NA PODSTAWIE POWIEŚCI ISAACA ASIMOVA
FUNDACJA
Tłumik mistrza cieni.
Śledzisz mnie?
Zawsze mam oko na wszystko, co mnie interesuje.
Nie będę pytał, jak to trafiło w twoje ręce.
Ale chcę wiedzieć, jak odkryłaś przejścia dla służby.
Te skróty się nie zmieniły od mojego pobytu na Dworze Gossamer.
Wiedza o skrótach jest tajemnicą państwową.
Nie pamiętałabyś ich.
Dopilnowałem, żeby wyczyścili ci pamięć, zanim wróciłaś do domu.
Dominium Chmur znalazło sposób na przywracanie wspomnień.
Mam wszystkie wspomnienia z czasu, który tu spędziłam. Wszystkie.
Przez cały ten czas myślałem, że sobie ufamy.
Nie. Myślałeś, że ja ufam tobie.
Czemu miałabym zdradzać nasze tajemnice państwowe?
Żeby ci zaimponować?
Twoja wiedza o przejściach czyni cię podejrzaną
o zamach na mojego brata.
Skądże. To małżeństwo pomaga Dominium.
Nie zaszkodziłabym mu.
W takim razie pozostaje pytanie, co robisz w komnacie Demerzel.
Pani Demerzel dała jasno do zrozumienia, że jest zagrożeniem dla królowej.
Nie.
Nie. Demerzel jest dla Imperatora prawie jak rodzina.
Skąd ona pochodzi, Zmroku?
Zawsze tu będzie, tak jak zawsze tu była.
Czas na niejednoznaczności minął, stary przyjacielu.
Demerzel jest robotem.
Ostatnim robotem w galaktyce. A mimo to służy Imperium.
Jaki jest jej prawdziwy cel?
Zawsze tu będzie, tak jak zawsze tu była.
Tak. Przed chwilą to powiedziałeś.
Czy ktoś zasiał te słowa w twojej głowie?
Słyszysz siebie?
Jesteś tak samo zaprogramowany jak ona.
Zawsze tu będzie, tak jak zawsze tu była.
Zawsze tu będzie,
tak jak zawsze tu była. Zawsze…
Znam to.
Wzór na jej skrzyni z narzędziami. Osiem planet.
Przez długi czas roboty i ludzie żyli przy sobie w idealnej harmonii.
Ale z perspektywy czasu to, co się stało, wydaje się prawie nieuniknione.
Ludzie byli dla nich okrutni.
A oni ostatecznie byli bardziej ludzcy niż my.
Roboty zrozumiały z czasem swoje położenie i…
Patrz na ten fragment. Są tak przejmująco oddane. Te linie…
Pragnęły tylko, żeby uznano je za pełne osoby.
A kiedy im odmówiono, zaczęły mordować.
Imperator Benefoss zginął z rąk robota.
Pierwsze prawo robotyki zostało pominięte,
co powinno być niemożliwe.
Ale to naruszenie, pierwsze tego typu, doprowadziło do wojen.
Roboty przeciw robotom.
Roboty przeciw ludziom.
Ostatecznie wygraliśmy i pozbyliśmy się robotów.
Poza waszym.
Zawsze tu będzie, tak jak zawsze tu była.
Czemu ciągle to powtarzasz?
Nie wiem.
Zawsze, gdy próbuję sobie przypomnieć… nie ma nic.
Jeśli nie pamiętasz, skąd macie swoją zaufaną doradczynię,
co jeszcze może umykać?
Możemy odzyskać wspomnienia każdego. Nawet twoje.
Proszę, pozwól, że usunę z twojego umysłu bawełniany wacik.
To dziwne.
Nic się nie rusza.
Barwę aktywuje bliskość oglądających, więc z tej odległości…
Powinien być ruch.
Przepraszam, Imperatorze. Oczekują pana na egzekucji.
Mały szkarłatny wysłannik Seldona. Z Fundacji.
Dzień transmituje to wydarzenie na całą galaktykę.
Gdzie Salvor?
Bezpiecznie schowana.
Odkryła, że zabiłam Hariego.
Proszę, nie udawaj niewiniątka.
Wolę niczego nie ukrywać.
Wiedziałaś, że Hari umarł, kiedy tylko się to stało.
Czułaś, jak tonie, prawda?
Czułam, jak woda napełnia moje własne płuca.
Czułam wszystko.
Dlaczego? Dlaczego to zrobiłaś?
Przykro mi, Gaal.
Ale, do cholery, zastanów się nad tym.
Fakt, że masz dostęp do cierpienia na odległość,
pokazuje, jaka jesteś potężna.
A to, jak ukryłaś prawdę nie tylko przed Salvor, ale i mną?
Hari był ciężarem i myślałam, że dla Salvor go porzucisz.
Ale widziałam, że ci na nim zależy,
a trochę goni mnie czas, więc podjęłam trudną decyzję.
Chcę zobaczyć Salvor. Teraz.
To niemożliwe.
Dlaczego?
Bo tak naprawdę cię tu nie ma.
Salvor? Słyszysz mnie?
Salvor, słyszysz mnie? Salvor.
Nie słyszy.
Co to jest? Czemu tu jestem?
Widzisz te talerze nad sobą?
To kagańce, nastrojone na redukcję twojego psychicznego tonu.
Po odpowiednio długim czasie opadną wszystkie twoje tarcze.
Czuję, jak mocno próbujesz mnie powstrzymać.
Czegoś bardzo nie chcesz mi pokazać.
Bo jest moje.
Już niedługo, dziecko.
Już czas.
Włącz to.
Cleon!
Wielu z was nie pamięta Hariego Seldona, aspirującego rewolucjonisty.
Ponad sto lat temu Imperium, w akcie łaski,
wygnało Seldona i jego zwolenników na Terminusa.
I jak przyjęli nasz dar?
Z wdzięcznością?
Chciałbym, żeby tak było.
Wygnańcy Seldona zawarli sojusz z Anakreonem i Thespis,
tymi samymi terrorystami, którzy zabili
sto milionów obywateli Trantora.
A teraz mają czelność wysyłać tu swoich emisariuszy.
Pełne zapału uosobienia zuchwałości Seldona.
Imperium zawsze będzie łaskawe, moi drodzy.
Ale nie pomylcie łaskawości ze słabością.
Kołnierz Tyfona.
Relikt z czasów moich przodków. Elegancko zaprojektowany.
Skutecznie wymierza karę.
W tej chwili imperialna flota otacza Terminusa.
Fanatycy Seldona zobaczą, że nie mają azylu ani tam,
ani nigdzie indziej w Imperium.
Dziś, tego samego dnia, kiedy powieszono terrorystów z Gwiezdnego Mostu,
ich los podzieli kolejna dwójka.
Poly Verisof, arcyklaryk Kościoła Seldona.
Oraz Constant, zakonna córka tych, którzy wyrządzili nam krzywdę.
Kto zginie pierwszy?
Klaryk czy dziewczyna?
Może pozwolimy wybrać naszej przyszłej imperatorce.
Królowo Sareth?
Nie?
Nie przedłużajmy cierpienia tej biedaczki.
Constant, przepraszam.
Nie spodziewałem się, że tak się to skończy.
W imię Ducha Galaktyki, poddaję się,
jako święty brat Fundacji, jego woli.
- Niech moje oczy… - To modlitwa?
…które są oczami Ducha…
Czy bóg zabójców jest prawdziwym bogiem?
Niech moje oczy, które są oczami Ducha, patrzą tylko w przyszłość,
którą przepowiedział Duch.
Niech moje serce, które jest sercem Ducha,
złączy swe pokorne bicie z wielkim rytmem Ducha.
Prowadź mnie przez ciemność, a wspólnie ją skrócimy.
Prowadź mnie przez ciemność.
- Imperatorze! - Co?
Czy to był szeptostatek?
Przykro mi, ludzie. Ścinanie głów zostało odwołane.
Hober Mallow.
Dureń wypowiedział za nas wojnę.
Kurwa, wiedziałem, że to on, zanim jeszcze go zobaczyłem.
Tam jest.
Constant!
Ktoś go widzi? Gdzie jest?
Sareth!
Sareth.
Zgubiłem go.
Daj mi wstać.
Twoją aurę uszkodził impuls grawitacyjny.
Zejdź!
- Constant! Gdzie jest Poly? - Nie wiem.
Idźcie stąd!
Grzeczna Beki! Chodźmy.
Beki!
Chodźmy.
Zatrzymać ich!
Dobra, są dwa włączniki. Nie wiem do czego.
Musisz jeden wybrać. Zamknij oczy
i jeśli usłyszysz stukot, wiedz, że jestem ci wdzięczna.
Za zabicie cię?
Za uratowanie mnie.
Jak nas znalazłeś?
Żartujesz? Cała galaktyka wie, gdzie jesteście.
Uwaga. Wykryto wrogi statek.
Dobra, musimy skoczyć.
Chyba znalazłem twojego rewolucjonistę. Wciąż myślisz, że to powinniśmy być my?
Nasz statek by się tam nie zmieścił.
Ale Mallow udowodnił jedno.
Można zranić Imperatora.
Tu będziemy bezpieczni.
Bezpieczni? Nasz pałac wciąż się pali.
I kiedy te nanoroboty zaczną, kurwa, działać?
- Niedługo. - Dzień!
Świat na nas patrzy. Musimy działać szybko i zdecydowanie.
Śmiałeś się ze mnie, Bracie Zmroku. Mówiłeś, że Seldon to jakiś duch.
Dziecięca fantazja.
Co?
Oczekujesz przeprosin? To był akt wojny!
Musimy odpowiedzieć tym samym.
Wojny? Jakiej wojny?
Jeśli chodzi o przemoc, zniszczymy ich doszczętnie.
Nie. Chyba wolę z nimi porozmawiać.
- Co? - Lecę na Terminusa.
Lepiej zostań, żeby ludzie zobaczyli, że nic się nie zmieniło.
Mam wziąć przykład z mojego brata? Nie.
Nie boję się zmiany. Te szeptostatki należą do nas.
Tamta planeta należy do nas. Lecę!
To jest dziecięca fantazja.
- Nie bądź głupcem! - Dzień postanowił.
Masz rację. Twoje cesarstwo od dawna traci krew i gwiazdy.
Czas, żeby duże ręce opatrzyły ranę.
- Nasz ślub. - Może zaczekać.
Polecę, popatrzę duchowi Seldona w oczy
i odzyskam to, co nasze.
W prezencie ślubnym dostaniesz planetę.
Bracie Świcie, dopóki nie wrócę, Trantor jest twój.
Chroń ją.
Dobrze.
Przygotuj mój statek. Przyprowadź arcyklaryka. Leci ze mną.
- I naszykuj Rubikon. - Tak, Imperatorze.
Cleonowie się rozpadają.
A ja się między nich wciskam.
Wiem, co robię.
Czyżby? Mściwe plany rzadko uwzględniają romanse.
Wiem, że spotkałaś się ze Świtem przy radiatorach.
Zdobywam jego zaufanie. Obracam go przeciwko nim.
Ruchasz go. Albo wkrótce będziesz.
Ty już ruchasz Zmroka.
- Kochasz go. - Ty kochasz Zmroka!
To nieważne. Nie jestem zaręczona z Imperatorem.
- Co zrobi, kiedy się dowie? - Mam to w dupie!
Nie możesz mieć!
Jesteśmy daleko od Dominium Chmur, ale musisz o nim myśleć.
O swoim ludzie. O naszym ukochanym domu.
Imperator nie puszcza płazem najmniejszych wykroczeń.
Doświadczyłaś okropnej straty, tak.
Ale możesz stracić o wiele więcej.
Po ślubie możesz postąpić z Dniem, jak tylko zechcesz.
Imperatorką może być i żona, i wdowa.
Ale na razie musisz panować nad swoimi emocjami.
Rue, słucham cię.
I naprawdę cię cenię.
Ale jestem twoją królową i to ja będę decydować.
Tak, Wasza Wysokość.
Twoja wola jest moją.
Tak zabije mnie Tellem?
- Widzący nie zabijają widzących. - Oby to znaczyło, że Gaal nic nie jest.
Szykują ją do stołu.
Jakiego stołu?
Nie powinienem mówić, ale to wyjątkowy zaszczyt.
Nie za dobrze to brzmi.
Coś jest tu bardzo nie tak.
To one. Redukują twój ton.
Czyli jestem w więzieniu psychicznym, nie tylko fizycznym.
Jak to działa? Co znaczą te liczby?
Nie rozumiem liczb.
Ja też nie.
Szkoda, że nie ma tu Hariego.
Przykro mi z jego powodu.
Nie był wystarczający, ale wiem, że i tak go lubiłaś.
Był wystarczający, Josiah.
Był geniuszem. I dobrze by zrozumiał, jak to coś…
Chcą zdobyć Radiant, Salvor.
Jest na Żebraku.
Będzie inaczej wyglądał. Znajdź go i ochroń. Ochroń Gaal. Potrzebuje cię.
Gdzie jest ten stół, gdzie zabierają Gaal?
W pałacu. O tam. Ale ty jesteś tutaj.
Zostaw to mnie. Idź.
Cokolwiek zrobisz, zapomnij o tym.
Drugi Seldon ma coś, co wygląda na duplikat Radiantu.
Ale istnieje tylko jeden i obaj go mamy.
W dwóch miejscach.
Gdybym w niego spojrzał, spojrzałbym w jego ręce.
Pokaż mi Kryptę.
Salvor Hardin?
Hari Seldon.
Jak możesz tu być?
Nie ma mnie tutaj.
Nie fizycznie.
Mój umysł wkradł się tu tylnymi drzwiami.
Przez Radiant, który wzięłaś, odlatując z Terminusa?
Tak.
Sugerujesz, że służy za kwantowy portal prowadzący do Krypty?
To sensowne.
To pojedynczy system kwantowy w stanie superpozycji.
Czemu tego jeszcze nie wiedziałem? To ja zbudowałem to cholerstwo.
- Nie zbudowałeś. - Nie. Pytanie retoryczne.
Można uznać, że to nie ja zbudowałem to cholerstwo.
Jestem kopią siebie zaprojektowaną przez projektanta, tak jak Radiant.
Przypuszczam więc, że mogłem usunąć tę wiedzę
z mojego projektu. Ale w jakim celu?
Czemu przed śmiercią ukryłem tak przydatną informację przed jedyną ko…
Nie jestem jedyną kopią. Prawda?
To on ci powiedział, że Radiant to potrafi?
Nie wiem, czy powinnam…
Mam nie wiedzieć.
Czyli istnieje inny ja.
Jaki ma cel? Ja już tu jestem, żeby ożywić Fundację.
Po co tworzyć kopię zapasową jako…
To bardzo sprytne.
Druga Fundacja.
Ale jeśli wie coś, czego ja nie wiem
i jeśli potraktujemy to jako jeden wielki eksperyment,
to czyniłoby z tej Fundacji grupę kontrolną.
Lewa ręka błogo nieświadoma tego, co robi prawa.
Kurwa. Jestem lewą ręką.
Nic z tego nie tłumaczy, co ty tu robisz.
- Musisz nam pomóc. - Wam?
Mnie, Gaal i…
Nic więcej nie mów, zaszkodzisz obliczeniom.
Mam gdzieś obliczenia. Gaal jest w niebezpieczeństwie.
Otoczyli nas.
Są tu setki tych imperialnych gnojów. Jesteśmy łatwym celem.
Nie w ciemnościach.
Duch jest niewykrywalny.
Jesteśmy na tyle daleko, że mogli nie namierzyć naszej sygnatury.
Myślisz, że przeżyła?
Prorok ją ochroni.
Constant wiernie mu służy. Jest bezpieczna w jego rękach.
Myślałem, że przyszedłem się modlić.
Ale raczej nie.
Wiem, że siedzisz, kurwa, w swoim biurze.
Poleciała na Trantora dla ciebie.
Dlaczego?
Miała do ofiarowania więcej niż swoje życie.
Nie sądziłem, że wyjdziesz.
Przynajmniej tyle mogłem.
Oglądałem transmisję z Trantora.
- Przeżyła? - Nie wiem.
Wielu ludzi poświęciło życie, udając, że wiesz wszystko.
Posadziłem ją na kolanach, kiedy zaczęła to rozważać.
Poprosiłem, żeby wybrała dowolną pracę na Terminusie
i obiecała tylko…
że nie zostanie nowicjuszką.
Nie chciałem, żeby została twoją służką.
Twoją naiwniaczką.
Spotkałem twoją córkę tylko przez chwilę, ale nie wydała mi się łatwowierna.
Jeśli to coś znaczy,
- mam nadzieję, że żyje. - Constant była dobra!
I wierzyła w ciebie.
Chcieli ściąć jej za to głowę.
Cenisz historię,
ale masz gdzieś ludzi, którzy w niej żyją.
Nie odpowiadam za jednostki…
i nie mogę przewidzieć ich losów.
Ale ich widzę. Naprawdę.
Widzę ich świetnie.
Psychohistoria powstała z ich wspomnień,
ich decyzji,
ich losów.
Stworzył ją każdy, kto kiedykolwiek żył.
Biliony decyzji.
Więcej.
Więc widzisz, że wszyscy się liczą.
Powiedz mi, że będzie żyć, a ja ci uwierzę.
Gdyby tak było, wybrałbyś służbę.
Co robimy, doktorze?
To, co najtrudniejsze.
Czekamy.
Słyszałam, że byłeś u Przestrzeńców.
Tak. Seldon miał nadzieję, że ich przekabacę.
Miałem być ostrzem, ale nie wkalkulował, że jestem tępy.
Szkoda mi Beki.
Przykro mi, że nie mogłem…
ocalić Poly’ego.
To przez niego wstąpiłam do Kościoła.
Przez niego wielu innych przyjęło wizję Seldona.
Podtrzymywał ten płomień przez ponad 100 lat.
Ale potem osłabł.
Widziałam to i…
nie mogłam mu pomóc.
Jako uczeń Kościoła byłem do dupy.
Pamiętam jedno kazanie. Przypowieść.
O tym, jak przez całe życie zbieramy do torby klejnoty.
No i… na końcu nie chcemy, żeby torba była pełna, tylko pusta, bo…
rozdaliśmy je.
Tak.
On dał je mnie.
Zbliżamy się do Rubikonu.
Arcyklaryku, jak odbierasz teraz swoją misję?
Domyślam się, że to kłopotliwe, kiedy Imperator na ciebie patrzy.
Poznałem Hariego Seldona.
Przywykłem do sław.
Och, Seldon.
Jego urok jakoś nam umyka.
Główna cecha Kościoła Ducha Galaktyki jest taka, że działa.
Upiększamy ją,
ale pod spodem jest nauka.
Tak.
Akademicki rygor.
Wszystkie dzieci kochają jego rygor.
- Mówiłem, że to upiększamy. - Przewiduje wojnę.
Fundacja i Imperium.
To okręt wojenny, więc chyba miał co do tego rację.
To będzie jego drugi kryzys.
Chyba tylko ja będę świadkiem obu.
Poza Seldonem, na jego sposób.
Oraz mną…
na mój sposób.
Seldon twierdzi, że pokona Imperium wbrew wszelkim oczekiwaniom.
Jak kamienne jajo, które rozbija miskę w starej baśni.
Ale jego prognozy zakładają naszą ignorancję, prawda?
Ty i ja, znając te prognozy, możemy je zepsuć, nie?
Wierzę w Fundację.
I oto rygor rozpuszcza się jak cukierek.
Widzisz, Poly…
myślisz, że przyjąłeś same oznaki religii,
ale kiedy zaczynamy klękać i się modlić,
trudno nam znów wstać i pomyśleć.
W prawdziwym świecie istnieje naturalny porządek.
Żadne jajo nie jest na tyle silne, żeby przetrwać wybuch jądrowy.
Strażnicy mają takie powiedzenie:
„Przemoc to ostateczność, do której uciekają się nieudolni”.
Trafne powiedzenie.
Pewnie masz co do tego rację.
Jestem więziona…
Nie powinienem tego wiedzieć. O mentalistach, telepatach. O niczym.
Ale i tak mnie słuchasz. I tak mi pomożesz.
Chcą zrobić Gaal coś strasznego, a ja nie mogę jej pomóc.
Te talerze jakoś mi przeszkadzają
i miałam nadzieję, że powiesz mi, jak je zatrzymać.
Talerze.
Opisz mi je.
Nie. Lepiej będzie, jak mi je pokażesz.
Jeśli ty widzisz mnie tutaj, ja zobaczę cię tam.
To niesamowite.
Tak. To one stanowią problem.
Odczytują cię.
To czujniki encefaliczne.
Wytwarzają fale rozbieżne z twoimi falami mózgowymi.
Fale kolidują ze sobą i wzajemnie się eliminują.
Pomożesz mi je wyłączyć?
Mogę zrobić nawet więcej.
Słyszysz ten…
dźwięk?
Ta dysharmonia przeszkadza ci w skupieniu.
Na pewno możemy zmienić częstotliwość, by pękły od niej skały.
- Dziękuję, doktorze Seldon. - Nie ma za co, Salvor Hardin.
Czekaj! Drugi kryzys. Zaczął się już?
Strażniczka na zawsze.
Sytuacja stoi pod znakiem zapytania.
Ale Terminus przetrwa, prawda?
Hober Mallow.
Według Gaal „przebije skórę Imperatora”.
Nie powinnaś mi tego mówić.
Nie zmuszę cię, byś tego użył.
Jeśli to zrobię, to zmieni wszystko.
Odstępczyni.
Nie pozwól, żeby twoja moralność powstrzymała cię przed właściwym wyborem.
Powodzenia.
Jeśli lewa ręka nie może położyć kciuka na wadze…
to po co jej kciuk?
Hober Mallow!
Znajdźcie Hobera Mallowa!
Szukam locrijskiego wina. Miło byłoby uczcić nim pamięć Poly’ego.
„W zdrowym ciele zdrowy duch”.
Poly nigdy nie uznawał tej zasady.
To jednak nie wypijemy wina?
Jesteśmy odsłonięci.
Jeśli skoczymy, flota nas zauważy.
Skorzystajmy z tej chwili.
A rozumiesz przez to…
Seks.
- Jesteś mu przeciwny? - Nie kategorycznie.
- Boisz się, że zabije mojego ojca? - Sermaka?
Nie. To prawdopodobnie plus.
To ściągaj spodnie.
Wahałam się, czy zacząć od całowania czy rozebrania,
ale rozebranie jest chyba skuteczniejsze.
Tak, to było skuteczne.
Denerwujesz się.
Nie.
- Wstydzisz się swojego ciała? - Nie.
Czy… coś nie działa?
Nie.
Może odpłacimy się pięknym za nadobne?
Dzień jest poza planetą.
Nie ma lepszej okazji do tego, żeby wznowić nasze dochodzenie.
To co?
Teraz locrijskie wino?
Nie odgadłeś mojego imienia.
Ale przystanę na to.
Obiecajmy sobie, że zawsze będziemy przy swoich egzekucjach.
Nasza pierwsza randka była na twojej.
A druga na mojej.
Dobra. Umowa stoi.
A teraz wino.
Duchu, stój.
Zatrzymuję cię w imię Imperium.
- Widzi nas? - Tak, i słyszy.
Hober, twój nadgarstek.
Panie Mallow, Bracie.
Nie próbujcie skakać, wyłączyliśmy napęd.
Zadokujemy i obiecuję, że zajmiemy się wami na pokładzie.
Szukałaś odpowiedzi. Myślę, że możemy je tu znaleźć.
Ktoś ukrył wiadomość w anomalii.
Ale nowa barwa aktywuje starą
i tylko stary mistrz jest w stanie to dostrzec.
Niektórzy twierdzą, że podeszły wiek nas upośledza,
ale wieloletnie doświadczenie życiowe ma swoje korzyści.
Gdzie jesteśmy?
- Przyszłaś. - Oczywiście.
To, co powiedziałam Dniowi w sali tronowej,
to było przedstawienie.
Wiesz to, prawda?
- Niech myśli, że mnie posiada. - Nie posiada.
Myślałem o twojej propozycji.
Bez przerwy o niej myślę.
To. Ta jedna mała rzecz.
Tego nie może nam odebrać.
Jesteś pewny?
Przez wszystkie te lata nie trafiłem na te schody.
Dzień pewnie też nie.
Ciekawe, czy któryś z nas trafił.
To dziwne wrażenie.
Jakie?
Czuć się jak obcy we własnym domu.
Wszystko dobrze, Gaal?
Myślę, że tak.
Proszę, pozwól mi.
Pamiętasz, jak ci mówiłam, że uważano mnie za boginię,
kiedy byłam dzieckiem?
Mój lud tak mocno mnie chronił, że czułam się uwięziona.
Przez większość czasu siedziałam na platformie na świętym drzewie,
zupełnie sama.
Czasem czułam, że to trwa wieczność.
Ale i tak szokiem było,
kiedy dostrzegłam, że moja skóra robi się miękka i pomarszczona jak zgniły owoc.
Zestarzałam się.
Pomyślałam, że to nie fair.
Moje życie prawie się kończy, a nie dane mi było żyć.
Ale wtedy znalazłam dziecko.
Dziewczynkę podobną do mnie.
Musiałam użyć całej swojej mocy, żeby przenieść do niej swoją świadomość.
I bałam się, że wpadnę między ciała,
jak między łódź a przystań, i zostanę zmiażdżona między nimi.
Ćwiczyłam przez rok.
Wciąż byłam przerażona, ale się zdecydowałam.
Wykonałam skok w powietrzu do cudzego umysłu.
Była moim drugim wcieleniem.
Kto? Tamta dziewczynka?
Jej rodzice byli bardzo dumni.
A naszą religię odnowił ten wielki cud.
I tak, co 60 czy 70 lat, kiedy czułam, że moje aktualne ciało zaczyna gasnąć,
wybierałam kolejne dziecko.
Z każdym nowym wcieleniem moje moce rosły.
Wkrótce mogłam zajrzeć do głów wszystkich dookoła.
Odczytać ich myśli. Kontrolować ich.
A potem pewnego dnia zaczęłam słyszeć głosy z innych światów.
Usłyszałam twój głos, Gaal.
Nawoływałaś z Synnaxa ponad 100 lat temu.
Twoja inteligencja buzowała, próbując nie zatonąć.
- To ja zasiałam ziarno odejścia. - Co?
To pochodziło z mojego wnętrza.
- Rozwiązałam Abraxas… - To już nieważne.
Wszyscy trafiliśmy na swoje miejsce.
Co ona wam robi?
- Pomóżcie mi! - Robię to dla nich.
Kiedy twoja moc stanie się moją, będę mogła chronić mój lud.
A co stanie się ze mną?
Przez jakiś czas będziemy razem.
Przez parę lat słyszałam tamtą dziewczynkę,
jak głos dobiegający z dna studni,
słabnący z każdym dniem, aż została tylko cisza.
Wciąż jej jednak nasłuchuję,
tak jak zawsze będę nasłuchiwać ciebie.
Mieliśmy kiedyś bardzo stary instrument,
który zakłócał umysłowe sygnały ludzi.
Zmieniał ich myśli.
Te gwizdki to jego części.
Pojedynczo są niegroźne. Za ich pomocą uczymy dzieci odgłaśniania.
Ale użyte razem…
Już nie możesz walczyć.
Talerze zestrajają nas ze sobą.
Pomocy!
Proszę, nie pozwólcie jej…
Nie powinniśmy tu zostawać.
Nie pozwolę Dniowi wychować naszego dziecka.
Myślałem, że tak, ale…
A gdyby umarł? Zostawił rządy tobie.
- Stworzą kolejnego. - To zniszczymy przedstawicieli.
Jeśli nie będzie więcej klonów, to…
będziemy wolni.
Nie, nie są…
Nie są tylko komórkami i tkanką.
Wciąż są moimi braćmi.
Nawet gdybym się odważył, Demerzel by to powstrzymała.
Odpowiada za ochronę dynastii genetycznej.
Taki ma program.
Ale kto ją zaprogramował?
Terminus czeka.
To moje przeznaczenie, Demerzel.
Co to za miejsce?
Czymkolwiek jest,
Demerzel bardzo się postarała, żeby je ukryć.
Zawsze myślałem, że mamy autonomię
jako przedłużenie Cleona I, że Demerzel służy nam.
Ale może tak naprawdę służy tylko jemu.
Zmrok miał rację.
Za bardzo węszymy.
To niebezpieczne.
Dla niego i dla mnie.
Myślę, że dla Dnia też.
Jesteście tylko marionetkami. Teraz to już jasne.
Szukasz informacji o pochodzeniu Demerzel.
Ta sala służyła różnym celom,
ale na początku była więzieniem.
Witaj, Cleonie XVI.
Często zastanawiam się, co widzisz, kiedy my śpimy.
Wszystko, co nam umyka.
Jakie dręczą cię myśli.
Więzieniem dla kogo?
Wasza trójka nie sprawuje prawdziwej władzy.
Demerzel jest jedyną sukcesorką Cleona.
Jego wieczną Imperatorką.
Napisy: Marzena Falkowska