W poprzednim odcinku…
Halo?
Jak długo spałam?
Trzydzieści cztery lata, 223 dni.
To nie zawsze będzie wasze życie. Ale jest nim teraz.
Fundacja posiada wiedzę, której nam brakuje.
Potrzebujemy waszych ludzi.
Phara szuka okrętu wojennego. To pierwszy kryzys Seldona.
Gdzie twój ojciec? Gdzie Abbas?
Mamo, tak mi przykro. Próbowałam.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ISAACA ASIMOVA
Fundacja
Pas Anthora. Tata mi o nim opowiadał.
Ciekawe, co powiedziałby teraz.
Uwierzyłabyś, że pracowałem na czymś takim?
Wydobywałeś pallad. Pamiętam.
Od samego patrzenia na ten sprzęt bolą mnie plecy.
Nie wierzę, że wciąż tu jest. Twój lud go zostawił?
Bez imperialnej technologii przemysł upadł.
Wtedy zacząłem latać na długie dystanse. Zupełnie inne życie.
Innymi słowy, zostawiłeś swoich.
O resztki walczył jeden Thespianin mniej.
Zbliżamy się do celu.
Nic tu nie ma.
Przyjrzyj się, Strażniczko.
Niepokonany?
Klejnot koronny floty cesarzowej Taurelian.
Słyszałaś o niej?
Ponoć za jej czasów Niepokonany był najpotężniejszą bronią
zbudowaną przez Imperium.
Zdolną niszczyć światy.
Zniknął bez śladu 700 lat temu.
Żadnych odpadków. Żadnych wezwań o pomoc.
Widywano go w różnych zakątkach galaktyki,
głuchego na wezwania, nigdy dwa razy w tym samym miejscu.
A ty znalazłaś go tutaj.
Jakby mnie wzywał.
Niepokonany to statek skokowy.
Technologia skoku jest tajemnicą państwową Imperium.
Prędzej zetrą na proch całe Obrzeża, niż pozwolą ci zabrać ten statek.
Nikt nie wie, że tu jest.
Nawet nie wpuści cię na pokład.
Śluza nigdy nie otworzy się dla Anakreonki.
Twoje imperialne nanoboty.
Usprawniają leczenie i identyfikację.
Z zakodowanym dostępem na każdy statek imperialny.
Po to byłeś nam potrzebny.
Jesteś naszą przepustką.
Nawet jeśli to zadziała, nie wiesz, gdzie ten statek był,
ani co stało się z załogą.
Skąd w ogóle wiesz, że jest bezpieczny?
Nie jest.
Te dwa statki straciliśmy, próbując wejść na pokład.
Jego systemy obronne są wciąż aktywne.
Przygotuj skafandry.
Już czas.
Myślisz, że w tych kopalniach wciąż działa komunikacja?
Mało prawdopodobne. Ale możliwe.
Mam nadajnik ostrzegawczy.
To implant w układzie nerwowym. Nagrywa wszystko, co widzę i słyszę.
Jeśli dotrzemy do centrali Niepokonanego, możemy wysłać sygnał.
Czeka was skok na odległość 10 000 metrów.
Radzę spadać szybko i bez zbędnych ruchów.
Przed wylądowaniem musicie zrobić przewrót i zahamować.
Działa Niepokonanego
nie widzą obiektów o średnicy poniżej dwóch metrów.
Jeśli zachowamy dystans i kontrolę, nie powinny nas zauważyć.
Wiesz, co robisz?
Prawie nigdy, miła.
Strażniczko, do przodu.
Musicie wylądować na wewnętrznym pierścieniu.
Jeśli nie traficie, już po was.
Skaczę na trzy.
Raz. Dwa…
Cholera.
Już blisko.
Brawo, Strażniczko.
Sal, mój skafander jest zepsuty.
Silniki nie działają.
Nie.
- Nie mogę… - Złapię cię!
- Sal, wracaj! - Hugo! Nie.
Wracaj.
- Sal… - Hugo!
Nie, Hugo.
Przełknij swój ból. Nie mamy na niego czasu.
Śluza jest tam. Idziemy.
Przepraszam.
Wiem, że jesteś zbyt rozsądny, żeby traktować to, co zrobiłam…
Mów. Jestem ciekaw, czego według ciebie nie zrobiłaś.
Gdybym nie uklękła, byłoby to jawne zaprzeczenie mojej wiary.
Uklękłaś więc przed demagożką.
- Uklękłam przez Matką. - Przepraszam, przed kim?
Nie znam tego słowa.
Jestem przecież potworem bez matki.
Wiesz, że nie zgadzam się z Halimą.
Mam taką nadzieję. Ty też nie bardzo mieścisz się w cyklu reinkarnacji.
Ciekawe, co powiedziałaby Halima, gdyby się o tym dowiedziała.
Ujawnianie twojej natury nie leży w moim interesie.
To była szokująca zdrada, Demerzel.
Zdrada twoich wytycznych.
Na ile je rozumiem, nie jesteś zdolna do nielojalności.
Wierność dynastii cleońskiej jest, ponad wszystko inne,
wpisana w twoje oprogramowanie.
O to mi właśnie chodzi.
Gdyby klękanie naruszało mój protokół,
nie byłabym w stanie klęknąć – fizycznie.
Sygnały, dzięki którym zginam kończyny, zostałyby zablokowane.
Co w dogodny sposób usprawiedliwia też twoje zachowanie.
Mam pytanie.
Czy chciałaś uklęknąć?
Jestem lojalna przede wszystkim wobec Imperium.
- Przepraszam… - Gadaj.
Wygląda na to, że mowa Halimy poruszyła czułą strunę.
Ambasador Thanwall sygnalizuje, że jest teraz faworytką.
W takim razie…
musimy odwrócić jej uwagę od ulubionego tematu.
Muszę rozgryźć, czego tak naprawdę ode mnie chce.
Nie spodziewałam się tu ciebie, Cleonie.
Poprawny zwrot to „imperatorze”.
Bardzo szanuję tych, którzy podejmują się Spirali,
świętego rytuału zarezerwowanego dla śmierci proximy.
Przejście jej jest oznaką pokory wobec Potrójnych Bogiń.
Widzę, że ktoś dobrze cię poinstruował.
Powiedz, pani Demerzel, czy miałaś okazję przejść Spiralę?
Tak. Wiele lat temu.
Więc wiesz, jaką transformacyjną moc może mieć ta wędrówka…
i jak cierpieć będzie ciało.
Tego człowieka oślepiło słońce.
Wielu innych umarło, próbując dotrzeć do Łona Matki.
To na pewno były szlachetne śmierci.
Zephyr Halimo, imperator miał nadzieję na szczerą rozmowę.
Umiem docenić agresywne manewry początkowe.
Udało ci się ściągnąć mnie do okopów.
Należą ci się brawa. Jestem tu i słucham.
Nie jestem pewna, czego ode mnie oczekujesz.
Czego się domagasz?
Zakończ dynastię genetyczną.
Jeśli rozważasz oferty, weź pod uwagę następującą.
Poza systemem odsalania
stworzymy też na orbicie stację bezpieczeństwa
poświęconą ochronie twojego ludu.
Bezpieczeństwo i czysta woda.
Nie rozumiemy się, Cleonie.
Moje żądanie nie jest taktyką.
Głoszę tylko to, w co wierzę,
a wierzę, że dynastia genetyczna będzie końcem nas wszystkich.
Luminiści widzą przyszłość?
Nie twierdzę, że ją widzę.
Mam tylko głębokie poczucie tego, co jest dobre, a co złe.
Złe?
Nie jesteś nawet zdolna pojąć, co osiągnął mój ród.
- Moi bracia i ja… - Bracia? Nie jesteście braćmi.
Jesteście echem ego martwego człowieka
i z natury nie dostrzegacie waszych braków.
Bezduszna istota nie potrafi pojąć samej siebie.
Świętej pamięci dr Seldon uważał chyba podobnie.
Jeśli naprawdę w to wierzysz, przykro mi.
Przez całe życie będziesz głosem wołającym na pustyni.
Zapuściłeś się tutaj tylko dlatego,
że jesteś świadomy posłuchu, jaki mam wśród ludzi.
Kiedy przygotowywałeś się do wizyty,
na pewno powiadomiono cię o szokującej liczbie wyznawców luminizmu,
oddanych służbie światłu prawdy.
Przypomnij mi, ile osób wystarczyło, żeby zniszczyć Gwiezdny Most?
Grozisz mi?
Próbuję tylko odpowiedzieć na pytanie. Wyrazić swoje żądanie.
Nie dziwi mnie, że czujesz się zagubiony.
W grę wchodzi coś znacznie większego niż ty.
Ale twoja doradczyni na pewno pomoże ci to pojąć.
A teraz przepraszam, muszę zająć się służbą potrzebującym.
- Cofnij się, Lewis. - Co mówisz, Salvor?
Jesteś za blisko Jacenty. Dwa metry!
Przepraszam.
Kryć się!
Jeśli otworzę drzwi, przestaną strzelać.
Komandorze!
Teraz!
No już.
Nie!
Spełnił swoją rolę.
Nie ty, Strażniczko. Na wolności jesteś zbyt niebezpieczna.
Wyciągnij ręce.
A teraz ruchy.
Idźcie dalej.
Atmosfera zamarzła.
Kadłub musiał gdzieś pęknąć.
Systemy środowiska są pewnie wyłączone. Powinniśmy znaleźć panel regulacji.
Panel regulacji. Tutaj.
Dobrze. System jest stary.
Muszę ręcznie wpisać komendy za pomocą kodu.
Zamknęłam pęknięcie, można więc przywrócić atmosferę.
Zrób to.
Kiedy atmosfera się wyreguluje, warunki będą lepsze.
A teraz grawitacja. Uwaga.
Co to były za światła? Przepięcie?
Nie wiem.
Zmień protokół bezpieczeństwa. Wyłącz wewnętrzny system obrony.
Bezpieczeństwo to inny system. Będzie bliżej mostka.
To teraz pójdziemy tam.
Szesnaście sekund.
Światła pulsowały systematycznie co 18 sekund,
a teraz już co 16.
Dobrze. Ale co to znaczy?
- Może to odliczanie? - Do czego?
Do następnego skoku.
Dwa tygodnie temu moi ludzie zbierali złom.
Nagle pojawił się Niepokonany.
Myślimy, że jego napędy działają same,
z losowymi przerwami między skokami.
Wiedzieliśmy, że aby przejąć kontrolę nad statkiem,
musimy wejść na pokład przed kolejnym skokiem.
Skokiem dokąd?
Nie mają pojęcia. Właśnie tak zaczęła się legenda.
Tak Niepokonany został statkiem widmo.
Załoga musiała stracić kontrolę
i statek zaczął skakać od jednych współrzędnych do drugich.
Wyrzuciło ich gdzieś w głęboką ciemność,
poza zasięg komunikacji,
może całkiem poza galaktykę.
Skończyło się im jedzenie i zwrócili się przeciw sobie.
Ile mamy czasu, zanim skończy się odliczanie?
W tym tempie…
cztery godziny.
Tyle nam zostało, żeby odzyskać kontrolę, zanim znów przeskoczy.
Już wiesz, czemu to takie pilne.
Jeśli zawalimy i będziemy mieć szczęście,
trafimy do środka słońca
albo w czarnej dziurze.
Jeśli nie będziemy, nasza śmierć potrwa znacznie dłużej.
Co teraz sądzisz o Halimie?
To było nierozważne.
Nie mam wątpliwości, że to była groźba.
Ten cholerny Seldon to przewidział.
„Pewne jest upomnienie ze strony jednej z największych religii galaktyki”.
W odpowiedzi na groźby Halimy wzmocnię ochronę w pałacu.
Możemy stworzyć zespół, który powstrzyma jej słowa,
filtrując konkretne zwroty, takie jak „dynastia genetyczna”.
Nie.
Nie będę bronił się przed tą kobietą.
Jeśli chce wywołać coś większego ode mnie, ja zrobię to samo.
Udowodnię, że ani ona, ani Seldon nie mają racji.
Według Zephyr Halimy jestem bezduszny,
a przez to niezdolny do rozwoju.
Nie zgadzam się.
Ale Halima sugeruje, bezduszna istota nie możne pojąć samej siebie,
dlatego muszę odwołać się do kogoś, kto zajmuje wyższą pozycję,
wyższą nawet niż pozycja zephyr.
Muszę odwołać się do samych Potrójnych Bogiń.
Przejdę wielką Spiralę.
Pozwolę, żeby Matka, Panna i Starowina zadecydowały o tym, co jest prawdziwe,
kto ma rację…
a kto się myli.
Jak to działa?
Pokażę ci.
Mam coś dla ciebie.
Soczewki korygujące. Żebyś widział kolory.
Dziękuję.
Ale nie mogę. Przykują uwagę.
Inni, Brat Zmrok, Brat Dzień,
nie mogą wiedzieć.
Możesz je nosić, kiedy nie patrzą.
Oni zawsze patrzą.
A jeśli pociągną za tę nitkę, wszystko się spruje.
Dobrze, imperatorze.
Proszę, Azuro…
mów mi Cleon.
Nie chodzi tylko o daltonizm.
Mój prawy kciuk zachodzi na lewy.
Kciuki moich braci na odwrót.
Oni uwielbiają kapustę.
Dla mnie jest tak gorzka, że ledwo ją trawię.
Zakładam buty w innej kolejności.
Wskazuję, inaczej zginając palec.
Jem potrawy mączne przed mięsem, a nie odwrotnie.
Jeśli zauważą soczewki, mogą zauważyć to wszystko.
To by było takie straszne?
Pokażę ci.
Ten był pierwszy.
Pryncypium.
Cleon, z którego wszyscy powstaliśmy.
Jest ich więcej.
Są żywi?
W pewnym sensie.
Wchłaniają informacje,
żeby być na bieżąco z naszym życiem,
jeśli będą potrzebni.
Potrzebni? Do czego?
Jeśli Cleon zostanie uszkodzony albo zabity, oni jego zastąpią.
Każda chwila mojego życia to test.
Jeśli kiedykolwiek go obleję i dowiedzą się, że jestem inny,
to będzie mój ostatni dzień.
A jego pierwszy.
Ale nie mogą. Jesteś imperatorem.
Nie bardziej niż on.
Moją rolą, moją racją bytu, jest być idealną kopią.
A jeśli nie mogę nią być, to…
Imperium musi być chronione przed błędami.
Takimi jak ja.
Nie mogę więc przyjąć twojego prezentu.
Nie mogą wiedzieć, że koryguję wzrok.
Muszę się dopasować. Inaczej zginę.
Możesz też uciec. Odejść.
Nie obejdzie ich to. Obudzą twojego zastępcę.
Nie puszczą wolno samotnego imperatora. Zabiją mnie.
To dopilnujemy, żeby cię nie znaleźli.
Mam najbardziej rozpoznawalną twarz w galaktyce.
Możemy ją zmienić.
Podziemni biohakerzy
zrobią to jednym nacięciem.
Wytropiliby mnie przez nanoboty.
Są ludzie, którzy mogą je odfiltrować.
Myślisz, że ty pierwszy chciałeś się ich pozbyć?
Nie bez powodu pokazałeś mi to miejsce.
Tak samo jak nie bez powodu zeskoczyłeś z balkonu.
Nie możesz tak żyć.
Przez całe twoje życie byłeś na świeczniku.
Blizna jest inna. Możesz się w niej zagubić.
Dla Imperium Blizna jest porażką.
Dla reszty Trantora okazją.
Pierwszy raz od stuleci możemy zobaczyć prawdziwe chmury i gwiazdy,
a nie symulację tworzoną przez serwery, która ma nas zadowalać.
Ochrona mnie z tym przepuści?
Jest zamaskowany.
Jest zupełnie inna niż pałac.
Zatłoczona. Chaotyczna.
Ale pełna życia.
I czeka na ciebie.
Chodź ze mną.
Przegapiłeś dzwonek na kolację.
- Przepraszam. - Punktualność. Porządek. Szacunek.
Zwykły zjadacz chleba może się ich wyuczyć,
ale u Cleona to cechy wrodzone.
- Przynajmniej powinny nimi być. - Oczywiście.
Uczyłem się tylko o Trantorze. Całej jego reszcie.
My jesteśmy Trantorem.
Nic poza murami pałacu nie ma znaczenia.
Hari?
Komputerze, co to za obraz?
Protokół świadomości kwantowej Hariego Seldona.
To jakaś projekcja.
Komputerze, znajdź problem z protokołem Hariego Seldona.
Niekompletne pasmo neuronowe.
Pomóż mi.
Komputerze, jakie było źródło pasma?
Zapoczątkowane przez protokół przylotu Raycha Fossa.
Możesz je wznowić?
Wymagane upoważnienie.
- Hari, słyszysz mnie? - Pomóż mi.
Dobrze. Posłuchaj. Skup się na moim głosie. Mówi Gaal.
Gaal!
Zdigitalizowałeś swoją świadomość, ale coś poszło nie tak.
Zacinasz się. Utknąłeś w pętli przeszłości.
Skup się na moim głosie.
To jest teraźniejszość.
Właśnie tak, Hari. Słuchaj mnie. Tam jest przeszłość, tu teraźniejszość.
Coś ty sobie zrobił, Hari?
Przed wylotem z Trantora wszczepiłem do mózgu implant z danymi.
Był zgrany z portem ukrytym w nożu Raycha.
Nagrywał wszystkie moje myśli i wspomnienia, aż do…
Coś musiało pójść nie tak.
Gdzie ja jestem?
Na statku o nazwie Kruk, który leci na Helikona.
- Twoją rodzinną planetę. - Helikon. Tak.
Ile czasu?
Trzydzieści cztery lata.
Nie powinno cię tu być.
Gdzie jest Raych?
Wysłał mnie zamiast siebie.
Niemożliwe. Miałaś przewodzić Pierwszej Fundacji.
Wiedział o tym.
Wkrótce czeka ją pierwszy kryzys. Kto tam dowodzi?
Chyba Lewis Pirenne.
Pomoże im się osiedlić, ale do kolejnych wyzwań potrzebują ciebie.
Raych to wiedział. Gdzie jest?
Trudno to wytłumaczyć.
Jesteś martwy, Hari.
Wiesz o tym, prawda?
Raych cię zamordował. Myślą, że mu pomogłam.
Co? Dlaczego?
Poszłam do twojej kabiny. Przeszkodziłam mu.
Widziałam, jak pochyla się nad tobą. W pierś miałeś wbity nóż.
Wrzucił mnie do szalupy ratunkowej, a sam został.
Co się z nim stało?
Stracono go.
Raych nie żyje?
Dlaczego, Hari?
Hari? Dlaczego to zrobił?
Kończy nam się czas. Musimy działać. Teraz.
Zabierzemy im broń. Wyrównamy szanse.
Nie umiem walczyć. Nikt z nas nie umie.
Większość ludzi nie umie, dopóki nie ma innego wyboru.
Stój!
Bariera energetyczna.
Starsza wersja naszego ogrodzenia na Terminusie.
Tylko ja potrafię bezpiecznie ją wyłączyć.
Ale musisz mnie rozkuć.
Do dzieła, Strażniczko.
Inaczej umrzemy na nic.
Już. Weszliśmy do systemu.
Piętnaście sekund.
Kajdanki wracają. Wyciągnij ręce.
Co to jest?
Starsze statki chłodziły napędy w zbiornikach. Ostrożnie.
Nie ociągaj się.
Ruszać się.
Lewis!
Nie!
Nie, Pharo! Wciąż jest potrzebna.
Może być więcej barier i protokołów, które trzeba wyłączyć.
Rowan, proszę.
Tracimy ekspertów i kończy nam się czas.
Chcesz przeżyć i przeprowadzić atak na Imperium?
Nie uda ci się, jeśli tu zostaniesz.
Nigdy nie zejdę z Niepokonanego.
Ty też nie.
Pomożesz nam przekierować statek, zanim znów skoczy.
A potem wlecimy prosto w bijące serce Trantora.
Imperator nie zdąży uciec,
tak jak nie zdążył uciec mój lud.
Z Trantora pozostanie tylko góra trującego popiołu,
która przykryje wszystkie jego niegodziwości.
Wymierzymy im tę sprawiedliwość, Strażniczko.
Zginiemy, żeby rzucić Imperium na kolana.
Poziom tlenu 2%.
Hari?
Statek bez ciebie się wyłączył.
Temperatura spadła.
Niedługo nie będę mogła oddychać.
Proszę autoryzować przywrócenie warunków do życia.
Hari?
- Proszę autoryzować… - Hari, proszę.
- …przywrócenie warunków do życia. - Proszę.
Proszę.
Autoryzacja zakończona.
Muszę ci coś wyjaśnić, Gaal.
Teraz to wiem.
Dlaczego Raych to zrobił?
Nie rozumiem. Dlaczego cię zabił?
Moja śmierć była niezbędnym elementem powodzenia Planu.
Nie rozumiem.
Fundację musi inspirować coś więcej niż człowiek.
Potrzebuje mitu, który może przetrwać stulecia.
I to się udało.
Pamiętasz, jaka była prognoza śmiertelności dla Terminusa?
34,2%.
Rzeczywisty wskaźnik był o połowę niższy. Moja śmierć ożywiła Fundację.
Fundacja nie jest religią, Hari. A ty nie jesteś bogiem.
Nie. Bogowie są odporni na ciosy nożem.
Ale można ich zabić. Wystarczy przestać w nich wierzyć.
Nie kupuję tego. Jesteś egocentrykiem,
ale nie wierzę, że oddałeś życie tylko po to, żeby zmienić się w to.
- Czemu nie poczekałeś… - Mam zespół Lete.
Miałem zespół Lete.
Odziedziczyłem go po ojcu.
Od pierwszych objawów utrata zdolności poznawczych jest szybka.
Przemyśl to.
Na Terminusie walczymy z głodem i żywiołami,
ale nie jestem już zbawicielem,
tylko świrem, który zaciągnął ludzi na zimną skałę.
Powiedziałeś mi, że marzyłeś, żeby ujrzeć Terminusa.
Że chciałeś wspólnie założyć Fundację.
Tak.
Mówiłem to głośno i często, prawda?
Tak często, że już się tym nudziłem.
Odgrywałeś rolę.
Tworzyłem narrację.
To wymyślne określenie na kłamstwo.
Przed nami pole odpadków.
Helikon. Dom.
Pole odpadków otacza…
ciemną gwiazdę Helikona.
Przez wszystkie te lata skrywało twoją planetę.
Wiem, gdzie jesteśmy, Hari. Tylko nie mogę pojąć dlaczego.
Raych o tym wiedział? O twojej śmierci? Tym statku?
Raych wiedział o wszystkim.
Miałem odebrać sobie życie, a on miał zostać i wyjaśnić powód…
a potem, po około tygodniu, zniknąć i spotkać się ze mną tutaj.
Kochał cię. To nie było kłamstwem.
Powinieneś był mnie ostrzec.
Posłuchałabyś?
Mam już tego dość.
Ciągle tylko decydujesz, co i kiedy mam wiedzieć.
Co zmieniło twój plan?
- Naprawdę muszę odpowiadać? - Powiedz mi.
Nie zamierzał nigdy cię opuścić.
Dlatego kazałeś mu cię zabić.
Żeby musiał mnie opuścić.
- Wykorzystałeś go. - To nie fair.
I mnie też.
To Raych zawsze miał tu być.
Nie ty. Raych.
Ty miałaś zostać na Terminusie i nim kierować.
Właśnie! W każdej wersji twojego planu
Raycha i mnie dzieliły lata świetlne.
Miałeś gdzieś, czego on chce, byleby tylko twój plan był bezpieczny!
Jesteś za mądra, żeby odgrywać ofiarę.
Zaakceptowałaś swój udział w chwili, gdy rozwiązałaś Abraxasa.
Co takiego?
Mogłaś wysłać odpowiedź anonimowo.
Wybrałaś rozgłos.
Nikt cię nie zmuszał do przylotu na Trantora.
Wprowadziłeś mnie w błąd.
Dobrze wiedziałaś, że przykujesz uwagę
i narazisz swoją rodzinę.
Dokonałaś wyboru, Gaal.
Chciałaś innego życia niż to, które ci zaplanowano.
Kiedy przyprowadzono nas do imperatora, postanowiłaś go okłamać.
„Jeśli go zabijesz, upadek nastąpi szybciej”. Czyż nie tak?
Niech będzie. Też jestem hipokrytką.
Gdyby szło tylko o ścieżkę wyznaczoną przez psychohistorię,
pozwoliłbyś, żeby Cleon zabił cię w tamtej sali tronowej.
Wypędziłby twoich zwolenników i wszystko potoczyłoby się zgodnie z planem.
To prawda.
To czemu tego nie zrobiłeś?
Chciałem żyć.
Raych też chciał.
A teraz ja jestem tu, a nie na Terminusie, a Raych nie żyje.
- Przez ciebie. Nie przeze mnie. - Czyżby?
Nie waż się mnie o to obwiniać.
Miało cię wtedy nie być w pobliżu mojej kabiny.
Miałaś pływać.
Co wieczór 40 długości basenu, licząc liczby pierwsze.
Nie chcę cię już słuchać.
Wolałam cię, kiedy umierałeś.
- Po co przyszłaś do mojej kabiny? - Martwiłam się o Raycha.
- To czemu nie poszłaś do niego? - Poszłam. Nie było go tam.
- I co było dalej? - Nie wiem.
Komputerze, omiń pole odpadków.
Wymagane upoważnienie.
Zaraz coś przebije kadłub.
Jeśli jesteś w komputerze, możesz nas zawrócić.
Tarcze są mocne.
Mikropęknięcia zamkną się same.
Zawróć nas. Jest ich za dużo.
- Czemu zmieniłaś nawyk? - Nie mogę…
Czemu wyszłaś z basenu?
Wiem, co próbujesz osiągnąć.
Martwiłaś się o Raycha. Poszłaś do jego kabiny.
Nie było go tam. Co stało się potem?
86 981 803.
Czułam to w powietrzu.
86 981 821.
Jakieś fatum.
Miałam przeczucie.
86 981 827.
Jakiego rodzaju? Wspomnienie? Wizję? Co?
Wewnętrzny przymus?
Jakby moje ciało wiedziało coś przede mną.
Hari, niebo.
Wiedziałam, że Gwiezdny Most upadnie.
Albo kiedy przyjdą mnie aresztować.
Jak się pani obudziła?
Mówił pan coś?
Nie. Ale chciałem zapytać…
Że ktoś coś powie, zanim się odezwie.
Cudowne dziecko przemówiło.
86 981 000…
Wszyscy różnimy się od innych.
Jeśli nie wiesz dlaczego, lepiej się dowiedz,
zanim ktoś cię uprzedzi i użyje tego przeciw tobie.
86 981 827.
Terminus.
Wypędzacie nas.
Mówił pan coś?
Cudowne dziecko przemówiło.
Wypędzacie nas.
Przepraszam.
Jak się pani obudziła?
Mówił pan coś?
- Przepraszam. - Wypędzacie nas.
- Jak się pani obudziła? - Przepraszam.
Mówił pan coś?
Dlatego przyszłam do twojej kabiny. Tego nie mogłeś przewidzieć.
Wiedziałam, co się stanie, zanim się stało.
Nie przez matematykę, nie przez obliczenia.
Chyba umiem wyczuć przyszłość.
Napisy: Marzena Falkowska