No dobrze.
Na czym skończyłem?
A tak. Przypominam sobie.
„Informacje na temat wiedźm”.
Coś wam o nich powiem.
Wiedźmy istnieją naprawdę!
Wiedźmy są tak prawdziwe, jak kamyczek w bucie.
To pierwsza rzecz, którą musicie wiedzieć.
A druga...
Wiedźmy są wśród nas!
Żyją w naszym otoczeniu.
Ramię w ramię z człowiekiem.
Są w każdej metropolii i w każdym miasteczku.
Całkiem możliwe,
że jakaś wiedźma jest waszą sąsiadką.
Są wszędzie!
Wiedźma może być pielęgniarką.
Może być nauczycielką.
I pójdę nawet o zakład,
że ta przemiła starsza pani z autobusu,
oferująca ci przepyszne ciągutki, to też wiedźma.
Teraz najważniejsza rzecz.
Ważniejszej nie usłyszycie.
Wiedźmy nienawidzą dzieci!
Wiedźma ciągle wymyśla nowe sposoby na unicestwienie dzieci.
O niczym innym nie myśli.
„Jak rozdeptać to wstrętne dziecko?”.
Wiedźma czerpie taką samą radość z rozdeptywania dzieci,
jak wy z jedzenia lodów z karmelową polewą,
bitą śmietaną, orzechami i wisienką!
Moja historia zaczęła się ostatniego miesiąca 1968 roku.
Wierzcie lub nie, ale byłem kiedyś małym chłopcem.
Chłopcem z mamą i tatą.
Mieszkaliśmy w Chicago.
W okresie świątecznym często pada tam śnieg.
Śnieg ma to do siebie, że łatwo wpaść przez niego w poślizg.
Mamo?
Miałem zapięte pasy.
Tato?
Mamo!
Mama i tata nie.
Wyciągniemy cię stąd.
W moje ósme święta Bożego Narodzenia straciłem mamę i tatę.
Moje drogie dziecko.
Babcia!
Przyjechałam po ciebie.
Wszystko będzie dobrze.
Pokaż się.
Zabiorę cię stąd.
Spakowałam cię, jedziemy do domu.
Do mojego domu?
Nie, skarbie.
Do mojego domu.
Pomóc z tymi bagażami, siostro?
Nie trzeba, Reginaldzie.
Wystarczająco już dla nas zrobiłeś.
Spadłeś mi z nieba na tym przystanku.
Bardzo ci dziękuję.
Przyjemność po mojej stronie.
Widzimy się w niedzielę w kościele?
Oczywiście.
Miło było cię poznać, młody człowieku.
Witamy w Demopolis.
- Dziękuję, Reggie. - Siostro.
Poczekaj.
Zdejmij buty, pobrudzisz mi dywan.
Babcia była mamą mojej mamy.
Twarda kobieta z wielkim sercem.
Bez wahania da ci lanie, jeśli coś przeskrobiesz
i przytuli, kiedy tego potrzebujesz.
Mam przeczucie,
że ci się tu spodoba.
To był kiedyś pokój twojej mamy.
Jutro wszystko rozpakujemy.
Zrobię nam gorącą czekoladę.
Masz ochotę?
I tak zrobię.
Może zmienisz zdanie.
A tobie co?
Siedzisz tu sam, a na dworze jest tak ładnie.
Jesteś głodny?
Zrobiłam skrzydełka.
Moim skrzydełkom nikt się nie oprze, przyniosę ci porcję.
Kiedy czujesz, że opadasz z sił
A nadziei cień zupełnie znikł
Kiedy myślisz, że nic ci się nie uda
A szczęście to jedynie ułuda
Świat wokoło wali się
Skarbie...
Podaj dłoń
Podaj mi dłoń.
Podaj mi dłoń
No dalej.
Dalej, skarbie.
Podaj mi dłoń
Będę przy tobie
A moja miłość będzie strzegła cię
Na co czekasz?
Nie jestem głodny.
Nie będę marnowała dobrego jedzenia.
Mam się nad tobą użalać?
Nie licz na to.
Czy jest mi przykro? Tak. Ale nie będę się użalać.
Dostajemy lekcje od Boga
w przeróżnej formie.
To wszystko ma nas czegoś nauczyć.
Spójrz.
To było moje dziecko.
Zrobiłabym wszystko, żeby była tu z nami.
Ale Bóg miał inny plan.
Nieważne, co ja o tym myślę.
Życie bywa niesprawiedliwe.
To trudna życiowa lekcja.
Większość nie musi się z nią mierzyć w tak młodym wieku.
Ale ty tak.
Rozumiesz?
Dalej, skarbie. Musisz coś zjeść.
Lubisz ciasta?
Chleb kukurydziany to właściwie ciasto.
Dalej, spróbuj.
Jak dałaś mu na imię?
Jej.
Sam możesz wymyślić dla niej imię.
Wymyśliłeś już imię dla myszki?
Powiedz, nie trzymaj mnie w niepewności.
Aisy.
„Lazy” jak leniuch?
Przecież ta myszka ma w sobie tyle energii.
Cały czas biega w swoim kółku.
Nie, ma na imię Daisy.
Podoba mi się.
Idealnie do niej pasuje.
Zamknij oczy.
Jakoś jej się to udało.
Krok po kroczku,
podziałała tu, podziałała tam
i wyciągnęła mnie z dołka.
Ale chociaż mój smutek przemijał,
gdzieś niedaleko czaiło się inne niebezpieczeństwo.
Bardzo niedaleko.
Jeszcze nie wiedziałem, ale miałem poznać swoją pierwszą wiedźmę.
Do diaska.
Raymond.
To niby jest świeże?
- Dopiero przyjechała. - Rok temu?
Spójrz, jaka żółta.
Przy końcówkach jest brązowa.
Nie będę marnowała dobrych skwarek
na te zwiędłą zieleninę.
Przyniesiesz mi świeżą sałatę?
Oczywiście. Zobaczę, co mamy na zapleczu.
Bardzo dobrze.
Babciu, kupisz mi te gwoździe? Zbuduję domek dla Daisy.
Nie są ocynkowane.
Trzeba używać ocynkowanych, nie rdzewieją.
Ocynkowane są droższe o 35 centów.
- Bezpieczeństwo przede wszystkim. - Dobrze.
Od zardzewiałego gwoździa możesz dostać tężca.
Dobrze, babciu.
Będę musiała zrobić ci kurację
z tranu, soku z czosnku i ostrego sosu.
Chyba tego nie chcesz?
Nie, babciu.
Bezpieczeństwo przede wszystkim.
Babcia miała radę na każdą przypadłość.
Od swojej babci nauczyła się używać ziół, mikstur
i dziwnych zaklęć do uzdrawiania ludzi.
W rodzinnej Alabamie uchodziła za miejscową uzdrowicielkę.
Ocynkowane.
Chłopcze.
Chłopczyku.
Lubisz słodycze?
Jest potulna.
Bardzo słodziutka.
Daj jej całusa.
Młody człowieku.
Jak chcesz te gwoździe, to chodź.
I to mi się podoba.
- Muszę coś babci powiedzieć! - Nie teraz.
- Ale... - Co z gwoździami?
Nieważne, chodźmy już.
Dobrze.
Chodźmy.
Synu...
Co chciałeś mi powiedzieć
dzisiaj rano w sklepie?
Trząsłeś się jak galareta.
Nie przejmuj się, babciu. Chcę, żebyś poczuła się lepiej.
Czuję się dobrze.
Co chciałeś mi powiedzieć?
Wyglądałeś, jakbyś coś cię opętało.
Zobaczyłem coś dziwnego.
Straszną panią.
Mówiła do mnie.
Ale kiedy się odzywała, jej usta...
Miała na sobie rękawiczki?
Takie długie do łokci?
Miała kapelusz?
Wyglądała, jakby miała na głowie ręcznik.
Czy jej głos był piszczący i skrzypiący
jak zardzewiały zawias w drzwiach od wychodka?
Tego się obawiałam.
Ta osoba ze sklepu to żadna pani.
Spotkałeś
wiedźmę.
Wiedźmę?
Zgadza się.
Niedobrą, zepsutą, wredną i przebiegłą wiedźmę.
Próbujesz mnie nabrać razem ze znajomymi z kościoła?
Bo jeśli tak, to nie jest śmieszne.
Posłuchaj, dziecko.
Wiedźmy to nie temat do żartów.
Znałam dzieci,
które nadal żyją, ale nie są już ludźmi.
Zostały przemienione,
przekształcone.
Porwały je wiedźmy.
Mogę opowiedzieć ci o Alice Blue.
Alice Blue była moją najlepszą przyjaciółką.
Mieszkałyśmy na tej samej ulicy.
Byłyśmy jak siostry, nie można było nas rozdzielić.
Wszystko robiłyśmy razem, nawet domowe obowiązki.
Ale Alice była obibokiem.
Alice, przestań się obijać, spóźnimy się na kolację.
Alice zrobiła coś, czego żadne dziecko robić nie powinno.
Przyjęła cukierka od nieznajomej.
Tak bardzo się wystraszyłam,
że uciekłam stamtąd co sił w nogach
i pobiegłam prosto do domu.
Nie powinnam była zostawić Alice.
Źle zrobiłam.
Ale bardzo się bałam.
Później tego wieczoru
zobaczyłam Alice całą i zdrową.
Cieszyłam się jak myszka na widok sera.
Ale następnego ranka
cała radość zniknęła,
bo coś się stało.
Zaczęła się przemieniać.
Alice przemieniła się w kurczaka. W kurkę.
Jezuśku!
Spójrzcie jaki duży kurczak.
Widziałaś, gdzie pobiegła Alice?
Jest...
Tutaj.
Co ty pleciesz? Gdzie pobiegła?
Próbowałam im wytłumaczyć,
ale patrzyli na mnie jak na wariatkę.
Dlatego w końcu się zamknęłam.
Ale obiecałam sobie, że będę codziennie odwiedzała Alice.
Cześć, Alice.
Składała nawet jajka.
Duże i zielone.
Największe zielone jajka, jakie w życiu widziałam.
Ludzie mówili, że były przepyszne.
- A co z wiedźmą? - Jak to co?
- Zostawiła was? - O nie.
Jak wiedźma zjawi się w twoim życiu, to już nigdy...
Nigdy.
O mój drogi Boże.
Co ja sobie myślałam? Powiedziałam, że spotkaliśmy dziś wiedźmę.
Wiedźmę w sklepie.
A ja co? Siedzę tutaj,
jak gdyby nigdy nic.
Marnuję tylko czas i się obijam.
Zawsze ciekawiło mnie, co babcia trzymała w tym składziku.
Okazało się, że trzymała tam mnóstwo ziół, eliksirów
i starych książek na temat uzdrawiania.
Mama zawsze mówiła,
że babcia jest typem znachorki.
Ale teraz zastanawiałem się, czy nie jest kapłanką voodoo.
Musimy stąd wyjechać.
- Wyjechać? - Zgadza się. Idziemy.
Nie jesteśmy tu bezpieczni.
Dokąd pojedziemy?
Zadzwonię do mojego kuzyna Estona.
Zrobi nam rezerwację
w hotelu Grand Orleans Imperial Island.
Był tam szefem kuchni przez 30 lat.
Ma tam wtyki. Uwielbiają go.
Jego kuchnia wypromowała to miejsce.
To najbardziej luksusowy hotel w całej Alabamie.
O pobycie tam będziesz opowiadał swoim wnukom.
Skąd wiesz, że będziemy tam bezpieczni?
Bo w tym hotelu
są tylko bogaci biali ludzie.
Wiedźmy polują na biednych i wykluczonych.
Na dzieci,
o które nikt nie będzie się martwił.
Pakuj się!
Wiedźmy żyją we wszystkich miastach?
W każdym mieście, każdym stanie i w każdym kraju.
W każdym kraju mają swoje tajemne stowarzyszenie, tak zwany sabat.
Jak takie kółko gospodyń, tylko dla wiedźm.
Spotykają się i plotkują o ludziach, na których rzuciły uroki,
wymieniają się przepisami na eliksiry i inne tam.
Ale przede wszystkim,
dostają rozkazy od Arcywiedźmy.
- Arcywiedźmy? - Zgadza się.
Ona wszystkimi rządzi.
Jest bardzo silna, zła do szpiku kości i nie wie, co to litość.
Podobno wykluła się gdzieś w arktycznej tundrze Norwegii.
Spójrz na to.
Będzie pan tak stał i się gapił?
Mogę pani pomóc?
Proszę rozpakować samochód, muszę się zameldować.
Oczywiście.
To kluczyki.
Nie.
Proszę zatrzymać pieniądze.
Udanego pobytu.
Dziękuję bardzo.
Babcia miała rację. Hotel był bardzo elegancki.
Uciekliśmy przed tą wiedźmą aż nad Zatokę Meksykańską.
Nie mieliśmy pojęcia, w co się pakujemy.
Uważaj na myszkę.
Nie, Deidre. Nie chcę widzieć tej kobiety w moim domu.
- Lubię spędzać z nią czas. - Nie ma mowy.
Na miłość boską.
Bruno, co ty masz na buzi?
Wstyd z tobą gdziekolwiek wyjść.
Proszę bardzo.
WITAMY CZŁONKÓW MIĘDZYNARODOWEGO TOWARZYSTWA
ZAPOBIEGANIA PRZEMOCY WOBEC DZIECI
Chodź, mamy nasz klucz.
Dostaliśmy pokój numer 766.
Brzmi obiecująco.
Wszystko dobrze, babciu?
Kaszlesz pierwszy raz od wyjścia z domu.
Mogę pani pomóc?
Pewnie jesteście rodziną Estona.
Nalegał, żebyście zatrzymali się w pokoju 766.
Tak zwana Magnolia.
To jeden z naszych najlepszych mniejszych apartamentów.
Ale ci się poszczęściło, co?
Nie każdy chłopiec w twoim wieku
może liczyć na pobyt w tak wspaniałym hotelu.
Chodź, Gatsby. Idziemy.
Znajdźmy nasz pokój.
Może zaprowadzę? Jest na czwartym piętrze.
Skoro jest na czwartym piętrze, to czemu ma taki numer?
Człowiek, który zbudował ten hotel, był numerologiem.
Wierzył, że liczby mają pewne znaczenie.
Trochę się na tym znam.
Siódemka i szóstka oznaczają, że nadchodzi wyzwanie.
Dwie szóstki symbolizują urodzaj.
Czyli zmierzymy się z ogromnym wyzwaniem.
Witam.
Hotel Grand Orleans Imperial Island
wita panią oraz pozostałe fundatorki.
Chciałem powiedzieć, że niezmiernie doceniamy działania charytatywne...
Datki pań...
Proszę wybaczyć,
ale w naszym hotelu zwierzęta nie są akceptowane.
Wygląda pan na człowieka, który doceni mój skarb.
Czyż nie, panie...
Stringer. R.J. Stringer III. Dyrektor hotelu.
Dziękuję, że zrobi pan dla mnie wyjątek.
- Panie R.J... - Stringer.
Ale ja jeszcze, nie wyraziłem zgody...
Proszę mi powiedzieć, panie...
- Stringy? - Stringer.
Panie z hotelu.
- Dyrektorze. - Trzeci.
- Tak. - Na pewno kocha pan kotki.
Jakie ma pan podejście do
myszy?
Do myszy?
Zgadza się. Do myszy.
Co by pan zrobił,
gdyby po hotelu biegały myszy?
Mogę panią zapewnić,
że w naszym hotelu nigdy...
Ale co jeśli? Hipotetycznie?
Hipotetycznie.
Przypuszczam,
że zadzwoniłbym po szczurołapa.
Otóż to!
Słyszałyście?
Zadzwoniłby po szczurołapa.
Jak każdy rozsądny człowiek,
pozbyłby się tych bachorów.
Szczurów.
Wytępilibyśmy szczury.
Zło wcielone.
Inaczej nie da się ich opisać.
Zło w najczystszej postaci. Takie właśnie są wiedźmy.
Słyszysz, jaki mam kaszel? Przypuszczam, że to sprawka wiedźmy.
Pewnie tej, którą spotkałeś w sklepie.
Naprawdę? Wiedźma może wywołać kaszel?
Bez dwóch zdań.
Jak odróżnić wiedźmę od zwykłej pani?
Po pierwsze, wiedźmy tak naprawdę nie są kobietami.
To demony, które przybrały ludzką formę.
Kiedy przyjrzysz się wiedźmie z bliska,
zauważysz, że kąciki jej ust są wydłużone.
Sięgają prawie do uszu.
Zakrywają to toną makijażu.
Prawdziwa wiedźma zawsze nosi rękawiczki.
Ma szpony zamiast dłoni.
Szpony?
Nie mają też palców u stóp.
Ich stopy wyglądają, jakby ktoś odrąbał im palce siekierą.
Wszystkie wiedźmy są łyse.
Łyse jak kolano.
Dlatego noszą peruki, od których robią im się wrzody.
Tak zwana wysypka poperukowa.
Nienawidzą tego.
Czyli noszą rękawiczki
i peruki. To wszystko?
Jeszcze dziurki w nosie.
- Dziurki w nosie? - Tak, nozdrza.
Dziurki w nosie.
Wiedźmy mają większe dziurki w nosie niż przeciętny człowiek.
Kiedy chcą wywęszyć dziecko,
dziurki mogą mieć nawet 20 centymetrów średnicy.
Dla wiedźm dzieci okropnie śmierdzą.
Nawet po kąpieli?
To tylko pogarsza sprawę.
Świeżo wypucowany dzieciak pachnie dla wiedźmy jak psia kupa.
- Psia kupa? - Zgadza się.
Im czystszy dzieciak, tym bardziej śmierdzący.
Może przestanę się kąpać.
Nawet nie próbuj.
Czy wiedźma może tu przyjść i dorwać nas, kiedy śpimy?
Nie.
Tego nie może.
Wiedźmy nigdy nie robią takich rzeczy.
Nie wspinają się po rynnach, nie włamują się do domów.
Poza tym nie mają pojęcia, gdzie jesteśmy.
Nadal trochę się boję.
Chodź do mnie, przysuń się.
O tak.
Spróbuj usnąć.
Naprawdę?
Następnego ranka świeciło słońce, a powietrze było wyjątkowo rześkie.
Byłem cichy jak myszka, żeby babcia mogła pospać.
Pozwoliłem sobie zamówić jej śniadanie.
Śniadanie dla ciebie, babciu.
Jajecznica, filet z kurczaka, kaszka kukurydziana, słodkie bułeczki,
dżem rabarbarowo-truskawkowy i dzbanek mrożonej herbaty z miętą.
Pachnie wybornie.
Ale długo spałam.
Dziękuję, że zamówiłeś mi śniadanie.
Dałem panu z obsługi pół dolara napiwku.
- Dobrze zrobiłem? - Zachowałeś się jak dżentelmen.
- Dobrze się czujesz? - Tak, drapie mnie w gardle.
Nalej babci szklankę herbaty.
Babcia musi dzisiaj odpocząć.
A ty pobaw się na dworze.
Idź nad wodę, rozerwij się.
Chciałem poćwiczyć trochę z Daisy.
Zabierz ją ze sobą.
Tylko uważaj, żeby nie weszła do wody,
bo porwie ją wąż morski.
Wąż morski?
Żartuję sobie. Nie ma czegoś takiego.
Idź już. Baw się dobrze.
Mną się nie martw. Nic mi nie jest.
Wiedziałem, że babcia żartowała o morskim wężu,
ale wolałem nie ryzykować i zostałem w hotelu.
Nie uwierzycie,
ale natknąłem się na wielką salę balową,
gdzie Międzynarodowe Towarzystwo
Zapobiegania Przemocy Wobec Dzieci
miało mieć swoje zebranie.
Ty tam!
Co ty wyprawiasz?
- Włamujesz się? - Szukam miejsca na uboczu.
- Po co? - Do ćwiczeń.
Jakich ćwiczeń?
Super. Jak ma na imię?
To dziewczynka. Ma na imię Daisy.
Mogę ją potrzymać?
Nie przepada za obcymi.
Umie jakieś sztuczki?
Chciałem z nią poćwiczyć. Chcesz popatrzeć?
Która jest godzina?
Miałem spotkać się tu z pewną panią o 12.25.
Obiecała, że da mi sześć tabliczek szwajcarskiej czekolady.
- Jak masz na imię? Jestem... - Bruno Jenkins!
Wszędzie cię szukałam.
Twój tata jest wściekły.
Witaj, mamo. To mój nowy kolega.
Miło cię poznać.
Spójrz, jakie masz brudne dłonie!
A twoja koszula? Cały jesteś ubabrany!
Chodź ze mną.
Co ty robiłeś? Biegałeś po fabryce parówek?
Sala była zupełnie pusta.
Idealne miejsce na ćwiczenia z Daisy.
Pomyślałem sobie,
że ludzie z Towarzystwa Zapobiegania Przemocy Wobec Dzieci
będą dobrze nastawieni do młodego tresera myszek,
który tylko wykonuje swoją pracę.
Jezu, ale się wystraszyłem.
Jesteśmy.
To nasza sala balowa Le Grand Imperial.
Znana też jako Le Salon Grande.
Nazywamy ją też salą z freskami, ze względu na te piękne...
Powiedziano mi, że do sali jest tylko jedno wejście.
Tak, zgadza się.
Można wejść i wyjść tylko tymi drzwiami.
Straż pożarna nie jest z tego zadowolona. Proszę niczego nie podpalać.
Może być.
Czy mogę jeszcze jakoś pomóc?
- Nie? - Żegnam.
No dobrze.
Saoirse, zabezpiecz drzwi.
No dobrze, moje tak zwane „panie”.
Przygotować się do usunięcia przebrania.
Obudź się.
No dobrze, moje skrępowane maszkary,
możecie ściągnąć rękawiczki.
Możecie zdjąć buty.
I...
Możecie zdjąć peruki!
To wiedźmy.
Zmroziło mi krew w żyłach i obleciał mnie strach.
Utknąłem na sali z bandą łysych wiedźm!
Najgorsza była, ta wredna łysa pała, która stała prosto nade mną.
Mówiła reszcie, co mają robić.
Przyjrzałem jej się i od razu wiedziałem, kim jest.
To Arcywiedźma.
Wiedźmy.
Jesteście bandą
bezwartościowych pędraków!
Dzisiaj rano
jadłam śniadanie
i patrzyłam przez okno na plażę.
Wiecie, co ujrzałam?
Co to było?
Widziałam dziesiątki,
setki,
setki odrażających bachorów
bawiących się w piasku.
Od razu przeszła mi ochota na jedzenie!
A więc...
Oto co musicie zrobić.
Każde dziecko na świecie
ma zostać unicestwione!
Zdeptane, zmiażdżone i rozszarpane na kawałeczki!
Czy Wasza Wysokość ma jakiś plan działania?
Jak możemy wytępić każde dziecko...
To było dobre pytanie.
Niestosowne, ale dobre.
Oczywiście, że mam plan.
Niech każda z was wróci do swojego zapyziałego miasteczka
i otworzy
sklep ze słodyczami.
A w tym sklepie będziecie sprzedawać
najlepsze i najpyszniejsze słodycze.
Pewnie zastanawiacie się,
skąd weźmiecie pieniądze na założenie takiego sklepu?
O tym też pomyślałam.
W moim pokoju o numerze 666
mam kufer wypełniony nowiutkimi banknotami studolarowymi!
Pokój 666.
Zapamiętajcie numer tego pokoju - 666.
Będziecie sprzedawać tylko najlepsze i najpyszniejsze słodycze.
Co więcej,
użyjemy Receptury Numer 86, Mysiej Mikstury o opóźnionym działaniu!
Jedna kropelka Mysiej Mikstury sprawi,
że dziecko przemieni się w mysz w ciągu godziny!
Dwie kropelki przemienią obrzydliwego bachora w 30 minut.
A trzy kropelki mają efekt natychmiastowy.
Ekspresowa mysz!
Nie trzeba.
Cisza.
Niecałą godzinę temu
znalazłam w holu odrażającego, cuchnącego chłopca
i dałam mu tabliczkę nieprzyzwoicie drogiej szwajcarskiej czekolady.
Tabliczkę czekolady z małym dodatkiem.
- Z kropelką Receptury 86... - O nie.
...Mysiej Mikstury o opóźnionym działaniu!
Powiedziałam temu łapczywemu bachorowi, żeby przyszedł tutaj o 12.25.
Za niecałe dziesięć minut,
zobaczycie, jaka jestem genialna!
Geniuszka!
Cisza!
Gdzie moja czekolada?
To ten łakomy mały kretyn.
Zakładajcie peruki!
Witaj,
młody, przystojny młodzieńcze.
Czekałyśmy na ciebie.
Drogie dziecko.
Mam tu twoją czekoladę.
Obiecała mi pani sześć tabliczek.
Widzę tylko jedną.
Widzicie, drogie panie?
Jest nie tylko gruby i głupi, ale i pazerny.
Bardzo dobrze, chłopczyku.
Oto twoja pyszna czekolada.
Podejdź i ją weź. No chodź.
Przygotujcie się.
Zostało dziesięć sekund.
Daj mi moją czekoladę. Dawaj!
Mam ją tutaj, skarbie.
Daisy, co robimy?
Daj!
Pięć sekund.
Dawaj moją czekoladę.
Trzy.
- Daj mi ją! Już! - Dwa.
Jeden.
Odpalamy!
Ten śmierdzący bachor,
ta okropna wesz,
przemieniła się!
Zrobiła to. Jest genialna!
Teraz jest uroczą, małą myszką!
O co tu chodzi?
Gdzie moja czekolada?
Rozdeptać go!
Rozdeptać! Zabić!
Tam jest.
Zamieniły Bruno w mysz i próbują go rozdeptać.
Pójdę po niego.
Ty mówisz?
Jest ich całe mnóstwo! Są wszędzie!
Brać go! Gdzie on jest?
Co za gigant! Dlaczego jesteś taki duży?
Nie jestem duży, to ty jesteś mały.
Ja mały?
Jesteś myszą.
Wiedźma rzuciła na ciebie urok.
Wiedźma? Jaka wiedźma?
Wiedziałam!
Śmierdzi psimi odchodami!
- Pomocy! - Łapcie go.
- Ratunku! - Trzymajcie go.
- Odwróćcie go na plecy. - Na pomoc!
Otwórzcie mu jadaczkę.
Tak chcesz się bawić?
Zrobimy to jak u Szekspira.
Jedna kropelka.
Druga.
Odpalamy.
Tak!
Ale słodka z ciebie myszka.
Kto ma młotek?
- Mam! - Dawajcie młotek!
Gdzie młotek?
Niczego się nie boję.
Dawajcie!
Uciekaj, Bruno!
Też jesteś myszką?
Nie uciekniecie mi!
Używaj czterech łapek, Bruno.
Biegnij na czterech łapkach.
W mordę szczura! Koniec drogi!
Biegnij, Bruno!
Nie!
Moje plecy.
Co się z nami stało?
Czemu jesteśmy gryzakami?
- Gryzoniami. - Nieważne.
W hotelu jest zjazd wiedźm.
Mają magiczny eliksir.
- Dodały ci go do czekolady. - Mojej czekolady? Kurczaki!
Zawsze dodają coś do czekolady. Typowy zabieg u wiedźm.
- Też jesteś małym chłopcem? - Dziewczynką!
Brzmię ci na chłopca?
Nie, na mysz.
Co zrobimy?
Nie chcę być myszą.
Lubię być pulchną dzidzią.
- Dzieckiem. - Nieważne.
Musimy znaleźć moją babcię. Zna się na wiedźmach.
Będzie wiedziała, co robić. Idziemy.
Dwie sałatki z krabem. Co ty wyprawiasz?
Patrzcie na to jedzonko.
Dobra, zrobimy tak.
Widzicie ten wywietrznik?
Pewnie prowadzi do holu. Idziemy.
Podnieś to. To biała trufla.
Masz pojęcie, ile to kosztuje?
Wytrzyj i wrzuć do sosu.
Według ciebie to ciasto jest wyrośnięte?
Potrzebujemy pomocy.
Co teraz?
Musimy dostać się do windy
i dojechać na czwarte piętro.
Chodźcie.
Pomożecie mi?
Kurczaki.
- Szybko. - Tędy.
Zdałam sobie z czegoś sprawę.
Jak wciśniemy przycisk na czwarte piętro?
- Które piętro? - Czwarte.
Chodźcie.
To mój pokój, numer 766. Tędy.
Nigdy nas nie usłyszy.
Jest dzwonek.
Chodźcie.
Kurczaki!
Musimy uformować ludzką ściankę wspinaczkową.
Chyba mysią.
Racja, mysią ściankę wspinaczkową.
Już prawie.
Mam!
Pomocy!
Do jasnej anielki, nie pozwólcie mi spaść!
Za mną, chłopcy.
Myszy!
Są wszędzie!
Babciu, to ja! Twój wnuczek!
Mój...
To ty, dziecko?
Tak, babciu. To ja.
- To naprawdę ty? - Zgadza się.
- Co się stało? - To sprawka Arcywiedźmy.
Arcywiedźmy? Tylko nie to.
Przemieniła mnie w myszkę.
Hotel jest pełen wiedźm.
Mają jakiś zjazd.
Tyle już przeszedłeś, a teraz to.
Babcia bardzo cię przeprasza.
Babciu, wstań z podłogi i połóż mnie na stoliku.
- Jak mam to zrobić? - Podnieś mnie.
- Podnieś? - Jak Daisy.
Dobrze.
Nie wierzę, że cię to spotkało.
Wierz mi, mogło być gorzej.
Tak?
To mój kolega, Bruno Jenkins.
Też jest teraz myszką,
a wcześniej był pulchnym małym Anglikiem.
Mogłeś skończyć na: „To mój kolega Bruno”.
Przykro mi, Bruno.
Te okropne wiedźmy dopadły też ciebie?
Tak, dopadły mnie i to jak. To był fatalny dzień.
Ktoś jeszcze jest głodny?
Daisy też była dzieckiem. Dziewczynką.
Dlaczego wcześniej nam nie powiedziałaś?
Odzywanie się może dla myszy skończyć się źle.
Ludzie tego nie rozumieją, mogą się wystraszyć.
Wczoraj wieczorem prawie się odezwałam, kiedy opowiadała pani
o Alice Blue, która zmieniła się w kurę.
Ale ugryzłam się w język.
Czyli jakaś podła wiedźma zamieniła cię w mysz.
Zgadza się, cztery miesiące temu.
W dzień, w którym uciekłam z domu dziecka.
Jakaś miła pani, przynajmniej taka się wydawała,
zaoferowała mi tabliczkę czekolady. Zanim się zorientowałam...
Przemieniłam się.
A potem, zanim się obejrzałam,
jakiś żebrak mnie zgarnął i sprzedał do sklepu zoologicznego,
potrzebował pieniędzy na jedzenie.
Pycha.
Bardzo mi przykro, Daisy.
- Mary. Mam na imię Mary. - To bardzo ładne imię.
Przepraszam. Zgłodniałem od tego gadania o jedzeniu.
Mogę jedno winogrono?
Czyli zrobiła wam to Arcywiedźma, która jest w tym hotelu?
Musimy coś zrobić, żebyście wrócili do siebie. Trzeba to naprawić.
Arcywiedźma ma w pokoju pełno tej mikstury.
Za jej pomocą przemieni wszystkie dzieci na świecie w myszy!
Musimy im pomóc.
- Kto to? - Serwisant.
Szybko, chowajcie się.
Proszę. Wskakujcie do torebki.
Nie wychylajcie się.
Tak?
Przepraszam, że przeszkadzam.
Podobno mamy problem z gryzoniami.
Z gryzoniami? W takim drogim hotelu?
Tego bym się nie spodziewała.
Prawda. To pewnie nic takiego.
Pokojówka, która widziała gryzonie, ma tendencję do wyolbrzymiania.
Ale na wszelki wypadek, chciałem rozłożyć kilka pułapek.
- Ma pani coś przeciwko? - Skąd.
Rozłożyliśmy je we wszystkich pokojach.
Nigdy nie wiadomo.
Co to takiego? Myszy?
O nie, proszę pani.
Pokojówka widziała chmarę wielkich, obrzydliwych szczurów.
Co najmniej tuzin.
Aż tuzin?
Jak mówiłem,
czasami nieco wyolbrzymia.
Świeży cheddar prosto z Wisconsin.
Gryzonie szaleją na jego punkcie.
Nie mogą się oprzeć.
Gdyby któraś pułapka zaskoczyła,
proszę po mnie zadzwonić.
Na pewno.
Co ty wyprawiasz? Winogrona są trujące dla myszy.
Trzymacie się z daleka od tych pułapek.
Musimy skombinować trochę tego eliksiru,
może stworzę coś, co działa na opak.
Zrobimy eliksir, który zmienia myszy w dzieci.
Zawsze mam ze sobą zioła i sole przeciw urokom.
Ale kto wie, gdzie jest ta wiedźma?
My. Jest w pokoju 666.
Mówiła wszystkim wiedźmom,
żeby po kolacji przyszły do pokoju 666.
My jesteśmy w pokoju 766. Pokój 666 musi być piętro niżej.
Drogi Boże!
Ta paskudna czarownica mieszka zaraz pod nami?
Zgadza się. Zrobimy tak.
Poczekamy, aż Arcywiedźma wyjdzie z pokoju.
Włóczka babci posłuży nam za linę,
opuścicie mnie na niej na balkon Arcywiedźmy.
Chwycę buteleczkę eliksiru,
a babcia wciągnie mnie na górę, ściągnie z nas urok
i znowu będziemy dziećmi.
Młody człowieku, wymyśliłeś to na poczekaniu?
Wpadło mi to prosto do głowy.
Wstrętne, paskudne bachory.
Chce mi się wymiotować!
Hadesie, sytuacja jest tragiczna.
Nawet kieliszek piołunu nie polepsza sprawy.
To na pewno Arcywiedźma.
Babciu, to ten eliksir. Trzyma go na lodzie.
Idealnie.
Hadesie, chodź.
Spóźnimy się na podwieczorek.
Podwieczorek. Idealnie.
Słuchaj, wystarczy jedna buteleczka eliksiru.
Złap ją szybko i wracaj tutaj.
Nie wiadomo, kiedy ta maszkara wróci.
Wiem, że się boisz.
Nie boję się, babciu.
Nie wiem dlaczego,
ale odkąd przemieniłem się w myszkę,
nie boję się byle czego.
Dobrze. Trzymaj się mocno.
Nie mogę uwierzyć,
że nie wpuścili mojego skarba do jadalni.
Zawszony hotel. To jawna forma dyskryminacji.
Liczą się tylko pieniądze.
Hadesie,
dlaczego w tym paskudnym ludzkim świecie do wszystkiego potrzebne są pieniądze?
Obrzydliwa, odrażająca mamona.
Jest gotowy.
No proszę.
Skąd wzięła się tu ta wełniana skarpeta?
Dzień dobry.
Robótka spadła mi z balkonu.
Nic się nie stało.
Na szczęście złapałam koniec włóczki.
Może po prostu ją tu wciągnę.
Nie będę pani przeszkadzać.
Proszę puścić.
Znam panią.
Mnie?
Nie wydaje mi się.
Już gdzieś panią widziałam. Pamiętam tę twarz.
Może minęłyśmy się w holu.
Nie. Nie widziałam pani w holu.
Pamiętam panią z...
Co? Kto to?
Pan Stringer III, dyrektor hotelu.
Do diaska.
Chce pani, żeby usunąć dzieci z plaży?
Proszę się ich pozbyć.
Zobaczę, co da się zrobić.
Pozwoliłem sobie to dla pani zakupić. Może przypadnie pani do gustu.
To klatka dla kotka.
Możne pani wsadzić tu swojego kociego towarzysza
i chodzić z nim po całym hotelu,
nawet do jadalni.
Pomyślałem, że się spodoba.
Dobrze.
Coś panu powiem, skoro jest pan fanem trzymania zwierząt w klatce.
Nigdy, przenigdy nie pozwolę, żeby mój koci skarb...
Proszę spojrzeć. Podoba mu się.
Prawie bym zapomniał.
Jeśli chodzi o dzisiejszą kolację pań,
zapomnieliśmy o wyborze zupy.
Mamy dwie opcje.
Pierwsza to ostra zupa krabowa po kreolsku,
a druga to rustykalny krem z groszku.
Która jest tańsza?
Na pewno doceni pani fakt, że używamy świeżego kraba...
Która?
Rustykalny krem z groszku.
W takim razie poproszę o krem z groszku.
Oczywiście.
Jeszcze jedno.
Proszę nie dodawać czoszku.
- Czego? - Czoszku.
Czosnku?
Jąkam się?
Bez czoszku.
Moje towarzyszki
cierpią na zaburzenie polegające na unikaniu niektórych pokarmów.
Są wybredne.
Oczywiście, jak pani sobie życzy.
- Poinformuję szefa kuchni. - Dobrze.
- Już pójdę. - Dobrze.
Mój skarbie,
skoro tak bardzo podoba ci się ta klatka,
to może w niej zostań.
Zdrajca!
Mysia Mikstura.
Kropla hyzopu.
Odrobina bylicy.
I kapka cudownej wody prosto z Lourdes.
To najmocniejsza cudowna woda na świecie.
Chwyćmy się za ręce i pochylmy głowy.
Niech to.
To by było na tyle.
Musieliśmy spróbować.
Wiedźma jest zbyt silna,
nie zadziałają na nią moje domowe sposoby.
Samo zło.
I do tego mocne.
O wiele silniejsze ode mnie.
Nie płacz, babciu. Wszystko będzie dobrze.
Przepraszam, dzieci.
To nie twoja wina. Takie rzeczy się po prostu zdarzają.
Zgadza się.
Nawet lubię być myszką.
Spędzam czas z nowymi przyjaciółmi,
nie chodzę do szkoły i nie muszę robić prawa jazdy,
czyli nigdy nie będę miał wypadku.
Drogie dziecko. Chodź do mnie.
Nadal będziesz się mną opiekować, chociaż jestem myszką?
Oczywiście, skarbie. Nieważne kim jesteś
i jak wyglądasz, póki ktoś cię kocha.
A ja zawsze będę cię kochać.
Co z moimi przyjaciółmi? Mogą z nami zamieszkać?
Oczywiście.
Jeśli chcą,
ale nie zapominaj, że ich rodziny też za nimi tęsknią.
No nie wiem.
Nie bądź niemądry, na pewno cię kochają.
Mama ma mnie za ciamajdę,
a tata narzeka, że ciągle jestem głodny.
Może w końcu pokochają cię za to, kim jesteś.
Ciesz się, że masz rodziców.
Niektórzy nie mają tego szczęścia.
Nic nam nie będzie.
Mamy babcię, ona zawsze będzie naszą rodziną.
To ogromne szczęście.
Powiedzcie mi tylko, czemu tak tu stoimy i się obijamy?
Jak powstrzymamy te okropne wiedźmy,
przed zamienieniem dzieci w myszy?
Ma rację. Musimy coś zrobić.
Wiem.
Wkradnę się do kuchni z Mysia Miksturą
i wleję ją do zupy z groszku.
Zamienimy wiedźmy w myszy!
Jesteś pewien, młody człowieku?
To może być niebezpieczna i straszna misja.
Zaufaj mi, poradzę sobie.
Spotkamy się w hotelowym barze. Daisy i Bruno wiedzą gdzie.
Bądź ostrożny.
Będę.
Szybciej tam.
- Krem z groszku gotowy. - Zupa gotowa.
Bez czosnku.
Zupa bez czosnku. Zaraz będzie.
Gdzie są moje langustynki?
To nie langustynka, tylko krewetka.
Nie odróżniasz krewetki od langustynki?
Musisz policzyć szczypce. Raz, dwa.
Zaczynamy nakładać zupę.
Szybko.
Tak jest.
Co ty wyprawiasz?
Szykuję langustynki.
Myślisz, że to langustynka?
Skorupiaki to mój konik.
Podsmażam langustynki od 30 lat, zawsze używam masła.
- Tylko masła? - Żadnej oliwy.
Nie obchodzi mnie zdanie dietetyków.
Niszczą sztukę kulinarną.
Zawsze masło, tylko masło.
Gdzie moje langustynki?
Co muszę zrobić, żeby dostać te przeklęte langustynki?
Zacznijcie nalewać zupę.
Tak jest.
Płaczesz?
W mojej kuchni się nie płacze!
Zupie brakuje czosnku.
Nie dodajemy czosnku. Polecenie Stringera.
Tłuszcz się pali.
Pod zlewem są koce gaśnicze.
Zapomnij o langustynkach, dodaj krewetki.
Dajcie mi ostry nóż, zabiję się tu i teraz.
Dzwońcie po szczurołapa.
Proszę spojrzeć. To moja mama i tata.
- To twoi rodzice? - W rzeczy samej.
Bruno, chyba powinieneś się z nimi przywitać.
Oszalała pani? Tutaj?
Nie ma na co czekać.
Przepraszam, państwo Jenkins?
Możemy pani pomóc?
Obawiam się, że mam nietypowe wieści na temat Bruno.
Co z nim? Gdzie on jest?
Może pójdziemy w jakieś ustronne miejsce.
Ustronne? A po co?
Trudno będzie mu to wytłumaczyć.
Wolałby, żebyśmy poszli do państwa pokoju.
Proszę posłuchać,
tutaj jest mi dobrze.
Proszę mi powiedzieć, gdzie znajdę syna
albo proszę zostawić nas w spokoju.
Mam go tutaj.
To mysz!
Na Boga, co z panią nie tak? Niech pani zabiera tego gryzonia!
Nie, to Bruno.
Bruno, powiedź coś.
„Powiedz coś”? Zwariowała pani?
Niech nas pani zostawi. Wezwę obsługę.
Przestańcie się drzeć! To wasz syn.
Gdzie dyrektor hotelu?
Ta kobieta przestraszyła moją żonę na śmierć.
Łazi po hotelu ze szczurami w torebce.
Bruno, dlaczego się nie odezwałeś?
Tata nienawidzi, kiedy gadam z pełną buzią.
Babciu.
Tutaj.
Tu jesteś. Dzięki Bogu.
- Jak poszło? - Zupa załatwiona.
Spójrzcie. Zupa z groszku.
Proszę bardzo, bez czosnku.
Proszę wybaczyć, czy mogę zamienić z panią słowo?
Proszę za mną.
Zapraszam.
Mniemam, że nie ma pani ze sobą myszy,
prawda?
Myszy?
A po co miałabym nosić przy sobie mysz?
Czy to ma coś wspólnego z tymi pułapkami?
- Są w całym hotelu. - Pułapkami?
To ma być jakaś marna zasłona dymna?
Oskarża pan gości o noszenie przy sobie myszy,
żeby ukryć fakt, że macie tu plagę gryzoni.
- Co takiego? - Powiem panu jedno.
Obym nie zobaczyła tu ani jednej myszy, biorąc pod uwagę, ile mnie to kosztuje.
Nawet takiej uroczej.
Oczywiście, proszę pani.
Pomyliłem się. Przepraszam.
Zaprowadź panią do naszego najlepszego stolika.
Oczywiście. Proszę za mną.
Proszę wybaczyć.
Nasz najlepszy stolik.
Bardzo dziękuję, ale najlepszy stolik w tym przybytku
to chyba ten tutaj zaraz obok kuchni.
Lubię siedzieć przy drzwiach, mogę się szybciej ewakuować.
Oczywiście.
Patrzcie.
Zupa im smakuje.
Zdecydowała się już pani?
Tak, poproszę jambalayę.
Wspaniale. Życzy sobie pani przystawkę?
Ten krem z groszku wygląda smakowicie.
Poproszę.
Przykro mi, ale ta zupa
przeznaczona jest jedynie dla tamtych pań.
Ta grupa gości cierpi na poważną alergię na czosnek.
Panie zażyczyły sobie zupę bez dodatku czosnku.
Jest niedoprawiona, prawie niejadalna.
Rozumiem.
Brzmi obrzydliwie.
Mogę zaproponować ostrą zupę krabową po kreolsku. To nasza specjalność.
Brzmi...
Tak?
Poproszę tę zupę z krewetkami.
Z krabem?
Tak. Poproszę krabową.
Oczywiście.
Nie wychylajcie się, mamy towarzystwo.
Dwa kucyki.
Słucham?
Dwa kucyki.
Miałaś dwa kucyki.
My się znamy?
Poznałyśmy się wiele lat temu w obskurnym miasteczku.
Małym miasteczku tu w Alabamie.
Miałaś dwa kucyki.
Uciekłaś mi.
Pamiętasz?
Ale dorwałam
tę twoją okropną koleżankę.
Pamiętasz...
Szybko, mysia ścianka wspinaczkowa.
To była pani.
To pani jest wiedźmą, która przemieniła Alice.
Co za brzydki...
Co wy wyprawiacie?
Babciu, spójrz.
Zuch chłopak.
Piątka!
To ci dopiero, sporo tych szczurów.
Istne wariactwo.
Chodź no tu.
Zabierzcie go ze mnie!
Chodźcie, maluchy. Pora się ulotnić.
Dzwońcie po szczurołapa!
Dobra robota.
Patrzcie, ile tego ma.
Musimy zabrać wszystkie buteleczki.
Babciu, a co z nim?
Powiem obsłudze, żeby go potem wypuścili.
Upuściłam.
Podniosę.
Ten ser pachnie smakowicie.
Widzisz, co przez ciebie zrobiłam?
Ukradłaś mi klucz. Myślisz, że jesteś przebiegła?
Każdy wie, że przy recepcji trzymają zapasowe klucze.
Nie pozwolimy, żebyś zrealizowała swój niecny plan.
Nie? Kto mnie powstrzyma?
Słabowita, głupia i schorowana kobieta?
Bawi cię to?
Nie to.
Tak sobie myślałam.
Już niedługo nie będziesz w stanie nic zdziałać.
Niby czemu? Sama wkrótce będziesz martwa.
Zupa z groszku.
Nie.
Ty idiotko.
Nie zjadłam zupy.
Jeśli zapomniałaś,
to ktoś mi przeszkodził.
Zrobimy tak.
No proszę.
Pomyślmy.
Zatopię szpony w twojej klatce piersiowej
i wyrwę to zasuszone, zwiędłe serce.
A potem ścisnę je tak mocno, aż pęknie.
Ta twoja marna gadanina nie robi na mnie wrażenia.
A powinna.
Bo ostatnie, co w życiu zobaczysz, to moja wykrzywiona w uśmiechu twarz.
Całą sobą wierzę,
że koniec końców,
miłość zawsze zwycięży nad nienawiścią i złem.
Czyżby?
Może przemieniłaś Alice i mojego wnuka,
ale upewnię się, że nie zrobisz tego innym dzieciom.
Tak mi dopomóż Bóg.
Teraz!
Ty głupi szczurze! Zobacz, co narobiłeś!
Wiejemy!
Co ty zrobiłeś?
Durne gryzonie!
Wracajcie tu!
Obrzydliwe szkodniki.
- Pycha. - Pasożyty.
Dorwę was, cuchnące pędraki!
Mam cię!
Co?
Mam dość twojego gadania.
Co to ma być?
Głupcy! Wypuśćcie mnie.
Uwolnijcie mnie!
Wyrwę wam języki.
Głupie myszy.
Wiedźma w butelce.
Wypuśćcie mnie z tego naczynia.
Babciu, to klucz do kufra.
To mój klucz, ty półgłówku!
- Wy tępe darmozjady! - Chodźcie.
Schowaj ten język, ty wstręty łapserdaku.
Co ty wyprawiasz?
Co ty robisz? To moje.
Wy idioci. Kanalie.
Sporo kasiory.
- Szmalu. - Kapuchy.
Zrobiłem się przez was głodny.
Zabierać łapy, to moje!
Zabierajcie te paskudne łapska od mojej paskudnej mamony.
Wydłubię wam te ślepia! Na co się gapisz?
Co to, babciu?
Lista nazwisk i adresów wszystkich wiedźm na świecie.
Z tą listą, tymi pieniędzmi i taką ilością eliksiru,
możemy zamienić każdą wiedźmę w szczura.
Wspaniale!
Obetnę wam ogony zardzewiałymi nożycami.
Poobcinam wam uszy obcinaczką do paznokci.
Wydłubię wam ślepia.
Jeszcze za to zapłacicie!
Dzieciaki, wskakujcie. Mamy robotę do wykonania.
Prawie zapomniałam.
Nie rób tego.
Co ty wyprawiasz?
Hades.
Dobry kiciuś.
Jesteś bardzo dobrą kicią.
Dobry kotek.
- Bawcie się dobrze. - Dobra kicia.
Ty durny zawszony kocie! Mój skarb.
Odłóż te książki.
Trzymaj się z daleka, ty głupi skarbeńku.
Nie!
Hadesie, skarbie, pamiętaj, kto cię karmi.
Nie myśl o jedzeniu!
Babciu, słyszałaś to?
Nie wiem, o czym mówisz. Nic nie słyszałam.
Bardzo dziękuję.
I coś dla pana.
Następnego ranka cieszyliśmy się z naszego sukcesu.
Babcia była tak szczęśliwa,
że dzieliła się tą radością z całą obsługą hotelu.
Bardzo dziękuję za obsługę.
To dla pana.
I coś dla pana.
Dziękuję.
Bruno próbował wytłumaczyć sytuację swojej mamie.
Witaj, mamo.
Jestem myszką.
To mysz!
Okazało się, że państwo Jenkins nie przepadali za myszami.
Zdecydowaliśmy, że najlepiej będzie,
jeśli Bruno zamieszka ze mną, babcią i Daisy.
Szybciej!
Ale jazda!
Jak moja fryzura?
Jedziemy jeszcze raz.
Teraz ja siedzę z przodu.
Babciu, uwielbiam być myszką.
Wierzę ci.
Powiedzieć ci coś dziwnego? Nadal czuję się jak chłopiec.
Bo nim jesteś, skarbie.
Życie wszystkich zmienia, spójrz na mnie.
Lat mi przybywa, ale nadal czuję się jak dziewczynka.
A ja nadal czuję się jak chłopiec.
Widzisz?
Wszystko rozumiesz.
Nie zapominaj, kim jesteś w środku.
Kiedy na ciebie patrzę, nie widzę wąsików i różowego noska.
Widzę tylko twoje oczy.
Błyszczące i piękne.
Babciu,
jak długo żyje mysz?
Zwykła myszka żyje trzy lata,
ale ty jesteś człowiekiem w ciele myszy.
Z pewnością będziesz żył
przynajmniej trzy razy tyle.
Może więcej.
To świetnie.
Nie wyobrażam sobie, żeby ktoś inny się mną opiekował.
Będę bardzo starą myszką, a ty bardzo starą babcią.
Umrzemy razem.
Jeśli nam się poszczęści.
Ale nikt nie wie, ile czasu mu zostało.
Tylko Bóg zna odpowiedź.
To naturalna kolej rzeczy.
Daisy, Bruno i ja uwielbialiśmy mieszkać z babcią.
Tworzyliśmy dużą, szczęśliwą rodzinę.
MYSICH ŚWIĄT
WSZYSTKIEGO MYSIEGO
WITAMY W LAS VEGAS
BYLIŚCIE GRZECZNI? '77
PRZECHYTRZYLIŚMY TE WIEDŹMY!
ŁOWCY CZAROWNIC
Na czym skończyliśmy? A tak.
Zebraliśmy się tu
i jesteśmy gotowi, żeby walczyć dalej.
Walczymy dalej!
Przez ostatnie lata przemieniliśmy w myszy
każdą wiedźmę w Stanach Zjednoczonych.
Zebraliśmy się tutaj, żeby dopaść każdą wiedźmę na świecie.
- Macie listy z nazwiskami? - Tak jest.
- Adresy? - Tak jest.
I Recepturę 86 – Mysią Miksturę?
Tak jest! Receptura 86 – Mysia Mikstura.
Zacznijmy działać
i dajmy tym wiedźmom popalić.
Gotowy na misję, staruszku?
Babciu, jak nigdy wcześniej.
Napisy: Marta Makieła