W poprzednim odcinku...
Imperium upadnie. Nie możemy zrobić niczego, żeby temu zapobiec.
Kto zagrozi pokojowi, zapłaci wysoką cenę.
Powiedzcie żywym i martwym, że nie zdołaliście ich ocalić.
Nazwano ją Kryptą.
- Poly! - Wracaj!
Chcę zobaczyć ducha.
Otacza ją pole, które miało powstrzymać ludzi.
Nikt nigdy nie przeszedł
ani nie przejdzie przez pole zerowe.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ISAACA ASIMOVA
Fundacja
Każdy świat ma duchy.
Nawiedzają każdy dom.
Nawet pałac imperatora.
Zwłaszcza pałac imperatora.
400 LAT WCZEŚNIEJ
Gdzie byłaś?
U programistów systemu.
Ostatnio częściej bywasz u nich niż u mnie.
CLEON PIERWSZY
Dałeś im duże zadanie.
Powinniśmy ich zastąpić?
Doprowadzą to do końca.
Mogę na ciebie liczyć, Demerzel?
Że doprowadzisz to do końca?
Oczywiście.
I nie tylko to.
Wszystko.
Zawsze zakładałem, że zostaniesz, kiedy umrę.
Ale kiedy dotarłem do zmierzchu życia, przyszło mi na myśl…
że niczego nie powinienem zakładać.
Jestem lojalna wobec Imperium.
Tak, ale czy Imperium będzie lojalne wobec ciebie?
Nie zawsze okazywało łaskę twojemu gatunkowi.
Robisz się sentymentalny. Prawie ckliwy.
Cóż, umieram.
I zostawiam wszystko w rozsypce.
Jesteś niezadowolony z następcy?
Wciąż możemy wrócić do pomysłu małżeństwa i dziedzica.
Demerzel, pomimo tego, kim jesteś, a może właśnie dlatego…
nie wszystko wiesz.
Może kiedyś dowiem się, czym jest śmierć.
Tak.
Ale raczej nie uznasz, że przyszła za szybko.
Powinienem zobaczyć ukończony Gwiezdny Most.
Ja. Mój umysł. Moje oczy.
Powinniśmy wznieść się razem na stację orbitalną
i spojrzeć na wszystko, co stworzyliśmy.
Kiedyś to zrobimy.
Twoja ciągłość jest pewna.
400 LAT PÓŹNIEJ
- Często o nim myślisz? - Znasz mnie.
Nie zapominam niczego ani nikogo.
19 LAT PO ZAMACHU NA GWIEZDNY MOST
Zawsze myślę o Imperium.
Orbita stacji umiera w przyspieszonym tempie.
Tak przynajmniej mówią fizycy. Martwią się, że spadnie im na głowę.
Muszą martwić się o takie rzeczy.
A my nie musimy?
Być może ty nadal musisz, ale ja już nie.
I on też nie.
Sam decydujesz, jak spędzić ostatni dzień.
Każdy z was jest inny.
Jakoś w to wątpię.
Ale dziękuję, że próbujesz mnie wyróżnić, kiedy zwlekam się ze sceny.
Jemu było najtrudniej.
Mógł posadzić na tronie tylko małego Świta.
Niemowlę o jego oczach.
Identyczne pod każdym względem, niemniej jednak niemowlę.
Kiedy go wspominam, myślę właśnie o tym.
Miał też ciebie.
Idź proszę do mistrza Ilana, imperatorze. Czeka na ostatnią przymiarkę.
Zaczynamy?
Szczegóły są idealne.
A co na ścieg ozdobny?
Może nefryt.
Sio.
Przepraszam, imperatorze.
Schudłem.
- Twoja postura na pewno… - Kurczę się.
Świat zaczyna mnie widzieć z dystansu.
Strój jest znakomity, Ilanie.
Będę zaszczycony, dokonując w nim wniebowstąpienia.
Dziękuję, imperatorze.
Możemy skończyć?
Ilanie, pozwólmy dziewczynie się wykazać.
Bracie Zmroku? Nie wiedziałem, że tu będziesz.
Anakreon. Thespis.
Ciekawe, czy będziesz o nich mówił, kiedy odejdę.
Złamaliśmy barbarzyńców. Porzuciliśmy ich.
Co mamy powiedzieć, czego ty już nie powiedziałeś?
Nie wiem. Wciąż próbuję zdecydować, co mogę jeszcze powiedzieć.
O Obrzeżach?
O wszystkim. O tym, czy jesteśmy w stanie tak naprawdę cokolwiek kontrolować.
Niezależnie od tego, ile słów mi zostało, nie chciałbym ich marnować.
Marnujesz je, mówiąc o Obrzeżach.
Mówię o Seldonie.
Od dawna martwym.
I wkrótce zapomnianym.
Czy to znaczy, że jego słowa nie mają już w Imperium wartości?
Bracie, Imperium jest silne…
Dziedzictwo Cleona I.
Zastanawiam się, czy można je jakoś ocalić.
Ustabilizować podnośnikami napędowymi? Wypchnąć wyżej?
W jakim celu?
Żeby nie zniszczyć pozostałości po marzeniu Cleona I,
bo nie mamy własnego.
Bracie Zmroku.
To my jesteśmy wielkim marzeniem Cleona I, nie Gwiezdny Most.
Marzyciel.
Uczony.
Alchemik.
CLEON XI MALARZ
I ja.
CLEON I MARZYCIEL
Próbowałem całe życie,
ale chyba nigdy nie uda mi się zrobić takiej miny.
Chodź. Twoi bracia mają dla ciebie ostatni prezent.
Dziękuję wam, Bracia, za ten piękny posiłek.
W każdym kęsie czuję staranność włożoną w jego przygotowanie.
Głęboko doceniam wasz czas i troskę.
Proszę bardzo, Bracie.
Ale nie to jest prezentem.
Witajcie na Trantorze, w centrum Imperium.
Minęło tyle czasu.
Był pełen chwały, nieprawdaż?
Szanujmy pokój i korzystajmy z niego.
Owszem.
A żeby go uczcić, zbudujemy coś wspanialszego. Dla ciebie.
Szanujmy pokój i korzystajmy z niego.
Nie możesz tu być. Wiesz o tym.
Na pewno nie ja pierwszy chcę zobaczyć młodszego siebie.
Dlatego ustanowiliśmy tę zasadę.
Nigdy nie słyszałem tej piosenki. A może słyszałem?
Nic dziwnego, że imperator tak cię kocha.
Zauważyłem, że nie mogę postrzegać tego dziecka jako niewinne.
Nawet jeśli Seldon się mylił…
jest w tym coś nienaturalnego.
Musisz już iść.
Powinieneś odpocząć.
Dziwnie jest patrzeć, jak się rodzimy.
Śpij. Zobaczymy się jutro.
Widziałem dzisiaj,
jak oglądałaś pierwszego brata na Gwiezdnym Moście.
Nie wystarczamy ci?
Dlatego za nim tęsknisz?
Nie, miły bracie.
Wystarczacie mi.
Tyle tylko, że zawsze mnie opuszczacie.
Dorosłeś do naszej wielkości,
Bracie Świcie, teraz Dniu.
Dziękuję, Bracie Zmroku.
Nowy Świcie, który dopiero co się obudziłeś,
masz przed sobą długi, piękny dzień.
Bracie Ciemność, już czas.
Marzenie żyje w tobie.
Ponieważ utrzymujesz je w sobie przy życiu.
Już dobrze.
Wszystko jest dobrze.
Nie.
Coś jest nie tak.
Demerzel.
Nie zapominam niczego ani nikogo.
Zawsze myślę o Imperium.
Kto żyje, ten zna duchy.
Możemy usłyszeć ich szept.
17 LAT PÓŹNIEJ
Wszystkich nas nawiedzają prorocy.
CLEON XIV
Na pewno chcesz go usunąć, Bracie Świcie?
Tak.
Wyrosłem z niego.
Na własne ryzyko ignorujemy zmarłych.
Kiedy w Imperium następowały cykliczne zmiany Cleonów,
Fundacja zaczęła kolonizować Terminusa.
Imperium nie doceniło Hariego. Nikt z nas go nie docenił.
Hari przewidział, że Cleonowie wybiorą wygnanie zamiast egzekucji…
i że metą jego zwolenników będzie Terminus.
Każdy aspekt ich przylotu został z góry ustalony.
Gdzie koloniści wylądują.
Gdzie zbudują swoją placówkę.
Wyobraźcie więc sobie ich zaskoczenie,
kiedy odkryli, że było tam już coś innego.
Na Seldona, co to takiego?
Pomiary tego nie pokazywały.
Wracamy?
Dokąd, Mari? To zawsze była podróż w jedną stronę.
- Sprawdzę to. - Nie. Pójdziemy razem.
Lowre, wszystko gra?
- Tak. - Chodź.
- To tylko lekkie zawroty głowy. - Chodź.
Cofnijcie się.
Abbas, cofnij się!
Nazwali to Kryptą.
Przez dziesięciolecia narosło wokół niej wiele mitów.
Była pradawnym artefaktem zostawionym przez obcych.
Posterunkiem obserwacyjnym wysłanym przez Cleonów.
Osadnicy wiedzieli tylko,
że Krypta nikomu nie pozwala zbliżyć się do siebie.
Trzymali się więc od niej z dala.
Wolny statek został rozebrany.
Z jego części zbudowano schronienie.
A to, co kiedyś było tajemnicze, spowszedniało.
Nauczyciele mówią, że jest trudna.
To outsiderka.
I dobrze.
Nie słuchasz mnie.
To marzycielka.
Jest rozkojarzona.
Jest myślicielką, tak jak ty.
Nie jest rozkojarzona.
Jest świadoma.
Patrz tylko. Krypta ją fascynuje.
Jest ładna.
Jest niebezpieczna.
Jak myślisz, co jest w środku?
Tego nie wiemy.
To skąd wiesz, że jest niebezpieczna?
Chodź.
TERAZ
Proszę bardzo.
Odlatuj.
Kiedyś mnie trafisz i będziesz gorzko żałował.
Dobrze wyglądasz.
Wszystko mam dopasowane.
- Które części? - Prawy but do lewego.
Jak mogłem nie zauważyć?
Jak idzie dzika praca?
Właśnie skończyłam patrolować wyżyny.
Siedliska porostów się kurczą. Mroźniki lecą na południe.
Czyli wiosna będzie ciepła.
Nie tęsknisz za taką?
Mam tęsknić za smrodem siarki?
Za odmrożeniami?
Praca strażniczki pasuje do ciebie o wiele lepiej niż do mnie.
Rety. Duży, co?
Tak. Samica szponura. Może 600 kilogramów.
Od paru tygodni testuje w nocy ogrodzenie.
Nazwę ją Maybel. To samotniczka.
Salvor, po co mnie tu tak rano ściągnęłaś?
Wiem, kiedy moja córka coś odwleka. No mów.
Zrobiłam mały test.
Coś jest nie tak z polem zerowym.
A czemu sprawdzasz je teraz?
Nie wiem. Przeczucie?
Zbadałam pole i mam dowody.
Oczywiście. Mówiłaś jej już?
Najpierw chciałam tobie.
Doceniam to, ale ona musi wiedzieć.
Połóż nacisk na dowody.
Dzięki wysiłkom dr. Seldona
Cleon XII ustanowił nasze schronienie…
Najdokładniej czas mierzy zegar wodny.
No tak. Ale do działania potrzebuje wody, prawda?
Oczywiście.
A kiedy kończy się woda, nowicjuszu Jord?
Do zegara słonecznego wystarczy gnomon, ta wystająca wskazówka.
Oraz, oczywiście… słońce.
Hari Seldon powierzył nam zadanie odbudowania cywilizacji po upadku.
Nie możemy zakładać,
że przyszli ocaleni będą potrafili czytać,
jakim językiem będą mówić, a nawet po jakich światach będą rozsiani.
A jeśli trafią na Cygnusa Prime,
gdzie wilgoć można uzyskać tylko z winorośli płaczących?
Tak, zegar wodny jest bardziej precyzyjny, ale słoneczny jest bardziej praktyczny.
Nie przewidzimy wszystkich warunków, w jakich znajdą się nasi potomkowie.
Z tego samego powodu nie zachowamy każdej innowacji,
więc musimy wciąż dokonywać wyborów.
Aż do upadku.
Ja wybrałabym zegar wodny.
Mogłabyś, gdybyś wciąż się tu szkoliła.
Przepraszam, to było…
Wiem, że pasujesz do swojej roli, chronisz nas i Fundację…
Chronię was. Fundacja…
To to samo. Jesteśmy Fundacją.
Ja nie jestem. Ale ty wierzysz. W porządku.
Nie mów o tym jak o kulcie.
Nasze pokolenie poznało prawdziwy religijny zapał.
Interesuje cię w ogóle, co przyszłam ci powiedzieć?
Wiesz, że nie lubię tu być.
Tata mówił, że spytasz o dowód, a ten musisz zobaczyć sama.
Pole zerowe się poszerza.
Kiedyś zaczynało się tam, a teraz zaczyna się tu.
Jeśli nie przestanie, może trzeba będzie ewakuować miasto.
Pamiętam, gdy pierwszy raz cię tu znalazłam.
Czteroletnią, w środku nocy.
Stałaś tuż pod nią… jak gdyby nigdy nic.
Nie odwróciłaś się, kiedy cię wołałam.
Myślałam, że mnie wzywa.
Duch.
Jak wymyślony przyjaciel.
Próbowałam się do ciebie czołgać, ale ból był zbyt silny.
A ty tylko…
patrzyłaś na mnie.
Nie rozumiałam, czemu Krypta robi krzywdę tobie, a mnie nie.
Jesteś wyjątkowa.
Zawsze byłaś.
To czemu robić z tego sekret?
Nie chcieliśmy, żeby ludzie traktowali cię inaczej.
Ale traktują, mamo. Od zawsze.
Czują się przy mnie nieswojo.
Tak jak przy Krypcie.
Wzywa cię teraz?
Nie słowami.
Przekonaj mnie.
Myślę, że się budzi.
Ty i inni encyklopedyści
przygotowujecie się na jakiś odległy kryzys.
Ale on się chyba zaczął.
Teraz.
Gia! Keir! Przyleciał Hugo!
- Przyleciał Hugo! - Przyleciał Hugo! Chodźcie.
- Przyleciał Hugo! - Hugo!
Patrzcie! Szybko.
- Tu jest skrót! - Powoli! Hej!
- Nie złapiesz mnie. - Tędy.
Szybko! Pośpieszcie się!
Poly, chodź! Pośpiesz się!
Przysięgam!
Panie, panowie. Co mogę dla was zrobić, dojrzali dorośli?
Masz coś dla nas?
Koreliańską czekoladę. Częstujcie się.
Nie chcemy czekolady. Masz może piwo?
Przyjdź lepiej, kiedy wyrosną ci włosy na klacie.
I nie błagajcie jak szczeniaki.
Nie błagamy. Handlujemy.
Tak? A czym?
Co powiesz na błyskotliwy dowcip i towarzystwo?
Nic z tego.
Coś wam powiem.
Jeśli pomożecie mi wypakować towar,
może znajdę coś odpowiedniego dla waszego wieku.
Zgoda. Ja pomogę.
My też.
No to dalej.
- Chodźcie. - Już.
- Łap. - Tu jestem.
Ale śmierdzi.
Powinno. To szczeliwo do moich gumiaków.
Aż tyle cebuli?
Może użyłem złego przepisu.
To by dopiero była tragedia.
Wytrzyma.
Co jest?
W mojej kuchni jest facet.
Jak długo zostajesz?
Dwadzieścia dziewięć długich godzin.
A jak reszta galaktyki?
Duża.
Powinnaś ją kiedyś zobaczyć.
Tak?
Irina Cztery.
Tylko jeden kontynent, ale tropikalny.
Robaki rozmiaru psów. Tak samo milusie.
Zostawiłem leki, a zabrałem owoce.
Ot, wędrowny żywot kapryśnego dostawcy.
- Dokąd zabrałeś owoce? - Na Hesperusa.
Którego mogłabyś już opisać tak dobrze jak ja.
Ale zrobiłem wycieczkę objazdową po tej małej gromadzie.
Jak już zaczęli handlować, nie mogli przestać.
Kwadracik robotników, cukru, rumu, gotówki.
Myślisz, że macie dużo księżyców? Powinnaś zobaczyć, jak jest tam.
Niebo wygląda jak rozsypane monety.
Rozsypane monety?
- Chciałabym to zobaczyć. - To zostaw tę lodową kulę.
- Mam tu obowiązki. - Ale ich nie wybrałaś.
I tak są moje. No i…
Można wiedzieć, że są powody, ale ich nie znać?
Powody, dla których jesteś tu ważna?
Można. To nieco egoistyczne, ale możliwe.
Nie mówię, że jestem ważna, tylko że muszę zostać.
A skoro o tym mowa, kolacja teraz czy potem?
Poproszę potem.
Co robisz?
Coś nie tak?
Mam dziwne przeczucie. Przejdę się wzdłuż granicy.
Bo stamtąd bierze się dziwne przeczucie?
Nie, stąd.
To tylko spacer.
A gdybym powiedział, że założę spodnie, co byś odpowiedziała?
Żadnych spodni przez najbliższe 25 godzin.
- Będziesz potem zła? - Nigdy.
Co ty tam robisz?
Stać!
Stać! O tej porze nie można wychodzić!
Halo?
Kim jesteś?
Co jest, do cholery?
Słyszałem strzał. Co jest?
Zwariowałam czy to anakreoński statek?
Zwariowałaś.
Ale w tym masz rację.
Jest ich aż trzy.
- Wywołajcie ich. - Nie odpowiadają.
Ignorują nasze wektory podejścia.
Wyślemy do nich prom?
Nieuzbrojony?
To korwety. Statki bojowe.
Co on tu robi?
Wie, jak wygląda statek bojowy. Poza tym jest Thespianinem.
- Poza domem od czasu zamachów. - Niemożliwe. Miałbyś…
Prawie 70 lat. Ale połowę spędziłem w śnie kriogenicznym między portami.
W moim fachu neutralność popłaca.
- Anakreon podlega imperialnymi sankcjom. - Dorośnij, Lewis.
Może to pomyłka. Może wypadli z kursu.
Próbują się do nas zakraść.
Jesteśmy placówką naukową. Nie mamy nic wartościowego.
Panie burmistrzu, czy Anakreończycy już tu lądowali?
Ani Anakreończycy, ani Thespianie. Nikt od 30 lat.
Imperialny dekret zakazuje im pobytu na Terminusie.
To musi mieć związek z Kryptą.
Co takiego?
Pole zerowe się poszerza.
- Wczoraj zauważyłam. - Jak szybko?
Tuż potem pojawili się Anakreończycy.
Oficjalnie jesteśmy placówką imperialną.
A wiadomo, że Anakreończycy mają z Imperium na pieńku.
Sugerujesz, że Krypta jest anakreońską…
Sugeruję, że coś wie i zareagowała. Może nawet nas ostrzegła.
Czyli Krypta dała ci znak, bo z jakiegoś powodu jesteś wyjątkowa?
Salvor jest outsiderką.
Pytanie brzmi, czy Plan mógł przewidzieć…
Plan jest nieważny.
Seldona już nie ma.
Kiedy zaczniecie myśleć za siebie?
Wystarczy. Nie musimy tego komplikować.
Anakreończycy zignorowali wywołanie i naruszają imperialną przestrzeń.
Wiadomo, co trzeba zrobić.
Wyślemy sygnał do boi komunikacyjnej w kolejnym oknie rotacyjnym.
Wezwiemy Imperium, a oni przylecą.
Dokąd idziesz?
Sprawdzić zbrojownię.
Jeśli Anakreończycy dotrą tu przed Imperium,
chcę wiedzieć, jakie obrażenia możemy zadać.
Kiedy ostatnio je sprawdzano?
- Jesteśmy beztroscy. - Mam pistolet jonowy.
Mamo, jest coś w magazynie?
Parę pięściaków, proca ze Świata Tkaczy.
- Mogłam się tym zająć. - To nie twoja rola.
- Mam was chronić, pamiętasz? - Chodźcie.
Zwykle w takich chwilach proponuję alkohol.
POŁĄCZENIE IMPERIALNY KODEK
Okno rotacyjne otwarte.
Protokół handshake. Potrwa parę sekund.
NIE NAWIĄZANO POŁĄCZENIA
Co się dzieje?
Boja komunikacyjna nie odpowiada. Straciła sygnał.
To użyj innej.
Nie ma innej.
Co to oznacza?
Nie mamy kontaktu z Imperium.
Próbuj dalej. Nie panikuj.
To może być po prostu deszcz meteorów. Przejdzie.
Tuż po anakreońskim przelocie?
Załóżmy, że chcą tu wylądować.
Kiedy by to nastąpiło?
Patrząc na ich obecne tempo, za jakieś 40 godzin.
Mamo.
Co to jest?
Psychohistoria.
Cała praca Hariego wyrażona w formie równania.
Zabrałam to z jego biura noc po pogrzebie.
Jego obliczenia są podstawą naszych działań.
Na statku rozumiały je dwie osoby. Hari Seldon i Gaal Dornick.
Kojarzysz coś z tego?
Ja? Nie bardzo.
Salvor, gdybyś była częścią Planu,
o wiele łatwiej byłoby mi w to wszystko uwierzyć.
Co za niespodzianka.
- Warto było spróbować. - Czyżby?
Mówiłam, że inna nie znaczy wyjątkowa.
Boja komunikacyjna padła.
Niepokojący zbieg okoliczności.
Powinieneś się zwinąć.
Tak?
Anakreończycy będą tu za dwa dni. Może szybciej.
Wszędzie będziesz bezpieczniejszy.
Pięknie tu o tej porze roku. Pustkowia pełne zamarzniętego gówna mroźników.
Mówię serio, Hugo.
Jak zwykle.
Nigdzie nie lecę.
To nie twoja walka.
Tak? A czyja to walka?
Seldona?
To twoja też nie.
Odleć ze mną.
Nie mogę.
Dlaczego?
Bo muszę ich chronić.
Kto żyje, ten zna duchy.
Imperium bało się Hariego, bo potrafił przewidzieć przyszłość.
Ale w rzeczywistości badał tylko ponownie przeszłość.
Czego chcesz?
Jeśli zwracamy uwagę na wzorce, możemy odgadnąć przyszłe zdarzenia.
Kto żyje, ten zna duchy.
Możemy usłyszeć ich szept.
Znowu ty.
Hej.
Co cię trafiło, Maybel?
To cię zaboli.
Powoli.
Rzuć broń.
Kim jesteś?
Salvor Hardin, strażniczka Terminusa.
Anakreończycy mają zakaz wstępu na imperialną ziemię.
Co tu robisz?
Duchy zmarłych nawiedzają szkielety naszych dawnych domów.
Otaczają nas.
I są głodne naszej własności.
Napisy: Marzena Falkowska