W poprzednich odcinkach…
Druga Fundacja musi być trzymana w tajemnicy.
Nie będziesz mnie już wykorzystywał.
- Przestań! - Nie…
Przenosimy twoje nanoboty do mojej krwi.
Wrócę do pałacu
i będę tobą.
Brat Dzień wkrótce wróci.
Możesz do niego apelować.
Wspólnie użyjemy Niepokonanego. Możemy go naprawić.
Freestone, czekaj!
Cóż za krzepiący widok.
Wasza obecność tutaj daje mi nadzieję.
Może jednak nam się uda.
Moja matka mawiała, że zasypianie jest aktem wiary.
Kiedy my śpimy, nasze dusze wędrują. Tak przynajmniej twierdziła.
A jeśli odmówimy modlitwę,
nasze dusze powrócą, zanim się obudzimy.
Aktem wiary jest też wyjście z kołyski.
Tak samo jak opuszczenie domu.
Dla niektórych jest nim postawienie żagli, wypłynięcie w pustkę.
Wysyłamy w kosmos wiadomości z nadzieją, że ktoś odpowie.
Modląc się, że znajdziemy bezpieczny port za horyzontem.
Fundacja
Anakreonie i Thespis,
tak długo skaczecie sobie do gardeł,
że źródło waszej wrogości jest już prawie bez znaczenia.
Mamy podstawy się nienawidzić.
Pierwszą zdradę, a potem tysiące okrucieństw.
Nikt nie wie, co naprawdę wtedy zaszło.
Pierwsza zdrada.
Zaślubiny thespijskiego króla z anakreońską łowczynią.
Dwie rosnące potęgi z Obrzeży zjednoczone małżeństwem.
Będziesz nas uczył historii, nieboszczyku?
Thespijski pies poderżnął jej w alkowie gardło.
Tak głosi legenda.
Sugerujesz, że historia się myli?
Historię piszą zwycięzcy, a nikt z was na nich nie wygląda.
Była świadkini.
Tylko jedna. Anakreońska służąca, która zeznała,
że król Throy un Thark upił się w noc ślubu
i w napadzie szału zamordował waszą łowczynię.
Służąca skłamała.
Ważna jest tu natura tego kłamstwa.
Na łożu śmierci służąca coś wyznała.
Prawdziwym mordercą był Cleon II.
Pierwszy klon dynastii genetycznej uświadomił sobie,
że plan może realizować się na przestrzeni setek lat,
i do czego może doprowadzić ten sojusz,
dlatego kazał mistrzowi cieni uwieść służącą, odurzyć nowożeńców,
zamordować waszą łowczynię i uwikłać w to waszego króla.
Po co walczyć z dwoma nowymi królestwami,
skoro można wykorzystać ich rasową niechęć i napuścić je na siebie?
Klony was oszukały.
Ale dzisiaj, dzięki Fundacji,
możemy poskładać to, co rozbiło Imperium.
Nie. Nie zjednoczymy się z nimi teraz, bez względu na to, jak to się zaczęło.
A nawet gdybyśmy to zrobili, Imperium jest za silne.
Teraz macie Niepokonanego.
Niepokonany to tylko jeden statek.
Jeden statek może być pierwszym z wielu.
Jeśli oba wasze ludy odrzucą nienawiść na rzecz siły,
tak jak ci biedni nowożeńcy,
znajdziecie tu umiejętności potrzebne do zbudowania kolejnych statków.
Żeby Plan się powiódł, Fundacja potrzebuje trzech filarów,
tak jak stołek potrzebuje trzech nóg.
Potrzebuje wszystkich dzieci Obrzeży.
Tak ją zaprojektowałem.
Czyli wiedziałeś, że Niepokonany zostanie odkryty?
Cześć, Mari. Dobrze znów cię widzieć.
Gdzie jest Gaal?
Nie dotarła na Terminusa.
A ty jesteś?
Salvor Hardin.
Córka Mari.
To ja otworzyłam Kryptę
i przyciągnęłam tutaj ten cholerny statek.
Salvor Hardin, wygląda na to, że należą ci się podziękowania.
Jeśli chodzi o tajemnicę Niepokonanego,
na nim pierwszym testowałem moje modele predykcyjne.
Gdzie inni widzieli chaos, ja dostrzegłem wzorzec.
Nie rozumiem. Nie jesteśmy rewolucjonistami.
Sam tak mówiłeś na procesie.
Cóż, to mogło być kłamstwo.
Jestem wdzięczny, Bracie Zmroku.
Że ocaliłem naszą dynastię przed infiltracją?
Zastanawiam się, czy gdybyś został na Trantorze, zamiast lecieć na Pannę,
dostrzegłbyś jego odmienność?
Ty i ja jesteśmy jednakowi. Muszę wierzyć, że bym ją dostrzegł.
Ważniejsze pytanie brzmi, co zrobimy teraz.
Wiesz, co musimy zrobić.
Wyjdźcie.
Wciąż wyjaśniamy dokładną metodykę,
ale najwyraźniej zniekształcili schemat twoich nanocząsteczek.
Nie jesteś jednym z nas.
Twoje DNA zmodyfikowano na wiele sposobów.
Wyglądasz jak my.
Brzmisz jak my, ale…
Od kiedy wiedziałeś?
Że jestem inny?
Wymykałem się i oglądałem hologramy…
jak jecie śniadanie,
siedzicie w sali tronowej.
Liczyłem, jak często uśmiechacie się do poddanych,
czy siedzicie z rękami złożonymi czy rozłożonymi,
jak często pijecie podczas posiłków.
Już wtedy wiedziałem, że nie jestem jak wy.
Ale chciałem być.
Co zamierzasz zrobić?
Konspirowałeś z buntownikami.
Nie konspirowałem.
Powierzyłeś sekrety wrogom i uciekłeś z pałacu.
- Oszukała mnie! - Bo trafiła ci do serca!
A kto stworzył do niego drogę?
Popatrz na nas!
Nie mamy matek, ciotek, wujów.
Uprawiamy seks z konkubinami, których wspomnienia są wymazywane!
Nigdy nie chciałeś stąd odejść?
Nigdy nie dławił cię ciężar naszych przodków?
Czy możesz szczerze powiedzieć, że zawsze chciałeś
być tylko odcinkiem na bardzo długiej linii,
odgrywającym scenariusz napisany wieki temu?
Całe życie chciałem nazywać cię ojcem.
Ale nie jesteś moim ojcem.
Nie jesteśmy nawet ludźmi.
Jesteśmy tylko… echami pierwszego Cleona.
Czy echo zniekształcone jest bliższe oryginałowi niż idealne?
A może stopniowo cichnie i zanika?
Czyli cała nasza praca konserwacyjna tutaj
była na nic?
Nie na nic, Mari.
Wasz czas na Terminusie nie poszedł na marne.
Wyzwolił was z uścisku Imperium.
Zahartował.
Ale w Fundacji nigdy nie chodziło o zachowanie wiedzy.
Chodziło o zachowanie ludzi.
Wy, pierwotni osadnicy,
posiadacie cechy niezbędne, żeby zasiać ziarna nowej cywilizacji.
A wy, Anakreończycy i Thespianie, jesteście mistrzami sztuki przetrwania.
Zostaliście skazani na historię przez Imperium,
a jednak razem reprezentujecie sobą przyszłość.
Rasa ludzka jest wciąż zmieniającą się sagą,
opowiadaną na przestrzeni tysięcy lat przez niezliczone głosy.
Ale już od dawna
ten chór był dławiony i po cichu likwidowany.
Bo pod rządami dynastii genetycznej jest miejsce tylko na jedną opowieść.
Jeden głos.
Nie staniemy się tym, kim musimy, jeśli Imperium będzie istnieć.
Ta ścieżka prowadzi do zniszczenia rasy ludzkiej.
Nawet jeśli przyjmiemy to przeznaczenie, Imperium wkrótce tu będzie.
Ma rację. Badali już sprawę boi komunikacyjnej.
To tylko kwestia czasu, zanim wyślą posiłki.
Imperium nie przyleci. Jeszcze nie. Nie, jeśli uznają was za martwych.
Zabierzcie Niepokonanego na niewidoczną stronę gwiazdy,
aktywujcie napęd kwantowy, utrzymując pozycję w podprzestrzeni…
To by wyglądało na megarozbłysk,
który zniszczyłby cały układ.
Na Imperium składają się dziesiątki tysięcy światów.
Niebezpieczna gwiazda z martwymi planetami na krańcu galaktyki
nie będzie warta dalszych badań, nawet jeśli kiedyś mieściła Fundację.
To może zadziałać. Naprawdę.
Jeśli tylko nie wylecimy poza Obrzeża, będziemy dla nich niewidoczni.
Będziemy wolni.
Będziecie wolni,
żeby czekać na właściwy moment, budować i stać się tym, kim musicie.
To ty jesteś tym duchem?
Chyba tak.
- Jak to jest umrzeć? - Keir.
No co? Chcę wiedzieć.
Widziałeś coś?
To skomplikowane pytania.
To odpowiedz na proste. Jak tu dotarłeś?
Jak się nazywasz, synu?
Poly. Poly Verisof.
Cóż, Poly Verisofie, na krótko przed śmiercią
połknąłem pigułkę z milionami samoreplikujących maszyn molekularnych.
Zgodnie z moimi wytycznymi, moją trumnę wyrzucono w kosmos.
Maszyny te zaczęły rozkładać moje tkanki
na wszystkie poszczególne elementy.
Następnie przetworzyły te elementy,
zbierając więcej substancji, lodu, mikrometeoroidów i tak dalej,
i montując wewnętrzne rusztowanie Krypty.
Czyli nie jest tylko twoim grobem?
Krypta jest tobą?
Przez cały czas byłeś na Terminusie, obserwując nas?
Nie. Odczuwanie przez cały ten czas nie byłoby mądrym wyborem.
Taka izolacja może złamać nawet najsilniejszy umysł.
Proces mojego przebudzenia zainicjowali Anakreończycy.
Poszerzając pole zerowe.
Odbudowa świadomości musi potrwać, Salvor.
Pole zerowe to tylko część systemu obrony Krypty.
Zobaczymy cię jeszcze?
Tak sądzę, Poly.
To nie jest pierwszy kryzys Fundacji i na pewno nie ostatni.
Udało wam się odroczyć wojnę z Imperium, ale jest nieunikniona.
Tymczasem pamiętajcie ten dzień. Pamiętajcie, do czego dążymy.
Wiem, że tysiąc lat może się wydawać wiecznością,
ale w obliczu całej historii ludzkiej to zaledwie mgnienie oka
i jeśli nie będziemy czujni, może nam łatwo przemknąć koło nosa.
Zaczekaj! To wszystko? Tylko tyle nam powiesz?
Dałem wam to, co trzeba.
A co z wizjami, które mi zsyłałeś?
Wizjami?
Tak.
Duch. Mówiłeś do mnie już w dzieciństwie.
Miałam różne wizje.
Widziałam cię na Trantorze, na wolnym statku.
Prowadziły mnie. Pomogłeś mi zażegnać kryzys.
Ciekawe.
Cóż, Salvor Hardin,
jakiekolwiek wiadomości dostawałaś,
zapewniam, że nie pochodziły one ode mnie.
Chodź ze mną.
Wiem, że ludzie mnie nienawidzą. Myślą, że jestem zły.
Ale to mój dystans,
moja obojętność na cierpienie
pozwalają mi skutecznie rządzić.
Galaktyka jest tak rozległa,
a problemy tak duże,
że muszę przymykać oko na jednostki.
Patrz tam.
Niemożność niesienia ciężaru to dziwny ciężar.
Bracia i ja przenosimy go między sobą, bo jesteśmy rodziną.
I na swój sposób się kochamy.
Na pewno trudno ci w to uwierzyć.
Myślisz w ogóle o swoim dziedzictwie, Azuro?
O śladzie, jaki po sobie pozostawisz?
Jako dziecko chciałem być lepszy niż poprzedni Cleonowie.
Mądrzej, odważniej, bardziej olśniewająco wymierzać sprawiedliwość.
Ale kiedy dojrzałem, moje aspiracje ewoluowały.
Nie chciałem już być najlepszy.
Chciałem być taki sam. Przewidywalna odwaga i sprawiedliwość.
Chciałem, żeby mój syn też był taki sam. Kolejny Cleon. Idealny Cleon.
Nie jest twoim synem.
Oczywiście, że jest.
Jest moim bratem, a także moim synem.
Kołysałem go jako niemowlę.
Pielęgnowałem go tak, jak ty kwiaty w tym ogrodzie.
Dbałość o życie ma potężną moc.
Czemu mi to wszystko mówisz?
Bo z wszystkich obywateli galaktyki…
właśnie ty okradłaś mnie z mojego osobistego dziedzictwa.
Co prowadzi mnie do twojego.
Wiem, że nie uknułaś tego spisku, ale jesteś jego twarzą.
Twarzą, która złamała serce mojego syna.
Prześledziliśmy twoje drzewo genealogiczne aż do praprapradziadków
i zidentyfikowaliśmy wszystkich żyjących potomków tych 16 osób.
Nie tylko w linii prostej, ale też ciotki i wujów,
bliższych i dalszych kuzynów oraz krewnych.
Wiesz, ilu ludzi znaleźliśmy?
712.
Odszukaliśmy twoich przyjaciół i kochanków, obecnych i dawnych.
Pierwszego pocałowanego chłopca, dziewczynę, której oddałaś dziewictwo.
Twoich nauczycieli i współpracowników, nawet tych z pałacu.
Znaleźliśmy ich rodziców i rodzeństwo. W zasadzie każdego w twojej orbicie.
To dało kolejne 839 osób.
W sumie 1551 ludzi.
Wszystkie życia, na które wywarłaś znaczący wpływ.
W skrócie tych, którzy by cię zapamiętali po twojej śmierci.
Nawet w tej chwili
każdy członek twojej osobistej konstelacji jest pod naszym nadzorem.
W pień ich mózgu wycelowana jest wiązka.
Na mój znak wszyscy przestaną istnieć.
I już.
Nie ma ich.
Twoje dziedzictwo zostało wymazane.
Wszystkie drobne fale, które udało ci się wzbudzić we wszechświecie,
zostały zneutralizowane.
Trafisz do zautomatyzowanej celi, gdzie będziesz dożylnie karmiona
i związana, żeby zapobiec samookaleczeniu.
Będziesz odcięta od zmysłów przez resztę życia.
Nigdy nie będziesz widzieć, słyszeć, czuć smaku, zapachu ani dotyku.
Ale będziesz świadoma.
I będziesz pamiętać, co mi odebrałaś.
Hari Seldon.
Wszystko to przewidział i niczego nam nie powiedział.
Myślałam, że przeczekamy upadek.
Że nasz rolą
była budowa kapsuły czasu dla tych, którzy ocaleją.
Nie przypuszczałam, że to my zainicjujemy Plan.
Wciąż wierzysz, że Imperium upadnie?
Tak.
Że ludzkość może spisać się lepiej?
Oczywiście. Nikt rozumny nie chce, by Imperium trwało.
To co się zmieniło?
Zmieniło się to, że nie tylko nam nie powiedział,
ale nas okłamał.
Jak wtedy, gdy zabierałam cię na wykłady, dawałam kredkę i kazałam notować.
Dał nam nieważne zajęcie.
Wierzyłam w niego.
W każde słowo.
A on zostawił nas na lodzie.
Myślisz, że jak ja się czuję?
Przykro mi, że cię nie poznał.
Poznał?
Chodzi o coś więcej.
Przez tyle lat myślałam, że duch do mnie mówi.
Przekonałam samą siebie, że to Hari
i zaczęłam wierzyć w to, że naprawdę jestem wyjątkowa.
Ale jeśli wizje nie pochodziły od niego, to od kogo pochodziły?
Od nikogo? Od mojej wyobraźni?
Jesteś wyjątkowa, Salvor.
Pole zerowe.
To, że sprowadziłaś tu Niepokonanego, było bezcenne.
Przetrwaliśmy…
pomimo wszystko.
Miałaś rację.
Musimy ułożyć teraz własny plan.
Szanowałam ją, w pewnym sensie.
Przykro mi, że do tego doszło.
Mnie nie.
Żaden ruch poza ostatnim. Nie tak o niej powiedziałaś?
Chciałam was tylko rozjuszyć.
I ci się udało.
Chciałem kolejnego ruchu dla mojego dziecka.
Ponad sto lat temu dano to imperatorowi w pokojowym geście.
Ofiarowuję to znowu…
tobie.
Ona też cię szanowała, w pewnym sensie.
Zabierzesz ją na Anakreona?
Nie. Sprowadziliśmy Anakreona do niej.
To sadzonka dębu Tallyn, z którego wyrzeźbiono twój łuk.
Podobno potrafi być na tyle uparty, żeby zapuścić tu korzenie.
Pomożesz mi?
Tak.
W kolejnych miesiącach
dzieci Obrzeży wzięły sobie słowa Hariego do serca,
odrzucając nienawiść na rzecz siły.
Trudniej jest budować, niż niszczyć, a Hari chciał, żeby budowali.
Co się tyczy Niepokonanego, jego kapitanem został nikt inny jak Hugo Crast.
Zabrał go na niewidoczną stronę gwiazdy
i doprowadził do megarozbłysku, dając Fundacji wolność.
Kapitanie Crast.
- Poly. - Strażniczko.
Jak tam Niepokonany?
Ustabilizowaliśmy napędy,
więc raczej nie skoczymy w centrum gwiazdy.
Ile zajmie nam budowa kolejnego?
Osiemnaście miesięcy.
- Podobało ci się w kosmosie? - Tak.
Ile będziesz na powierzchni, kapitanie?
Czternaście długich godzin.
Lusterko mojego teleskopu się przekrzywiło.
Pomożesz mi je wyregulować?
Wiem, o czym rozmawiacie.
To może grzecznie się odpieprzysz, Poly?
Stój!
Zaczekaj!
Jeśli to nie ty, to kto to jest?
Pamiętam go.
Twój ulubiony.
Spałaś z nim w łóżeczku.
Kiedy miałaś koszmary, mówił, że możesz zagwizdać
i duchy odlecą.
Zwykle samo trzymanie go cię uspokajało.
Dzięki Bogu. Dziecko z gwizdkiem to test cierpliwości.
Często doprowadzał mnie do szału,
zasypiając tutaj w trakcie pracy.
Kiedy zaczął je robić, szło mu okropnie.
Ale po kilkuset nocach Abbas nabrał w tym wprawy.
Byłby z ciebie dumny, wiesz? Zostaniesz burmistrzynią, jak on.
Wybory to tylko formalność. Wszyscy wiedzą, że wygrasz.
Mamo, kim jest ta dziewczyna z wodnej planety?
Na wolnym statku mieliśmy bank komórek.
Donaszanie ciąży w kosmosie nie było bezpieczne,
więc przechowywaliśmy jajeczka i zarodki w ramach zabezpieczenia na przyszłość.
Wybrałam jajeczko kontrowersyjnej dawczyni.
Gaal Dornick.
Zmiany w zaleceniach rozrodczych?
Poznałam ją, zanim ją straciliśmy.
Miała niezwykły umysł.
A ojciec?
Raych Foss.
Widziałam ich jako dzieci.
Gaal dzisiaj.
A Raycha…
na początku kryzysu.
Cały czas myślałam, że przeżywam wspomnienia Hariego.
Ale należały do nich.
Teraz już rozumiem, czemu jestem taka inna.
Nosiłam cię w łonie, Salvor. Wciąż jesteś moją córką.
Wiem. Ale ich córką też jestem.
Gaal uciekła w kriokapsule. Dokąd?
To było na początku podróży.
Pewnie do którejś z odnóg Oriona.
Myślę, że wciąż tam jest.
Myślę, że to ona się do mnie zwraca.
Że to ona stoi za całą moją intuicją.
To było 40 lat świetlnych od Teminusa. Jak to możliwe?
Nie wiem, ale to ona.
A jeśli Gaal była jakoś wyjątkowa, to może tłumaczyć, czemu ja też jestem.
Zawsze ciągnęło cię do gwiazd.
A teraz wiemy dlaczego.
Bo coś mnie szarpie.
Muszę spróbować ją odnaleźć.
Wiem, kochanie.
Chcę, żebyś to zrobiła.
Ale muszę lecieć teraz, mamo.
Boję się, że potem nie zdobędę się już na odwagę.
Weź gwizdek na duchy. I coś jeszcze.
Kiedy ją znajdziesz, daj jej to.
Zawsze miało do niej należeć.
Przepraszam. Za wszystko.
Nie muszę ci niczego wybaczać.
Byłam dokładnie tam, gdzie powinnam.
Żebraku, obudź się.
Wiedziałem, że cię tu znajdę.
Cholera.
Chciałaś uciec cichcem.
Za dobrze cię znam, Sal.
Chyba zdradził cię całus w policzek.
Po prostu nie chciałam, żeby bolało bardziej, niż musi.
Jeśli nie boli, to nie miłość.
Pojąłem to, kiedy opuściłem Thespis, żeby inni mogli jeść.
I nikt mnie nie ścigał.
A ty będziesz mnie ścigał?
Możesz lecieć, jeśli chcesz.
Poleciałbym, gdybyś naprawdę chciała.
Ale czuję, że to akurat musisz zrobić sama.
Zawsze wiedziałem, że kiedyś stąd pryśniesz.
Ale myślałem, że będę wtedy przy tobie.
Będziesz potem zły?
Nigdy.
Zadbaj o moją planetę.
Zadbaj o mój statek.
Nie jest już twój.
To nie moja planeta.
Galaktyka jest duża, Sal.
Wiesz już, gdzie zaczniesz?
Mam przeczucie.
No już. Zmiataj.
Idź.
No idź.
Żegnaj, Salvor Hardin.
Imperatorze.
Już czas.
Pewnie mnie nienawidzisz.
To niemożliwe, Imperatorze.
Kocham cię.
Bo tak cię zaprogramowano.
Każda miłość jest zaprogramowana, czy to przez biologię, czy coś innego.
Kiedy matka patrzy w oczy noworodka, ich fale mózgowe się synchronizują.
Imperatorze.
Do diabła z dworskimi manierami, chłopcze. Prawie nas obaliłeś.
Przepraszam, Bracie…
Nie jesteś bratem ani moim, ani Cleona I,
ani żadnego innego Cleona, który tu stąpał.
Jesteś deformacją.
Gdyby to ode mnie zależało, już byłbyś popiołem.
Ale jak zauważyłeś,
ta decyzja należy do środkowego tronu.
Podczas nieobecności
miałem wiele okazji, żeby zastanowić się nad naszą dynastią.
Zasnąłem w jednym sektorze galaktyki,
a obudziłem się w innym.
To cud. Pod każdym względem.
Zwijanie czasu i przestrzeni.
A potem, na Pannie,
poznałem pielgrzymów, którzy całe życie pracowali,
żeby móc przejść solną spiralę
w nadziei na przedśmiertną wizję.
Zostałem…
Zostaliśmy podważeni przez kobietę, która uważała,
że dusza niezdolna do zmiany jest skazana na stagnację.
Wydaje mi się, że sam Seldon sugerował coś podobnego.
Seldon był próżnym, haniebnym oszustem.
A jednak, Bracie…
A jednak…
gałąź, której nie można nagiąć, w końcu się złamie.
Czas, żeby dynastia się nagięła.
Tylko trochę.
Oszalałeś?
Ten skok zaćmił ci zmysły?
Dlatego nigdy nie powinieneś był lecieć.
Całe nasze Imperium jest zbudowane na niezniszczalnej trwałości.
Jeśli Rada Galaktyczna odkryje,
- że przerwano linię dynastyczną… - Nigdy nie odkryje.
- …to koniec! - Możemy się czegoś nauczyć.
- Może nawet skorzystać… - Skorzystać?
- Demerzel. - Jak śmiesz?
- Osłabłeś. - Nie pozwól im mnie zabić.
- Nie pozwolę. - To absurd.
Prędzej stworzę nowego ciebie, niż pozwolę tej aberracji z nami mieszkać.
To moja decyzja!
Nie, jeśli nas zniszczy!
Psychohistoria przewidziała…
Psychohistoria?
Jesteśmy imperatorami. To historia nagina się do nas!
Nie!
Jestem lojalna, imperatorze,
przede wszystkim wobec dynastii cleońskiej.
Nie.
Sam możesz pozbyć się ciała.
Oczekuję na śniadaniu kolejnego w pełni poinformowanego Świtu.
Co? Mów.
Rebelianckie plany podważenia dynastii
są zakrojone szerzej, niż myśleliśmy.
Sądziliśmy, że modyfikacja genów była ograniczona do Świtu
i że nastąpiła po jego ucieleśnieniu.
Ale po głębszych badaniach wygląda na to, że rozcieńczyli samo źródło.
Czyli żaden zastępczy klon…
…nie jest już czystą kopią.
Kiedy to się stało?
Dokładnie nie wiemy.
Twierdzisz, że ja też jestem rozcieńczony?
To możliwe.
Tak.
A Zmrok?
Imperator jest teraz badany.
Dziękuję, mistrzu cieni.
Możesz odejść.
NIEBIESKI DRYF
138 LAT PÓŹNIEJ
Wchodzimy w przestrzeń Synnaxa.
WEJŚCIE NA ORBITĘ SYNNAXA
Rozpocznij ponowne wejście.
Ponowne wejście bezpieczne.
Wyjście z kołyski.
Opuszczenie domu.
Nie ma bezpiecznego portu.
86 982 283.
86 982 331.
86 982 341.
Tylko krzyk w ciemności.
Jesteśmy sami?
A nawet jeśli nie, czy ktoś zechce odpowiedzieć?
Dobrze.
Idź sobie.
Hej. Słyszysz mnie?
Już dobrze.
Wszystko dobrze.
Co tam robiłaś?
Według odczytu byłaś w kriośnie ponad sto lat.
Lądowałam awaryjnie.
Szukałam kogoś.
Kogo?
Ciebie.
Co takiego?
Nazywam się Salvor Hardin.
Jestem twoją córką.
Jestem pewna, że to twoje.
Czasem skaczemy.
I czasem ktoś nas łapie.
Napisy: Marzena Falkowska