SAINT-JEAN-DE-LUZ FRANCJA
Mówię ci, patrz, ile dziś złowiliśmy.
Dobra, dawać to, wykładamy!
Homary daj tam.
Popatrzcie tylko na te homary, są przepiękne.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Duży dziś wybór.
No, może być.
Ten by się nadał. Choć jest ciut lekki...
Na ravioli czy do sałatki wystarczy.
Teraz to pan planuje kartę?
Co ja tam wiem, na wasze ceny i tak mnie nie stać.
Niedługo mnie nie będzie stać na pańskie.
Ale ten się nada.
Daj go na lód.
Dwie dorady i jeden homar do stolika siódmego!
Jest w porządku.
Gilberto, pozbądź się tego homara i posprzątaj ten burdel.
Już się robi.
Wyrzuć go.
Gilberto, dokończ.
Muszę iść się przewietrzyć.
Chciałbym wyjść przed północą.
ODWET OCEANU
UNIWERSYTECKI SZPITAL KLINICZNY SAINT-JEAN-DE-LUZ - FRANCJA
To zastępca szefa kuchni.
Pracuje w restauracji Le Sinquet.
- Tam byliśmy na twoje urodziny? - Tak.
Przyjechał rano cały w czarnych wymiocinach.
Wysoka gorączka, biegunka. Musieliśmy wywołać śpiączkę.
- Szef kuchni też zemdlał. - Kiedy?
Wczoraj wieczorem.
Jego ubrania też były w tych wymiocinach.
Zmarł, zanim dojechaliśmy.
Czekam na zgodę rodziny, by przeprowadzić sekcję.
Przykro mi.
Daj znać, jak będą wyniki. Dzięki, Sofia.
- Co jest? - Tata pojechał do Antwerpii.
- Miał spotkanie. - A co z Tanyą?
- Jest w Portugalii. - On nie wie.
- Co? - Że wyjechaliśmy.
Tam nie ma co robić. Nie mamy znajomych, taty nie ma.
Trzeba było zadzwonić!
Umiem wsiąść do pociągu.
- Prawie wsiedliśmy do złego. - Zamknij się!
Nie możecie tak robić, A gdyby coś się stało?
- Na przykład? - Nie o to chodzi, Isabelle.
Musimy wiedzieć, gdzie jesteście!
Porozmawiamy o tym później.
Nic nie dotykajcie.
Po co gadasz głupoty?
Odwal się.
- Trzy tygodnie i nie mogłeś... - Coś mi wypadło.
- Jak zawsze. - Muszę pracować, Cécile.
Tak jak i ty, wszyscy...
- Wrócę jutro. Wezmę ich... - Oni są tutaj, Michael.
- Co? - Przyjechali tu.
- Sami? - Tak, sami!
Przyjadę po nich w weekend.
- Myślisz, że na to pozwolę? - Cécile, proszę cię.
Nie powinni wyjeżdżać i to im powiedziałam.
Ale byli sami. I to ponoć nie pierwszy raz.
A ty ich nigdy nie zostawiasz?
Pewnie, ale nie na całą noc, jeśli nie mają opieki.
I nie na wakacjach, kiedy obiecałam, że spędzimy razem trochę czasu!
Oczekujesz, że będą siedzieć i na ciebie czekać?
Tak, to w końcu dzieci!
Dzieci w obcym mieście bez swojego ojca.
Muszę kończyć.
Zadzwoń za kilka dni.
Dzień dobry.
Nic do jedzenia?
Jak coś chciałaś, to trzeba było mówić.
Myślałam, że mnie zaskoczysz.
I chyba zaskoczyłam.
- Co chcesz? - Nie, ja kupię.
Teraz to ja zaskoczę ciebie.
Myśli, że jak jest na wakacjach, to może jeść sześć posiłków.
Robisz wykłady, prawda? Na temat śpiewu waleni?
W hotelu jest ulotka.
Robiłem.
Odwołali je po tym, co się stało.
To musiało być straszne.
Jesteś...
cetologiem?
A ty?
Ty patrzysz tam.
Ja zaś...
patrzę tam.
Astronom?
Astrofizyk.
Mówią, że o kosmosie wiemy więcej niż o oceanach.
Nie wiemy tylko, kto dokładnie.
Rodzice spytali mnie kiedyś, czemu chcę spędzić życie,
szukając czegoś, o czym nikt nawet nie wiedział.
- Co im powiedziałaś? - Że z nadziei.
Wtedy miało to sens.
Ale tak w głębi...
myśl o tym, że nie jesteśmy tu sami...
jest dziwnie...
kojąca.
Muszę już iść.
Proszę.
Jeszcze kilka nocy spędzimy w hotelu.
Jeśli chciałbyś pogadać...
napisz do mnie.
STATEK BADAWCZY THORVALDSON MORZE NORWESKIE
Kąt podejścia 25.
AA137 wylądował.
Profesorze, witamy.
Kapitanie.
Postarzałeś się, Sigur.
O sześć lat.
Ty z kolei w ogóle, Jasper.
Może już nie mam jak.
Ciągle pływasz po północy?
Nigdy nie lubiłem ciepła.
Ziemi w sumie też.
Witaj, Sigur.
Tina.
Idziemy na dół?
Ster na zero-jeden-cztery.
Powinny pojawić się...
teraz.
Sirsoe methanicola.
- Co to? - Robaki lodowe.
- Od kiedy tu są? - Natrafiliśmy na nie parę dni temu.
Mówiłaś, że były na obszarze 50 metrów kwadratowych.
Z początku tak było.
- To na pewno to samo miejsce? - Zaraz sprawdzę.
To samo.
Zbliżysz się?
- Co one robią? - Żerują.
- Na czym? - Widzisz te brązowe plastry?
To mata bakteryjna, na której żerują robaki.
Te białe plamki to fragmenty zamarzniętego metanu.
Macie zapis z pierwszego nurkowania?
- Tak. - Chciałbym zobaczyć.
Ktoś go przygotuje.
Daj głośniej.
- Co to? - Czasami zdarzają się zakłócenia.
Przez supły na lince.
Zdjęcie, poproszę.
Zdjęcie.
Dziękuję.
Zdjęcie.
- Możesz je zgrać? - Wszystkie, profesorze?
Poproszę.
Poczynisz honory?
W kantynie tego nie dostałaś.
Stwierdziłam, że przyda się do jedzenia.
Chciałeś mi coś pokazać?
Dobra, istnieją gatunki robaków żyjących tak daleko na północy,
ale żaden z nich nie ma takich zębów i szczęk.
A to nie wszystko.
Robaki lodowe rozmnażają się hurtowo.
Wydalają do wody miliardy jajeczek,
ale rzadko które się zapładniają, a i te wykluwają się tygodniami.
Żaden znany gatunek nie rozmnaża się tak szybko,
by w kilka dni zapełnić tak wielki obszar.
Są też większe.
Prawie dwa razy większe od tych, które znaleźliście kilka dni temu...
Wiem, że nie to chciałaś usłyszeć, ale...
jest spora szansa, że jest to nowy gatunek.
A jeśli tak jest,
to nazwę go po tobie.
Możesz uznać to za...
prezent na pożegnanie od starego przyjaciela.
Podeślę ci kilka nazwisk ekspertów, z którymi możesz się skontaktować.
- Wolałabym zostać z tobą. - Tina.
Nie będzie tak, jak ostatnio.
- Naprawdę. - Będzie. Bo tylko tak...
Nie zadzwoniłabym do ciebie, gdyby tak było.
Zadzwoniłaś, bo mnie potrzebujesz.
Hovestad Energy mnie potrzebuje.
To prawda. Co nie znaczy, że...
Rząd otwiera 50 nowych terenów na Morzu Norweskim.
Pod poszukiwanie ropy, hydratów gazowych, minerałów,
z których nie skorzysta nikt
bez zielonego światła od grup środowiskowych,
które dyszą Hovestad za plecami.
I dlatego chcesz dodać moje nazwisko do listy zaangażowanych ekspertów.
Tym razem robimy to porządnie.
- Tak mówisz... - Nie tylko mówię, ale tak jest.
Jeśli robaki lub coś innego, co odkryjemy,
narażą środowisko na ryzyko, to wyląduje to w moim raporcie.
Nic nie wykasujemy, nic nie ukryjemy w przypisach.
A jeśli to zniszczy plany budowy ośrodka Hovestad?
I tak uwzględnię to w raporcie.
Dobra. Ale tym razem,
gdy napiszesz raport, zanim go oddasz, ja go podpiszę.
Każdą stronę, z góry na dół.
Dobrze.
Jak długo trwało badanie?
Trochę ponad 24 godziny.
Jak widzicie, robaki przeżarły się przez matę bakteryjną,
po czym przeszły do lodu.
Co tłumaczy ich zęby oraz przerośnięte szczęki.
Ale nie tłumaczy tego, czemu przeżarły się przez matę.
W lodzie nie ma niczego, czym mogą się żywić.
Co by to nie było, parły dalej, aż w końcu się udusiły.
Ale dlaczego?
Niektóre gatunki wykazują zachowania autodestrukcyjne.
Czasem w ramach kontroli populacji,
poświęcenia dla grupy, ale tutaj raczej nie o to chodzi.
To prawda. Sprawdziliśmy także tempo reprodukcji bakterii.
Rozmnażają się szybciej niż jakiekolwiek znane bakterie.
Wygląda na to, że odkryliście nowy gatunek robaków lodowych.
Oraz nowy szczep bakterii.
I to akurat w środku pól Hovestad na Morzu Norweskim.
Spiszcie wszystkie ustalenia i wyślijcie raport...
Mi.
I do Sigura.
Ja przekażę go zainteresowanym w Hovestad.
Mogę skądś zadzwonić?
Z mojego biura.
Jak myślisz, co powiedzą?
Kto? Hovestad?
Niewiele mogą powiedzieć.
To nowy gatunek. Fakt bezdyskusyjny.
Tak, sama informacja to fakt, ale to, co z nią zrobią,
to już inna kwestia.
Tak. Masz rację.
Niestety to już nie jest moja decyzja.
To wszystko?
Dostarczysz im swój raport,
zgarniesz zapłatę i... zapomnisz?
- Rahim, wystarczy. - Nie, spokojnie.
Słuchaj, może ty walcz tak, jak uważasz za stosowne,
a ja będę walczył po swojemu.
Katharino, dziękuję ci. I nie zapomnijcie...
wysłać mi raportu.
- Jasne. - Dzięki.
Możesz mieć swoją opinię, czy się z nią zgadzam, czy nie.
Ale to, czego robić nie możesz,
to obrażać kogoś, z kim współpracuje Instytut.
Chcesz zmierzyć się z dr. Johansonem?
To jedź do Trondheim.
Pójdź na jeden z jego wykładów, a gdy poprosi o pytania,
zadaj je.
Do tej pory jednak,
masz okazywać mu należy szacunek.
HOVESTAD ENERGY BERGEN - NORWEGIA
- To co z nimi zrobimy? - Co z nimi zrobimy?
Z waszymi robakami. Co mamy z nimi zrobić?
Działacie dalej zgodnie z norweskimi zasadami wpływu
na dno morskie oraz złoża gazu i ropy.
Dr. Johanson, pytamy o to,
czy możemy zrobić coś, aby przyspieszyć proces...
Cóż, zakładając, że chcecie działać w zgodzie z procedurami...
O czym zapewniałam dr. Johansona.
To, czy musicie wstrzymać działania,
zależy od stopnia rozpowszechnienia gatunku.
Jeśli zajmuje obszar większy niż ten, na którym działacie,
to nie widzę większego ryzyka utraty różnorodności, więc...
możecie działać dalej.
Żaden problem.
Jeśli jednak...
tak nie jest,
to musicie przestać.
Dlatego musimy tam wrócić.
Sprawdzić, jaki obszar zajmują, wziąć więcej próbek osadów.
Te wasze robaki chyba same sobie wyrządzają więcej szkody,
niż my moglibyśmy im wyrządzić.
Aaren, nie próbuję was powstrzymać.
Próbuję zrobić to, do czego mnie zatrudniliście.
Czyli upewnić się, że działamy
w sposób jak najbardziej bezpieczny dla środowiska.
Kapitan Alban powiedział,
że możemy wynająć Thorvaldsona na tydzień albo nawet i dwa.
Im szybciej tam wrócimy,
tym szybciej poznamy skalę problemu.
Zgoda. Aaren?
Chcę, byś popłynął z nimi.
Z radością.
Na pewno przyda się każda para rąk.
Zawsze.
Cieszę się na twoje towarzystwo.
Aaren w ogóle się nie zmienił.
Dla mnie zmienił się na gorsze. A Erika?
- Ona jest lepsza. - W czym?
W wypowiadaniu słów, które nic nie znaczą.
Podwieźć cię?
Nie trzeba, dzięki.
Jasne, dobra. To...
To do zobaczenia.
- Tak. - Tak?
- Do zobaczenia. - Jasne.
- Wszystko okej? - Tak.
Ktoś jeszcze dziś nie przyszedł?
Jedna z praktykantek.
Odzywała się?
Masz pani jej adres?
Pojadę sprawdzić.
Tak, mam w biurze.
Mogę prosić też o kopię listy rezerwacji z wczoraj?
Sprawdzę, czy ktoś jeszcze zachorował.
To pewnie ten homar.
- Homar? - Tak.
Szef kuchni, Monsieur Bouquillon, przygotowywał go, a on...
- Co? - On... wybuchł.
Co z nim zrobiliście?
Gilberto zaczął go sprzątać,
a potem Alaina, praktykantka, go wyrzuciła.
Dokąd?
Zutylizowała go.
Gilberto... czy on...
Jest w dobrych rękach, obiecuję.
Tlen, adrenalina, już!
Trzymajcie go!
Alaina?
Jest tu kto?
- Tak? - Cécile?
- Gdzie jesteś? - W mieszkaniu praktykantki.
Straciliśmy Gilberto.
Cécile?
Cécile, jesteś tam?
Leon Anawak, Instytut Morski w Vancouver.
Do Clive'a Robertsa.
Wpuścić go!
Osiemnaście dni temu
wszystko było w porządku.
Wczoraj wpłynęliśmy na wody kanadyjskie.
Wszystko normalnie.
Nagle... straciłem kontrolę.
Stery nie odpowiadały.
Straciliście zasilanie?
Nie, zasilanie było.
Nie działał ogon.
Zablokował się.
Przypłynęły holowniki,
podłączyły się pod nas.
Zobaczyłem...
cień.
Pod wodą.
Płynął szybko ku nam i holownikom.
Cień zbliżył się...
a potem zanurkował.
Zniknął.
A...
potem wrócił.
Wyskoczył w wody.
Humbak...
wylądował wprost na holowniku.
A drugi humbak...
wylądował na kolejnym.
Widzieliście więcej waleni?
Może jakieś młode?
Nie.
Tylko te dwa duże.
Czemu pytałeś o młode?
Walenie czasem atakują statki, broniąc młodych.
Albo w trakcie godów.
Ale... w tych wodach nie dochodzi do godów.
Zgłaszano nam inne incydenty
wzdłuż wybrzeża i w Stanach.
Wszyscy mamy przez to problemy. Kolejki statków czekają w dokach.
Próbujemy dostać zgodę na przekierowanie
frachtowców do Prince Rupert.
Nic dziwnego, że ogon się zaciął. Nigdy nie widziałem tylu małż.
Kapitan Nakamura mówił,
że kadłub był czysty, gdy wypływali z Tokio.
Mógłbym...?
Mamy tego aż za dużo.
Dobra, opuszczać!
Powoli.
Jeszcze trochę.
Głębokość 714 metrów.
Są większe.
O wiele.
Możemy zaczynać, kapitanie.
Co? Co się dzieje?
Wiertło się przebiło.
Będę na mostku.
Gdy wiertło przebiło się przez dno,
uwolniło spod niego pokłady metanu.
Czasem widzimy to na platformach.
Niekontrolowany wyciek ropy, gdy zawiedzie kontrola ciśnienia.
Gdybyście byli na mniejszym statku,
moglibyście zatonąć.
Profesor Lehmann,
mam to na ekranie.
Sprawdziliśmy próbki osadów,
by spróbować ustalić, czemu wiertło przebiło się przez dno.
Ale tym razem...
badanie potrwało dłużej.
I okazało się, że dziury w lodzie
pogłębiały się nawet po tym, jak robaki obumarły.
Jeśli to nie wina robaków,
to czy coś innego przeżera się przez lód?
Zgadza się.
- Bakterie. - Tak.
Jeśli nic ich nie powstrzyma, to jak głęboko zejdą?
Zakładam, że do samego dołu.
Ilość uwolnionego metanu byłaby minimalna
i nie dostałby się do atmosfery,
więc nie trzeba martwić się efektem cieplarnianym.
Jednak z racji na prędkość reprodukcji robaków,
dobrze byłoby sprawdzić, czy ktoś jeszcze je znalazł.
- Proszę. - Dzięki.
Jasne.
Wszystko okej?
Tak...
Ale chyba nie rozumiałam, jak było dziś blisko...
Ja też nie.
Jutro w Genewie jest konferencja
organizowana przez Międzynarodową Radę Energii.
Miałam nie jechać, ale po tym, co powiedziała Katherina...
może tam udałoby się ustalić, czy ktoś jeszcze
znalazł te robaki.
Tak.
Powinnaś pojechać.
Miałam nadzieję, że też pojedziesz.
Ja... mam naprawdę sporo zajęć.
W następnym semestrze.
A i tak już za długo mnie nie było.
Moglibyśmy obrócić w jeden dzień.
- Najwyżej w dwa. - Tina.
Pracuję dla Hovestad.
Ludzie nie będą chcieli ze mną rozmawiać.
Słyszałeś, co mówiła Katherina.
Na mniejszym statku byśmy zatonęli.
Znam kogoś, kto może dowiedzieć się,
co, jeśli cokolwiek, mogli odkryć inni.
Jeden dzień.
Załatwię to.
Dzięki.
Dobra, starczy.
Potrzebuję powietrza i jedzenia. I drinka.
Zacznę od drinka.
Idziesz?
Pięć minut.
Do zobaczenia na górze.
- Proszę. - Jesteś najlepsza.
- Masz też to. - Dzięki.
W sam raz na piątek wieczór, co?
Cóż, takie właśnie mam rozrywki.
Możesz się dosiąść,
ale na te dane czeka bardzo wymagająca profesor.
Kusisz, ale podziękuję.
Gdybyś jednak chciała, wiesz, po prostu pogadać,
napić się drinka w pubie, to jesteśmy tam.
- Pięć minut. - Wezmę i to.
- Zdrówko. - Zdrówko.
Wszystkiego najlepszego!
Charlie, dzięki za wiadomość.
Trzydzieści lat!
Jak do tego doszło?
Szkoda, że cię nie ma, byłoby łatwiej.
Mogłybyśmy poszaleć tak, jak rok temu.
Chociaż może lepiej nie...
Cóż...
mam nadzieję, że nie odbierasz,
bo jesteś z tym ciachem z łodzi.
Tęsknię za tobą.
Napisy: Andrzej Rogoś