut
- Hij is wat je noemt begerenswaardig. - Zeker.
Hij vindt zichzelf 't einde.
Vreemd, met dat schaamhaar in z'n oren.
Hij zou je vast veel luidruchtige stomme zonen geven.
- Hij is 'n toffe vent. - Dat zeg je van iedereen.
- Leon. - Als dat m'n zusje niet is.
Ik heb 'n stuk voor je geschreven.
- De beproevingen van Arabella. - Er is nog wel tijd voor.
- Het hoeft niet vanavond. - Echt niet.
- Briony. - Ik kan goed stemmen nadoen
en jij ook, dus we lezen het na 't eten voor.
- Briony, heb je dit gelezen? - Ja, een geweldig idee.
- Briony. - Kijk eens aan. Mijn choc-tail.
Jullie moeten 'm proeven.
Zat hij niet in 'n envelop?
Mag ik binnenkomen?
Wat een afschuwelijke avond.
De tweeling heeft me gemarteld. Kijk.
Wat vreselijk.
Prikkeldraad.
Klopt.
Ze willen naar huis. Ik hou ze hier.
Lola.
Mag ik je iets vertellen? lets heel erg verschrikkelijks.
Graag.
Wat is het ergste woord dat je je kunt voorstellen?
- Hij is een seksmaniak. - Ja.
- Wat gaat Cecilia nu doen? - Ik weet 't niet.
- Je moet de politie bellen. - Vind je?
Hij denkt er de hele dag aan, zegt hij.
Laat de politie de brief zien.
- Beloof dat je 't niemand vertelt. - Beloofd.
Wie weet wat hij doet als hij erachter komt.
Inderdaad.
Knap je op, ik moet me nog omkleden.
Dank je, Briony, je bent een reuzemeid.
Cecilia.
- Het was 'n vergissing. - Briony heeft 't gelezen.
Sorry. Het was de verkeerde versie.
Ja.
- Niet bedoeld om te lezen. - Nee.
Wat was de andere versie?
Die was formeler, minder...
- Anatomisch? - Ja.
Het is er al weken en vanmorgen...
Ik heb nog nooit zoiets gedaan.
Ik was zo woedend op je, en op mezelf.
Ik dacht dat ik blij zou zijn als je wegging om te studeren.
Hoe kon ik zo onnozel zijn.
Zo dom.
Je weet wat ik bedoel, hé?
Je wist 't al voor mij.
Waarom huil je?
Weet je dat niet?
Ja, ik weet 't precies.
Robbie.
Cecilia.
Ik hou van je.
Er is iemand.
Cecilia.
Mensen eten op de stoep.
Mijn ouders geloofden dat warm weer losse zeden stimuleerde.
Als 't hoogzomer was mocht ik niet weg,
want dan werden de mensen geprikkeld.
En jij, Cee, ben jij stout door 't warme weer?
- Hemeltje, je bloost. - Het is hier warm.
Veeg die lipstick af, je bent te jong.
Wat voor zonden heb jij vandaag begaan, Briony?
- Ikzelf heb niets misdaan. - Hebben jullie de tweeling gezien?
Ze leken niet gelukkig. Arme jochies.
- Daar weet jij niets van. - Briony, wat heb je?
- Je bent nooit zo ongemanierd. - Het zijn geen arme jochies.
- Moet u zien wat ze met Lola hebben gedaan. - Waar heb je 't over?
Jackson en Pierrot hebben haar arm verdraaid.
Ik moest ze van haar af trekken.
Zo kom ik aan mijn wond.
- Heeft de tweeling dat gedaan? - Het was nogal 'n worsteling.
Maar 't is niet ernstig, hé Lola?
Ga je de jongens even halen, Briony?
Het eten is klaar. Waar zijn hun manieren?
- Waarom ik? - Doe het
of je gaat naar je kamer.
- Een brief. - Geef hier.
- Ze zijn weggelopen. - Wie?
De tweeling.
"We lopen weg omdat Lola naar tegen ons doet en we naar huis willen.
- "En er was geen toneelstuk." - Geen zorgen.
We gaan zoeken. Ze zijn niet ver.
Cee, jij gaat met mij mee.
Pierrot.
Jackson.
Jongens.
Jackson.
Pierrot.
Lola, mankeer je niets?
Het spijt me. Ik heb niet...
Wie was 't?
Ik heb 'm gezien.
- Hij was 't, hé? - Ja.
Lola, wie was 't?
Het was Robbie, hé?
- Heb je 'm gezien? - Hij is echt 'n seksmaniak.
Voor 't eten betrapte ik hem
toen hij m'n zus belaagde in de bibliotheek.
God weet wat er had kunnen gebeuren.
- Zag je hem echt? - Zo duidelijk als wat.
Hij duwde me op de grond en deed z'n handen voor m'n ogen.
- Ik kon niet... Ik heb hem niet... - Luister. Ik ken hem
m'n hele leven al. Ik zag hem.
Ik zou 't niet kunnen zeggen.
Ik wel. En dat zal ik doen ook.
Bel de politie. En ze heeft 'n dokter nodig.
- Rustig maar, liefje. - Is Robbie al terug?
Ik heb 'm niet gezien.
Ik weet wie 't was.
- Heb je hem gezien? - Ja.
- Net zoals je mij ziet? - Ik weet dat hij 't was.
Weet je dat hij 't was, of zag je hem?
- Ja, ik heb hem gezien. - Met eigen ogen?
Ja, ik zag hem met m'n eigen ogen.
Goed gedaan, lieverd.
M'n broer en ik vonden ze bij 't meer.
Zag u niemand anders?
Ik zou niet alles geloven wat Briony zegt. Ze heeft veel verbeelding.
Toen ze gingen zoeken, ben ik naar m'n vader gegaan.
- Echt waar. - Waarom?
Om hem erover te vertellen.
- Ik had 'm niet open mogen maken. - Inderdaad niet.
Maar deze keer was het goed.
Meneer, er komt iemand.
- Bedtijd. - Maar...
Nu.
Cecilia.
Leugenaars. Leugenaars.
Noord-Frankrijk Vier jaar later
Dus zei ik: "Ga maar zitten wachten
"tot je kop eraf geschoten wordt.
"Ik ben weg."
- Bonsoir, monsieur. Bonsoir? - Laat mij maar.
Wat wil hij?
- Hij heeft wat voor ons. - Dat zal verdomme wel.
We hebben eten voor jullie.
Brood, suiker.
En wijn.
Wat doen jullie hier?
Toen we ons terugtrokken, vielen de Duitse tanks aan
en werd ik gescheiden van de rest.
De Engelsen trekken zich dus terug.
Zodra 't licht wordt, zijn we weg.
We hebben al die jaren gevochten, zo veel doden.
En nu zijn de Duitsers weer in Frankrijk.
We komen terug.
En we gooien ze eruit.
Dat beloof ik.
Sterkte.
Kom maar.
Hoe komt 't dat een nette, Frans sprekende meneer als jij soldaat is?
Je komt niet op de officiersopleiding als je net uit de bak komt.
- Je maakt 'n geintje. - O, nee.
Ze gaven me de keus: blijf in de gevangenis of neem dienst.
En trouwens, het laatste wat ik ben is een nette meneer.
Zes maanden eerder
Sorry dat ik zo laat ben. Ik was verdwaald.
- Hallo. - Hallo.
- Zullen we gaan zitten? - Ja, natuurlijk.
- Sorry. Ik ben 't vergeten. - Twee. Dank je.
Waar woon je?
In 'n klein flatje in Balham.
- De hospita is grof en bemoeiziek. - Je ziet er nog hetzelfde uit.
- Behalve dan 't uniform. - Sorry, ik moet
- over 'n halfuur terug zijn. - O, nee.
- Sorry. - Nee.
Heb je contact gehad met je familie?
Nee. Dat wil ik niet.
Leon was vorige week hier. Ik liep 'm voorbij.
Cee, je bent me niets schuldig.
Heb je m'n brieven niet gelezen?
Als ik je had mogen opzoeken,
- was ik elke dag gekomen. - Ja, maar
als alles wat we hebben afhangt van 'n paar momenten
in een bibliotheek drieënhalf jaar geleden, dan weet ik niet of...
- Ik weet niet of... - Kijk me aan.
Kijk me aan.
Kom terug.
Kom bij me terug.
Liefste Cecilia.
Cecilia.
Een vriend heeft 'n huisje aan de kust
dat we tijdens je verlof mogen lenen.
Witte planken met blauwe raamkozijnen.
- Ik hoop dat die bus nooit komt. - Kijk.
Om aan te denken als je weg bent.
Ik hou van je.
BALHAM Neem een GUINNESS als je MOE bent
Een arme drommel krijgt de volle laag.
Mijn lieveling. Briony heeft m'n adres gevonden en heeft me geschreven.
Ze is niet naar Cambridge gegaan.
Ze volgt de verpleegstersopleiding.
Ze doet het als een soort boetedoening, denk ik.
Ze begint te beseffen wat ze heeft gedaan, zegt ze.
Ze wil met me komen praten.
Ik hou van je. Ik wacht op je. Kom terug.
644.5891, soldaat Turner, "a"-compagnie, eerste bataljon
Kom bij me terug.
Royal Sussex regiment, het Britse leger in Frankrijk.
Kom terug. Kom bij me terug.
Kom bij me terug.
Waar gaan we naartoe, baas?
Wat haat ik die laarzen.
Ik haat ze erger dan alle Duitsers bij elkaar.
Lastig naar huis lopen op je sokken.
Toe, joh, kleed je aan.
- Als ik erin viel, zou je me dan redden? - Natuurlijk.
Briony.
Dank je.
Dank je wel. Dank je wel.
Dat was ongelofelijk stom van je.
- Ik wilde dat je me zou redden. - Je had
makkelijk kunnen verdrinken.
- Je hebt me gered. - Stom kind.
We hadden allebei wel dood kunnen zijn. Vind je dat leuk?
Ik dank je dat je m'n leven hebt gered.
Ik ben je eeuwig dankbaar.
Het verhaal kan weer verdergaan.
Ons verhaal kan weer verdergaan. Ik ga gewoon verder.
Laat die moffen maar 's komen in South End.
Of op Trafalgar Square. Niemand hier spreekt Engels.
Als je zegt: "Waar is m'n handgranaat?",
halen ze hun schouders op. Omdat ze ons haten.
Wij vechten in Frankrijk en de Fransen haten ons.
Maak me minister en ik los 't op.
Wij hebben India en Afrika.
De moffen mogen Frankrijk en België hebben en wat ze willen.
Wie is er ooit in Polen geweest? Het gaat om ruimte.
Zij willen meer. Geef ze dit kloteland, wij houden 't onze
en klaar is Kees.
Denk erover na.
Liefste Cecilia. Het verhaal kan weer verdergaan.
Het verhaal dat ik beraamde tijdens die avondwandeling.
Ik kan weer de man worden die in mijn beste pak door 'n park in Surrey liep.
Vol van de belofte van 't leven.
De man die je met de helderheid van de hartstocht beminde in de bibliotheek.
Het verhaal kan verdergaan.
Ik zal terugkomen.
Ik zal je vinden, beminnen
en met je trouwen. En leven zonder schaamte.
Ik ruik de zee.
Krijg nou wat.
- Het is net iets uit de bijbel. - Jezus Christus.
Iedereen moet meehelpen.
Wat kunnen we doen?
- Niets. Gewoon wachten. - Waar zijn de boten?
De Luftwaffe heeft ze vernietigd.
Er zaten 3000 man op de Lancastria.
Het Opperbevel weigert vliegtuigen te sturen.
Een schande. Een ramp is 't.
Ik word terugverwacht.
Er zijn hier 300.000 man. Wacht op je beurt.
Wees blij dat je niet gewond bent. Die moet ik achterlaten.
Niet doen. Vertrouw nooit een zeeman op 't droge. Hou je erbuiten.
Dat is fout.
Jezus.
Horen jullie me, jongens?
Ik kom naar huis.
Verlos onze ziel van pijn en angst
En laat ons geordende leven getuigen van
De schoonheid van Uw vrede
Verlicht de hitte van onze begeerte
Met Uw koelte en Uw troost
De zintuigen gestild, het vlees tot rust
Spreek in de stormen en het vuur
Met Uw zachte, kalme stem
Baas.
Kom. Ik moet wat drinken.
Heb je nodig. Je bent grijs.
Hij is helemaal grijs, zien jullie dat?
Daar. Kom mee.
Ik wil alleen maar een kop thee.
KAARTJES
Wat doe je in godsnaam?
Ik ga naar huis, jongen. Ik ga naar huis.
Iedereen kan de kolere krijgen Groot, klein, dik en dun
Alle sergeants, luitenants en korporaals
en hun bastaardjes erbij
We gaan ze verlaten Laat ze maar lekker hier blijven
Een promotie zit er niet in aan deze kant van de plas
Dus laat ze maar de kolere krijgen
Mike.
Moment, baas.
Wacht hier.
Waarom ga je niet zitten?
Het is hier zo warm.
Trek je laarzen uit.
Ik moet terug. Ik heb 't haar beloofd.
Om alles recht te zetten.
Ze houdt van me. Ze wacht op me.
HÈ.
Wacht, wacht.
Waar zijn je laarzen?
- Voel je je wel goed? - Beter dan ooit.
Ik weet niet of het strand wel de beste plek is om te eten.
- Ik weet 't niet zeker. Ik herken 't niet. - Ik weet 't niet.
- Dit is wel goed. - Nee.
- Het is verderop. - Wat?
Dat oude huisje met witte planken
en blauwe kozijnen.
O, ja. Klopt. Daar gaan we naartoe.
- Het is dichtbij. - We zijn er.
Hier is 't. Kijk eens aan, baas.
Hier. Rustig maar, baas. Zo, ja.
Leg je hoofd neer. Leg je hoofd neer. Goed zo.
Stop jezelf maar in. Lekker warm.
Kauw hier maar op. Maar stilletjes, anders willen ze allemaal.
Probeer wat te slapen.
Je vinden.
Je beminnen.
Met je trouwen.
En leven zonder schaamte.
Ik hou van je. Kom terug. Kom bij me terug.
- Te veel herrie, baas. - Wat?
- Herrie? - Je schreeuwt steeds.
- Een paar jongens krijgen de pest in. - Wat?
- Jezus. Je ziet er belazerd uit. - Ik heb besloten om nog te blijven.
Ik heb 'n afspraak en ik laat haar altijd wachten.
Luister goed, baas.
Ik ging daarnet even pissen. Weet je wat ik zag?
Ze zijn bezig met de organisatie op dat strand.
De boten zijn terug en 'n kerel van de Buffs marcheert ons om zeven uur af.
We gaan weg. We gaan naar huis, makker.
Dus ga nog wat slapen en hou op met dat geschreeuw.
- Goed? - Ik zal niets meer zeggen.
Maak me voor zeven uur wakker. Dank je wel.
Ik zal geen woord meer zeggen. Dat beloof ik.
Londen Drie weken eerder
Beddewieltjes moeten in een rij naar binnen gedraaid staan.
Bij drie was dat gister niet 't geval.
Wie heeft de dekens opgeborgen?
- Ik, zuster. - Weet je
- wat je fout hebt gedaan? - Nee, zuster.
Het etiket hoort naar beneden.
- Ja, zuster. - Vouw ze opnieuw.
Zuster Tallis, naar m'n kamer, de rest kan gaan.
- Is deze baan belangrijk voor je? - Heel belangrijk.
Gisteren hielp je op de mannenoperatiezaal.
Toen je patiënt bijkwam
vroeg hij naar Briony. Wie is Briony?
- Ik, zuster. - Er bestaat geen Briony.
Je bent zuster Tallis. Begrepen?
Ja, zuster.
Er bestaat geen Briony.
Dit is de BBC Home Service met het nieuws.
Britten en Fransen zijn in een wanhopige strijd verwikkeld
aan 't noordwestelijke front.
De geallieerden vechten zij aan zij, de moraal is goed.
De RAF geeft alle mogelijke steun
aan de geallieerden in Frankrijk en België. Spoorwegen, wegen,
bruggen en vijandige troepen worden continu aangevallen...
Ik heb nooit met m'n linkerhand kunnen knippen.
Mama deed 't altijd.
Klaar.
Verdorie.
Welterusten, Ponty.
Welterusten, Tallis.
Ik ben 't maar.
Fiona. Ik schrok me dood.
Hier zit je dus als 't licht uit is.
Ik dacht dat je een stormachtig liefdesavontuur had.
Vries je niet dood?
Ik hou van Londen.
Zal 't gebombardeerd worden en verdwijnen?
Nee.
Ik weet 't niet.
Schrijf je over zuster Drummond?
- Schrijf je over mij? - Soms.
- Mag ik kijken? - Nee. Het is privprivé.
Twee Personen bij een Fontein door Briony Tallis
Waarom mag niemand 't lezen?
- Het is nog niet af. - Waar gaat 't over?
- Het is ingewikkeld. - Ja?
Het gaat...
Het gaat over een jong meisje, een dwaas meisje dat iets ziet
door haar raam dat ze niet begrijpt, maar ze denkt van wel.
Ik maak 't waarschijnlijk nooit af.
Tallis, je bent zo mysterieus.
Ik ben nooit mysterieus geweest.
- Weet je wat ik heb besloten? - Nou?
Ik kan niet met een man trouwen die niet bij de marine zit.
Alsjeblieft. Cecilia Tallis.
Dit is haar adres, denk ik.
Dank u.
Lieve Cecilia. Gooi deze brief niet weg zonder 'm te lezen.
Ik volg in 't St. Thomas
de verpleegstersopleiding.
Ik heb m'n plaats in Cambridge niet ingenomen.
O, god.
Ik wilde mezelf nuttig maken. lets praktisch doen.
Ik las dat 't leger zich strategisch terugtrekt.
Dat zag ik ook.
Dat is een mooi woord voor de aftocht blazen.
Maar hoe hard ik ook werk, hoeveel uren ik ook maak,
ik kan niet ontsnappen aan wat ik heb gedaan
en wat 't betekende.
Ik begin nu pas te beseffen wat de gevolgen waren.
Cee, schrijf alsjeblieft terug en zeg dat je me wilt spreken.
VOORRAADKAMER 1 VOORRAADKAMER 2
Je zus, Briony.
- En heb je die? - Heb ik wat?
Een geheime verloofde in Frankrijk. Dat denkt iedereen.
Natuurlijk niet.
Niet te weten of hij wel terugkomt.
Ik ben nooit verliefd geweest.
Nooit? Niet eens 'n kalverliefde?
Dat wel ooit. Toen ik 'n jaar of elf was.
Ik sprong in een rivier om te zien of hij me zou redden.
- Nu hou je me voor de gek. - Nee, hoor. En hij redde me.
Maar toen ik zei dat ik van 'm hield, verdween 't gevoel.
Er is iets gebeurd.
Naar buiten, vlug.
Robbie.
Sorry.
Zuster Tallis. Je spreekt toch Frans?
Schoolfrans.
Ga even bij de soldaat in bed 13 zitten. Hou z'n hand vast.
Vooruit.
Daar ben je dan.
Ik moest van de zuster
een praatje met je maken.
Ik herinner me je zus.
Ze was altijd erg aardig.
Wat doet ze tegenwoordig?
Ze is ook verpleegster.
Is ze nog getrouwd met die man van wie ze zo hield?
Ik weet z'n naam niet meer.
Robbie?
Binnenkort, hoop ik.
Robbie.
Dat was 'm.
En jij?
Hoe heet jij?
Luc.
Luc Cornet.
En jij?
Tallis.
Mooie naam.
Ik herinner me je weer.
Het Engelse meisje.
Weet je nog toen je de eerste keer naar Millau kwam?
Ik werkte met m'n vader bij de ovens.
Ik hoorde je accent.
Wil je wat voor me doen, Tallis?
Het verband zit zo strak.
Kun je het wat losser voor me doen?
Natuurlijk.
Herinner je je m'n zus, Anne?
Ze speelt nog steeds dat stuk van Debussy.
Weet je nog?
Ze kijkt zo ernstig als ze speelt.
En onze croissants?
Hoe vond je die?
De beste in Millau.
Ja.
Het zit 'm in de kwaliteit van de boter.
Ja.
Kwam je daarom elke dag?
Want weet je,
m'n moeder mag je heel graag.
Ze vindt
dat we van de zomer moeten trouwen.
O, ja?
Ja.
Hopelijk voelt 't nu wat beter.
Hou je van me?
Ja.
Kun je nog even blijven?
Ik ben bang.
- Tallis. - Briony.
Ik heet Briony.
Sta op, zuster Tallis.
Ga 't bloed maar van je gezicht wassen.
De marine heeft onze dank verdiend. Het leger is onverslagen.
Door hun moed zijn ze niet overwonnen en is hun geest ongebroken.
Dit is 't epos van Duinkerken,
een naam die voor altijd in de oorlogsannalen zal voortleven.
AAN HET THUISFRONT
Tijdens haar uitgebreide rondreis
bezoekt koningin Elizabeth een chocoladefabriek in Noord-Engeland.
De fabrikant en vriend van het Britse leger,
Paul Marshall, leidde de koningin rond in de Army Amo-fabriek,
samen met z'n aanstaande verloofde, Miss Lola Quincey.
Wat een verrukkelijk paar.
Laat de Amo maar komen. Onze jongens zijn zoetekauwen.
Ten tweede als middel tegen de zonde en ter voorkoming van ontucht,
zodat degenen die niet de gave van de kuisheid hebben,
mochten trouwen en onbevlekte leden van Christus' lichaam konden blijven.
Op de derde plaats werd hulp en troost voorgeschreven
die de één van de ander diende te krijgen.
Ik zag 'm.
Als dus iemand met recht kan zeggen
dat zij niet wettig met elkaar verbonden mogen worden...
Ik weet dat hij 't was.
...laat hij dan nu spreken of anders voor altijd blijven zwijgen.
Ik zag hem met m'n eigen ogen.
Laat 't zustertje erlangs.
Ze gaan de stad uit.
Hopelijk krijgen ze 'n aardig gezin.
Ze weten niet wat ze te wachten staat met dit stelletje.
Kom mee.
Ik zoek Miss Tallis. Cecilia Tallis.
Is ze er?
Tallis. Er is iemand.
Ik heb geschreven. Je antwoordt niet.
Ik moet je spreken.
- Je bent nu dus hoofdverpleegster? - Ja.
Bedankt.
Ik wil m'n verklaring wijzigen, Cee.
Noem me niet zo.
Noem me alsjeblieft niet zo.
Ik verwacht niet dat je me vergeeft.
Geen zorgen. Ik vergeef je niet.
Ze zullen de zaak nooit heropenen.
Ik kan op z'n minst aan iedereen vertellen wat ik gedaan heb.
Ik kan 't thuis aan mama en papa en Leon uitleggen...
- Wat houdt je tegen? - Ik wilde jou eerst spreken.
Ze willen er niets meer over horen.
Het is verleden tijd. Dank je wel.
Maar...
Ik moet gaan.
Neem me niet kwalijk.
Hij slaapt zo diep.
- Wat doet zij hier? - Ze wilde met me praten.
Waarover?
Wat ik voor vreselijks heb gedaan.
Robbie. Lieverd.
Ik zal eerlijk zijn.
Ik aarzel of ik je nek zal breken
of je van de trap zal smijten.
O, god.
Heb je enig idee hoe het in de gevangenis is? Natuurlijk niet.
De gedachte dat ik vastzat, deed je dat een genoegen?
- Nee. - Maar je deed niets.
- Nee. - Denk je dat ik je nichtje heb aangerand?
- Nee. - Dacht je toen van wel?
Ja en nee.
- Waarom weet je 't dan nu wel? - Ik ben groot geworden.
- Groot geworden? - Ik was 13.
Hoe groot moest je dan nog worden?
Je bent 18, toch?
Moet je 18 zijn voor je 'n leugen kan toegeven?
Er gaan soldaten van 18 dood langs de weg.
- Wist je dat? - Ja.
Vijf jaar geleden kon de waarheid je niet schelen.
Je familie nam aan
dat ik als bediende toch niet te vertrouwen was.
Dankzij jou konden ze me voor de leeuwen gooien.
- Kijk me aan. Kijk me aan. - Niet doen.
Kom terug. Kom terug.
Kom bij me terug.
Briony.
Er is niet veel tijd.
Robbie moet zich om zes uur melden, hij moet een trein halen.
Ga dus zitten.
Je gaat wat dingen voor ons doen.
Ga naar je ouders
en vertel ze wat ze moeten weten
om ze te overtuigen dat je verklaring vals was.
Dan leg je bij 'n notaris 'n verklaring af
en je stuurt ons afschriften. Is dat duidelijk?
Ja.
Ik wil een uitgebreide brief waarin je verklaart
wat je bij 't meer zag.
Probeer je te herinneren
wat Danny Hardman deed.
- Hardman? - Ja.
Het was Danny Hardman niet.
Het was Leons vriend, Marshall.
Dat kan niet.
Hij is met Lola getrouwd. Ik kom net van hun trouwerij.
Lola kan niet meer tegen hem getuigen.
Hij is onkwetsbaar.
Het spijt me heel erg dat ik jullie zo'n vreselijk verdriet heb gedaan.
Het spijt me heel, heel erg.
Doe maar wat we gevraagd hebben.
Schrijf de waarheid op, geen gerijm, geen opsmuk, geen bijvoeglijke naamwoorden.
En laat ons daarna met rust.
Dat zal ik doen.
Sorry. Kunnen we even stoppen?
Natuurlijk. Is er iets?
Ik wil een paar minuten alleen zijn.
...alleen zijn.
Briony Tallis, uw nieuwste boek, uw 21ste, heet Atonement.
Briony?
Sorry. Kunnen we even stoppen?
Briony Tallis, ik wil met u praten over uw nieuwste boek, Atonement,
dat over een paar dagen uitkomt, op uw verjaardag.
- Het is uw 21ste boek. - Het is m'n laatste boek.
Gaat u stil leven?
Ik ga dood.
M'n dokter zegt dat ik vasculaire dementie heb,
wat eigenlijk een reeks minieme beroertes is.
De hersenen houden er langzaamaan mee op. Woorden verdwijnen, je geheugen.
En 'n schrijver kan niet zonder.
Daarom kon ik eindelijk 't boek schrijven, denk ik. Ik moest wel.
En het is m'n laatste roman.
Vreemd genoeg
zou het ook juist zijn als ik hem m'n eerste roman had genoemd.
Ik schreef verschillende versies toen ik in 't St. Thomas-ziekenhuis werkte.
Ik kon er nooit de juiste vorm voor vinden.
De roman is autobiografisch, nietwaar?
Helemaal. Ik heb geen namen veranderd, ook de mijne niet.
Was dat 't probleem?
Nee.
Ik heb al heel lang geleden besloten om de waarheid te vertellen.
Geen gerijm, geen opsmuk.
Ik denk...
Je hebt 't boek gelezen. Je begrijpt waarom.
Ik had alle verhalen van de gebeurtenissen uit de eerste hand.
De gevangenisomstandigheden, de evacuatie naar Duinkerken, alles.
Maar het effect van al die eerlijkheid was nogal meedogenloos.
Ik kon me niet meer voorstellen wat voor doel ermee was gediend.
Waarmee? Met eerlijkheid?
Met eerlijkheid.
Of de realiteit.
Want in werkelijkheid
was ik te laf om in juni 1940 mijn zus op te zoeken.
Ik ben nooit naar Balham gegaan.
Heb je enig idee hoe het in de gevangenis is?
De scène waarin ik alles beken, is bedacht.
Hij slaapt zo diep.
Verzonnen.
Hoe groot moest je dan nog worden?
Feitelijk had het nooit kunnen gebeuren,
want
Robbie Turner stierf aan bloedvergiftiging in Bray-Dunes
op 1 juni 1940,
de laatste dag van de evacuatie.
Vaarwel, vriend.
En ik heb 't nooit recht kunnen zetten met m'n zus Cecilia,
omdat zij omkwam op 15 oktober 1940
door de bom die de leidingen boven metrostation Balham verwoestte.
Dus...
M'n zus en Robbie hebben nooit samen de tijd gehad
waar ze zo naar verlangden en die ze zo verdienden
en die ik sindsdien...
Sindsdien heb ik 't gevoel dat ik die in de weg heb gestaan.
Maar welke hoop
of voldoening zou een lezer kunnen putten uit zo'n einde?
In 't boek wilde ik Robbie en Cecilia geven wat ze in 't leven hadden gemist.
Ik verbeeld me graag dat het geen zwakte of uitvlucht is,
maar een laatste vriendelijke daad.
Ik gaf ze hun geluk.