KENTON-ON-SEA - WSCHÓD KAPSZTADU REPUBLIKA POŁUDNIOWEJ AFRYKI
Lili...
Wybierz kartę.
Znam wszystkie twoje sztuczki.
Nauczyłem się nowej.
Dla ciebie.
No przestań, głuptas z ciebie.
Głuptas, który cię lubi.
Bardzo zabawne.
Od kiedy byliśmy mali...
Nigdy nic nie mówiłeś.
Mówię teraz.
Ja też cię lubię.
To tylko krab.
Ciągnie je do ciebie.
Mesuli...
Lili, uciekaj!
No dawaj!
ODWET OCEANU
To nie trwało długo.
W tak zimnej wodzie...
Na pokładzie czy pod nim...
Nieważne, ile to trwało. Nikt nie tonie w sekundę.
Najpierw zaczynasz panikować, próbujesz zrozumieć, co się dzieje.
Zaczynają wariować zmysły.
Potem pojawia się strach...
Nie wierzysz, że to możliwe,
a po chwili rozumiesz, że jednak tak...
Próbujesz walczyć, próbujesz to powstrzymać,
choć nie masz żadnych szans.
Sekundy zwalniają do...
nawet nie do minut...
Do niczego. Czas przestaje istnieć.
Modlisz się.
Do czegoś...
Do czegokolwiek. I...
może...
Może coś cię wysłucha...
A może nie.
Bez względu na wszystko, nie dzieje się to szybko.
To trwa wieczność.
Wciąż trwa akcja wydobywcza.
Próbujemy ich odzyskać.
Wszystkich.
Ale nie jest to łatwe.
Mogę powiedzieć tylko, że robimy co w naszej mocy,
by tego dokonać.
Oczywiście.
Rozumiem.
Ale chcę, by pani wiedziała,
że pani córka była jedną z najlepszych studentek,
które miałam przyjemność nauczać.
Do widzenia.
Profesor Lehmann?
Wracam zamknąć stację i zabezpieczyć ją na zimę.
Chciałam się tylko pożegnać.
Wiem, jakie to musi być dla ciebie trudne.
Coś takiego zostawia piętno.
Zostaje z nami na zawsze.
Zmienia sposób patrzenia na świat.
Charlie...
wyjdź do ludzi.
Nie chowaj się.
Pomoże ci tylko towarzystwo innych, ich wsparcie.
Zadzwoń, jak dotrzesz na miejsce.
Zadzwonię.
Nie znamy źródeł bioluminescencji,
które tworzyłyby tak stabilną poświatę.
Istnieją planktony, które oświetlają całe zatoki.
Przy powierzchni, tak.
Ale nie na głębokości tego stada.
A ten dźwięk?
Słyszeliście coś takiego?
Nie.
Może to zniekształcony zew waleni?
Przypominało to nieco śpiew waleni...
Powtarzalność, sztywność.
Ale nigdy nie słyszałem takiego śpiewu.
Co?
- Nic. - Chyba chcesz coś powiedzieć.
Podczas zimnej wojny, rząd testował przeróżne bronie.
Samoloty, helikoptery, latające bomby...
A jak ukrywali to przed ludźmi?
Wypuszczali przecieki na temat obserwacji UFO w Stanach.
Ludzie rzucali się na ten temat,
przez co nie widzieli w ogóle tego, że rząd urządza sobie poligon
tuż przed ich oczami.
Testowali maszyny wojenne, a potem lecieli w odległe miejsce
i doszczętnie je niszczyli.
Mówię tylko, że takie rzeczy należy czasem kwestionować.
Bo rząd liczy na to, że nikt tego nie zrobi.
Umarli ludzie, Jack.
Prawdziwi ludzie.
Ludzie, których znasz.
A ty mówisz, że co?
Że to sprawka wojska?
Że rząd nakłonił wieloryby, by atakowały statki?
Ja nic nie mówię.
Mówię tylko, że czasami może chodzić o coś więcej.
Zebrane dotychczas dane sugerują,
że transmisja ogranicza się do skażonej żywności
oraz wody pitnej,
potencjalnie również kontaktu z zakażonym.
- Przenosi się to powietrzem? - Wygląda na to, że nie.
Czy leki wykazują działanie?
Próbowaliśmy wszystkich leków na znane wcześniej szczepy.
Tetracyklina, cefalosporyny 3. generacji, imipenem.
Nic nie działa.
Na chwilę obecną możemy wyłącznie ograniczyć transmisję.
Trzeba wydać ostrzeżenia na temat picia, mycia,
jakiegokolwiek kontaktu z wodą nieprzegotowaną lub nie w butelce.
Powinniśmy także zawiesić wszystkie połowy w Atlantyku.
Dr Granelli, czy pani rozumie, o co pani prosi?
Wie pani, jaki to spowoduje chaos?
Jakie skutki ekonomiczne?
Jeśli ta odmiana Vibrio vulfininus dalej będzie skażać wodę,
skutki ekonomiczne będą nieporównywalnie gorsze.
Tak, ale dr Roche...
nie macie pewności, że sytuacja się pogorszy.
Spekulujecie tylko, że tak może być. Czy się mylę?
Przez wszystkie lata, gdy badam patogeny,
nie natknęłam się nigdy na bardziej śmiercionośny.
A jeśli ostatnie lata czegoś nas nauczyły,
to tego, że konsekwencje braku podjęcia szybkich
i konkretnych działań, mogą być zgubne.
Nie chciałabym być osobą, wybraną tudzież nominowaną,
która w tym przypadku nie posłuchała ekspertów.
- Halo? - Isabelle?
- Tak? - Czemu nie zadzwoniłaś?
Próbowałam ze 20 razy, ale nie było sygnału.
Martwiłam się.
Spokojnie, nic nam nie jest.
Jak Louis?
Nie jest zadowolony. Tata każe mu odrabiać lekcje.
Dobrze, czyli jest w porządku. Ale nie mów mu, że to mówiłam.
Nie martw się.
Kiedy przyjedziesz?
Nie wiem, teraz nie mogę wyjechać.
Jest coraz gorzej?
Tak.
Ale poradzimy sobie, jeśli ludzie nie będą tykać wody.
Ile to potrwa?
Nie wiem. To właśnie próbuję ustalić.
Kocham cię, Isabelle.
Ja ciebie też.
Wysokościomierz wykrył dno, kapitanie.
Możecie spojrzeć?
Potwierdzić współrzędne?
Potwierdzam.
Sprowadź nas na 67.30 na północ,
8.65 na wschód.
Potem w dół na 322 stopnie
do 67.31 na północ i 8.63 na wschód.
Docieramy do celu przy 67.31 na północ
i 8.63 na wschód.
Co jest, kurwa?
Hovestad wysłał tu statek w ostatnich tygodniach.
To prawda...
I już wiecie czemu.
Wiedziałeś?
Nie. Ale podejrzewałem.
- Jak? - Przez Sato.
Sato?
Mifune zna akcjonariusza w firmie
produkującej sprzęt do eksploracji dna.
Hovestad zamówił ten sprzęt, by go przetestować.
Hovestad ma pozwolenie na poszukiwania ropy i hydratów.
Mogą też kłaść rurociąg.
- Na ropę i gaz. - Nie...
Widziałaś, co zrobili!
Wszystko jest zniszczone, nic nie przeżyło!
Na całym obszarze!
To ma być układanie rurociągu?
Oczywiście, że nie!
- Czemu nic nie mówiłeś? - Bo musiałem się upewnić.
- Czy cię nie okłamałam? - Tak.
Bałem się, że jeśli kłamiesz, powstrzymasz mnie przed powrotem.
Naprawdę sądzisz, że pozwoliłabym na coś takiego?
Że świadomie wyparłabym to, co tam widzieliśmy?
Nie byłby to pierwszy raz.
Jak śmiesz?
Co? No co?
Jak śmiem ci nie ufać?
Podejrzewać, że mogłabyś wciągnąć mnie w coś takiego?
Żeby znów mnie wykorzystać?
Ile razy mam za to przepraszać?
Raz? Dwa? Sto?
- Bo przepraszałam więcej. - To powinienem co?
Po prostu odpuścić? Tak?
Udawać, że to się nie stało?
Byliśmy wtedy innymi ludźmi. Założyłem, że do tej pory już...
Zapomnieliśmy?
Możemy żyć dalej.
Owszem. Też tak myślałem.
Jeśli to ma jakieś znaczenie, to Tina chyba nie wiedziała.
Jak mogła nie wiedzieć?
W pozwoleniu pisano o szykowaniu dna "technologią instalacyjną".
Czyli zakopywanie rurociągu na gaz i ropę,
czego dokonuje się tym samym osprzętem do kopania,
którym wydobywa się osady na zboczach kontynentalnych.
Czytałam te pozwolenia, Sigur.
Trzeba by szukać tego z lupą, inaczej łatwo to przegapić.
A jeśli to opublikujesz,
to w jakiś sposób dowiodą, że mogli testować wydobycie.
W innym razie kogoś będą musieli obwinić.
Kogoś, kogo strata nie zaboli Hovestad.
- Bardzo możliwe, że Tinę. - Tinę?
To ona cię rekomendowała.
Przekonała Hovestad, by cię sprowadzili.
Kogo będzie im łatwiej rzucić na pożarcie wilkom?
To co mam zrobić?
Nie wiem, ile razy sama sobie zadawałam już to pytanie.
Wymyślałam powody do tego, by nic nie robić,
gdy dostrzegałam coś złego.
Rahim, i reszta młodych, oni mają rację.
Nie zrobiliśmy dość wiele.
Pisaliśmy prace badawcze ze szlachetnych pobudek.
A potem...
zostawiliśmy to.
I tę prawdziwą pracę,
tę ciężką harówkę, zostawiliśmy innym.
Racja.
Ale zanim podejmiesz decyzję, porozmawiaj z Tiną.
Spróbuję. Ale po tym, co powiedziałem...
- Przeproś. - Przeprosić?
Jasne. Od kogoś innego brzmi to jak nic trudnego.
Im trudniejsze przeprosiny, tym większa szansa, że je przyjmie.
Po wyjściu na ląd w RPA,
kraby pojawiły się również w Rio de Janeiro, w Okinawie,
w Bombaju i w Tangerze.
Inwazje krabów stały się niezwykle częstym zdarzeniem
z racji na rosnące temperatury mórz.
Ale ataki na taką skalę są bezprecedensowe.
Wychodzi na to, że nie tylko my znaleźliśmy nowe małże.
Tę po prawej znaleziono na Madagaskarze,
w porcie w Taomasinie.
Tę z kolei w Asunción w Paragwaju.
Tę zaś w Lake Victoria w Ugandzie.
Zsekwencjonowano DNA wszystkich czterech.
Mają one tę samą sekwencję genetyczną.
Jak prawdopodobne jest odkrycie nowego gatunku
w tylu różnych miejscach jednocześnie?
Nie przypominam sobie czegoś takiego.
Jest coś jeszcze...
Sprawdziłam zakrzep znaleziony w pniu mózgowym orki.
Porównałam go z białą substancją
wyciekającą z małż przyczepionych do Barrier Queen.
Znalazłam kilka takich samych związków organicznych.
W tym zanieczyszczenia.
Ale takie występują w wielu wodnych gatunkach.
W waleniach i innych ssakach.
- Ale nie w małżach. - Dokładnie.
Próbka z Barrier Queen była bardzo niestabilna.
Rozkłada się od razu po zetknięciu z powietrzem.
Ale jeśli dacie mi inną próbkę, to zrobię więcej badań.
Nazwisko i dowód, proszę.
Leon Anawak, Instytut Morski w Vancouver.
Ja do Clive'a Robertsa.
Przykro mi, ale teren został zamknięty.
Proszę wycofać.
- Byłem u niego ostatnio. - Proszę cofnąć, zakaz wjazdu.
Nie poproszę ponownie.
Cholera.
Hej!
Kurwa!
- Szlag. - Ktoś tu jest!
Stać!
Odezwij się!
Dobra.
Nie strzelajcie.
Na kolana, ręce na głowę!
To naprawdę konieczne?
Coś do picia? Może kawy?
- Poproszę. - Przynieś nam dwie kawy.
Powiesz mi, o co chodzi?
Jestem aresztowany?
Jeśli ktoś wniesie oskarżenie.
Dzwoniłem w sprawie drugiej próbki.
- Nie dodzwoniłem się. - I dlatego się zakradłeś?
Ktoś chce z tobą porozmawiać. Zaraz zadzwoni.
Powiedz prawdę.
Masz już tyle kłopotów, że lepiej nie dokładać kłamstw.
Dobra.
Żebyśmy mieli jasność, wrócił pan do portu, bo...?
Bo potrzebowałem kolejnej próbki małż,
którą dostałem za pierwszym razem.
W trakcie badania odkryliśmy kilka cech
niespotykanych dotychczas w mięczakach.
Znaleźliśmy również nieznaną nam substancję.
Nie mogliśmy zbadać jej dokładnie,
gdyż próbka uległa rozkładowi.
Ale...
jesteśmy prawie pewni, że to nowy gatunek.
Nowy gatunek pochodzący z Japonii? Czy z Vancouver?
Naszym zdaniem małże pochodzą z Tokio.
Nie znaleźliśmy ich w naszych wodach...
Ale były w innych miejscach.
Nie tylko w Pacyfiku.
Z pewnością rozumie pan,
że chcielibyśmy zapobiec blokadom logistycznym.
Rozumiem.
Prosiłbym więc o informacje na temat innych lokalizacji,
- gdzie znaleziono małże. - Wyślę je.
I nowe lokalizacje, jeśli by się pojawiły.
Oraz wszelkie inne informacje, które mogą być istotne.
Oczywiście.
Panie Sato...
przysięgam, że nie chciałem sprawiać kłopotów.
Jasno dał pan to do zrozumienia.
Mi zaś przykro jest, że musiał pan uciekać się do takich środków,
aby zdobyć potrzebną próbkę.
W przyszłości zapewnimy panu dostęp do wszystkiego.
Co sądzicie?
Myślę, że coś ukrywa.
- Boi się. - Ewidentnie.
Ale możliwe, że o czymś nam nie mówi.
Nowy gatunek robaków lodowych,
zmutowane małże...
Wszystko to zagraża transportowi.
To nie może być przypadek.
Ponoć miałeś ciężki wieczór.
Owszem.
Chcesz o tym pogadać?
- Dałem ciała. - Zdarza się.
Mieli mnie na muszce.
Włamałeś się do zamkniętego ośrodka.
Po kilka małż.
Leon, zastanów się...
Myślisz, że kogo oni widzieli?
Doktoranta z Instytutu?
Czy jakiegoś rdzenniaka szukającego łatwego łupu?
Musisz bardziej uważać.
Dr Oliviera powinna była wysłać kogoś innego.
- Czemu? - Jak to czemu?
- Sam powiedziałeś. - Mówiłem, żebyś bardziej uważał.
Wielce zaskoczony?
Nie.
Ale inaczej odczuć to na własnej skórze.
Za pierwszym razem, gdy policjant groził mi bronią,
zwymiotowałem.
Na jego buty.
Tak się obrzydził, że aż mnie puścił.
Spieprzałem, aż się kurzyło.
Kumam, czujesz się tu bezpieczny.
Wszyscy czujemy się tak pośród swoich.
Ale to ty musisz zdecydować,
kto będzie sterował twoim życiem.
Ty?
Czy ludzie, którzy chcą cię stłamsić?
POCZTA GŁOSOWA
Cześć, Rahim, tu tata.
Mama próbowała zadzwonić w urodziny twojej siostry.
Bardzo chciałaby niebawem zobaczyć ciebie i Maxa.
Trzymaj się.
Boże...
Do rychłego usłyszenia.
- Dziękuję. - Powodzenia!
Halo?
Hej. Przechodziłem i zobaczyłem, że wróciłaś.
Wpadłem się przywitać.
Wejdź.
Okej.
Mam chyba herbatę...
I może mleko, jeśli się nie zepsuło.
Brzmi cudnie.
Może jednak nie. Bez mleka, poproszę.
Dobry wybór.
Na ile wróciłaś?
To zależy.
Od czego?
Od tego, ile zajmie mi zabezpieczenie stacji na zimę.
Zaoferowałbym pomóc...
chyba że wtedy pójdzie szybciej.
To nie poproszę.
Dobrze.
Jak tam herbata?
Co ci jest?
Tu telefon Tiny Lund. Zostaw wiadomość, a oddzwonię.
Tina, to ja. Zadzwoń, proszę, to ważne.
- Co tam? - Myślałam o tym dźwięku...
Ciekawe, czy ktoś jeszcze go wykrył.
W Pacyfiku lub gdzieś indziej.
Możemy sprawdzić System Obserwacji Dźwięku.
Poproszę o pomoc Światową Komisję Oceanograficzną.
Może oni skierują nas do organizacji,
które monitorują dźwięki oceanu.
Co ty na to?
To dobry pomysł.
I tak się teraz zastanawiam...
Może zabrzmi to trochę dziwnie, ale...
spotkałem kogoś, z kim też mogłabyś porozmawiać.
Nazywa się dr Samantha Crowe i jest astrofizykiem.
Może zaproponuje swoje, mniej konwencjonalne, poglądy.
Odezwę się do niej.
Która godzina?
Minęła piąta.
To pora makreli, muszę złapać przypływ.
Przyniosę ci trochę.
Ani się waż.
Idź.
Zaparzyłem kawę.
Hej, Charlie. Sprawdzam tylko, czy bezpiecznie dotarłaś na miejsce.
U nas nic nowego.
Będę znów siedział do późna, więc nie będziesz przeszkadzać.
Zadzwoń, pa.
Charlie, dzięki za wiadomość!
Trzydzieści lat...
Jak do tego doszło?
Szkoda, że cię nie ma, byłoby łatwiej.
Mogłybyśmy poszaleć tak, jak rok temu.
Chociaż może lepiej nie.
Cóż, mam nadzieję, że nie odbierasz,
bo jesteś z tym ciachem z łodzi.
Tęsknię za tobą.
Charlie, dzięki za wiadomość!
Trzydzieści lat...
Jak do tego doszło?
Szkoda, że cię nie ma, byłoby łatwiej.
Mogłybyśmy poszaleć tak, jak rok temu.
Chociaż może lepiej nie.
Cóż, mam nadzieję, że nie odbierasz,
bo jesteś z tym ciachem z łodzi.
Tęsknię za tobą.
Napisy: Andrzej Rogoś